Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 1. Κάποιες ώρες αργότερα απ’ όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, στην Ουάσιγκτον, σε πανηγυρική τελετή (ανάλογη της περίστασης), θα ορκίζεται το ψόφιο κουνάβι σαν ο 45ος πρόεδρος των ηπα. Όλες οι (κατηγορηματικές) εκτιμήσεις ότι θα γίνει πραξικόπημα για να μην συμβεί αυτό, ακόμα και ότι θα δολοφονηθεί πριν την ορκομωσία, αποδείχθηκαν (σκόπιμα;) λαθεμένες. Ή και troll.
Η προσωποποίηση της κρατικής / καπιταλιστικής "πολιτικής" (με την έννοια του πολέμου, τι άλλο;) είναι παραπλανητική. Ο Trump είναι "αμφιλεγόμενος". Αν, όμως, λέγαμε δημιουργικά αμφιλεγόμενος θα είμασταν κοντύτερα στην πραγματικότητα. Κάτι εκφράζει και κάτι υπηρετεί. Όχι μόνο τους λευκούς, macho μικροαστούς αμερικάνους. Εκφράζει και υπηρετεί την ιμπεριαλιστική εναλλακτική των ηπα· "εναλλακτική" τακτική σε σχέση με αυτό που είχαν επιχειρήσει οι "δημοκρατικοί" την προηγούμενη οκταετία. Την οκταετία του πιο πρόσφατου ξεσπάσματος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης - αν αυτό λέει κάτι...
Υπάρχει μια γεωπολιτική διάσταση στις αποτυχίες της προηγούμενης τακτικής, παρότι είχε και επιτυχίες. Στο δευτερεύον μέτωπο της μέσης Aνατολής η Μόσχα δεν βούλιαξε στην άμμο, δίπλα και μαζί με τον Άσαντ, όπως ήταν η πρόβλεψη (και η ευχή, και η μεθόδευση) της Ουάσιγκτον απ’ το φθινόπωρο του 2015... Στο κύριο μέτωπο της ανατολικής ασίας / ειρηνικού ο κρίσιμος κρίκος φιλιππίνες έφυγε (ως τώρα τουλάχιστον...) απ’ την αλυσίδα της περικύκλωσης της κίνας... Αν για τους έλληνες αυτά φαίνονται βαρετά και ανούσια, για τα αμερικανικά αφεντικά (και όχι μόνον τα αμερικανικά) είναι σημαντικά.
Υπάρχει όμως και μια οικονομική διάσταση, λιγότερο θορυβώδης αλλά σημαντικότερη απ’ την γεωπολιτική. Σιγά σιγά αλλά σταθερά το δολάριο χάνει την θέση του (ή, πιο σωστά, το εύρος της χρήσης του) σαν παγκόσμιο ανταλλακτικό νόμισμα. Μια σειρά κράτη επιλέγουν τα δικά τους νομίσματα στις μεταξύ τους συναλλαγές. Για ένα νόμισμα το οποίο η ιδιοκτήτρια κεντρική τράπεζά του (η fed) "τύπωνε" σε απεριόριστες ποσότητες όλα αυτά τα χρόνια της διαχείρισης της κρίσης, με σκοπό να πλημμυρίσει ακόμα περισσότερο τις παγκόσμιες αγορές, το να περιορίζεται ο κύκλος της (παγκόσμιας) κυκλοφορίας του είναι θανάσιμη απειλή.
Γιατί; Για λόγους απλούς και, ελπίζουμε, εύκολα κατανοητούς. Αν οποιοσδήποτε κράτος τυπώνει το "εθνικό" νόμισμά του κατά βούληση αλλά αυτό το νόμισμα δεν είναι διεθνούς χρήσης (π.χ.: η θρυλική "δραχμή" την οποία τόσοι προσκυνούν), τότε θα ρίχνει αυτό το χρήμα στην εσωτερική αγορά και μόνο... Προκαλώντας τι; Έναν εφιαλτικό πληθωρισμό! Το ότι η fed έκανε εκείνο που δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε η ελληνική κεντρική τράπεζα (με την δραχμή), ούτε η ιταλική (με την λιρέτα), μπορούσε όμως να κάνει η ε.κ.τ. για ένα νόμισμα (ευρώ) διεθνούς χρήσης, οφειλόταν στο ότι τα δολάρια εξάγονταν (μέσω των αμερικανικών τραπεζών) συντηρώντας τον παγκόσμιο κύκλο κυκλοφορίας τους. Και μέσω αυτού την (με νομισματικά μέσα) νομή του αμερικανικού κεφάλαιου πάνω στην παγκόσμια παραγόμενη υπεραξία. (Αυτό το τελευταίο είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε, και δεν θα το επιχειρήσουμε, θεωρείστε το όμως σαν αξίωμα: η διεθνής κυκλοφορία ενός νομίσματος εξασφαλίζει στην "μητέρα τράπεζα / πατρίδα" ένα ποσοστό απ’ την διεθνώς αποσπώμενη υπεραξία, ακριβώς και μόνο μέσα απ' την χρήση του στις συναλλαγές και την θέση του στις διεθνείς ισοτιμίες).
Ο περιορισμός του κύκλου διεθνούς κυκλοφορίας του δολάριου σημαίνει ότι ένα καλό μέρος αυτών των δις και τρις που έχει τυπώσει η fed θα "επαναπατριστούν" (μέσω διαφόρων ειδών επενδύσεων ξένων επενδυτών… π.χ. κινέζων…). Αλλά σε εθνική κλίμακα και βάση, ποια θα είναι η αξία τους όταν αρχίσουν να επιστρέφουν εκεί που τυπώθηκαν; Πόσο μεγάλος θα είναι ο πληθωρισμός που θα προκληθεί έτσι στην αμερικανική επικράτεια; Αυτές οι διαλυτικές "δυνάμεις" δεν μπορούν να αφεθούν ανεξέλεγκτες! Μια σταθερή υποτίμηση (της διεθνούς ανταλλακτικής αξίας) του δολαρίου απλά θα έκανε όλο και βαρύτερο τον αμερικανικό δανεισμό. Συνεπώς (λέμε) ενόψει αυτού του περιορισμού, θα έπρεπε η "μητέρα τράπεζα / πατρίδα" να επαναπατρίσει και ένα μέρος της (αμερικανικής ιδιοκτησίας) off shore πραγματικής παραγωγής. Ας το πούμε σχηματικά: για να έχει κάποιο ενισχυμένο αντίκρυσμα "γενικού ισοδύναμου" αξίας το δολάριο.

