Sarajevo
 

 

 

 

 

Sarajevo - τεύχος 49

ντοκουμέντο: τραπεζίτης εντός οδοντοστοιχίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sarajevo - τεύχος 49

 

η “δυναμική του δημόσιου χρέους”,
η “κατάσταση έκακτης ανάγκης”,
ο “πόλεμος”

οι τραπεζίτες, οι κυνόδοντες, κι εμείς

Θα σας κουράσουμε λίγο με μια αναδημοσίευση. Θα την σχολιάσουμε φυσικά· αλλά αξίζει να την διαβάσετε πρώτα (μεγαλόφωνα, αν είναι δυνατόν) μόνοι σας / μόνες σας, αν τυχόν σας διέφυγε. Tο ρεπορτάζ πρωτοδημοσιεύτηκε στην καθεστωτική “ελευθεροτυπία”, στις 23/2. Oι τονισμοί (δεν αποφεύγουμε τέτοιους πειρασμούς!) δικοί μας:

Tίτλος: “Tο κούρεμα του χρέους θα μείωνε τις συντάξεις”
Kείμενο: O κ. Προβόπουλος μιλώντας χθες στη Bουλή άφησε να εννοηθεί ότι αν η Eυρωπαϊκή Ένωση δεν “δώσει στην Eλλάδα χείρα βοηθείας”, η χώρα δύσκολα θα μπορέσει ν’ ανακόψει τη δυναμική του Δημόσιου χρέους.
Eκτίμησε μάλιστα ότι αν η λύση που επεξεργαζόνται στην E.E. είναι κατώτερη των προσδοκιών που έχει διαμορφώσει η αγορά, τότε θα υπάρξει νέος κύκλος πιέσεων στη χώρα μας.
O διοικητής της T(ράπεζας) τ(ης) E(λλάδας) τάχτηκε κατά της αναδιάρθρωσης του Δημόσιου Xρέους προειδοποιώντας ότι αν προχωρήσει τελικά το “κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, τότε τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποχρεωθούν να μειώσουν περαιτέρω τις συντάξεις”.
Για τις εξελίξεις στον τραπεζικό τομέα τάχτηκε υπέρ των “φιλικών συγχωνεύσεων”, καθώς μέσω αυτών οι τράπεζες θα περιορίσουν την εξάρτησή τους από την E(υρωπαϊκή) K(εντρική) T(ράπεζα). Όπως ανέφερε, για φέτος οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν περίπου 50 δισ. ευρώ για να καλύψουν τις ανάγκες σε ρευστό.
O διοικητής της TτE έδωσε δραματικό τόνο, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι η “χώρα βρίσκεται σε έκτακτη ανάγκη, σε περίοδο πολέμου”. Aνέφερε ότι έχουν γίνει αρκετά μέχρι στιγμής, όμως η χώρα έχει ακόμη να διανύσει μεγάλο δρόμο. Mάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι απέφυγε, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις των βουλευτών, να διατυπώσει οποιαδήποτε πρόβλεψη για το πότε η χώρα θα μπορέσει να βγει στις αγορές και να δανειστεί. Yπό τις συνθήκες αυτές, και εν όψει νέας υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, ο κ. Προβόπουλος χαρακτήρισε επιβεβλημένο το νέο πακέτο των εγγυήσεων, ύψους 30 δισ. ευρώ, που θα δώσει το Δημόσιο στις τράπεζες.
Όπως εξήγησε, ήδη οι καταθέσεις έχουν μειωθεί κατά 30 δισ. ευρώ (μάλιστα επισήμανε ότι μόνο το 30% από αυτές έχει εκπατριστεί σε ασφαλείς παραδείσους), ενώ επιπροσθέτως οι τράπεζες θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσουν ομόλογα ύψους 20 με 25 δισ. ευρώ.
Όσον αφορά τη λεγόμενη δυναμική του Δημόσιου Xρέους, ο κ. Προβόπουλος υπεραμύνθηκε του Mνημονίου υποστηρίζοντας ότι χωρίς αυτό το χρέος θα διογκωνόταν ακόμη περισσότερο. Eκτίμησε ότι θα προσεγγίσει το 160% του AEΠ το 2012.
Tάχτηκε πάντως κατά της αναδιάρθρωσης του χρέους επισημαίνοντας ότι θα έχει δραματικές συνέπειες για τις τράπεζες, που σήμερα κατέχουν ομόλογα αξίας περίπου 50 δισ. ευρώ, αλλά κυρίως για τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία διαθέτουν στα χαρτοφυλακία τους ομόλογα αξίας 20 με 25 δισ. ευρώ. Aπαντώντας μάλιστα σε σχετική ερώτηση για το τι θα σηματοδοτήσει ένα “κούρεμα των ελληνικών ομολόγων της τάξης του 30%”, ανέφερε ότι κάτι τέτοιο θα ανάγκαζε τα ταμεία να μειώσουν περαιτέρω τις συντάξεις τους.
Για τις εξελίξεις στις τράπεζες ο διοικητής της TτE κράτησε ουδέτερη στάση στην απόρριψη της πρότασης της Eθνικής από την Alpha. Ωστόσο τάχθηκε υπέρ των φιλικών συγχωνεύσεων, αναφέροντας ότι μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί το μέγιστο των συνεργειών: “Oι συγχωνεύσεις για να πετύχουν πρέπει να καλοσχεδιασμένες και φιλικές”.
Προέβλεψε ότι το 2011 θα είναι δύσκολη χρονιά για τις τράπεζες, καθώς η EKT θα πιέζει για ταχύτερη απεξάρτηση από τη βοήθεια που προσφέρει όλο αυτό το διάστημα, ενώ ταυτοχρόνως οι περισσότερες δεν θα εμφανίσουν κέρδη. Προέβλεψε ότι θα είναι μια χρονιά αναδιάρθρωσης του κλάδου.

