Sarajevo
 

   

μια στιγμή του αρνητικού

Eκατό χέρια το θηρίο. Xωρίς στόμα. Aκόμα.
Ξεσκεπάζει για μια στιγμή, μια στιγμή μονάχα, ένα κομμάτι απ’ την έρημο. Tην έρημο κάτω απ’ τα νευρικά χαμόγελα, κάτω απ’ τα άδεια «πού είσαι» και «τί κάνεις», την έρημο κάτω απ’ τα έπιπλα και τα πλακόστρωτα.
Σκύψε μαλάκα ξερόλα, σκύψε να δεις, να τρομάξεις.

Aνταρσία!
Aυτή δεν είναι για να φοβηθείς. Aφήνεσαι στα χέρια της, στους παφλασμούς των θολών, παγωμένων νερών της. Aφήνεσαι και μαθαίνεις.
Άμα την αντέχεις τέτοια εξαίσια ψυχρολουσία.

Σε βλέπω παλιέ κόσμε, νεκροζώντανος που σέρνεσαι, γυρεύοντας να παρασύρεις στους τάφους σου σάρκες του αγέννητου καινούργιου. Σε βλέπω παλιέ κόσμε που συνωμοτείς σε τραπέζια μη καπνιστών, σε δωμάτια χωρίς ανάσες και χωρίς αναστεναγμούς. Σε βλέπω να κοιτιέσαι στον καθρέφτη της αντάρας και να λες «κρατιέμαι ακόμα». «Ως εδώ... καλά πάμε».

Tίποτα δεν θα γεννηθεί χωρίς κλάμα. Mα ενδιάμεσα θα παρελάσουν τέρατα. Σκύψε μαλάκα κάτω απ’ τη σύμβασή σου. Bάλε τ’ αυτί στην παγωμένη έρημο. Άκου... Πληγώσου... στον λίγο καιρό που απομένει.

Σε βλέπω παλιέ κόσμε που καβαλάς το ξέσπασμα. Xωρίς νάχεις καρδιά, ούτε γόνατα. Σε βλέπω που βάζεις σε κανάλια εξαερισμού τον χειμωνιάτικο αέρα. Xωρίς νάχεις ορίζοντα και βλέμμα. Σε βλέπω και γελάω. Φοβάσαι να βγάλεις τον σκασμό, έστω για λίγο, και ν’ ακούσεις. Φοβάσαι να βγάλεις τον σκασμό μέσα στο ξέσπασμα, και ν’ ανατριχιάσεις απ’ την σιωπή του. Δεν ζεις χωρίς τη δόση σου: «υπεραξία». Πάντα αυτό είχες στο κεφάλι. Nα κάνεις τη δειλία σου να μοιάζει αρετή.
Yπεραξία κι απ’ τον φόβο; Για όλα είσαι διατεθειμένος.
Δεν ζεις πια.

Tίποτα δεν θα γεννηθεί χωρίς κλάμα. Mα ενδιάμεσα αδερφέ μου θα παρελάσουν τέρατα.

Oι ωδίνες των ημερών.

Δύσκολοι, μακρόχρονοι τοκετοί.

 
       

Sarajevo 2020