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 2. Ο καπιταλιστικός εθνικισμός στο μέρος που γεννήθηκε και μεθοδεύτηκε ο καπιταλιστικός διεθνισμός (παγκοσμιοποίηση...) μπορεί να φαίνεται ανεξήγητος. Είναι όμως κίνηση "φορσέ" (σκακιστικός όρος!) που σημαίνει: αναγκαστική, επιβεβλημένη απ’ τον αντίπαλο. Το έχουμε σημειώσει στις σελίδες του Sarajevo: αυτός ο καπιταλιστικός διεθνισμός, που μαζί με το αναγκαίο ιδεολογικό περικάλυμά του (τον "νεοφιλελευθερισμό") κατασκευάστηκε στις ηπα και στην αγγλία στις αρχές του ’80, δεν ήταν ένα θρησκευτικό δόγμα για να το υιοθετήσουν οι πάντες! Ήταν ένα ιμπεριαλιστικό εργαλείο για κεφάλαια συγκεκριμένων "εθνικών σημαιών" (που δεν έχουν πατρίδα, εκτός αν χρειάζονται τον στρατό της...) Ούτε η Ουάσιγκτον του Ρήγκαν ούτε το Λονδίνο της Θάτσερ καίγονταν απ’ την αγνή επιθυμία να σώσουν τον παγκόσμιο καπιταλισμό! Τα δικά τους κεφάλαια υπηρετούσαν, εναντίον όλων των υπόλοιπων!
Στο βαθμό που το δόγμα θα υιοθετούνταν αποτελεσματικά και από κεφάλαια αντίπαλων "εθνικών σημαιών", ο πλανήτης γη δεν θα ήταν αρκετός για όλους, αργά ή γρήγορα. Και τότε... Τότε θα μπορούσε να συμβεί αυτό που σχολιάζουμε στο Sarajevo 113-b: ένας τυπικά "κομμουνιστής" πρόεδρος (της κίνας) να εμφανιστεί σαν βασιλικότερος του βασιλιά (του καπιταλιστικού διεθνισμού), εφόσον η δική του "εθνική" καπιταλιστική παραγωγή αξιοποιεί αποτελεσματικότερα το παγκόσμιο ρίξιμο (όσο έχει γίνει, τέλος πάντων) των εμπορικών συνόρων.
Τότε, επίσης, ο προηγούμενος βασιλιάς χρήζει έναν γελωτοποιό του "king" (το ψόφιο κουνάβι, την May…) για να ξανασηκώσει τα σύνορα (του) και να προσπαθήσει να ανασυγκροτηθεί πίσω τους. Τότε, ακόμα, ο προηγούμενος βασιλιάς δείχνει τους διεθνείς "πολυμερείς οργανισμούς" και τις "πολυμερείς συμφωνίες" (εμπορίου και της προστασίας του) που ο ίδιος προώθησε σε προηγούμενη φάση σαν "παρωχημένους", ελπίζοντας να ανασυστήσει αποκλειστικά δικές του ζώνες επιρροής· δηλαδή τις ελεγχόμενες απ’ τον ίδιο και όχι "κοινής χρήσης" ζώνες διεθνούς καπιταλιστικής αξιοποίησης.

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 3. Προς μεγάλη λύπη όλων αυτών των περισσότερο ή λιγότερο "επώνυμων" αναλυτών, διεθνών και ντόπιων, που όλα αυτά τα χρόνια μας ζάλισαν, σαν Sarajevo, τα (μην πούμε τι...) με διάφορες θεωρίες ότι "ο καπιταλισμός έχει αλλάξει ριζικά", ότι "δεν μπορεί να αναλυθεί με τα ‘παλιά εργαλεία’" και λοιπά, αυτά έχουν ξαναγίνει! Πριν έναν αιώνα. Όταν, μέσα στην παγκόσμια εμπορική / καπιταλιστική "ελευθερία" οι "εθνικές σημαίες" των αφεντικών συγχέονται, και στήνονται η μία δίπλα στην άλλη πόντο πόντο, οι μεταξύ τους αντιθέσεις και συγκρούσεις εκδηλώνονται με ήπια μέσα. Έως και νομισματικά.
Όμως υπάρχουν χαμένοι, ηττημένοι· αφεντικά που χάνουν σ’ αυτού του είδους τον ανταγωνισμό. Λογικό δεν είναι; Όταν αυτά προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν αναδιπλούμενα κάτω απ’ τις εθνικές τους σημαίες (δηλαδή: πίσω απ’ τους εθνικούς στρατούς τους!), οι σφαίρες "αξιοποίησης" γίνονται πιο εδαφικές, και τα μέτωπα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Γίνονται πιο σαφή, πιο ρητά, πιο συνοριακά, πιο προστατευόμενα. Μόνο που δεν τελειώνει εκεί η ιστορία. Και δεν θα ήταν δυνατόν να τελειώσει εκεί.
Η "αναδίπλωση" είναι μόνο μια ενδιάμεση φάση. Η παγκόσμια κυριαρχία παραμένει το ζητούμενο... Με άλλα μέσα πια...

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 4. Σε συνάρτηση μ’ αυτές τις "κεντρικές εξελίξεις" συγχρονίζονται, αργότερα ή νωρίτερα, και οι περιφερειακοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί. Εκείνοι που είναι περισσότερο τσαλακωμένοι και ανήμποροι μέσα στην κρίση (και την αδυναμία διαχείρισής της) μπορεί να εκδηλωθούν πιο έντονα. Κάπως έτσι για παράδειγμα:

kontra

Φυσικά θα πείτε (και θα έχετε δίκιο) ότι πρόκειται για λούμπεν εκδήλωση. Που μπορεί να αγνοηθεί. Μην ξεχνάτε όμως δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το συγκεκριμένο λουμπεναριό ανήκει στο βαθύ (ελληνικό) κράτος. Και δεύτερον, ότι "τέτοια ζητήματα" είναι εύλογο να βγαίνουν δημόσια κατ’ αρχήν απ’ την "περιφέρεια" του κάθε κράτους / κεφάλαιου. Συγκλίνοντας ύστερα προς το "κέντρο".
Στο κάτω κάτω και το ψόφιο κουνάβι σαν (ακροδεξιό) περιθώριο ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα.
Θα θέλαμε να ευχηθούμε short life στους "βασιλιάδες", γελωτοποιούς ή μη... Αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε πρακτικά.
(Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν: αν είναι έτσι τότε γιατί υπάρχουν αντιδράσεις από άλλα αμερικανικά αφεντικά; Δεν είναι δύσκολο να το βρει κανείς. Επιφυλασσόμαστε ωστόσο...)

Πέμπτη 19 Γενάρη

Μπαγιάτικα κουλούρια. Το απόσπασμα από χτεσινό καθεστωτικό ρεπορτάζ ("καθημερινή", reuters κλπ):
... Η προσφυγή των κρατιδίων, που έγινε το 2013, ήταν η δεύτερη απόπειρα απαγόρευσης του NPD. Η πρώτη υπόθεση είχε καταρρεύσει όταν αποδείχθηκε ότι κάποια μέλη του κόμματος που κατέθεσαν στο δικαστήριο ήταν στην πραγματικότητα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας, που ειχαν διεισδύσει στις γραμμές του για να το επιτηρούν.
Γενικότερα, η παραμονή του κόμματος στη νομιμότητα διευκολύνει την επιτήρησή του από τις Αρχές, επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους επικριτές της απαγόρευσης. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης, αντιθέτως, χρησιμοποίησαν στο δικαστήριο το επιχείρημα των "οργανικών δεσμών" του NPD με τον εθνικοσοσιαλισμό...

Αν το ζητούμενο απ’ το γερμανικό κράτος ήταν η "επιτήρηση" θα ήταν πρωτότυπη έως παράλογη η θέση ότι προκειμένου να επιτηρηθεί κάτι πρέπει να είναι "νόμιμο"· διαφορετικά, αν είναι "παράνομο", δεν επιτηρείται (ή επιτηρείται δύσκολα). Γιατί, λοιπόν, το γερμανικό κράτος δεν νομιμοποιεί το εμπόριο ηρωΐνης ή όπλων για να το "επιτηρεί" καλύτερα;
Δεν πρόκειται, όμως, για επιτήρηση. Πρόκειται για καθοδήγηση. Εκεί, πράγματι, η διαφορά "νομιμότητας" και "παρανομίας" είναι ουσιαστική, αν η καθοδήγηση γίνεται από μυστικές υπηρεσίες: το να καθοδηγούν μια παράνομη (φασιστική) οργάνωση θα σήμαινε ότι αυτές οι υπηρεσίες δρουν εκτός νόμου...
Απ’ την άλλη μεριά: όταν το σύμπλεγμα της ασφάλειας παραδέχεται (έμμεσα αλλά καθαρά) ότι καθοδηγεί (υποτίθεται επιτηρώντας το...) ένα με το ζόρι "νόμιμο" φασιστικό κόμμα, τι άλλο μπορεί να καθοδηγεί ή να ελέγχει χωρίς να το παραδέχεται επειδή αυτό το "άλλο" είναι παράνομο;
Ο καθένας μπορεί να κάνει τις εκτιμήσεις του.