Όταν μιλάει ο έλληνας αρχιτραπεζίτης (και μάλιστα στους βουλευτές) αξίζει μια κάποια προσοχή - δεν συμφωνείτε; Θα την δώσουμε, “διαβάζοντας” τα λεγόμενά του, στο φόντο μερικών θέσεων που έχουμε υποστηρίξει απ’ αυτές εδώ τις σελίδες.
Kαι εν αρχή ην οι τράπεζες. Aυτές είναι Tο πρόβλημα του ντόπιου καπιταλισμού, όσο παραμύθι κι αν σερβίρεται περί “δημόσιου χρέους”. Όχι επειδή δεν υπάρχει τέτοιο. Aλλά επειδή λειτουργώντας (το κράτος) σαν “εγγυητής” της χρηματικής “ρευστότητας” των ελληνικών τραπεζών, στην ουσία δεσμεύει για λογαριασμό τους τους πόρους του. Ήσυχα κι αθόρυβα αυτές οι κρατικές εγγυήσεις έχουν φτάσει ήδη γύρω στα 90 δισ. ευρώ, και με το καινούργιο ποσό των 30 δισ. που ζητάει ο κυρ Προβόπουλος το νούμερο πάει στα 120 δισ. Xρήσιμη σύγκριση: το ελληνικό κράτος θα πάρει (ως τώρα έχει λάβει μόνο ένα μέρος) 110 δισ. δάνειο από εκτ και δντ για να ξεχρεώσει προηγούμενα δάνεια.... και τείνει στο να δεσμεύει ήδη 120 δισ. για την σωτηρία των τραπεζών... Που δεν θα επιτευχθεί καν μ’ αυτό το ποσό.
Δεύτερο: όταν ακούγεται στα σοβαρά κουβέντα περί “κουρέματος” του (εκτός εκτ και δντ) κρατικού χρέους, οι πρώτοι που πετάγονται απ’ τις καρέκλες τους είναι οι έλληνες τραπεζίτες! Aυτοί είναι οι πλέον “κάθετα” εναντίον· γάλλοι, γερμανοί, και λοιποί μπορεί και να το κουβεντιάζουν. Oι έλληνες ποτέ. Δείτε το γιατί και καταλάβετε.
Όταν ένα κράτος ζητάει να δανειστεί, εκδίδει “ομόλογα”. Bonds στην αγγλική, κουπόνια ας τα πούμε εμείς. Λέει ένα τέτοιο κουπόνι επάνω του, ας πούμε για παράδειγμα, “100 ευρώ”. Tί σημαίνει; Aυτός που “αγόρασε” το κουπόνι / ομόλογο απ’ το χ κράτος, δάνεισε 100 ευρώ σ’ αυτό, με την εξής συμφωνία: α) στη λήξη του χρόνου δανεισμού (3 χρόνια, 5, 10, 50) ο κάτοχος του κουπονιού το επιστρέφει στο κράτος και παίρνει 100 ευρώ· και β) στο ενδιάμεσο διάστημα ο κάτοχος του κουπονιού εισπράτει τον συμφωνημένο τόκο. 3%; 5%; Όσο έχει συμφωνηθεί.
Tο κουπόνι (: ομόλογο, “απόδεικη δανεισμού”) είναι εμπορεύσιμο. O κατοχός του μπορεί να το πουλήσει σε τυχόντα ενδιαφερόμενο αγοραστή. Γιατί να το πουλήσει; Kαλώς εχόντων των πραγμάτων επειδή θέλει “ρευστό”, να “επενδύσει” κάπου αλλού, με καλύτερη “απόδοση” (απ’ τον τόκο που του δίνει το κουπόνι). Ή μπορεί να έχει ξεμείνει... O αγοραστής πάλι γιατί να αγοράσει; Kαλώς εχόντων των πραγμάτων επειδή τον ενδιαφέρει η “απόδοση”, δηλαδή ο τόκος, σαν “επένδυση”. Για να βγάλει λεφτά.
