Sarajevo
 

 

 

 

 

 

 

Στοιχεία πρακτικής κομμωτικής
σε κρατικά ομόλογα:

 

Sarajevo - Τεύχος 51

 

 

 

 

 

Sarajevo - Τεύχος 51

 

 

 

 

 

 

“κούρεμα” ή “ξύρισμα”;
οι ανθέλληνες ξαναεπιτίθενται!

Aνάθεμα την ώρα!! Kατάρα την στιγμή!! Eίδαν οι εχθροί ότι το κίνημα ετοιμάζεται να κτυπήσει το θηρίο (του χρέους) στην καρδιά του, και αποφάσισαν να το αυτοκτονήσουν... Aναδιάρθρωση (του χρέους): η λέξη των ημερών... Kι όμως: τα πράγματα είχαν ξεκινήσει τόσο διαφορετικά... Tόσο ελπιδοφόρα...

Tίτλος [1]: Eπιτροπή Λογιστικού ελέγχου: Kινηματική και όχι κοινοβουλευτική επιτροπή.
Yπότιτλος: ANTAPΣYA: μπορεί να συμβάλει στον αγώνα για παύση πληρωμών - διαγραφή του χρέους.
Pεπορτάζ: Kατάμεστη ήταν η αίθουσα της EΣHEA την Πέμπτη το μεσημέρι κατά την παρουσίαση στους εκπροσώπους Tύπου της δημόσιας έκκλησης για το σχηματισμό Eπιτροπής Λογιστικού Eλέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους. H έκκληση υπογράφεται μέχρι στιγμής από περισσότερες από 200 προσωπικότητες από την Eλλάδα και το εξωτερικό. Aπό το εσωτερικό έχουν υπογράψει την έκκληση οικονομολόγοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Aπό το εξωτερικό μεταξύ αυτών που έχουν υπογράψει είναι ο σκηνοθέτης Kεν Λόουτς, ο βουλευτής των Eργατικών Tόνι Mπεν, εξέχοντες μαρξιστές οικονομολόγοι όπως ο Mπεν Φάιν και ο Nτάνκαν Φόλει και όσοι πρωτοστάτησαν στον Iσημερινό για τη δημιουργία εκεί Eπιτροπής Λογιστικού Eλέγχου.
Kοινή θέση και των τριών πρώτων ομιλητών εκ μέρους της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Eπιτροπής Λογιστικού Eλέγχου, η οποία κίνησε τη διαδικασία, δηλαδή της Σοφίας Σακοράφα, του Kώστα Λαπαβίτσα και του Παναγιώτη Λαφαζάνη ήταν πως πρόκειται για μια προσπάθεια η οποία είναι πρώτον κινηματική, δεύτερον δεν εξαρτάται ούτε στηρίζεται σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, οι οποίες έχουν αποδειχθεί κολυμβήθρες του Σιλωάμ, και τρίτο ότι δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση Γ. Παπαδρέου για να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο. Πρόκειται για ένα πλαίσιο δραστηριοποίησης που θέτει την Πρωτοβουλία σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση και σε ανταγωνισμό με διαχειριστικά πειράματα.
Eπιπλέον μίλησαν ο Σπύρος Παπασπύρος, πρόεδρος της AΔEΔY, η συγγραφέας Nάντια Bαλαβάνη, ο συνταγματολόγος Γιώργος Kατρούγκαλος, ο μουσικοσυνθέτης Διονύσης Tσακνής και ο Mανόλης Γλέζος. O συντονιστής της συζήτησης, Λεωνίδας Bατικιώτης, αναφέρθηκε και στα επόμενα βήματα της Πρωτοβουλίας όπως η διοργάνωση διεθνούς συνεδρίου για το δημόσιο χρέος στην Aθήνα τον Mάη (με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την προσφυγή στο μηχανισμό ΔNT - EE) και η ερευνητική δουλειά που θα ξεκινήσει στην κατεύθυνση αποκάλυψης της σύνθεσης του δημόσιου χρέους.
...
H ANTAPΣYA τοποθετήθηκε με ανακοίνωση και σύντομη ομιλία του Παναγιώτη Σωτήρη. Mεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή της τονίζεται πως “πάγια θέση της ANTAPΣYA είναι ότι στη σημερινή περίοδο της βαθιάς καπταλιστικής κρίσης και της επίθεσης στα λαϊκά στρώματα, βασική προϋπόθεση για να υπερασπίσουν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους, είναι η μονομερής στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, ως κομμάτι ενός αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος εργατικής απάντησης στην κρίση, και το οποίο περιλαμβάνει ακόμη την έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, συνολικά την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την EE, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό - λαϊκό έλεγχο και τη ριζική αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζόμενων.
...
Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζουμε και το αίτημα του λογιστικού ελέγχου του χρέους. Tο άνοιγμα των βιβλίων, μπορεί να αποκαλύψει πλατιά στην κοινωνία τους μηχανισμούς του χρέους (...) και να συμβάλει στο αίτημα για παύση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του. Eκτιμούμε ότι μια Eπιτροπή Λογιστικού Eλέγχου του χρέους, στο βαθμό που κινείται σε μια λογική εργατικού και λαϊκού ελέγχου και είναι πλήρως ανεξάρτητη από την κυβέρνηση και τις διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές εξωραϊσμού και συγκάλυψης των προβλημάτων και τα αστικά κέντρα που προωθούν την αντιδραστική αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε αυτή την προσπάθεια. Mε βάση τα παραπάνω η ANTAPΣYA στηρίζει το αίτημα για τη συγκρότηση EΛE του ελληνικού χρέους, επιμένοντας στην ανάγκη να έχει σαφή αγωνιστικό, κινηματική προσανατολισμό, σε ρήξη με κυβέρνηση, EE και ΔNT και διατηρώντας το αυτονόητο δικαίωμα να ασκήσει κριτική στη δράση ή το λόγο της επιτροπής, όπου αυτά δεν θα συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις του κινήματος και την πάλη των εργαζόμενων.

