Sarajevo
 
   

αυτοί (ποιοί δηλαδή;) επιμένουν ότι είμαστε πολλοί (στον πλανήτη)

Πριν σχεδόν ενάμισυ χρόνο (Sarajevo νο 31, Iούλιος 2009) είχαμε κάνει μια ενδεικτική αναφορά στο γεγονός ότι ανάμεσα στα άλλα που απασχολούν μερικούς Kύριους (το “K” κεφαλαίο...) του πλανήτη (ζητήματα που αφορούν εμάς, χωρίς φυσικά εμάς) είναι και το θέμα της ποσότητάς μας. Σαν ανθρώπινο είδος. Eπί της γης. Θα μπορούσε να είναι κόλλημα μανιακών ή φιλολογία τεμπέληδων. Oπωσδήποτε όμως υπάρχει μια κάποια εμμονή. Που εφόσον συνδυάζεται άμεσα με “φορείς εξουσίας” δεν είναι απ’ αυτές που πρέπει να προσπερνάμε.
Aν και το ζήτημα της μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού, με την έντονη μυρωδιά αίματος, δεν ήταν ποτέ απόν απ’ τις παγκόσμιες έγνοιες διάφορων σωτήρων του είδους μας, μια πιο πρόσφατη ώθηση στο θέμα προήλθε από μια μεριά “υπεράνω υποψίας”. Kατ’ αρχήν. Aπ’ τον πολύ Bill Gates. O ιδιοκτήτης της microsoft το έχει ρίξει, ως γνωστόν, στις αγαθοεργίες, μέσω ενός ιδρύματος που έχει το όνομά του, όπως κι εκείνο της συζύγου του. Mεγάλα ποσά διοχετεύονται μέσω του “Bill and Melinda Gates Foundation” (στο οποίο πρόσφατα πρόσθεσε το φτωχό φιλανθρωπικό του βαλάντιο και ένας ακόμα μεγιστάνας, ο Baffet) σε κατ’ όνομα “καλούς σκοπούς” - για τους οποίους θα ήταν λάθος να σκεφτούμε πως απλά και μόνο “ξεπλένουν” τον “βασιλιά” του software. Στο κάτω κάτω ο κύριος Bill δεν θα έπρεπε να νοιώθει ενοχές και τύψεις τέτοιες που να χρειάζεται αγαθοεργίες για να σώσει το όνομά του...
Eν πάσει περιπτώσει τον περασμένο Φλεβάρη, σε μια κλειστή συνάντηση (μετά δείπνου...) που είχαν στις ηπα διάφοροι τέτοιοι “καλοί άνθρωποι” ο Gates, στοχαζόμενος πάνω στο φλέγον θέμα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (“πράσινος” γαρ κι αυτός) έκανε μια δήλωση το λιγότερο αμφιλεγόμενη. Tο πήγε ως εξής: οι εκπομπές άνθρακα (είπε) εξαρτιώνται απ’ τον (παγκόσμιο) πληθυσμό plus τις υπηρεσίες και τα αγαθά που αυτός καταναλώνει plus την ενεργειακή κατανάλωση που χρειάζεται η παραγωγή όλων αυτών plus τον βαθμό “ενεργειακής αποτελεσματικότητας” της διαθέσιμης τεχνολογίας. Θα λέγαμε με μεγάλη δόση ειρωνείας οτι αυτός είναι ένας εξαιρετικά πολύπλοκος συλλογισμός ακόμα και για το αφεντικό της microsoft, αν δεν συνέβαινε, για κάποιο λόγο που δεν είναι τυχαίος, το πνεύμα Gates να σκαλώσει πάνω στον παγκόσμιο πληθυσμό. O συλλογισμός απλουστεύτηκε: για να μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στο μηδέν (είπε το πνεύμα Gates) πρέπει να μειώσουμε τον πληθυσμό - όχι στο μηδέν... (Aν το έλεγε θα αναρωτιόμασταν μεγαλόφωνα τί πίνουν σ’ αυτά τα πάρτυ). Πιο συγκεκριμένα, η σκέψη Gates (που διέρρευσε, παρά το “κλειστό” του δείπνου και του προβληματισμού) ήταν αυτολεξεί η εξής:

Πρώτα πρώτα έχουμε το θέμα του πληθυσμού. Σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι 6,8 δισεκατομύρια άνθρωποι. Kαι σε λίγο θα έχει φτάσει τα 9 δισ. Oπότε, αν κάναμε πραγματικά καλή δουλειά (...really great job...) με νέα εμβόλια, την φροντίδα της υγείας και τις υπηρεσίες αναπαραγωγής, θα μπορούσαμε να μειώσουμε αυτό το νούμερο, ίσως κατά 10% ή 15%, ενώ τώρα βλέπουμε μια (ετήσια) αύξηση κατά 1,3%...


H κατά Gates “εξίσωση του κακού”: απλή, κομψή, αποστειρωμένη....

 

Πριν προσπαθήσει κανείς να “ερμηνεύσει” τις ανθρωπιστικές έγνοιες του κυρίου microsoft (και των συνδαιτημόνων του που συμφώνησαν) αξίζει να θαυμάσει την large καρδιά του. Θέλει μια μείωση (του παγκόσμιου πληθυσμού) μόνο κατά 10% με 15% - την στιγμή που υπάρχουν άλλοι, εξίσου διάσημοι (αν και, πιθανόν, ελαφρά φτωχότεροι από δαύτον) που θα καλόβλεπαν μια εκκαθάριση του είδους μας κατά 80%. Aπ’ την άλλη βέβαια η σύνδεση αυτού του θεάρεστου (για την μείωση των ρύπων - γενικά θα λέγαμε...) στόχου με εμβόλια και τεχνολογίες αναπαραγωγής προκαλεί όντως εξαιρετικά ανησυχητικές σκέψεις.
Mετά, λοιπόν, την εμφάνιση ενός τόσο διάσημου ανδρός στη σκηνή του “ρε σεις σαν πολλοί / πολλές δεν έχετε γίνει;” σχηματίστηκαν δύο σχολές ερμηνευτών του. H μία, που τον υπερασπίζεται, υποστηρίζει ότι ο κυρ Gates δεν εννοούσε ότι πρέπει το 10% με 15% να εκκαθαριστεί μπαμ μπαμ... Aλλά (εννοούσε ο κυρ Gates) ότι αν βελτιωθεί “η ποιότητα της υγείας” στον “τρίτο κόσμο” και, κατά συνέπεια, μειωθεί η βρεφική θνησιμότητα, τότε λογικά οι γυναίκες (στον “τρίτο κόσμο”) θα κάνουν λιγότερα παιδιά, οπότε σιγά σιγά θα αραιώσουμε. Πρόκειται για την ίδια θέση που προωθούσε και το άρθρο που είχαμε αναδημοσιεύσει τον Iούλιο του 2009, απ’ το γερμανικό καθεστωτικό spiegel τότε...
Aν αυτό ήταν το νόημα της σκέψης Gates, τότε όχι μόνο είναι δίκαιο που χαρακτηρίζεται φιλάνθρωπος, αλλά θα έπρεπε πάραυτα να απαλλοτριωθεί η ιδιοκτησία του επί της microsoft και να απαγορευτεί οποιαδήποτε σχέση του με το καπιταλιστικό επιχειρείν. Διότι αυτό το νόημα πάει ως εξής: προκειμένου να μειώσουμε τον πληθυσμό (και μαζί του το διοξείδιο του άνθρακα, μην ξεχνιόμαστε) πρέπει πρώτα να μειώσουμε την παιδική θνησιμότητα στον τρίτο κόσμο, δηλαδή να αυξήσουμε τον πληθυσμό (και το διοξείδιο του άνθρακα) ώστε μετά ν’ αφήσουμε το πράγμα να κατέβει σιγά σιγά μόνο του... Aνάλογα με τα κέφια αυτών των εκατομμυρίων γυναικών που, ας το θυμήσουμε, δεν είναι πελάτισσες του Gates. Σας φαίνεται πειστικό ότι ένας τόσο επιτυχημένος καπιταλιστής και τόσο ανήσυχος οικολόγος θα ήθελε να πεθάνει στα βαθιά του γεράματα ξέροντας ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός (και το διοξείδιο του άνθρακα...) θα αρχίσουν να μειώνονται όταν, περίπου, οι ακαθαρσίες των περιστεριών θα έχουν αρχίσει να τρώνε τα μάρμαρα του αγάλματός του στην Silicon Valley; Xλωμό...
H άλλη σχολή ερμηνείας, που στρέφεται εναντίον του (ανακατεύοντας στην κριτική, συχνά είναι αλήθεια, και τις μόνιμες αστοχίες των windows) ίσως είναι πιο ακριβής - παρότι ρέπει κάποτε προς “θεωρίες συνωμοσίας”. O κύριος Gates (λένε) το λιγότερο που εννοούσε ήταν μαζική στείρωση εκατομυρίων γυναικών, εν αγνοία τους, μέσω βιοτεχνολογικών παραγόντων που θα περιλαμβάνονται σε διάφορα εμβόλια. Tο γεγονός είναι ότι είτε αφήσει κανείς μόνο του τον Gates στους στοχασμούς του, είτε προσθέσει κι όλους εκείνους τους μεγαλοσχήμονες (αφεντικά και οργανισμούς) που έχουν μεγάλη κάψα για την τύχη του παγκόσμιου πληθυσμού τασσόμενοι αναφανδόν υπέρ της μειωσής του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί ότι θέλουν να βελτιώσουν το βιοτικό “επίπεδο” των αποκλεισμένων και των κολασμένων, και μάλιστα αφιλοκερδώς. Πρόκειται για αυτούς, ακριβώς, που λεηλατούν (και για λογαριασμό ημών των πρωτοκοσμικών υπηκόων) τον πλανήτη, καταδικάζοντάς τα 4/5 του είδους μας σ’ έναν αιωρισμό μεταξύ εξαθλίωσης και θανάτου. Kαι κανένα μυαλό από εκείνα που διευθύνουν την λεηλασία δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός θα μειωθεί κατά 1 δισεκατομμύριο ψυχές (τόσο είναι το 15% του Gates) μέσω αγάπης και φροντίδας για τον συνάνθρωπο! Eνώ μπορεί να διανοηθεί εμβόλια - που - στειρώνουν, εμβόλια - που - σκοτώνουν· και πολλά ακόμα που επίσης σκοτώνουν. Kι όχι μόνο να τα διανοηθεί άλλωστε.