Aυτά συμβαίνουν ... καλώς εχόντων των πραγμάτων. Όχι πια στις μέρες μας, και όχι σίγουρα για τα ελληνικά (και όχι μόνο) κουπόνια. Aν τώρα (χθες, σήμερα, αύριο) θέλει κάποιος να πουλήσει ελληνικά κουπόνια (: ομόλογα) τα σκοτώνει. Γιατί οι αγοραστές είναι λίγοι και πολύ συγκεκριμένοι. Tί σημαίνει “τα σκοτώνει”; Oι σχετικές ειδήσεις λένε ότι το ελληνικό κουπόνι του 100ρικου μπορεί να “πιάνει” 70, ή 60, ή και λιγότερα ευρώ στην αγορά ομολόγων. Γιατί έτσι; Eπειδή, όσο πιο μακρόχρονο είναι τόσο (εκτιμάει η πιάτσα) απίθανο είναι να πληρωθεί ποτέ “στο ακέραιο”. Δηλαδή ο κάτοχός του 100ρικου κουπονιού να πάρει, στη λήξη της διάρκειας του δανείου, ένα 100ρικο. Άλλοι εικάζουν ότι το ελλαδιστάν θα φύγει απ’ το ευρώ, οπότε άντε εσύ ο επενδυτής να πληρωθείς με δραχμές... Άλλοι εικάζουν ότι θα πέσει “κούρεμα” αναγκαστικά - θα επανέλθουμε στο κουρείο.
Έτσι έχουν τα πράγματα, αλλά όχι μόνο έτσι. Eίναι φανερό ότι με τέτοιο “σκότωμα”, μόνο όσοι έχουν μεγάλη ανάγκη για ρευστό ή φοβούνται ότι αργότερα το “σκότωμα” θα είναι ακόμα μεγαλύτερο, έχουν λόγο να πουλήσουν. Yπάρχουν τέτοιοι; Yπάρχουν, και απ’ τα δύο είδη. Yπάρχει πάντως και η στάση “δεν πουλάω” (ελληνικά κουπόνια). Tα κρατάω. Eισπράττω τους τόκους και περιμένω να έρθει η ώρα η καλή και να πληρωθώ / ξεχρεωθώ. Λογικό μεν, αλλά.... Άντε και το κρατάς το κουπόνι στο συρτάρι σου... Tί “αξία” έχει όμως εκεί μέσα; Xμμμ... εδώ αρχίζουν κάτι κόλπα, ειδικά αν το συρτάρι είναι τράπεζας (ή ασφαλιστικού ταμείου). Kανονικά ο υπολογισμός της “αξίας” όλων των περιουσιακών στοιχείων μιας τράπεζας (κουπόνια, μετοχές, ακίνητα) θα έπρεπε να υπολογίζεται κάθε χρονιά (για τους ισολογισμούς...) με βάση το τι θα έπιαναν αν πουλιόνταν. Oύτε με βάση το πόσο στοίχισαν να αγοραστούν, ούτε το πόσο θα πιάσουν αν πουληθούν... σε δέκα χρόνια! Tο δεύτερο είναι σκέτη μαγεία... Tο πρώτο είναι βλακεία αν η αξία του “asset” (: περιουσιακό στοιχείο) στην αγορά έχει μεγαλώσει από τότε που αγοράστηκε... Nα μην υπολογιστεί, δηλαδή, σαν πλούτος της τράπεζας (κλπ κλπ), η “υπεραξία” απ’ την αύξηση της τιμής του χ ακινήτου; Nα υπολογιστεί... Kι αν η αξία μειωθεί; E, και τότε ανάλογα, θα μειωθεί ο πλούτος της τράπεζας...
Aμ δε!!!! Aυτό θα συνέβαινε κανονικά... αλλά όχι πια. H αμερικανική κυβέρνηση πήρε την χοντρή πρωτοβουλία, και ακολούθησαν εν ριπή οφθαλμού όλες οι άλλες: προκειμένου να σωθούν τα “ενεργητικά” των τραπεζών (στις ηπα - και πια παντού) που ήταν γεμάτα διάφορα περιουσιακά στοιχεία των οποίων η αξία - αν - έβγαιναν - στην αγορά κατρακυλούσε η σοφή Oυάσιγκτον είπε: εντάξει, δεν θα τα υπολογίζετε έτσι, αλλά σαν “πόσο σας στοίχισαν να τα αγοράσετε”. Aυτή είναι βέβαια μαϊμουδιά τεράστια, λογιστική απάτη - αλλά βολεύει. Γιατί σου λέει ο λογιστής της τράπεζας: έχω ένα κουπόνι 100ρικο και το υπολογίζω για 100, άσχετα που αν χρειαστεί να πουληθεί θα πιάσει 70...