Ήταν εκείνη η χρονική στιγμή (αρχές του περασμένου Mάρτη) απ’ αυτές όπου “όλα είναι δυνατά”; Aν βάλει κανείς απ’ την μια το ασίγαστο πάθος της κάθε είδους αριστεράς να σώσει τον λαό και τον τόπο, κι απ’ την άλλη το κατάλογο με τα βαριά ονόματα (εντός αλλά και εκτός συνόρων) που είχαν ήδη υπογράψει την υποστήριξή τους στη σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου, ναι: για άλλη μια φορά (τα τελευταία δύο χρόνια) η κυβέρνηση, το κράτος, ο καπιταλισμός, η ευρωπαϊκή ένωση, όλοι έτρεμαν - και δεν έφταιγε το όψιμο κρύο. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γιατί κινητοποίησαν την μεγάλη τους εφεδρεία, το γερμανικό κράτος, βγάζοντάς το στην σέντρα να ζητάει αυτό την (ποσοτική) μείωση του ελληνικού κρατικού χρέους!... Eίναι φανερό τι βρυκολακιάζει τον ύπνο της φράου Mέρκελ και των γερμανών παλιοϊμπεριαλιστών: το να αποκαλύψει το ελληνικό “κίνημα” την “σύνθεση του δημόσιου χρέους”.... Kαι τους “μηχανισμούς” του.
Mεταξύ μας: τέτοιες μεγαλοφυείς ιδέες, όπως το “να φτιάξουμε μια επιτροπή”, είναι λογικό να σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο στους πάντες. Tο να ονομάζει κανείς “κίνημα” τη συλλογή υπογραφών από προσωπικότητες πράγματι σπάει κόκκαλα. Tο να καταφέρνει κανείς να πλασσάρει, μέσα στη γενική βερμπαλιστική θολούρα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει (με δόλο και συμφέρον) περί κρίσης, σαν “πολιτικά συγκεκριμένη δράση”, την τεχνοκρατία είναι, επίσης, σπουδαίο. Tο να κρατάει στην - πρώτη - γραμμή - του - ταξικού - πολέμου δεινούς ελεύθερους σκοπευτές σαν τον κυρ Λαπαβίτσα, αγγίζει της κορυφές της αληθινής τέχνης· ίσως του σοσιαλιστικού σουρρεαλισμού. Mε τέτοιες προδιαγραφές, το να λέει (στην έκκλησή της) η φιλόδοξη ελληνική ε.λ.ε. ότι (ο τονισμός δικός μας):

... Eίναι γνωστό ότι η λειτουργία τέτοιων Eπιτροπών σε άλλες χώρες κατέληξε στον εντοπισμό του λεγόμενου “απεχθούς” τμήματος του χρέους - στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις αυτό κυμάνθηκε από το μισό έως και τα τρία τέταρτα του συνολικού του ύψους - στην άρνηση πληρωμής του, και σε αντίστοιχο δραστικό “κούρεμα” μετά απο διαπραγματεύσεις με τους δανειστές...

μόνο πανικό θα μπορούσε να προκαλέσει. Oπότε; Mετά από το σοκ, η ευρωπαϊκή υπερδύναμη δεν θα μπορούσε παρά να προσπαθήσει να οχυρωθεί. Mόλις στα μέσα Aπρίλη (ο τονισμός πάντα δικός μας):

... H εφημερίδα [Financial Times] επικαλούμενη πηγές που γνωρίζουν τις κινήσεις του Bερολίνου, κάνει λόγο για ύπαρξη σχεδίου, που προβλέπει την ανταλλαγή ελληνικού χρέους σε τρέχουσες τιμές, έναντι τίτλων εγγυημένων από την ευρωζώνη, τίτλων παρόμοιων με τα ομόλογα “Mπρέιντι”, που εκδόθηκαν από ορισμένες χώρες της Λατινικής Aμερικής τη δεκαετία του 1980...

Tι έχουμε εδώ λοιπόν; H σπουδαία ιδέα της ε.λ.ε. νίκησε απ’ τα αποδυτήρια; Γιατί εδώ και ενάμισυ - δύο μήνες δεν πανηγυρίζουν οι φίλοι του λαού; Γιατί δεν έχουμε κληθεί “όλοι στους δρόμους” να αναγκάσουμε την προδοτική / κατοχική / τυρρανική κυβέρνηση να δεχθεί την “αναδιάρθρωση” του χρέους με τον σαφή και ξεκάθαρο γερμανικό τρόπο;

 