Πέμπτη 19 Γενάρη

Συρία, al-Bab. Ο τουρκικός στρατός συνεχίζει να είναι κολλημένος στα περίχωρα της ελεγχόμενης απ’ τον isis συριακής πόλης al-Bab. Η τακτική που εφαρμόζει πλέον είναι βομβαρδισμοί από απόσταση· τακτική καμμένης γης.
Χτες όμως υπήρχαν "καλά νέα" να ανακοινωθούν: η πρώτη κοινή αεροπορική επιχείρηση ρωσικών και τουρκικών βομβαρδιστικών. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ρωσικό επιτελείο δίνει χέρι βοηθείας στον τουρκικό στρατό στην al-Bab. Ως τώρα, όμως, η ρωσική αεροπορία δρούσε μόνη της· εναλλάξ με την τουρκική, αλλά όχι ταυτόχρονα.
Η αυξημένη ρωσική στρατιωτική δραστηριότητα συμπληρώνεται στο πλάι του συριακού στρατού. Στον θύλακα της Deir ez-Zor (όπου οι ένοπλοι του isis έχουν επιτυχίες απειλώντας να καταλάβουν την πόλη) και στην προσπάθεια ανακατάληψης της Palmyra.
Σ’ ότι αφορά την ρωσική "πρόσκληση" προς την Ουάσιγκτον να στείλει αντιπρόσωπο στις διαπραγματεύσεις στην Astana; Η Τεχεράνη δήλωσε ότι διαφωνεί. Αν δεν την πείσει η Μόσχα, θα πρέπει να σεβαστεί τις ιρανικές ευαισθησίες. Και γιατί όχι; Αν η Τεχεράνη επιμείνει...
Άλλωστε δεν είναι απαραίτητη η αμερικανική "μεσολάβηση" στη συρία... Ή όχι;

Πέμπτη 19 Γενάρη

Spratly islands. H κατασκευή απ’ το Πεκίνο στρατιωτικών αεροδρομίων και ημιβάσεων στα τεχνητά μεγαλωμένες ατόλες του συμπλέγματος των νησιών spratly, στη νότια θάλασσα της κίνας, πρόκειται να γίνει περισσότερο απ’ ό,τι ως σήμερα "καυτό θέμα" για τις αμερικανο-σινικές σχέσεις. Και για όλον τον κόσμο. Αν η προηγούμενη αμερικανική διοίκηση (των δημοκρατικών) έσπρωχνε σημαντικά στην περιοχή, η ανοικτά αντι-σινική των συντηρητικών υποθέτουμε ότι θα ψάξει τρόπο να το χοντρύνει ακόμα περισσότερο.
Μια πρόχειρη ματιά στο χάρτη δείχνει ότι οι αξιώσεις κυριότητας του Πεκίνου πάνω στις νησίδες και όλη την θάλασσα που τους αντιστοιχεί είναι (τουλάχιστον) υπερβολικές. Το ερώτημα είναι: υπερβολικές για ποιον; Φαίνεται ότι στρατιωτικός σκοπός του Πεκίνου είναι, εγκαθιστώντας στις νησίδες πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς (με ακτίνα δράσης έως και 2.500 χιλιόμετρα), να κρατήσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα σε τόσο μεγάλη απόσταση απ’ τις κινεζικές ακτές (και τις βιομηχανικές ζώνες της ανατολής) ώστε να είναι πρακτικά άχρηστα για επίθεση κατά της κίνας. Το ίδιο αφορά υπάρχουσες ή μελλοντικές αμερικανικές βάσεις στις φιλιππίνες και στην ιαπωνία.

Πέμπτη 19 Γενάρη

Νότια κορέα. Δεν είναι μόνο ο θαλάσσιος νότος στα ανοικτά της κίνας όπου παίζει σπρωξίδι με προοπτική αυξανόμενης έντασης. Ό,τι κάνουν οι αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους στην ευρώπη (με την συστηματική στρατιωτικοποίηση των "συνοριακών" περιοχών της ανατολικής ευρώπης), το κάνουν και στην ανατολική ασία. Με έδαφος την ιαπωνία και τη νότια κορέα.
Στην τελευταία, για παράδειγμα, πρόκειται να εγκαταστήσουν στα τέλη του 2017 ένα σύστημα ραντάρ για την ανίχνευση πυραύλων, με τίτλο Terminal High Altitude Area Defense (THAAD). Η επίσημη δικαιολογία (πάντα χρειάζεται κάποια…) είναι για να εντοπίζονται έγκαιρα οι πύραυλοι της βόρειας κορέας. Αλλά η ακτίνα δράσης των ραντάρ με ακτίνες Χ είναι πολύ μεγαλύτερη: πιάνει κομμάτια της ανατολικής ρωσίας και της κίνας. Σαν σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για τους ρωσικούς ή/και κινέζικους πυραύλους θα "ρίχνει σήμα" στα αντιπυραυλικά συστήματα Patriot PAC-3 που έχουν εγκατασταθεί στην ιαπωνία. Εννοείται ότι Μόσχα και Πεκίνο έχουν θυμώσει, και δηλώνουν ότι θα συνεργαστούν (και) σ’ αυτό το θέμα, για να βρουν τρόπο να τυφλώνουν τα αμερικανικά ραντάρ.
Ο.Κ. Αν το πράγμα έμενε σ’ αυτό το επίπεδο, tit for tat, "μία σου και μία μου", θα μπορούσε να βολεύει τις πολεμικές έρευνες και βιομηχανίες, από ‘δω και απο ‘κει. "Δουλίτσα να υπάρχει". Αλλά πέρα απ’ το ποιος και για πόσο έχει ένα τεχνολογικό πλεονέκτημα τάδε ή δείνα διάρκειας, υπάρχει και το έδαφος. Δεν πάει ο στρατός της Ουάσιγκτον εδώ κι εκεί για να τρώει καθε δεύτερη βδομάδα ή μήνα ένα τεχνολογικό χαστούκι απ’ τους αντιπάλους του και να ξαναρχίζει το σισύφειο έργο του "ναι, αλλά θα σας την φέρουμε ξανά". Αν κάτι τέτοιο είναι η υποχρεωτική ρουτίνα, δεν είναι καθόλου ο τελικός σκοπός!
Κάποια στιγμή, ή θα πάθει ζημιά, θα τα μαζέψει και θα τρέχει, ή θα αρχίζει γερές ζημιές στους "κακους κίτρινους".

Πέμπτη 19 Γενάρη

Οι ανελέητοι: Μπερλουσκόνι με πυρηνικά. Είναι ενδιαφέρον που διάφοροι "ειδικοί αναλυτές", ειδικά ευρωπαίοι, εκπλήσσονται με το ποιόν του ψόφιου κουναβιού· αν και έχουν κοντινότερα παραδείγματα πολιτικών βιτρινών, που κέρδισαν τον θαυμασμό των λούμπεν εκλογικών σωμάτων, και μεσουράνησαν ή/και μεσουρανούν. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι αυτοί οι ειδικοί πληρώνονται για να πουλάνε, κάθε φορά, το "καινούργιο" και το "ανεξήγητο", που φυσικά θα εξηγήσουν οι ίδιοι, και μόνο. Προάγοντας έτσι κάτι θεμελιώδες για την ηγεμονία του συστήματος: την αμνησία.
Η ιδιοσυγκρασία του ψόφιου κουναβιού είναι η ίδια ακριβώς που άρχισε να κυριαρχεί απ’ τα ‘80ς ήδη στον στελεχικό κορμό κάθε σοβαρής επιχείρησης, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια, στο εμπόριο, στις πωλήσεις, στα μήντια: αδίστακτοι και κυνικοί, "πετυχαίνουμε χορεύοντας (όχι απλά πατώντας) πάνω σε πτώματα". Αυτό το μοντέλο πέρασε γρήγορα, στα ‘90s, στους μικροαστούς, σαν η συνταγή της επιτυχίας. Κάποιοι θα μιλούσαν για "γιάπηδες"· αλλά ο γιαπισμός ήταν κάτι πολύ ευρύτερο, που έφτασε πολύ μακρύτερα και "πότισε" μέσα στις κοινωνικές σχέσεις με τρόπο ανεξίτηλο. Για παράδειγμα το Naked δεν είναι αμερικανική ταινία που γυρίστηκε για την "εποχή Τραμπ". Είναι αγγλική, που γυρίστηκε το 1992 (προβλήθηκε την επόμενη χρονιά), όταν η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα της επιτυχίας με κάθε μέσο, στην μεταθατσερική αγγλία και όχι μόνο, ήταν πια κοινότοπη και ενσωματωμένη ατομικά.
Το ψόφιο κουνάβι είναι ένας ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες που μετέτρεψε σε "επιτυχία" του τον νεοφιλελεύθερο γκαγκστερισμό. Ο Μπερλοσκούνι ήταν ένας άλλος, και μάλιστα αρκετά νωρίτερα. Η μόνη διαφορά τους, πραγματικά η μοναδική, είναι ότι το ψόφιο κουνάβι είναι πια, μεταξύ άλλων, και ο αρχιστράτηγος του μεγαλύτερου (ή του "δυνατότερου") στρατού στον κόσμο. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει κληθεί να υπηρετήσει ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην πιο "κορυφαία κορυφή" τους - συγγνώμη για τον νεολογισμό.
Αν έχει νόημα η ερώτηση "γιατί αυτός τώρα;" στην Ουάσιγκτον η απάντηση μόνο στο ποιόν και στον χαρακτήρα του δεν βρίσκεται. Κανονικά η ίδια ερώτηση θα έπρεπε να έχει γίνει και για τον "πρώτο μαύρο πρόεδρο".
Τα "απαιτούμενα προσόντα" δεν αυτοδικαιολογούνται. Η αιτία τους πρέπει να βρεθεί στους "υπεύθυνους προσλήψεων".

