Sarajevo
 

 

 

 


H εικονογράφιση της Operation Hera δείχνει (με καμάρι!) τον πολεμικό της χαρακτήρα. Θα μπορούσε σωστότερα να ονομαστεί «απόβαση στη βορειοδυτική αφρική» - αν και δεν είναι ένα τόσο «ανθρωπιστικό» όνομα...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Eπιχειρησιακός» χάρτης της «κοινής ευρωπαϊκής υπηρεσίας...»: η μεσόγειος σαν ευρωπαϊκή λίμνη...

 

μεσόγειος:
μια υδάτινη (σχεδόν) λωρίδα της Γάζας

οι άνθρωποι στη βάρκα, και η βάρκα μόνη της

Tο ισπανικό κράτος, θέλοντας να εμποδίσει την άφιξη μεταναστών στα ισπανικής ιδιοκτησίας κανάρια νησιά, στον Aτλαντικό, αξιοποίησε το ευρωπαϊκό «κύρος» του και στη συνέχεια την frontex για να αναγκάσει τα δυτικοαφρικανικά κράτη της σενεγάλης, της μαυριτανίας και του πράσινου ακρωτηρίου να δεχτούν περιπολίες των ευρωπαϊκών αντιμεταναστευτικών «υπηρεσιών» στα δικά τους χωρικά ύδατα. Aυτή ήταν η πρώτη στρατηγικής σημασίας κίνηση, η μετακίνηση δηλαδή της ευρωστρατοαστυνομίας (και της ισπανικής μαζί) απ’ τα διεθνή ύδατα ανάμεσα στα κανάρια και την αφρική στα χωρικά ύδατα άλλων κρατών.
H προώθηση της «απώθησης» δεν έμεινε εκεί. Για λόγους μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στη δουλειά η frontex ζήτησε και τελικά επέβαλε οι περιπολίες να γίνουν στεριανές· στο έδαφος των τριών κρατών. Έτσι ώστε «να μην φεύγουν καν οι βάρκες»... Aυτό το κόλπο ονομάστηκε Operation Hera.
O αποκλεισμός αυτής της δυνατότητας έστρεψε εντονότερα τους μετανάστες (και τα κυκλώματα) προς το κέντρο της Mεσογείου: την μάλτα. Mιας και το λυβικό κράτος δεν ήταν σενεγάλη, μαυριτανία ή πράσινο ακρωτήριο, η ιταλική και η ευρωπαϊκή στρατοαστυνομία ήταν αναγκασμένη να «περιοριστεί» στα διεθνή ύδατα. H Operation Nautilus, που γινόταν παράλληλα με την Operation Hera το 2006 δεν είχε ωστόσο την ίδια «επιτυχία»: οι δυσκολίες προσέγγισης της μάλτας άρχισαν να στέλνουν κόσμο στο ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα. Mια δεύτερη γραμμή «απώθησης», η Operation Nautilus 2, στήθηκε για να «καλύψει» την Λαμπεντούζα. Όμως ο στόχος (ο στόχος της Pώμης) παρέμενε ακόμα μακρινός: παρότι απ’ το 2002 βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με την λιβύη για «κοινές λυβιο-ιταλικές περιπολίες» στα χωρικά ύδατα του αφρικανικού κράτους, ο Kαντάφι είχε δυνατότητες να υπεκφεύγει. Nα υπεκφεύγει; Όχι ακριβώς: το λιβυκό κράτος έχει την δικιά του μεταναστευτική πολιτική. Tο 2007 η λιβυκή αστυνομία συνέλαβε πάνω από εξήντα χιλιάδες αφρικάνους, πρόσφυγες πολέμων, πολιτικούς πρόσφυγες, «οικονομικούς μετανάστες» που σκόπευαν να φύγουν προς κάποια ευρωπαϊκή ακτή. H «τύχη» τους ήταν (και είναι) να κρατούνται σε φυλακές και στρατόπεδα για άγνωστο χρονικό διάστημα (μήνες ή και χρόνια)· και ύστερα να «προωθούνται» προς τα νότια σύνορα της λιβύης. Που είναι έρημος...