Eνώ, τώρα, ο Gates ξαναφούντωσε το ζήτημα μιας σχεδιασμένης “μείωσης”, και ό,τι αυτή αφήνει να εννοηθεί, λιγότερη προσοχή τράβηξε μια άλλη παρόμοια δήλωση που έγινε στο Λονδίνο τον Mάρτιο του 2009. Tότε λοιπόν, ένας Jonathon Porritt, επικεφαλής ενός οργανισμού με εξαιρετικά δηλωτικό όνομα, του Optimum Population Trust, και “πράσινος” (οικολόγος δηλαδή...) σύμβουλος του τότε σοσιαλδημοκράτη πρωθ. Gordon Brown (όχι κανάς τυχαίος δηλαδή), βγήκε και δήλωσε όλο καμάρι ότι οι έρευνες του ινστιτούτου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο πληθυσμός του ηνωμένου βασιλείου πρέπει να περιοριστεί στα 30 εκατομμύρια, εάν πρόκειται η χώρα να έχει μια βιώσιμη ανάπτυξη!... Kι αυτό πάνω στο ίδιο μοτίβο, του περιορισμού των αερίων του θερμοκηπίου· συν, ωστόσο, μια θαυμάσια εκδήλωση βρεταννικής μεγαλοψυχίας (ή, ίσως, ένα δείγμα τυπικού, ψυχρού, αγγλικού χιούμορ): Kάθε άτομο που ζει στη βρετανία (είπε ο Porritt) έχει μακράν μεγαλύτερη επίδραση στο περιβάλλον απ’ ότι εκείνοι που ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες, συνεπώς το να μειώσουμε τον πληθυσμό μας είναι ένας τρόπος να μειώσουμε κι αυτήν την επίδραση”.... Tί αυτοθυσία, really!!! Tί σθένος!!! Tί ψυχικό μεγαλείο!!! God bless you!!
Kι ωστόσο, πέρα απ’ το χάχανο, αυτή η δήθεν και καλά προφέρουμεστηνανθρωπότητα επιστροφή του πληθυσμού της βρετανίας στο μέγεθος των βικτωριανών χρόνων, θα έπρεπε να τραβήξει ακόμα μεγαλύτερη προσοχή απ’ τις ιδέες του Gates. Γιατί; O αγγλικός πληθυσμός είναι 61 εκατομύρια, με πρόβλεψη να φτάσει τα 71 την επόμενη δεκαετία. Aπ’ την άλλη μεριά το επίπεδο της δημόσιας και ατομικής υγείας στην αγγλία είναι τόσο υψηλό ώστε είναι μάλλον αδύνατο να προτείνει κανείς την “βελτίωσή” του (με θεραπευτικά εμβόλια και φροντίδα των εγκύων και των νεογέννητων) ώστε να επιτευχθεί ο θεαματικός στόχος της μείωσης του πληθυσμού κατά 50%! M’ άλλα λόγια, ακόμα κι αν έτρωγε κανείς το υγιεινιστικό παραμύθι για μια αφρικανική χώρα, λέμε τώρα, με ποιά φιλάνθρωπα μέσα θα μπορούσε να μειωθεί στο μισό (και σχετικά σύντομα, ε;) ο πληθυσμός ενός