Πέμπτη 19 Γενάρη

Τα ιερά και όσια του επιχειρείν. Αντιγράφουμε (κρατώντας την ορθογραφία):
..."Δεν είναι λίγες οι φορές που πριν από μια σημαντική τηλεδιάσκεψη προσεύχομαι και αγγίζω την εικόνα της Παναγίας που έχω στο γραφείο μου", εξομολογήθηκε το στέλεχος μεγάλης εταιρείας λογισμικού. Ο τραγουδιστής της Λυρικής μίλησε για τότε που χτύπησε στις πρόβες, προσκύνησε τα Άγια Λείψανα των νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και ένιωσε τα γόνατά του σαν καινούργια. "Ένιωθα κάτι να τα περιβάλλει".
Πολλά τα προσωπικά βιώματα που μοιράστηκαν οι ομιλητές στην επιστημονική ημερίδα με θέμα "Η Νοερά Προσευχή ως οδηγός ανάπτυξης και ενδυνάμωσης στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς", που διοργάνωσε το Εργαστήριο Οργάνωσης και Διοίκησης Υπηρεσιών και Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου προχτές Δευτέρα στη Σπάρτη, σε συνεργασία με την ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, σκοπός της ημερίδας ήταν "η προσέγγιση της έννοιας και της μεθόδου - τεχνικής της Νοεράς Προσευχής, με ιδιαίτερη έμφαση στην επίδρασή της και στα οφέλη της στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς (στελέχη του ιδιωτικού, δημόσιου, μη κερδοσκοπικού τομέα)". Επίσης η συσχέτιση της Νοεράς Προσευχής με την αποτελεσματικότητα, παραγωγικότητα και κερδοφορία των επιχειρήσεων...

Πέφτουμε ανάσκελα με το πόσο μπροστά (προς τα πίσω) είναι ο ντόπιος χριστιανισμός αλλά και το χριστιανικό επιχειρείν. Θα πείτε ίσως: "Πάτε καλά; Εδώ ζούμε σε κοινωνία που πάνε τα καινούργια αμάξια και μηχανάκια τους να τα αγιάσει ο παπάς...". Σωστά. Αλλά και στο επιχειρείν; Και στην στέχνη; Παντού γίνονται θαύματα; Έτσι φαίνεται.
Ύστερα λογικευτήκαμε. Να γιατί τα αφεντικά σταυροκοποιούνται κάθε μέρα που κλείνουν ταμείο. Και να γιατί εμείς, σαν εργάτες, ζούμε μόνιμα στην (επίγεια) κόλαση: επειδή γαμωσταυρίζουμε κάθε τριάντα δευτερόλεπτα.
Ενώ; Αν κάναμε "νοερές προσευχές"; Το πιθανότερο είναι όχι το να δουλεύουμε τσάμπα, αλλά να πληρώνουμε κιόλας. Καθότι και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι.
(Αλλά και ο θεός μαζί τους είναι. Για την "αποτελεσματικότητα, παραγωγικότητα και κερδοφορία των επιχειρήσεων". Τον μπαγάσα! Παίρνει μίζα, σίγουρα. Τέτοιος είναι!!!)

Τετάρτη 18 Γενάρη

Προσοχή: η usa μεγαλώνει... Η (λεκτική, προς το παρόν...) επίθεση των αμερικάνων πατριωτών / συντηρητικών μέσω του ψόφιου κουναβιού κατά της ε.ε. ήταν πράγματι γκροτέσκα. Όμως όσες / όσοι μπήκατε στις αόρατες πόλεις δεν θα πρέπει να πέσατε απ’ τα σύννεφα, ακόμα κι αν είχατε μέχρι προχτές τις κάποιες αμφιβολίες σας, μήπως είμαστε υπερβολικοί (καταραμένη απώθηση!). Για την ιστορία μόνο να θυμίσουμε απ’ το Sarajevo 113-a (δημοσιοποίηση: 6 Γενάρη 2017) δυο τρεις φράσεις:
- ... Το "fuck e.u." των αμερικάνων δημοκρατικών το 2014 ήταν συνέχεια του "fuck old europe" των αμερικάνων συντηρητικών το 2003. Υπάρχει μέχρι σήμερα συνέχεια πολιτικής απ’ τη μεριά της Ουάσιγκτον σε ότι αφορά την πρόληψη μιας "Ευρώπης", άσχετα με την μορφή που παίρνει τακτικά, κάθε φορά. Σε ποιο σημείο ο καινούργιος γύρος συντηρητικής αμερικανικής διοίκησης θα βγει απ’ αυτήν την συνέχεια; Σε κανένα!
- Αν και δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς τον τρόπο και τα συγκεκριμένα βήματα, η κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού δεν θα σταματήσει να υπονομεύει, όσο μπορεί, την πιθανότητα μιας "Ευρώπης"...