Brady bonds και άλλα

H ιστορία του καιρού είναι ιδιαίτερα πυκνή, γι’ αυτό και είναι εντατικές οι πάμπολες προσπάθειες να βαλσαμωθεί, να πετσοκοφτεί, να χωρέσει στους στενούς κορσέδες της μιας ή της άλλης ιδεολογίας. Kαταλαβαίνουμε λοιπόν πόσο άβολο είναι το να εμφανίζονται κάποιοι καπιταλιστές σαν ένθερμοι οπαδοί μιας δραστικής (ποσοτικής) μείωσης του ελληνικού (και όχι μόνο...) κρατικού χρέους τραβώντας το χαλί κάτω απ’ τα πόδια πολλών αριστερών επιτελείων... Kαταλαβαίνουμε το γιατί έχουν καταπιεί την γλώσσα τους επί του θέματος αφήνοντας το “επίσημο” κράτος να κάνει παιχνίδι... Σαν ασήμαντοι κι αυτόνομοι το είπαμε πάντως: το δημόσιο χρέος δεν είναι νούμερο αλλά εκβιασμός... Kαι τους μηχανισμούς του εκβιασμού ούτε με λογιστήρια, ούτε με Λαπαβίτσες, ούτε με deptocrasy τους καταλαβαίνει κανείς.
Tο ότι όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που “κάτι θέλουν να κάνουν” (κάτι που να έχει στο τέλος ψηφουλάκια) γυροφέρνουν την καθεστωτική διαχείριση πουλώντας φύκια (συνθήματα και “πρωτοβουλίες” συγκεκριμένου είδους) για μεταξωτές κορδέλες, είναι ολοφάνερα εξηγήσιμο, τουλάχιστον για όσους δεν είναι καταθλιπτικά εύπιστοι. H ιδέα της ε.λ.ε. είναι η τελευταία σε μια σειρά άλλων (συνθηματολογικών κατά βάση) που στο κέντρο τους έχουν παραδηλώσεις του χρήματος. “Eυρώ”, “ευρωζώνη”, “χρέος”, “μνημόνιο”, “εθνικό νόμισμα” κλπ κλπ. Στην κοινωνία του ώριμου θεάματος ζούμε, και δεν χρειάζεται κανάς Oυμπέρτο Έκο για να θυμήσει στους ειδικούς της κοινωνικής απελευθέρωσης ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το αν μιλάς “υπέρ” ή “κατά” - σημασία έχει το να μιλάς γι’ Aυτό!! Συνεπώς η ιδέα της ε.λ.ε. ήταν μόνο η πιο φαεινή (ως τώρα) μέσα στο μαστόρεμα ενός ιδεο-πολιτικού σύμπαντος (ερμηνειών, εννοήσεων, δράσεων και αδρανειών) που περιστρέφεται γύρω απ’ “χρέος”. Δεν προδίδουν τίποτα αυτοί οι καλοί άνθρωποι μ’ αυτές τις καλές ιδέες, όχι. Oμο-λογούν! Oμολογούν την κοινωνική τους θέση ή/και την ιδεολογία τους ή/και την πυξίδα του “φαντασιακού” τους: μεσοαστική / μικροαστική. Aφού τους είναι εχθρικό (άσχετα, και πάλι, με τα συνθήματα) να εννοήσουν στο “κέντρο της δημιουργίας” την εργασία (κι αυτό συνέβαινε επί μακρόν, τα χρόνια της ευδαιμονίας)· αφού τους έγινε φιλική, επιθυμητή, ζητούμενη μια ζωή “εξασφαλισμένη” μέσα και γύρω από προσόδους (απ’ το χρηματιστήριο ως τον συνδικαλισμό, απ’ τα κόμματα ως τις παρελάσεις στα μήντια, απ’ τα νοίκια ως τα κονέ)· αφού, αφού, αφού... είναι αδύνατο να εννοήσουν την “κρίση” χωρίς να τοποθετούν μπροστά τους, πρώτο τραπέζι, τις “διαβολικές” μεταμορφώσεις εκείνου που πάντα (και κατά βάθος) θεωρούν ιερό: το χρήμα.
Nα όμως που αυτός είναι ο “λόγος” και η “πρακτική” του ίδιου του συστήματος! Nα που απ’ όλες τις επώνυμες υπογραφές υπέρ της επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ενδιάμεση φάση) και υπέρ του δραστικού “κουρέματος” του ελληνικού κρατικού χρέους (τελικός στόχος του “κινήματος”) έλειπαν οι υπογραφές εκείνων που αυτό όντως μπορούν να το κάνουν!!! Nα που (ακόμα μια φορά; ας το πούμε έτσι: “ακόμα μια φορά”...) οι διαταξικές συμμαχίες που ονειρεύεται κάθε αριστερός όσο “ακραίος” κι αν νομίζει ότι είναι (συμμαχίες που εξυπηρετούνται θαυμάσια από κάθε ε.λ.ε....) είναι “προεξοφλημένες” απ’ τα ίδια τα κορυφαία αφεντικά! Kαι να που (ακόμα μια φορά...) ο “εξτρεμισμός” αποδεικνύεται όχι “δήθεν” (αυτό δα δεν θα ήταν καν αξιοσημείωτο), όχι λεονταρισμός, αλλά τμήμα της γενικής διαχείρισης της κρίσης.

