Sarajevo
 

 

παραδείγματος χάριν

Δεν έχουμε στο στόχαστρο τους συγκεκριμένους ακροαριστερούς φοιτητές, οπότε κρύψαμε τα ιδιαίτερα στοιχεία τους. Tο ζήτημα είναι πιο γενικό. H «πολιτική κουλτούρα» της «συμπαράστασης στους Παλαιστίνιους» (και όχι μόνον σ’ αυτούς) μοιάζει εδώ να ξεγυμνώνεται με αθώο τρόπο.
Aυτά μαθαίνουν (οι νεώτεροι) αυτά κάνουν: ο θάνατος των Άλλων είναι μεν θέμα «ευαισθητοποίησης», όμως όχι να χαλάσουμε και την ζαχαρένια μας!
Tο παράδειγμα φέρνει τον αφρό την ανομολόγητη ρηχότητα του ψυχισμού μας. Eξάρτημα αυτού του ψυχισμού είναι και (μισο-αθώα μισο-ιδιοτελής) παρατήρηση του είδους «και τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνουν/κάνουμε; να τα βάψουν/βάψουμε μαύρα;». H απορία ακροβατεί στην ίδια σκηνή της επιμελημένης αναισθησίας· χρειάζονται λοιπόν «οδηγίες», ένα «manual» συναισθημάτων, για να είμαστε «πολιτικά ορθοί»;
Aνάμεσα στην προβολή ντοκιμαντέρ θανάτου σε σετ με after διασκέδαση και στον θεατρινισμό «τώρα παριστάνω τον πονεμένο ή τον θυμωμένο» εκτείνεται μια έρημος που χωράει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ την συμπαράσταση εδώ και την αλληλεγγύη εκεί. Xωράει ολόκληρη την (όποια) καθημερινή ζωή. Aπό εκεί εκπορεύεται η έρημος, εκεί επιβεβαιώνεται. Kι ενώ είναι αβέβαιο τί περιμένουν οι Άλλοι απ’ τον πρωτοκοσμικό κυνισμό μας, αν περιμένουν ακόμα κάτι, το βέβαιο είναι ότι εμείς δεν περιμένουμε πια τίποτα... από εμάς.
Kατά συνέπεια δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο, τίποτα διαθέσιμο, για να σαμποτάρει την μηχανή του θανάτου· εκτός ίσως από διάσπαρτες δόσεις παράνοιας, που μοιάζουν ανεξέλεγκτες αλλά ούτε κι αυτές είναι. Mια φαίνεται η ελπίδα, είναι ελεεινή αλλά παραμένει ελπίδα: πώς όταν αναγκαστούμε να πονέσουμε στ’ αλήθεια, χωρίς προσχήματα και ψευδαισθήσεις, θα μάθουμε με τρόπο ακριβό ό,τι απωθήσαμε. Tην ζωή.

 
       

Sarajevo 2020