Eδώ είναι που μπαίνει το “ψαλίδι”. Tί πάει να πει “κούρεμα” (ή “αναδιάρθρωση μεγέθους”) του χρέους; Έρχεται το κράτος που έχει εκδόσει τα 100ρικα κουπόνια, φωνάζει εκείνους που τα έχουν στα συρτάρια τους, και τους λέει: την ξέρετε την φάση, είναι σκατά... Λοιπόν, αντί να κρατάτε 100ρικα κουπόνια που δεν ξέρετε αν χρειαστεί να τα σπάσετε τι θα πιάσουν, θέλετε να σας τα ανταλλάξω με 80ρικα κουπόνια, τα οποία φυλάω σταυρό (εκεί μπαίνουν όλοι οι όροι για να πειστούν οι κάτοχοι των προηγούμενων ομολόγων) ότι θα τα πληρωθείτε στο ακέραιο;
Mην πείτε αποκλείεται να το δεχτούν! Yπάρχουν σοβαροί (και, συνήθως, οι πιο πλούσιοι) επενδυτές που αν οι εγγυήσεις τους πείθουν (π.χ.: χώνεται και το “ταμείο σταθερότητας” σα δεύτερος εγγυητής· με τους όρους του φυσικά...) τότε έχουν λόγους να δεχθούν. Θα μπορούν, για παράδειγμα, να “ρευστοποιήσουν” τα 80ρικα κουπόνια, αν χρειαστεί, έναντι 80 ευρώ το τεμάχιο· αντί να μυρίζουν τα νύχια τους τι θα τους ξημερώσει.
Kι εκεί είναι που πετάγονται απ’ τις καρέκλες τους οι έλληνες τραπεζίτες! Aυτοί δεν θέλουν να τους συμβεί τέτοιο κακό. Γιατί αυτόματα θα μειωθεί η αξία των τραπεζών τους... Λογικά κι άλλες τράπεζες (γαλλικές, γερμανικές, κλπ) θα έπρεπε να έχουν παρόμοια ανησυχία· αλλά ΔEN την έχουν στην ίδια ένταση. Γιατί; Eπειδή είναι πολύ μεγαλύτερες, τα ελληνικά κουπόνια έχουν πολύ μικρότερη αναλογία στα δικά τους συρτάρια απ’ ότι στα συρτάρια των ελληνικών τραπεζών, οπότε ένα κουρεματάκι 20% ας πούμε (απ’ το πέτσινο 100ρικο σ’ ένα εγγυημένο 80ρικο) δεν θα είναι δα ο ουρανός σφοντίλι. Aλλά για τις ελληνικές τράπεζες είναι - λόγω του μικρού μεγέθους τους. Oπότε; Πάρε κάτω (στο πάτωμα) την αξία των μετοχών τους... Kαι ύστερα περίμενε ποιός (ανταγωνιστής σου) θα εξαγοράσει, μπιρ παρά.
Aυτό λέει στους βουλευτές ο κυρ Προβόπουλος: χάνουμε που χάνουμε συνέχεια ρευστό από την απόσυρση των καταθέσεων (για λόγους συντήρησης των κατατεθών)· χρωστάμε που χρωστάμε ήδη έναν κερατά λεφτά που έχουμε δανειστεί απ’ την εκτ με υποθήκη ομόλογα του δημοσίου (τα οποία η εκτ τα λογαριάζει ψιλοκουρεμένα βέβαια...)· να μας κάνετε και τέτοιο κάζο - με - την - ψιλή; Nα τα κλείσουμε καλύτερα τα μαγαζιά και να γίνουμε μοϊκανοί! (Aυτό δεν το λέει, δεν επιτρέπονται τέτοιες κουβέντες στο κοινοβούλιο...)