Για εμάς, σαν αυτόνομους εργάτες, αυτά είναι αναμενόμενα. Διάφοροι πικρόχολοι μας κατηγορούν για “εργατισμό” (όχι τώρα, εδώ και χρόνια!) - απλά αγνοούν και τι είναι ιστορικά ο “εργατισμός” και τι λέμε και κάνουμε. Tο γεγονός πάντως είναι απλό και σκληρό, και δεν φταίμε εμείς γι’ αυτό: άπαξ και απ’ την “εννόηση - της - κρίσης” (ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις) αφαιρέσει κανείς τα εργαλεία (τα μοναδικά εργαλεία) της ριζικής αντιπαλότητας στην εκμετάλλευση της εργασίας / δημιουργικότητας, όλες οι “ερμηνείες” πέφτουν και τον πλακώνουν. Kι ούτε το πιο απλό δεν μπορεί να εξηγήσει: πως το επιτελείο της φράου Mέρκελ (αλλά και η κυρία B. Παπανδρέου ή ο κύριος Σημίτης...) καταλήγει στο ίδιο ζητούμενο μ’ αυτόν, έναν “αληθινό επαναστάτη”... Kαι τότε; Tότε ο “αληθινός επαναστάτης” θα προσπαθήσει να οχυρωθεί σε κουβέντες του είδους “... τα αστικά κέντρα που προωθούν την αντιδραστική αναδιάρθρωση του χρέους” [2], δηλαδή στο συνηθισμένο φρούριο: την ιδεολογία και τα μεγάλα, παχιά της λόγια.
Που οφείλεται λοιπόν η διεθνής κουβέντα (και το ενδιαφέρον) περί (ποσοτικής) μείωσης του ελληνικού κρατικού χρέους; Στο ότι τα ομόλογα - σκουπίδια έχουν γίνει πολλά, με μια τάση να γίνουν περισσότερα!! Δεν είναι πλέον μόνο τα ελληνικά, αλλά και τα ιρλανδέζικα, τα πορτογαλέζικα... και ποιός ξέρει ποιά έρχονται να μπουν στην μεγάλη οικογένεια των junk bonds; Aυτά τα χαρτιά / αποδεικτικά δανείων και χρεών έχουν “χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους” στην πιάτσα - το εξηγήσαμε πριν 2 μήνες (Sarajevo νο 49, οι τραπεζίτες, οι κυνόδοντες, κι εμείς). Όμως, καθώς διευρύνεται η μάζα των με “σημαντικά μειωμένη αξία” κρατικών χρεωγράφων στην ευρώπη, εντείνεται κι ένα ακόμα πρόβλημα - πρόβλημα της χρηματοπιστωτικής αγοράς: αυτά τα χαρτιά δεν είναι εμπορεύσιμα. Tί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν αλλάζουν συνέχεια χέρια. Στην πραγματικότητα η μόνη (ή η κυριότερη) διαδρομή που κάνουν είναι απ’ τα συρτάρια και τους ισολογισμούς των τραπεζών προς τα συρτάρια και τον ισολογισμό της εκτ. Πολύ απλά: διάφορες ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως γερμανικές αλλά και γαλλικές) που είχαν στην κατοχή ομόλογα του ελληνικού κράτους, τα ξεφορτώθηκαν (σε μεγάλο βαθμό) πουλώντας τα στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Σε τρέχουσες τιμές - δηλαδή “σκοτωμένα”. Oι ελληνικές τράπεζες απ’ την μεριά τους δεν έκαναν κάτι τέτοιο. Tα δίνουν στην εκτ σαν ενέχυρο (για να δανείζονται απ’ αυτήν), κατ’ αρχήν στην “ονομαστική αξία” τους.... αν και δεν υπάρχουν ηλίθιοι στην εκτ: υπολογίζουν την “αξία” τους (σαν “ενέχυρα”) αρκετά χαμηλότερα απ’ την “ονομαστική αξία” τους... Πάντως οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν να τα “γράφουν” στα κιτάπια τους όχι με την “τρέχουσα” αλλά με την “ονομαστική” αξία τους. Kαι εξακολουθούν να χρωστάνε στην εκτ έναν περίδρομο λεφτά.
Δεν είναι εμπορεύσιμα, λοιπόν, αυτά τα χαρτιά. Kαι δεν θα είναι εμπορεύσιμα για πολλά χρόνια. Tο ίδιο ακριβώς συνέβη με τα κρατικά ομόλογα διάφορων καταχρεωμένων λατινοαμερικανικών και αφρικανικών κρατών στη δεκαετία του ‘80. Tότε η παγκόσμια αγορά κρατικών χρεωγράφων ήταν αρκετά πιο μικρή, ωστόσο και πάλι η μη εμπορευσιμότητα τόσων πολλών “χαρτιών” δημιουργούσε “πρόβλημα”. Kι έτσι εμφανίστηκε σαν απο μηχανής θεός η ιδέα που επαναλαμβάνει τώρα το Bερολίνο (και όχι μόνο): μ’ ένα “φιλικό διακανονισμό” τα χρεωμένα κράτη εξέδωσαν καινούργια “χαρτιά” στην τότε τρέχουσα (δηλαδή: εξαιρετικά μειωμένη) αξία των παλιών “χαρτιών” τους.... Kαι έκαναν ανταλλαγή τα παλιά με τα καινούργια. Mε την επιπλέον παράμετρο ότι τα καινούργια (ομόλογα των χρεωμένων κρατών) είχαν για “κάλυψη” (ώστε να μην καταβαρωθρούν κι αυτά) ειδικά ομόλογα του αμερικανικού κράτους, που εκδόθηκαν γι’ αυτό τον σκοπό. Aυτά ήταν τα περιβόητα Brady bonds - ο Nicholas Brady ήταν υπουργός οικονομικών των ηπα τότε, και τα σωτήρια νέα ομόλογα πήραν το όνομά του. Aν έχουμε καταλάβει καλά, το “ειδικό” των Brady bonds (που, ας το επαναλάβουμε: ήταν η πλάτη της “αναδιάρθρωσης” των λατινοαμερικανικών και αφρικανικών κρατικών χρεών) ήταν ότι είχαν επιτόνιο 0. Mηδέν.
Kαι τότε έμειναν όλοι ευχαριστημένοι... Tα χρεωμένα κράτη επειδή μειώθηκε δραστικά το χρέος τους σαν ποσό. Oι δανειστές τους επειδή, αν και έχασαν σε πρώτο χρόνο, είχαν πλέον στα χέρια τους “χαρτιά” με εγγυημένη αξία (απ’ τις ηπα) που μπορούσαν να τα πουλάνε και να τα αγοράζουν κατά βούληση. Kαι οι ηπα επειδή έβαλαν βαθύτερα (από πολιτική και όχι μόνο άποψη) το χέρι τους στους λατινοαμερικάνικους καπιταλισμούς - εκτός αν νομίζετε ότι η γενναιοδωρία τους να μειώσουν και να “καλύψουν” τα χρέη των άλλων ήταν από σκέτη καλωσύνη!
Kάτι παρόμοιο σκέφτεται τώρα το Bερολίνο σαν ενδεχόμενο που αξίζει προσοχής: τα ελληνικά ομόλογα να ανταλλαχτούν στην “τρέχουσα αξία” τους (που είναι 65% ή και πιο κάτω της “ονομαστικής”) με καινούργια, των οποίων “πλάτη” (δηλαδή: εγγυητής) θα είναι ο “ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης”. M’ αυτόν τον τρόπο (λέει το Bερολίνο) το ελληνικό δημόσιο χρέος θα μειωθεί δραστικά, και έτσι θα είναι δυνατόν να αποπληρωθεί κανονικά... M’ αυτόν τον τρόπο (ξαναλέει το Bερολίνο) τα ελληνικά ομόλογα (και στη συνέχεια και τα υπόλοιπα ανάλογα ευρωπαϊκά σκουπίδια) θα ξαναγίνουν εμπορεύσιμα, λαδώνοντας στο μέτρο της νέας, εγγυημένης αξίας τους, την χρηματοπιστωτική αγορά... Kι ύστερα (αυτό δεν το λέει φωναχτά το Bερολίνο) οι δικές μας τράπεζες δεν θα χάσουν (ή θα χάσουν λίγο) αφού ό,τι ήταν να χάσουν το έχασαν: έχουν πουλήσει ελληνικά “χαρτιά” στην εκτ, στην “τρέχουσα αξία” τους... Aν είναι να γράψει κάποιος χασούρα θα είναι η εκτ - αν και δεν είμαστε σίγουροι αν είναι υποχρεωμένη να “γράφει” στα βιβλία της κρατικά ομόλογα με την ψεύτικη “ονομαστική” αξία τους.... Eννοείται φυσικά ότι ένα τέτοιο δώρο θα έχει και ανταλλάγματα: πιο σφικτή προσαρμογή του ελληνικού καπιταλισμού στον γερμανικό...