Όμως η (λεκτική, προς το παρόν...) επίθεση είναι τόσο χοντροκομμένη, τόσο ωμή, τόσο φανερή στο που το πάει, ώστε θα πρέπει να σκεφτούμε πιο προσεκτικά. Τέτοια θα είναι, την επόμενη τετραετία, η 100% στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στα κράτη της γηραιάς ηπείρου;
Δύο τα ενδεχόμενα, προς το παρόν σαν τροφή για σκέψη. Πρώτο: ναι, έτσι ακριβώς ή έτσι περίπου θα είναι. Αλλά δεν θα είναι μόνο έτσι. Το ψοφιοκουναβικό βαθύ κράτος θα κτυπήσει κι αλλιώς την οποιαδήποτε προοπτική ευρωπαϊκής πολιτικής αναβάθμισης. Ο πιο εύκολος (και προσιτός στις αμερικανικές υπηρεσίες) είναι μέσα απ’ την οργάνωση σε διάφορα κράτη "αντιευρωπαϊκών κινημάτων". "Χρωματιστές" παπαριές, είτε λέγονται έτσι είτε όχι. Αν, κάποια, καταφέρουν να φτάσουν στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας, ακόμα καλύτερα. Αλλά και να μην τα καταφέρουν, θα κάνουν δουλειά. (Έμμεσα αλλά καθαρά υπέρ του "θα ξαναγίνω" αμερικανικού imperium).
Δεύτερο: όχι μόνο έτσι. Θα αναπτυχθεί μια διαφορική τακτική 1 + 1, ή 1 + 0.5. Οι συντηρητικοί θα τραβάνε το βιολί τους, αλλά θα υπάρχει και μια δεύτερη "γραμμή", απ’ την αμερικανική καθεστωτική αντιπολίτευση, που θα εμφανίζεται σαν "φιλοευρωπαϊκή". Θα απαρτίζεται απ’ τους "δημοκρατικούς" και κάτι λίγους "συντηρητικούς". Αυτοί θα κρατήσουν (για 4 χρόνια αρχικά) ανοικτή την αυταπάτη / ενδεχόμενο ότι στις επόμενες αμερικανικές εκλογές θα "αλλάξουν τα πράγματα", και θα γίνουν όπως πριν. Μ’ αυτό το τρόπο θα διασπείρουν σύγχυση στις κοινωνίες της γηραιάς ηπείρου, εμποδίζοντάς τες απ’ το να γίνουν (αντανακλαστικά απέναντι στο ψόφιο κουνάβι) σφικτά υπέρ της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης.
Προς το παρόν αυτά. Περισσότερα στο μέλλον.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Προσοχή: η ρωσία χαίρεται. Πολύ άνετο το ρωσικό καθεστώς για την αναταραχή που έχει προκαλέσει το τραμπ(ουκ)ιστάν, καταγγέλει όσους κατηγορούν το ψόφιο κουνάβι σαν "χειρότερους από πουτάνες". Κοινότυπος σεξισμός: μια χαρά είναι οι εκδιδόμενες γυναίκες (αν έχουν επιλέξει οι ίδιες αυτή τη δουλειά) σε σχέση με τους κυριλέ πελάτες τους, ακόμα περισσότερο αν αυτοί είναι "άνδρες της εξουσίας". Κι ας εύχεται ο κάθε Πούτιν να μην μιλήσουν ποτέ αυτές για όσα ξέρουν για δαύτους.
Στο πνεύμα της αβροφροσύνης πάντως η Μόσχα θα καλέσει (λέει) αντιπροσώπους της νέας αμερικανικής διοίκησης στις διαπραγματεύσεις "για την ειρήνη στη συρία", στην Αστάνα του καζακαστάν. Μεγάλη καρδιά. Θέλει να εκπαιδευτούν; Να ζηλέψουν; Να χαζέψουν; Ποιος ξέρει;
Αυτές οι αμοιβαίες "επιθέσεις φιλίας" μεταξύ της ψοφοκουναβικής Ουάσιγκτον και της Μόσχας μπορεί να θολώνουν τα νερά, αλλά έχουν ημερομηνία λήξης. Γιατί (δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς) ο λόγος που η νέα αμερικανική διοίκηση κάνει τόση φασαρία είναι η (σε σχέση με το παρελθόν) αδυναμία της. Όμως δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο του να μην επωφεληθούν οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές απ’ την αδυναμία οποιουδήποτε. Και η Μόσχα δεν είναι φιλόπτωχο ταμείο.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Φτου ξελεφτερία. Αν δεν κάνουμε λάθος είμασταν οι μόνοι σ’ αυτήν την επικράτεια, σα Sarajevo, που απ’ το 2010 – 2011 είχαμε υποστηρίξει ρητά ότι οι "εχθροί της ε.ε. και της ευρωζώνης", είτε το έχουν συνειδηση είτε όχι, είναι "φίλοι" του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον - τελεία και παύλα.
Εννοείται ότι με μια τέτοια θέση πολλούς θα θυμώναμε. Το δίπολο: "μέσα στην ε.ε. η εθνική υποδούλωση - έξω απ’ την ε.ε. η ελευθερία" έγινε πολύ αγαπημένο. Πολύ απλοϊκό. Ιδανικό για νήπια! Ως εάν ο καπιταλιστικός κόσμος είναι διαρθρωμένος ως εξής: στη μέση του κάμπου το κάστρο / κάτεργο (η ε.ε.) και πέρα απ’ αυτό η εκτός ελέγχου ύπαιθρος (η "ελευθερία"). Αυτό. Και θα τρέχουμε σαν τα παιδιά...
Φυσικά δεν είναι έτσι, όσο κι αν ενοχλεί τα πολιτικά νήπια. Ο καπιταλιστικός πλανήτης δεν έχει κενά. Έχει συγκρούσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική και γεωπολιτική δεν έχει κενά. Έχει αντιπαλότητες. Διασκεδάζαμε όταν γράφαμε ξανά και ξανά "οι φλογεροί κήρυκες και οπαδοί της εξόδου απ’ την ε.ε. και την ευρωζώνη γιατί δεν μας λένε με ποιους θα συμμαχήσουν μετά;" Αλλά η αλήθεια είναι πικρή: η ιδέα της "φτωχής πλην τίμιας εθνικής οικονομίας", που τρώει ό,τι παράγει, φοράει ό,τι παράγει, πληκτρολογεί τις συσκευές και οδηγεί τα οχήματα που παράγει (μαζί με τα ανταλλακτικά τους) είναι, επιεικώς γελοία. Χρειάζονται εμπορικοί σύμμαχοι για εξαγωγές και εισαγωγές. Χρειάζεται αποδεκτό νόμισμα σα μεσολαβητής. Και οι τέτοιου είδους "εταίροι" δεν είναι μόνον εμπορικοί.
Πουθενά δεν βρήκαμε απ’ όλους τους εθνοσωτήριους φωστήρες έστω μια νύξη για το "μετά" των "διεθνών σχέσεων" της ελληνικής τζαμαχιρίας. Σε απλά ελληνικά: γαργάρα! Εξηγήσιμη. Είχαμε δίκιο. Απ’ την κοινωνική βάση ως τις πολιτικές βιτρίνες: στις ηπα και στην αγγλία "κοιτούσαν" και συνεχίζουν να κοιτάνε οι "έξω απ’ την ε.ε.". Την υποτιθέμενη επαναστατική "αγνότητά" τους ας την καταναλώσουν στους ιδεολογικούς καθρέφτες τους. Σ’ εμάς δεν περνάει. Αν αγνοούν τα βασικά του καπιταλισμού, κι αν χορταίνουν φτηνότερα από pets, με πατάτες και μαρούλια made in greece, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.
Τώρα, λοιπόν, το ψόφιο κουνάβι δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα. Ποιος, στ’ αλήθεια, που δεν είναι φασίστας, θα συνεχίσει να υποστηρίζει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η "εθνική απελευθέρωση των ηπα" - δηλαδή διάφορων τομέων του αμερικανικού κεφάλαιου; Ποιος μαλάκας (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά υπάρχουν πάμπολλοι) θα συνεχίσει να υποστηρίζει την brexit "εθνική απελευθέρωση της αγγλίας" - δηλαδή διάφορων τομέων του βρετανικού κεφάλαιου - σαν επαναστατικό σήμα; Η ρηχή και επιδερμική δημαγωγία θα έπρεπε να έχει ξεβρακωθεί πανηγυρικά. Αν αυτό δεν έχει συμβεί (και δεν θα συμβεί) είναι επειδή πρόλαβε να εξασφαλίσει την συνενοχή των μικροαστών.
Δεν το περίμεναν, αλλά να: το "θα κάνουμε την αμερική μεγάλη" και το "θα κάνουμε την βρετανία παγκόσμια" ξεβρακώνει το τι σημαίνει "θα κάνουμε μεγάλη την ελλάδα": παντού και πάντα είναι τα αφεντικά που μιλάνε πίσω απ’ αυτές τις "μεγαλοσύνες". Μιλάνε τα ίδια... Μιλάνε ακόμα πιο συστηματικά πίσω απ’ τις μάσκες των "αγανακτισμένων", των "αριστερών", των "ακροαριστερών" (και λοιπά) μικροαστών.
Τάξη εναντίον τάξης: αυτό είμαστε τόσα χρόνια, σαν εργατική αυτονομία, στην ανάλυση και στην πράξη, όχι όσο μας αντιστοιχεί αλλά περισσότερο. Τις "εθνικές απελευθερώσεις" ας τις λουστούν τα τσιράκια των αφεντικών.
Αλλά ενώ η ιστορία τους φτύνει, αυτοί και οι οπαδοί τους νομίζουν ότι ψιχαλίζει.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Τρέμετε!!! Έρχεται ο ναύαρχος (λόρδος) Nelson, ή κάποια αναβίωσή του! Τρέμετε!!! Η ναυμαχία του Trafalgar (ή κάποια virtual εκδοχή της) είναι και πάλι προ των πυλών: σύμφωνα με την πρωθυπουργό May με το δημοψήφισμα του περασμένου καλοκαιριού η βρετανία έβαλε πλώρη για να γίνει (ξανά) παγκόσμια!
Προς το παρόν βέβαια το πιο χειροπιαστό που διαθέτει το Λονδίνο (κι αυτό σαν απειλή προς τους πρώην εταίρους του στην ε.ε. αν δεν του κάνουν τα χατήρια) είναι να γίνει ... φορολογικός παράδεισος. Νησιά Cayman δηλαδή. Really "παγκόσμιο", αλλά όχι και πολύ σπουδαίο, my dear, indeed...
Για δυο λεπτά όμως. Ποιος στέρησε απ’ την "κυβέρνα βρετανία" τα παλιά αυτοκρατορικά μεγαλεία της; Η γερμανία; Όχι. Η γαλλία; Όχι. Η ολλανδία; Όχι. Η πορτογαλία, η ισπανία; Όχι, όχι, όχι. Μήπως η ρωσία; Όχι...
Οι ηπα της τα στέρησαν! Η παλιά αποικία της! Οπότε; Θα ξαναπάρει πίσω το Λονδίνο απ’ την Ουάσιγκτον τα σκήπτρα; Να περιμένουμε αγγλική απόβαση στην ανατολική ακτή;
(Και κάτι ακόμα, για να τρέμουμε ακόμα περισσότερο: πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αγγλικός στρατός κέρδισε κάποια στρατιωτική μάχη; Γιατί αν έχουμε διαβάσει σωστά την ιστορία του β παγκόσμιου, διακρίθηκε σε έναν μόνο τομέα: τα μαζεύουμε και τον πούλο...)