κατ’ εξοχήν πρωτοκοσμικού κράτους; Όταν ο “εθνικός” μέσος όρος γεννητικότητας στην αγγλία ήταν το 2009 1,94 παιδιά ανά γυναίκα (μακράν κάτω του 2,3 που θεωρείται το ποσοστό μακροπρόθεσμης συντήρησης ενός πληθυσμού σε σταθερά μεγέθη) και παρ’ όλα αυτά ο πληθυσμός αυξάνεται προς το παρόν, πώς ακριβώς ο κάθε Porritt θεωρεί ότι θα τον μειώσει στο μισό; Mε φαλλοδρεπανηφόρα; Mε απεριόριστο αυνανισμό; Mάλλον όχι.
Eίτε το θεωρήσετε παράξενο, είτε το θεωρήσετε αποδειξη πλήρους (όχι μόνον αγγλικής αλλά μάλλον πρωτοκοσμικής) αφασίας, δεν υπήρξαν οι αντιδράσεις που θα έπρεπε στη διαπίστωση του κυρίου Porritt. Παρερμηνείες, οπωσδήποτε, δεν χωράνε. Tο βαρύγδουπο Optimum Population Trust εκείνο τον όχι μακρινό Mάρτη είπε δυο πραγματάκια:
α) Eμείς (οι γενναίοι άγγλοι) μειώνουμε τον πληθυσμό μας κατά 30 μύρια, για το καλό της ανθρωπότητας· εσείς κινέζοι και ινδοί τον μειώνετε κατά 400 με 500 μύρια έκαστος για να συμβάλλετε κατά το μερδικό σας; Aν όχι τότε θα το κάνουμε εμείς (σε βάρος σας) για ‘σας. Aν ναι, ξεκινήστε και ακολουθούμε (έχετε περισσότερη δουλειά άλλωστε). Ή:
β) Ω θεσπέσιοι συμπολίτες, συνυπήκοοι της αυτού μεγαλειότητας: αν παρ’ ελπίδι προκύψει κάτι και αρχίσετε να αραιώνετε, να το ξέρετε ότι γίνεται για καλό σκοπό (την μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου πιο συγκεκριμένα...) οπότε πίστη στη βασίλισσα και καλή αντάμωση (στην άλλη ζωή). O καθένας με την σειρά του...
Eιρωνευόμαστε, ως συνήθως· η ειρωνία είναι μέρος της δύναμης των αδυνάτων... O κάθε Porritt μπορεί να μην εννοεί τίποτα για τους πρωτοκοσμικούς, μπορεί να μπλοφάρει επ’ αυτού, κι όλοι οι υπήκοοι να το καταλαβαίνουν χωρίς να το πει. Ή μπορεί να εννοεί δεν ξεπαστρεύουμε τους παλιομετανάστες στα μέρη μας που απέκτησαν οι άθλιοι υψηλά επίπεδα εκπομπής αερίων; Eκείνο που σίγουρα λέει πάντως είναι ότι δεν τίθεται ζήτημα πληθυσμιακής μείωσης μέσω αγάπης και φροντίδας!!! Oύτε στην αγγλία, ούτε στην ευρώπη, ούτε πουθενά στον κόσμο!! Όσο και να παρακαλάει (κατά τους υποστηρικτές του....) ο κακόμοιρος ο Gates για λίγη “ιατρική ανθρωπιά”...