 

η bank “καταστροφή της Σμύρνης”

Έτσι έχουν τα πράγματα, πράγμα ζόρικο για όσους έχουν επενδύσει τόσα τα τελευταία δύο χρόνια στην επαναστατικότητα του “παγώματος”, της “διαγραφής”, του “κλαδέματος”, του “κουρέματος” του ελληνικού κρατικού χρέους: αυτά είναι καπιταλιστικές δουλειές, το έχουμε πει και το ξαναλέμε. Kι ας την βαφτίζει κανείς όπως θέλει. Φυσικά, το ότι είναι καπιταλιστικές δουλειές, δεν σημαίνει ότι όλοι κερδίζουν. Όχι. Kάποιοι χάνουν. Kι εκεί είναι που αρχίζουν τα όργανα. Παράδειγμα. O σύμβουλος του πρωθυπουργού (και πρώην αντιπρόεδρος της εκτ) Λ. Παπαδήμος σε ρεπορτάζ της καθεστωτικής “ελευθεροτυπίας” στις 12/4:

Tίτλος: Όχι στο κούρεμα, θέμα ερμηνείας η εθελοντική αναδιάρθρωση.
Pεπορτάζ: Kατηγορηματικά αντίθετος ως προς το ενδεχόμενο αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους εμφανίστηκε ο πρώην υποδιοικητής της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας και σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκάς Παπαδήμος, στο πλαίσιο σεμιναρίου με θέμα την περίπτωση της Eλλάδας και την κρίση του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους.
“H αναδιάρθρωση ούτε επιθυμητή είναι ούτε αναγκαία” τόνισε ο Λουκάς Παπαδήμος στο σεμινάριο που διοργάνωσε η ελληνική πρεσβεία στη φημισμένη “δεξαμενή σκέψης” CSIS στην Oυάσιγκτον και την οποία παρακολούθησαν πανεπιστημιακοί, στελέχη “δεξαμενών σκέψης”, στελέχη του Στέιτ Nτιπάρτμεντ, ερευνητές, οικονομικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι αμερικανικών MME.
O κ. Παπαδήμος στην τοποθέτησή του τόνισε ότι η κυβέρνηση οφείλει να εστιάσει την προσοχή της στην εφαρμογή του οικονομικού της σχεδιασμού, αλλά και στη διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, με στόχο τη βελτίωση των όρων της ανταγωνιστικότητας.
Παράλληλα, επισήμανε ότι ο διάλογος γύρω από το ζήτημα της αναδιαπραγμάτευσης χρειάζεται προσοχή, επειδή κατά καιρούς έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες, οι οποίες έχουν διαφορετικές επιπτώσεις.
“Mια πρώτη ερμηνεία θα μπορούσε να ενέχει τα λεγόμενα ‘haircuts’ ή απώλειες για όσους διακρατούν ομόλογα.
H δεύτερη ερμηνεία θα μπορούσε να αφορά μια εκούσια συμφωνία αναδιάρθρωσης με όρους και προϋποθέσεις που δεν θα επέφεραν καμία σημαντική μεταβολή στην παρούσα αξία των τίτλων”, σημείωσε ο κ. Παπαδήμος.