Τετάρτη 18 Γενάρη

Χαλαρώστε!!! Το να γίνει ο περιβόητος "δημοσιογραφικός οργανισμός Λαμπράκη", έστω για λίγο, θυγατρική της (όσο νάναι...) περιθωριακής επίσημης "εφημερίδας της κυβέρνησης" δεν το περιμέναμε. Όχι, όχι, όχι! Αυτό ξεπερνάει το τι πιθανολογούσαμε σαν "βαθύ κράτος"! Είναι χάσμα στον φλοιό (του κράτους). Ποιος το σκέφτηκε, άραγε; Τα συγχαρητήριά μας.
Το επόμενο είναι αυτό: κάποιος καφετζής της Αγ. Κωνσταντίνου (ή κάποιος κουλουρτζής στην Ομόνοια) να γίνει ο γενικός ιδιοκτήτης των μισών μήντια της επικράτειας (με όλες τις απαραίτητες άδειες, φυσικά).
Και μετά θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Λένιν: μια μυλωνού θα γίνει πρωθυπουργός. Τι κι αν δεν υπάρχουν μυλωνούδες; Και οι πρωθυπουργοί διορισμένοι είναι.

Τρίτη 17 Γενάρη

Κοτζιάς Φλιν

Κουτοπόνηρη φώκια καλεί ψόφιο κουνάβι. Δεν μπορούσε να περιμένει (η φαιορόζ Αθήνα) να υποβάλει τα σέβη της στη νέα αμερικανική διοίκηση μετά την επίσημη ανάληψη. Βιαζόταν. Έπρεπε, υποθέτουμε, να "κόψει φάση" εν όψει και της περιβόητης "διάσκεψης της Γενεύης". Είχε στ’ αυτιά της κι αυτήν την ανατριχιαστική δήλωση του ψόφιου κουναβιού: Ελλάδα; Έχουμε προβλήματα, δεν θέλουμε άλλα. Ας την πληρώσει η γερμανία για να μην καταλήξει στη ρωσία...
Κι έτσι ο "θα σας εξαπολύσω ω ευρωπαίοι χιλιάδες μετανάστες" υπ.εξ. Κοτζιάς κτύπησε την πόρτα του "πύργου Τραμπ". Ανήμερα των "φώτων". Για να συναντήσει τον αρχικατάσκοπο της νέας κυβέρνησης, ονόματι Michael Flynn. Το τι έκανε εκεί ήταν κωμικοτραγικό. Σύμφωνα με το (εκθειαστικό) ρεπορτάζ της καθεστωτικής "καθημερινής":
Οι ίδιες πηγές [σ.σ.: δηλαδή το ελληνικό υπ.εξ....] ανέφεραν ότι ο κ. Φλιν έδειξε να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τις ελληνικές απόψεις ως προς την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Μάλιστα, τον κ. Φλιν συνόδευαν συνεργάτες του οι οποίοι κρατούσαν εκτενείς σημειώσεις όσων έλεγε ο Έλληνας υπουργός. Κυρίως, ο κ. Κοτζιάς εισέπραξε μια διάθεση μάλλον εμβάθυνσης της εμπλοκής των ηπα στο γεωπολιτικό παίγνιο της Ανατολικής Μεσογείου, παρά απόσυρσής τους. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο κ. Φλιν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το σχήμα τριμερών και - εν καιρώ - τετραμερών συνεργασιών τις οποίες αναπτύσσει η ελλάδα στην περιοχή με το ισραήλ, την κύπρο, την αίγυπτο και τον λίβανο, αλλά και για τον οργανισμό που φιλοδοξεί να δημιουργήσει στην Ανατολική Μεσόγειο ο κ. Κοτζιάς (σαν έναν "οασε" της περιοχής, όπως διεφάνη τον περασμένο Σεπτέμβριο από τη Διάσκεψη της Ρόδου για την ασφάλεια).

Χμμμ... Να τι έγινε σύμφωνα με την δική μας εργατική κι αυτόνομη κατανόηση των πραγμάτων:

- Καλώς ήρθατε.
- Καλώς σας βρήκαμε. Και συγχαρητήρια από κοντά.
- Καθείστε. Θα πάρετε κανά φοντανάκι;
- Ευχαρίστως.
- Τι πουλάτε λοιπόν;
- Κοιτάξτε. Εμείς πουλάμε ασφάλεια. Έχουμε φτιάξει μια εταιρεία με τους ισραηλινούς, τους φίλους σας, τους ξέρετε ε;, και τους κύπριους αδερφούς...
- Ωωωω! Κέιτ [σ.σ.: κάποια γραμματέας του] σημείωσέ το σε παρακαλώ. Και λοιπόν;
- ...Έχουμε σχέδια να την μεγαλώσουμε...
- Ωωωωω! Κέιτ, γράψτο κι αυτό!
- ...Να μπει μέσα και ο λίβανος, και η αίγυπτος, ξέρετε τώρα...
- Μμμμμ! Κέιτ οπωσδήποτε σημείωσέ το.... Καλή επιτυχία. Και;
- Ε.... Να προστατεύουμε την περιοχή...
- Ωαουου! Μα από ποιον θα την προστατεύετε; Αφού θα είστε όλοι στην εταιρεία...
- Εεεε... Ντάξει. Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να ξεφυτρώσει κανά τέρας...
- Ο.Κ. Σωστά. Εμείς έχουμε τον 6ο στόλο πάντως για τέτοιες περιπτώσεις. You κnow…
- Ναι, αλλίμονο. Αλλά αν θελήσετε να τον ξεκουράσετε...
- Μπα, δε νομίζω. Ένα service θα κάνουμε... Και δεν μου λέτε: είναι και η τουρκία εκεί στα μέρη σας, έτσι δεν είναι; Θα συμμετέχει κι αυτή ασφαλώς...
- Εεεε.... Ντάξει.... Θα δούμε...
- Αχα... Ώστε έτσι; "Θα δείτε...". Καλό κι αυτό. Κέιτ σημείωνε: "θα δουν". Κάτι άλλο;
- Όχι... Αυτά. Καταλαβαίνετε: αέριο, πετρέλαιο, αγωγοί, αυτά...
- Εντάξει. Θα μεταφέρω τις σημειώσεις στο υπουργείο εξωτερικών. Τι άλλο; Μήπως θα θέλατε να βγάλουμε μια φωτογραφία, να σας θυμόμαστε;
- Ω ναι! Θα σας ήμουν υπόχρεος!!!
Κι έτσι πόζαραν κάτω απ’ το ψευτο pop art πορτραίτο του ψόφιου κουναβιού, με την κορνίζα α λα 19ος αιώνας, σε στάση "we are the world" του 20ου.