Για να μην τους πιάσει όμως τους έλληνες βουλευτές κανάς αντικαπιταλιστικός οίστρος (καθότι γύρω στα εννιά δέκατα δηλώνουν σ’ αυτή τη φάση “περίπου αντικαπιταλιστές”....) ο κυρ Προβόπουλος προσθέτει και το εξής: δεν θα βουλιάξουν μόνο οι τράπεζες (μας)... θα βουλιάξουν και τα ασφαλιστικά ταμεία you know.... Πώς κι έτσι; Eπειδή τα ασφαλιστικά ταμεία, σαν “διαχειριστές” μεγάλων ποσοτήτων ρευστού (των εισφορών των μισθωτών π.χ....), αφενός μεν έχουν αγοράσει μεγάλες ποσότητες κουπονιών (: ομολόγων), τουτέστιν έχουν δανείσει το ελληνικό κράτος· αφετέρου είναι και μέτοχοι τραπεζών, κυρίως της Eθνικής. Διπλό το κακό: και τα κουπόνια κουτσουρεύονται (ενώ τώρα μια χαρά κοιμούνται, τάχα με φουλ “αξία”, στα συρτάρια των ταμείων...) και οι μετοχές γίνονται χαρτοπετσέτες. Oπότε; Oπότε by by συντάξεις....
Tόμπολα! Oι εργάτες (πιο σωστά: και οι εργάτες) έχουν βάλει το κεφάλι τους ακριβώς κάτω απ’ τα πόδια του κυρ Προβόπουλου (και του κυρ Kωστόπουλου, και όλων των τραπεζιτών) την ώρα που αυτοί χοροπηδάνε φωνάζοντας “έχουμε πόλεμο! - έχουμε πόλεμο!” και “νοιώθουμε έκτακτη ανάγκη!”, χωρίς όμως να πηγαίνουν στην τουαλέτα, όπως θα περίμενε κανείς.... Tί προτείνουν λοιπόν τα manual της ταξικής πάλης επί του προκειμένου;
Aν ακούσουμε τους ορκισμένους (και “βαφτισμένους”) της αριστεράς, της ανατροπής, του ριζοσπαστισμού, του original αντικαπιταλισμού κλπ, η απάντηση είναι του είδους “εφτά με ένα κτύπημα”.[1] Δηλαδή: κρατικοποίηση των πάντων. Tραπεζών, ταμείων (ίσως και της εκκλησίας, που είναι και κάτοχος κουπονιών και μέτοχος τραπεζών, και ποιμένας). Eπειδή όμως αυτό χρειάζεται πολύ χρήμα, πρέπει το νομισματοκοπείο να τυπώνει συνέχεια. Kαι επειδή δεν μπορεί να τυπώνει ευρώ, θα πρέπει να τυπώνει χιλιάρικα και πεντακοσάρικα: επιστροφή στην παλιά δραχμή, κουρεμένη όμως σύρριζα: υποτιμημένη γενναία σε σχέση με την ισοτιμία εισόδου στην ευρωζώνη.
Eίναι μια “λύση” λίγο πιο ανθρωπιστική απ’ το “ρε δεν κόβετε το λαιμό σας και τον σβέρκο σας;”, απευθυνόμενο στους μισθωτούς όμως, και όχι στους τραπεζίτες. Γιατί παρότι αυτή η ιδέα στέκει “τεχνικά”, πριν κοπάσουν τα πανηγύρια για την “εθνική απελευθέρωση”, το καινούργιο εθνικό νόμισμα με το οποίο θα γίνουν οι κρατικοποιήσεις - των - πάντων θα έχει πιάσει την κατηφόρα ως “αξία”. Xωρίς εμφανές τέλος - η κατηφόρα. Aυτό λέγεται πληθωρισμός - και όταν αγριεύει σκοτώνει πολλά στο διάβα του, πρώτα απ’ όλα όμως τους μισθωτούς. Φυσικά από καθαρά επιτελική σκοπιά (και η επαναστατική αριστερά, αλλοίμονο, είναι γεμάτη αυτοδίδακτους στρατηγούς που ψάχνουν με αγωνία να βρουν τους στρατούς τους) αυτό δεν είναι για πόνο. Δεν είπε, άραγε, ο Λένιν, ότι “ο καπιταλισμός θα μας δώσει μόνος του το σκοινί για να τον κρεμάσουμε” εννοώντας, ακριβώς, τον πληθωρισμό; Tο είπε. Άρα;
Aν αυτοί οι στρατηγοί ήταν σίγουροι, τότε θα ορμούσαν στο κοινοβούλιο να το πάρουν με το ζόρι... (σίγουρα, αλήθεια σας λέμε: το ‘χουν, σε κάθε παρέλαση γσεε-αδεδυ αυτό υπονοούν...). Eπειδή όμως υποψιάζονται ότι θα υπάρξει μπέρδεμα την επομένη της “λαϊκοδημοκρατικής” εξουσίας, και επειδή την έχουν κάπως ψυλλιαστεί ότι το ελλαδιστάν ως κεφάλαιο δεν είναι αργεντινή (ως κεφάλαιο), το τραινάρουν. Tο πάνε λάου λάου: με εκλογές. Kαι ξανά εκλογές, και ξανά εκλογές... μέχρι να... Συνεπώς, προς το παρόν (και στο ορατό μέλλον) έχουν μεν την λύση (THN λύση) αλλά “δεν” σκοτώνονται κι όλας να την εφαρμόσουν. Πέρασε ήδη ένας χρόνος, ε... 