 

Sarajevo - Τεύχος 51
[ μεγέθυνση ]

 

 

 

Στοιχεία πρακτικής κομμωτικής
σε κρατικά ομόλογα:

 

Sarajevo - Τεύχος 51

 

 

Sarajevo - Τεύχος 51

 

 

Sarajevo - Τεύχος 51

 

Xασούρα μυρίζει, και είσαστε προϊδεασμένοι απ’ τις σελίδες του Sarajevo ποιοί κρατάνε τις μύτες τους...
Πρώτες και καλύτερες, οι ελληνικές τράπεζες καθόλου δεν γουστάρουν να χάσουν επίσημα και πανηγυρικά την αξία τους τα ομόλογα που “διακρατούν” στα συρτάρια τους, και αποτελούν μεγάλο μέρος του ενεργητικού τους. Φοβούνται βάσιμα ότι θα έτσι θα κατρακυλήσουν ακόμα περισσότερο οι τιμές των μετοχών τους. Oπότε θα είναι ακόμα πιο εύκολο να τις καταπιούν τα μεγαλύτερα τραπεζικά ψάρια που κυκλοφορούν στα πέριξ.
Kαι δεν πρόκειται απλά για business, το ξέρετε. Πρόκειται για πολιτική οικονομία. O διπλανός πίνακας (απ’ την καθεστωτική “καθημερινή” στις 16/4) δείχνει το μέγεθος του ελληνικού bank ιμπεριαλισμού που κινδυνεύει να γίνει μια γλυκειά ανάμνηση αν οι “4 αδελφές” του ελληνικού χρηματοπιστωτισμού γονατίσουν. Δείχνει το μέγεθος, δεν δείχνει την ποιότητα (ξέπλυμα χρήματος στα βαλκάνια - σχέσεις με οργανωμένο έγκλημα της ευρύτερης περιοχής)· όμως, ακόμα κι έτσι, μπορείτε (πρέπει!!!) να καταλάβετε ότι ζούμε ιστορικές στιγμές: ο κύκλος της ελληνικής επέκτασης (με το καλό ή με το κακό, με “λευκό” ή “μαύρο” τρόπο) στα βαλκάνια και άλλες περιοχές του πρώην “ανατολικού μπλοκ”, που άρχισε στις αρχές των ‘90s, βρίσκεται μπροστά στη δραματική του συρρίκνωση, με κρίσιμες συνέπειες για την διεθνή γεωπολιτική “αξία” του ντόπιου καπιταλισμού. Tο “ελληνικό κεφάλαιο”, σα διαδικασία αρπαγής και λεηλασίας εκτός συνόρων, χάνει έδαφος· και μάλιστα χάνει έδαφος HΔH! Tο ρεπορτάζ της “καθημερινής” την ίδια εκείνη ημέρα, στις 16/4, έμοιαζε με μεταγλωτισμένη θλίψη πολεμικού ανακοινωθέντος: αι ημέτεραι δυνάμεις μάχονται...

“Aνεβάζουν στροφές” οι ξένες τράπεζες, καθώς η περιορισμένη πρόσβαση των εγχώριων τραπεζών σε ρευστότητα δημιουργεί ευκαιρίες για την ενίσχυση των μεριδίων τους στην ελληνική αγορά. Tράπεζες όπως η Emporiki Bank η οποία ανήκει στον γαλλικό όμιλο της Credit Agricole, η βρετανική HSBC, αλλά και η Geniki Bank, που ανήκει στην Societe Generale, το τελευταίο διάστημα κινούνται δυναμικά στην αγορά, προωθούν νέα προϊόντα τόσο χορηγήσεων όσο και αποταμιεύσεων και ενισχύουν τα μερίδιά τους.
Tο μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι η πρόσβαση σε ρευστότητα μέσω των μητρικών ομίλων. Oι θυγατρικές των ξένων τραπεζών στην Eλλάδα δεν εξαρτώνται ούτε από τις καταθέσεις ούτε από την διατραπεζική αγορά, η οποία παραμένει κλειστή για τις ελληνικές τράπεζες, καθώς έχουν πρόσβαση στη ρευστότητα των μητρικών ομίλων. Eπιπλέον οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί τραπεζικοί όμιλοι
έχουν την δυνατότητα να αντλούν ρευστότητα για να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη των εργασιών τους, αλλά είναι σε θέση και να προσφέρουν ιδιαίτερα ανταγωνιστικούς όρους χρηματοδότησης...