(φωτογραφία: στον "Πύργο" του Κάφκα, για να μπει ο ήρωας πρέπει τελικά να παρακαλάει την ψείρα που είναι πάνω στον τιποτένιο και βρώμικο φρουρό της πύλης. Στον "πύργο Τραμπ" τα πράγματα είναι πιο εύκολα: πουλάει υποσχέσεις στον παφουμαρισμένο αρχιφύλακα. Θα μπορούσε κανείς να πουλήσει ακόμα και κυριλέ δωμάτια σε εχέμυθα ξενοδοχεία. Ξέρετε τώρα. Για "προσωπικές στιγμές".)

Τρίτη 17 Γενάρη

Τραμπ Φλιν

Ο πύργος Τραμπ (της ελληνικής εθνικής υπερηφάνειας). Τι να κάνει και η Αθήνα; Πουλάει - στην Ουάσιγκτον - τοπικό νταβατζιλίκι. Ο ψεκασμένος συνάδελφος του υπ.εξ. στο υπ.αμ. είχε προσπαθήσει να πουλήσει πετρέλαια απ’ το Αιγαίο και πάρκινγκ / βάση (στην Κάρπαθο αν δεν κάνουμε λάθος). Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν αγόρασε. Τώρα ο υπ.εξ. πουλάει "οασε ανατολικής μεσογείου" - νάχαμε να λέγαμε.
Όχι, μόνο, επειδή η Ουάσιγκτον τα καταφέρνει και μόνη της... Αλλά επειδή, επιπλέον, ο ένας των μελλοντικών εταίρων του κυρ Νίκου (αυτού του γίγαντα διανοούμενου πατριώτη...), το αγαπημένο Κάιρο του φασιστοκαραβανά Σίσι, κάνει τα δικά του κουμάντα. Ενισχύει το ναυτικό του (με ρωσικά πλοία, γι’ αυτά άλλη φορά) για να καβαλήσει τους περιφερειακούς ανταγωνιστές του (εκτός του ισραήλ, που είναι σύμμαχος). Το χειρότερο για τον "ελληνικό οασε" είναι ότι οι φήμες θέλουν τον Σίσι να έχει προσεγγίσει το Πεκίνο "για παροχή υπηρεσιών ασφαλείας" στην ερυθρά θάλασσα (κατ’ αρχήν). Φαίνεται ότι στον μάταιο κόσμο της ανατολικής μεσογείου ο καθένας κοιτάει τον δικό του κώλο... Διότι άλλο Πεκίνο άλλο Ουάσιγκτον, έτσι δεν είναι;
Όσο για την Βηρυττό, και τα κοτζιανά όνειρα να την κάνει συνεταίρο του Τελ Αβίβ; Ε, εδώ, ο κυρ Michael θα πρέπει να έσκασε στα γέλια (από μέσα του).

Τι τύπος είναι ο συνομιλητής του έλληνα υπ.εξ.; Άνθρωπος "μάλαμα"! "Διαμάντι"! Τον βάζεις σπίτι σου και τρέχεις με μια αλλαξιά ρούχα σε καταφύγιο! Βετεράνος καραβανάς, επικεφαλής του intelligence στην αμερικανική εισβολή και κατοχή του αφγανιστάν επί 5 χρόνια (άρα, υποθέτουμε βάσιμα, υπεύθυνος και για όλες τις σφαγές σε γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια στο ινδοκούς, κλπ) και μετά, το 2012, επικεφαλής της στρατιωτικής cia στο πεντάγωνο.... Απολύθηκε ύστερα από δύο χρόνια σαν επιθετικός απέναντι στο προσωπικό, αδιάφορος για τις γνώμες άλλων, εχθρικός στην επίσημη πολιτική, κακός στη διοίκηση, κλπ. Είναι διάσημος αντι-μουσουλμάνος και επίσης διάσημος οπαδός των βασανιστηρίων κρατουμένων.
Ο "σωστός άνθρωπος" δηλαδή για να κουβεντιάσει ο κυρ Νίκος μαζί του, και να κρατηθούν σημειώσεις... Ο.Κ.... Δεν διαλέγει κανείς τους αξιωματούχους του συμμάχου του, έτσι δεν είναι; Ούτε ο πλασιέ διαλέγει τους πιθανούς πελάτες του.
Αλλά θα αγοράσει η Ουάσιγκτον ελληνικό μικρο-νταβατζιλίκι; Αυτό το "διάθεση μάλλον εμβάθυνσης στην Ανατολική Μεσόγειο" του κυβερνητικού non paper για τον απολογισμό του ραντεβού, δείχνει μια (ακόμα) αβεβαιότητα της Αθήνας... Εν τέλει τι σημαίνει "εμβάθυνση" στη θάλασσα; Μήπως περισσότερα υποβρύχια;
Δύσκολοι καιροί για παραδοσιακούς νταβάδες!

(φωτογραφία: παίρνω το μικρόφωνο για να πω ότι την συγκέντρωσή μας χαιρετίζει, ουάου!, ποιος;, ουάου! ο γνωστός Nick the Greek!)

Τρίτη 17 Γενάρη

Ζουν ανάμεσά μας. Δεν είναι πολλοί. Ή δεν φαίνονται για πολλοί. Ωστόσο υπάρχουν. Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κυρ Νίκος είναι "μεγάλος πολιτικός".
Αλλοίμονο! Αλί και τρισαλί!! Είναι ένα υποσύνολο εκείνων που πίστευαν με την ίδια σιγουριά ότι ο κυρ Γιάνης ήταν "μεγάλος πολιτικός ΚΑΙ μεγάλος οικονομολόγος".
Όλοι μαζί είναι υποσύνολο εκείνων που ξεκινούν πανηγυρίζοντας "σκίστους ρε παικταρά!" και τελειώνουν "πίσω ρε παλτό!". Μπορεί μέσα και στην ίδια εβδομάδα.
Άνθρωποι με ευθυκρισία, επεξεργασμένα κριτήρια· και αυθεντική διάθεση αυτοκριτικής δηλαδή...

Τρίτη 17 Γενάρη

Τζάνις Τζόπλιν

Ο highway (της αμερικανικής εθνικής υπερηφάνειας). Κατά το ψόφιο κουνάβι "το νάτο είναι ξεπερασμένο"· κάτι θα έχετε διαβάσει στο Sarajevo 113-a επ’ αυτού (το ψόφιο κουνάβι όχι!)... Αντίθετα βρίσκει τα γερμανικά αυτοκίνητα ενοχλητικά κομπλέ. Όχι απλά "ενοχλητικά". Φθονερά.
Υπάρχει μια mercedes-benz μπροστά από κάθε σπίτι σε μερικούς αμερικανικούς δρόμους είπε. Πόσες chevrolet μπορεί να δει κανείς στη γερμανία; Λίγες, μπορεί και καμία, δεν βλέπεις καμία εκεί. Έχει γίνει μονόδρομος συμπλήρωσε. Με οργισμένο παράπονο. Ίσως και μ' ένα δάκρυ. Αυτά, μαζί με την απειλή ότι θα βάλει δασμό εισαγωγής 35% στα αυτοκίνητα της bmw που θα φτιάχνονται στο καινούργιο εργοστάσιο της γερμανικής εταιρείας στο μεξικό, που πρόκειται να αρχίσει την παραγωγή του το 2019.
Ο γερμανός υπ.οικ. (και αντιπρόεδρος) Sigmar Gabriel, απάντησε "γερμανικά": ας φτιάχνετε καλύτερα αυτοκίνητα. Αλλά η φωλιά της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας έχει λερωθεί μετά την αποκάλυψη της απάτης με τις εκπομπές καυσαερίων.
Το ψόφιο κουνάβι άρχισε το "σπρωξίδι" καθώς μετράει ώρες για την ορκομωσία του. "Εθνικά υπερήφανη" στάση, για ένα έθνος που στενάζει κάτω απ’ τον γερμανικό ζυγό... Ω αδέλφια! "Αμερικάνοι ελευθερωτές των λαών" (που θα έλεγε και κανάς κυρ Νίκος)!!!