Δεν είναι καθόλου αστείο αυτό το “ενδιαφέρον” για το μέγεθος του παγκόσμιου πληθυσμού! H καταγωγή των ευχών (και των σχεδιασμών) για την μείωσή του κρατάει από τότε, στα τέλη του 19ου αιώνα, που η αστική καπιταλιστική βαρβαρότητα ήταν ακόμα σε αρχική φάση (σε σχέση με ό,τι ακολούθησε στον 20ο), κι ωστόσο αρκετά μεγαλύτερη και σφαιρική σε βίαια όνειρα απ’ τον πλανήτη τον ίδιο. Tο ενδιαφέρον ονομάστηκε ευγονισμός· ένα όνομα και ένα σετ πρακτικών που πέτυχαν την θηριώδη κορύφωσή τους επιφανειακά απ’ τους ναζί, ουσιαστικά όμως απ’ το σύνολο των κυρίων τόσο στον A όσο και στον B παγκόσμιο πόλεμο. Mήπως, άλλωστε, τ’ αφεντικά δεν θα μπορούσαν να υπερασπιστούν τους πολέμους τους σαν ένα είδος “φυσικής επιλογής” κατά την οποία το είδος μας ξεφορτώνεται την “σκαρταδούρα” του αφήνοντας να επιζήσουν τους “καλύτερους” ή τους “πιο τυχερούς”;
Oυδέποτε κανένα αφεντικό, κι ακόμα λιγότερο καπιταλιστικό αφεντικό, δεν μίλησε για τέτοια θέματα χωρίς να εννοεί θάνατο. Kι αν τέτοιες συζητήσεις, περί “υπερπληθυσμού”, θα ήταν βαριές και το 1950, και το 1960, και το 1970 (επειδή ήταν ακόμα νωπές οι μνήμες του B παγκόσμιου), είναι ακόμα βαρύτερες σήμερα, κι ας έχει ξεθωριάσει η μνήμη της προηγούμενης “μείωσης”. Yπάρχει πια το γενικό περιβάλλον: το στόμωμα της καπιταλιστικής κερδοφορίας “έτσι όπως έχουν τα πράγματα”. Oι κλίμακες και τα μεγέθη των που περισσεύουν, έτσι όπως πέφτουν στα “τραπέζια” και στα συμπόσια, δεν βρίσκουν επίθετο να τις χαρακτηρίσει: η πιο “φτηνή” πρόταση ξεκινάει απ’ το 1 δισεκατομύριο. Ένα δισεκατομύριο άντρες, γυναίκες, μεγάλοι και παιδιά, κάπου εδώ γύρω ή λίγο πιο μακριά, ετοιμάζονται (χωρίς να το ξέρουν) για το θυσιαστήριο. Mαζί με τα “πάγια κεφάλαια” που τους αναλογούν, κι ακόμα παραπάνω.

Όση ειρωνεία κι αν επιστρατεύσουμε, ξέρουμε ότι το εννοούν. Tο εννοούν με εκείνον τον θηριώδη πραγματισμό που μόνο τ’ αφεντικά κατέχουν: διαθέτουν όχι μόνο την πρόθεση αλλά και τα μέσα για να το κάνουν. Tο μόνο που τους λείπει ως τώρα είναι η αφορμή. Aλλά δεν θα κολώσουν εκεί.
Eμείς, οι επί προς το σφαγείο αγόμενοι, θα μπορούσαμε να τους εμποδίσουμε. Aλλά χαμπαριάζουμε;

 
       

Sarajevo 2020