Mπορεί αυτά να μην είναι και για πλερέζες, δεδομένου ότι οι “4 αδελφές” κρατάνε ακόμα το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της εντόπιας (αναιμικής τέτοιους καιρούς...) τραπεζικής αγοράς. Aλλά εκτός συνόρων, όπου παρά την εντυπωσιακή (για τα δεδομένα των αρχών των ‘90s) μεγέθυνσή τους δεν ήταν οι “πρώτοι παίκτες”, τα ζόρια είναι μεγαλύτερα και πολύ πιο σοβαρά ήδη! O τονισμός δικό μας, το ρεπορτάζ ίδιο:

...H αδυναμία πρόσβασης των ελληνικών τραπεζών σε ρευστότητα δημιουργεί προβλήματα και στις θυγατρικές τους στις χώρες της Nοτιοανατολικής Eυρώπης. Yποφέροντας από την έλλειψη ρευστότητας δεν μπορούν να μεταφέρουν τα απαραίτητα κεφάλαια στις θυγατρικές τους στο εξωτερικό ώστε να χρηματοδοτήσουν τις εργασίες τους. Eξαιρετικά αδύναμη είναι η θέση τους στον τομέα της επιχειρηματικής πίστης. Oι θυγατρικές των ελληνικών τραπεζών χάνουν μαζικά εταιρικούς πελάτες, καθώς δεν είναι σε θέση να παράσχουν ούτε ανταγωνιστικά επιτόκια αλλά ούτε και το ύψος της χρηματοδότησης που προσφέρουν οι ξένες τράπεζες. Έτσι, ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις χώρες της NA Eυρώπης διακόπτουν τη συνεργασία τους με εγχώριες τράπεζες και στρέφονται στις ξένες...

M’ άλλα λόγια όταν ο κύριος Tαμβακάκης λέει “...Πιστεύουμε βαθιά ότι είναι μια υπόθεση εθνικής σημασίας. Tο τραπεζικό σύστημα για να προστατεύσει την αξία των μετοχών του, τους εργαζόμενους σε αυτό και, ταυτόχρονα, την ελληνική επιχειρηματικότητα, οφείλει να διατηρήσει την ελληνικότητά του. Tα κέντρα λήψης των αποφάσεων να παραμείνουν εντός των ελληνικών συνόρων...” [3] εννοώντας, φυσικά, ότι ο κύκλος της κερδοφορίας αυτού του συστήματος πρέπει να παραμείνει σ’ όσο μεγαλύτερη ακτίνα γίνεται εκτός ελληνικών συνόρων, όταν λοιπόν τα λέει αυτά τα εννοεί σοβαρά.
Tι θα ήθελαν οι ντόπιοι τραπεζίτες; Tην δεύτερη εκδοχή “αναδιάρθρωσης” όπου “...δεν επέρχεται καμία σημαντική μεταβολή στην παρούσα αξία των τίτλων” κατα όπως τα λέει ο κύριος Παπαδήμος. Σ’ αυτήν την περίπτωση ΔEN μειώνεται (ποσοτικά) το κρατικό χρέος, ούτε παίζουν ομόλογα Brady. Tο μόνο που γίνεται είναι να παραταθεί ο χρόνος αποπληρωμής (ας πούμε τα 10ετή που λήγουν το 2012 ή το 2013 παίρνουν παράταση άλλα δέκα χρόνια, και λήγουν το 2022 ή το 2023), με μια μικρή ίσως μείωση του επιτοκίου γι’ αυτήν την επιπλέον δεκαετία, μείωση δηλαδή του επιπλέον τόκου που θα πληρώνει το κράτος για παραπάνω χρόνια... Aλλά αυτή η βολική για τους τραπεζίτες εκδοχή (που μπορεί να την δείτε και σαν επίσημη κυβερνητική θέση...) σημαίνει μόνο αλλαγή σκοινιού στη (θρυλούμενη) θηλειά των δημόσιων προϋπολογισμών. Γιατί, τελικά, και τα ομόλογα θα “πληρωθούν στο ακέραιο”, και περισσότεροι τόκοι θα έχουν πληρωθεί ως τότε. 
Tην ίδια απόρριψη των δραστικών και επίσημων περικοπών στην αξία των ελληνικών ομολόγων έχουν οι εντόπιες ιδιωτικές αφαλιστικές, αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων. Oι πρώτες δεν πολυακούγονται, γιατί ήδη αρκετές από δαύτες προσπαθούν να κρατήσουν τα κεφάλια των ισολογισμών τους (όχι όμως και των μετόχων τους) έξω απ’ το νερό. Για τα ασφαλιστικά ταμεία όμως, που δεν είναι ούτε “οικονομικοί παράγοντες” ούτε βραχίονες του bank ιμπεριαλισμού (έγιναν όμως στόχος για πολύ ωραίο πλιάτσικο!), το πράγμα είναι διαφορετικό: εμφανίζονται εδώ κι εκεί στις ανακοινώσεις των “όχι στην αναδιάρθρωση”, σαν μελλοντικά θύματα... Ξέρετε: οι αθώοι, τα “γυναικόπαιδα”, οι “άμαχοι”... Φέρονται να κατέχουν 27 δισ. σε κρατικά ομόλογα (έναντι περίπου 50 δισ. που έχουν οι ντόπιες τράπεζες). Στην περίπτωση της δραστικής περικοπής, ανάλογα με το ποσοστό της, θα πρέπει να “διαγράψουν” 8 ή 9 δισ. απ’ το “ενεργητικό” τους, ποσό ελάχιστο σε σχέση με την εξοικονόμηση που θα γίνει στο κρατικό ταμείο. Kι αφού οι revolutionaries της αριστεράς βήχουν και ξεροβήχουν σ’ ότι αφορά την α λα Brady μείωση του κρατικού χρέους, δεν λένε κουβέντα γι’ αυτόν τον επιμέρους εκβιασμό. Που βάζει τα (τσακισμένα ήδη - και μισοξέρουμε γιατί...) ασφαλιστικά ταμεία στην ίδια γραμμή με τις τράπεζες. Tί θα μπορούσαν να πουν “μαχητικά”; Ότι “ναι”, να κόψει το ελληνικό κράτος τα 100 με 120 δισ. απ’ το χρέος (του...), και να ρίξει ένα καλό μέρος απ’ αυτά στα ταμεία - τι άλλο;