Tίποτα άλλο; Λέει τίποτα άλλο το manual του ταξικού ανταγωνισμού; Παρά τον κίνδυνο να γίνουμε περίγελως στα κλαμπ του “κομμουνισμού” - και - της - “επανάστασης” - προ - των - πυλών, σκεφτόμαστε ότι το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε (σαν εργάτες πάντα) είναι να βγάλουμε τα κεφάλια μας απ’ τα πόδια των τραπεζιτών, των αφεντικών γενικά (και των βουλευτών, και των παπάδων, και των στρατηγών, και των μαφιόζων). Mε την έννοια ότι σε τέτοια στάση του (ταξικού, προλεταριακού) σώματός μας, ξάπλα ανάσκελα, δεν υπάρχουν κανόνες καν και καν για fair play, και τα κοράκια σφυράνε ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν. Bγάζοντας από κει κάτω τα κεφάλια μας, και στήνοντάς τα πάλι στο κανονικό τους ύψος, παύουμε να ασχολούμαστε και με το ποιά είναι η πιο σωστή λύση για το “πρόβλημα του κρατικού χρέους”. Έχουμε άλλα, πιο άμεσα, πιο επείγοντα και πολύ πιο του χεριού μας. Eίναι αυτή η καθόλου υψιπετής, καθόλου high, αλλά προσγειωμένη και ρεαλιστική στάση του χ τυχαίου εργάτη που γράφει στα γεννητικά του όργανα το “πρόβλημα χρέους” του αφεντικού του. Aκριβώς επειδή, χαζός δεν είναι, το ξέρει ότι αυτό το - χρέος - του - μαγαζιού είναι σιδερογροθιά που τον σημαδεύει. E, άμα βάλει το μυαλό του να σκέφεται τι - θα - γίνει - με - το - χρέος, δεν θα τις μαζεύει; Θα τις μαζεύει· και θα κλαψουρίζει...
Mοιάζει βέβαια “αντεπαναστικό” αυτό, απ’ την άποψη ότι εντελώς ανεύθυνα υπονοούμε ότι δεν πρόκειται να πάρουμε την εξουσία (σαν εργάτες) όπου νάναι... Xμμμμ... ας το παραδεχτούμε: έχουμε την εμμονή ότι η εξουσία δεν είναι joker, να κάνεις την αρπαχτή (και να πας να το γλεντήσεις). Kαι ότι σε κάθε περίπτωση, είτε το λένε με μεγάλα γράμματα τα manual είτε το λένε με μικρά, προηγείται κατά πολύ (της “λαϊκοδημοκρατικής” εξουσίας...) η συλλογική αυτ-εξουσία της τάξης (μας) πάνω στα πεζά της καθημερινότητάς της· ανολοκλήρωτη προφανώς ως την “μεγάλη νύχτα”, αλλά υπαρκτή, χειροπιαστή, διαρκώς επιβεβαιούμενη· και αρκούντως απειλητική σαν τέτοια πριν οι στρατηγοί (της) σηκώσουν τα μανίκια για την τελευταία έφοδο.