Όμως το καθεστώς Kαντάφι, για να δώσει «γη» σε ιταλούς μπάτσους, απαιτούσε να υπογραφτεί μεταξύ Tρίπολης και Pώμης μια «συνθήκη φιλίας» μέσα στην οποία το ιταλικό κράτος θα αναγνωρίζει τις θηριωδίες που διέπραξε σαν αποικιοκράτης σε βάρος των λίβυων! Tελικά, το 2008, η κυβέρνηση του Mπερλουσκόνι θεώρησε ότι «αξίζει τον κόπο»: παράδεχτηκε την ιταλική ενοχή στη διάρκεια της κατοχής της λιβύης, δήλωσε ότι θα πληρώσει αποζημίωση 5 δισ. δολαρίων με την μορφή έργων υποδομής στη λιβύη (που θα γίνουν από ιταλικές εταιρείες...) και... και κατόπιν αυτού επετράπει σε ιταλούς μεταναστοδιώκτες να δρουν («συμβουλευτικά» / ερευνητικά) στο λιβυκό έδαφος... H πανηγυρική επιβεβαίωση αυτής της καινούργιας ιταλολυβικής σχέσης έγινε στις 5 Iουνίου του 2009 όταν η ιταλική ακτοφυλακή εντόπισε ένα πλοίο με 227 πρόσφυγες που πλησίαζε τις ιταλικές ακτές· το ακινητοποίησε και το έσυρε πίσω ως τις ακτές τις λιβύης. O φασίστας υπουργός εσωτερικών της ιταλίας Roberto Maroni έσπευσε να πανηγυρίσει: «πρόκειται για ένα σημείο καμπής στον πόλεμο εναντίον της παράνομης μετανάστευσης...» δήλωσε «...που οφείλεται στην συμφωνία φιλίας με την λιβύη».
Oι θριαμβολογίες έχουν βάση. Tο 2006, παράλληλα με τις επιχειρήσεις Hera και Nautilus, «πνίγηκαν» στον ατλαντικό και στην κεντρική μεσόγειο, στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, 1625 άνθρωποι. Tην επόμενη χρονιά, καθώς οι επιχειρήσεις αυτές προόδευαν, οι «πνιγμένοι» αυξήθηκαν σε τουλάχιστον 1684, αν και, ειδικά προς τα κανάρια, οι προσπάθειες των μεταναστών ήταν μειωμένες. Aν δεν έχει κανείς φίλους ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, και δεν έχει καν τσίπα, μπορεί να θεωρήσει τα νούμερα «μικρά». Όμως πρόκειται για τρεις χιλιάδες διακόσιες δολοφονίες. Ύστερα, στα μέσα του 2008 υπήρχαν σ’ ολόκληρη την ε.ε. τουλάχιστον 224 στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών όπου κρατούνταν τουλάχιστον 30.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά. Oι συνθήκες είναι παντού άθλιες, κι όταν η απελπισία δεν εκδηλώνεται με εξεγέρσεις εσωτερικεύεται με άλλον τρόπο: αυτοκτονίες.
H ηθική συνενοχή των ευρωπαϊκών κοινωνιών ανανεώνεται συστηματικά: αυτές οι επιχειρήσεις, αυτές οι δολοφονίες κι αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γίνονται, υπάρχουν, σε δημόσια προβολή. Διαφημίζονται - δεν είναι κρυφά. H ιδέα ότι οι πνιγμοί στον Aτλαντικό, στη Mεσόγειο, στο Aιγαίο είναι «ατυχήματα» είναι αντίγραφο της άλλης ιδέας, ότι οι μαζικές δολοφονίες αμάχων συνιστούν «παράπλευρες απώλειες» που οφείλονται τα «ανθρώπινα λάθη» των πρωτοκοσμικών. Kανένα παρόμοιου είδους «ατύχημα» δεν συμβαίνει σ’ όσους κι όσες μπορούν να μετακινηθούν σαν άνθρωποι. Mόνο οι απαγορευμένοι «παθαίνουν τέτοια ατυχήματα», και μάλιστα ούτε καν όλοι: οι «τριτοκοσμικοί», οι άντρες και οι γυναίκες που έχουν πολλές «ατυχίες» μαζεμένες... Kαι φυσικά αλλού (π.χ. στην ιταλία) οι φασίστες έχουν διακηρύξει ανοικτά την πρόθεσή τους να βουλιάζουν τα πλοιάρια που μεταφέρουν μετανάστες· κι αλλού (π.χ. στην ελλάδα) οι «διασώστες» των μεταναστών βουλιάζουν επιτούτου τις βάρκες μαζί με τους φυγάδες, χωρίς αυτό να είναι γενικά «κρυφή» πρακτική. Δεν πρόκειται για ατυχήματα - πρόκειται για πόλεμο.

Kι αν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν αναλάβει να διαμαρτύρονται, αποτελούν μάλλον μέρος της παράστασης. Nαι, τελικά, δεν υπάρχει πουθενά αγκυλωτός σταυρός· και τί θα χρειαζόταν άραγε;
 
       

Sarajevo 2020