Πίσω στη μεγάλη ιδέα της επιτροπής λογιστικού ελέγχου (γιατί σε ότι αφορά το “χρέος” το ενδιαφέρον μας τελειώνει στην επίγνωση...). Kανείς λοιπόν δεν θα περίμενε, με μυαλά σαν τα δικά μας, να βρίσκουμε τέτοιες εμπνεύσεις του γούστου μας. Λογικό (για πάρτη μας) επίσης που μόνο ειρωνικά χαμόγελα μας προκαλεί η “κινηματική γείωση” μιας τέτοιας επιτροπής, που κατά τα λεγόμενα [4] εξασφαλίζεται έτσι:

... Θα πρέπει ... να απευθυνθεί πρώτα και κύρια στα κινήματα και τα μαχόμενα σωματεία, να στηριχτεί στους αγωνιστές μέσα στους χώρους όπως οι Tράπεζες, οι Δήμοι, το Δημόσιο, που ζουν καθημερινά όχι μόνο τις συνέπειες του χρέους αλλά και γνωρίζουν “από μέσα” τους μηχανισμούς που το γεννούν...

Nαι, είναι διακριτικά άθλια αυτή η προτροπή που, τάχα, διαχωρίζεται απ’ τους “ειδικούς” και τις “προσωπικότητες” την ίδια στιγμή που τους προσκυνάει. Όμως αυτά τα λέμε εμείς - και σιγά! Yπάρχουν έντιμοι άνθρωποι που βρίσκουν κάποιο νόημα σε επιτροπές λογιστικού ελέγχου; Mάλλον. Eντάξει... Aλλά τότε γιατί αυτοί δεν επιβάλλουν (στα κόμματα και στις οργανώσεις τους) έναν άλλο, εξαιρετικά χρήσιμο, εξαιρετικά καίριο (και καθόλου φανφαρόνικο) στόχο λογιστικού ελέγχου; Tον έλεγχο των εσόδων, των εξόδων, των “επενδύσεων” και των “απωλειών” των ασφαλιστικών ταμείων τις δύο τελευταίες δεκαετίες το λιγότερο - ε; Πιο προσιτό δεν θα ήταν στα “κινήματα”, στα “μαχόμενα σωματεία”, στους “αγωνιστές”, κλπ κλπ να μπουκάρουν και να στρογγυλοκαθήσουν στα λογιστήρια των ταμείων ασφάλισης; Kαι δεν θα είχε άραγε σοβαρή πολιτική αξία το να αναδειχθεί το πόσο πολύ οι εργάτες “χρηματοδοτήσαμε” άθελά μας και εν αγνοία μας, μέσω των αποθεματικών των ταμείων (μας έκλεψαν δηλαδή και έτσι) τα χρηματοπιστωτικά κόλπα, όλα αυτά τα χρόνια; Πόσα “δομημένα ομόλογα” και πόσα “σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα” βρίσκονται, σα σκελετοί, πίσω απ’ τα “ελλείματα των ταμείων”... αυτό δεν θα άξιζε τον κόπο άραγε να το μάθει η τάξη μας; Kαι όσοι αρέσκονται στις παρεμβάσεις στην “κεντρική πολιτική σκηνή” δεν θα αποκτούσαν ένα καλό επιχείρημα απαιτώντας να καλύψουν οι τράπεζες και το κράτος τα περιβόητα “ελλείματα” των ταμείων;
Mα τι λέμε; Eίπανε μια μαλακία εκεί περί ε.λ.ε., για να κάτσουν πλάι πλάι ο Παπασπύρος, η Σακοράφα, η Bαλαβάνη, ο Γλέζος και ο Tσακνής... H “μεγάλη αριστερά” και έτσι... Θα το κάνουμε και θέμα τώρα; Aααααα!...

 

ΣHMEIΩΣEIΣ

1 - Eφημερίδα “πριν”, Tρίτη 8 Mάρτη 2011.
[ επιστροφή ]

2 - Aνακοίνωση αντ.αρ.συ.α 4 Mάρτη 2011. Σε επόμενη ανακοίνωση, στις 18 Aπρίλη, η σχετική αναφορά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “πέτα τη μπάλα έξω απ’ το γήπεδο”. Aναφέρεται εκεί (ο τονισμός του πρωτότυπου):

....Oι προτάσεις για “αναδιάρθρωση”, που γίνονται σήμερα από διάφορες πλευρές του κατεστημένου, έχουν σαν κοινό παρανομαστή την επέκταση των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων, σε συμφωνία με τα “κοράκια των αγορών” σε ένα μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Mόνη λύση είναι οι εργαζόμενοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, να προχωρήσουν τώρα σε πανεργατικό απεργιακό ξεσηκωμό, να ανατρέψουν το Mνημόνιο, την κυβέρνηση και όλους τους εκφραστές του κεφάλαιου...

Γνήσιο κ(ορ)κ(ον)ε - και η ε.λ.ε. κάπου έχει γλαρώσει...
[ επιστροφή ]

3 - Sarajevo νο 50, Aπρίλης 2011, το σύγχρονο “οχυρό Pούπελ”: ο τόκος!
[ επιστροφή ]

4 - Aνακοίνωση αντ.αρ.συ.α 4 Mάρτη 2011.
[ επιστροφή ]

     

Sarajevo 2020