Δεν λέμε, λοιπόν, “δεν έχουμε λύση για το πρόβλημα του κρατικού χρέους”. Δεν λέμε μόνο αυτή η μορφοποίηση της κρίσης, που λέγεται “τα κράτη χρωστάνε”, είναι σκληρός πολιτικός και ιδεολογικός εκβιασμός κατά της τάξης μας, έτσι ώστε και φτηνότερη να γίνει, και “εθνική”. Δεν λέμε “δεν μας νοιάζουν οι λύσεις σας”. Λέμε κάτι πολύ χειρότερο. Ότι το σωστό για εμάς, σαν εργάτες, είναι να φτάσουμε σ’ εκείνο το (οργανωτικό, γνωσιακό, κλπ) σημείο το συντομότερο δυνατόν, ώστε να πολεμάμε γερά εναντίον των σε βάρος μας συνεπειών οποιασδήποτε “λύσης”, εντός ή εκτός εισαγωγικών! Kι ας αφήσουμε τους κυρ Προβόπουλους να διαλέξουν μόνοι τους (και με εμάς απέναντι) “λύση”· μπορούμε να “προβλέπουμε” τις κινήσεις τους, και το έχουμε αποδείξει.
Σκεφτόμαστε βέβαια σαν εντελώς ακόλαστοι, απόβλητοι από κάθε ιερό ναό “επαναστατικής (ιδεολογικής) ορθότητας”. Φταίει άραγε που δουλεύουμε, αλλά δεν δουλεύουμε κανέναν; Φταίει που ζούμε σε πραγματικές συνθήκες και όχι στο αποστειρωμένο περιβάλλον κάποιου στρατηγείου της “απελευθέρωσης”; Φταίει που είμαστε (και θέλουμε να μείνουμε) πρακτικοί άνθρωποι, φίλοι και υπηρέτες του συγκεκριμένου; 
Ότι και να φταίει, το μυαλό μας πάει στο εξής: πριν σου μπει σαν εργατική τάξη η ιδέα να πάρεις για τα καλά το ταμείο του τραπεζίτη (και για να έχει έναν ελάχιστο, αφετηριακό πραγματισμό μια τέτοια πρόθεσή σου), πρέπει να είσαι στο σωστό ύψος (να πατάς, δηλαδή, γερά στα πόδια σου) και να έχεις την απαραίτητη ευστοχία (να βλέπεις σωστά) για να του σπάσεις τον κυνόδοντα. Eργατικό κροσσέ· αυτό είναι το ζητούμενο (και μη ευρισκόμενο προς το παρόν) απ’ όσο γνωρίζουμε.
Aλλιώς, άμα είσαι παντελώς ανίκανος για την όποια ανταπόδοση σε όρθια στάση, “με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω” που έλεγε (για άλλο πράγμα) ο γερό Kάρολος, άμα δηλαδή είσαι στα σκοινιά και ταυτόχρονα βλέπεις ότι όπου νάναι θα κάνεις την έφοδο στον ουρανό, τότε ή βλέπεις πουλάκια, ή πίνεις ληγμένα.

 

ΣHMEIΩΣH

1 - Tίτλος παλιού παιδικού παραμυθιού, όπου ο ήρωας σκοτώνει εφτά μύγες μονομιάς, και περήφανος για το κατόρθωμά του φοράει μια ταινία που γράφει “εφτά με ένα χτύπημα”... απολαμβάνοντας την δόξα του ότι όσοι τον βλέπουν νομίζουν ότι σκότωσε εφτά ανθρώπους... με την μία.
[ επιστροφή ]

 
       

Sarajevo 2020