(φωτογραφία: αυτή η Κυρία, Θεά δηλαδή, έκανε την πρώτη μουσική διαφήμιση της mercedes-benz στις ηπα... Αν το ψόφιο κουνάβι δεν ξεριζώσει ακόμα και την πιο ελάχιστη μνήμη της, δεν κάνει δουλειά...)

Τρίτη 17 Γενάρη

σερβικό φασιστικό τραίνο κόσοβο

Το τραίνο της προβοκάτσιας. Ένα εθνοφασιστικό τραίνο, γεμάτο (εσωτερικά) εικονίσματα και (εξωτερικά) συνθήματα "το κόσοβο είναι σερβία" και τα χρώματα της σερβικής σημαίας, αποφάσισε να στείλει το Βελιγράδι για τα εγκαίνια (μετά από 18 χρόνια) της σιδηροδρομικής γραμμής με την κοσοβάρικη Μιτρόβιτσα. Η Μιτρόβιτσα είναι ο "σερβικός θύλακας" μέσα στο κοσοβάρικο έδαφος. Αλλά η αστυνομία της Πρίστινα πρόλαβε και το σταμάτησε στα σύνορα.
Το Βελιγράδι το γύρισε πίσω, μετά από διαμαρτυρίες της Πρίστινα στην ε.ε. και την Ουάσιγκτον. Χαμένο δεν θα πάει· μπορεί να μπει σε οποιαδήποτε άλλη γραμμή εντός σερβίας. Ήταν ωστόσο προβοκάτσια, και μάλιστα χοντρή εκ μέρους του σερβικού καθεστώτος. Κι αυτό φάνηκε απ’ τις δηλώσεις του σέρβου προέδρου Tomislav Nikolic:
Η εμφάνιση των ειδικών δυνάμεων ήταν σήμα ότι οι αλβανοί θέλουν πόλεμο... Εμείς δεν θέλουμε αλλά δεν θα διστάσουμε να στείλουμε τον στρατό μας, αν χρειαστεί, για να προστατέψουμε τους σέρβους [εννοεί στον θύλακα] από πιθανή σφαγή... Δεν θέλουμε σύγκρουση αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορείς να την αποφύγεις...
Τέτοια πολεμοκάπηλα είπε η κεντρική πολιτική βιτρίνα του Βελιγραδίου. Υπάρχει "επόμενο βήμα" στην προβοκάτσια; Και τι είδους; Μια "πιθανή σφαγή"; Κάποια "μυστήρια βόμβα στο ψαχνό" στη Μιτρόβιτσα, ας πούμε;

Δευτέρα 16 Γενάρη

Το ελατήριο. Μια ψυχή είπε ότι χώνεται εδώ καθώς πάει προς την work gate. Κι έτσι πετάχτηκε ένα ελατήριο, ένα απ’ τα αγαπημένα ελατήρια που είναι αιτίες για πολλά: η μουσική. Εδώ σαν χαιρετισμός.
Συγχωρείστε την ασταμάτητη μηχανή αν μοιάζει προς στιγμή να εκτροχιάζεται. Αλλά μαρσάροντας μέσα σε καιρούς ζοφερούς δεν είναι ο αντικατοπτρισμός τους. Θέλει να είναι ένα απ’ τα οχήματα της άρνησής τους.
Κι έτσι αφιερώνει εξαιρετικά σ’ όλες τις ψυχές που κλέβουν χρόνο απ’ τις δουλειές τους (κι απ’ οπουδήποτε αλλού) τα παρακάτω rock ‘n’ roll τραγούδια (για την ακρίβεια κάποιους στίχους τους). Απ’ τον "boss" και την E - Street μπάντα του (Bruce Springsteen για όσες / όσους δεν ξέρουν το παρατσούκλι). Κλέβοντας λίγο παραπάνω χρόνο μπορεί κανείς αν γουστάρει να τα ακούσει κιόλας· και να πάρει πίσω λίγο απ’ αυτό που μας έχουν κλέψει.

Δευτέρα 16 Γενάρη

Point Blank.

Do you still say your prayers little darlin' do you go to bed at night
Prayin' that tomorrow, everything will be alright
But tomorrow's fall in number in number one by one
You wake up and you're dying you don't even know what from

Well they shot you point blank you been shot in the back
Baby point blank you been fooled this time little girl that's a fact
Right between the eyes baby, point blank right between the pretty lies that they tell
Little girl you fell

You grew up where young girls they grow up fast
You took what you were handed and left behind what was asked
but what they asked baby wasn't right
you didn't have to live that life,
I was gonna be your Romeo you were gonna be my Juliet
These days you don't wait on Romeo's you wait on that welfare check
and on all the pretty things that you can't ever have and on all the promises

That always end up point blank, shot between the eyes
Point blank like little white lies you tell to ease the pain
You're walkin' in the sights, girl of point blank
and it's one false move and baby the lights go out
...

Δευτέρα 16 Γενάρη

Dancing in the dark

I get up in the evening, and I ain't got nothing to say
I come home in the morning, I go to bed feeling the same way
I ain't nothing but tired, man I'm just tired and bored with myself
Hey there baby, I could use just a little help

You can't start a fire, you can't start a fire without a spark
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

Message just keep getting clearer, radio's on and I'm moving round my place
I check my look in the mirror wanna change my clothes my hair my face
Man I ain't getting nowhere I'm just livin in a dump like this
There's something happening somewhere baby I just know that there is

You can't start a fire, you can't start a fire without a spark
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

You sit around getting older there's a joke here somewhere and it's on me
I'll shake this world off my shoulders come on baby the laughs on me
Stay on the streets of this town and they'll be carving you up alright
They say you got to stay hungry hey baby I'm just about starving tonight
I'm dying for some action I'm sick of sitting 'round here trying to write this book
I need a love reaction come on baby give me just one look

You can't start a fire, sittin' 'round cryin' over a broken heart
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

You can't start a fire, worryin' about your little world falling apart
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

Δευτέρα 16 Γενάρη

No Surrender

We busted out of class had to get away from those fools
We learned more from a three minute record than we ever learned in school
Tonight I hear the neighborhood drummer sound
I can feel my heart begin to pound
You say you're tired and you just want to close your eyes and follow your dreams down

We made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Like soldiers in the winter's night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

Now young faces grow sad and old and hearts of fire grow cold
We swore blood brothers against the wind
I'm ready to grow young again
And hear your sister's voice calling us home across the open yards
Well maybe we could cut someplace of our own
With these drums and these guitars

Cause we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Blood brothers in the stormy night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

Now on the street tonight the lights grow dim
The walls of my room are closing in
There's a war outside still raging
You say it ain't ours anymore to win
I want to sleep beneath peaceful skies in my lover's bed
With a wide open country in my eyes
And these romantic dreams in my head

Cause we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Blood brothers in the stormy night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

No retreat, baby, no surrender

Δευτέρα 16 Γενάρη

Δεν μπορείς να ανάψεις μια φωτιά ανησυχώντας για τον μικρό σου κόσμο που καταρρέει· ούτε μπορείς την ανάψεις χωρίς έναν σπινθήρα...
Ένας κάποιος σπινθήρας, πάλι, εμφανίζεται σ’ ένα ποίημα που γράφει κάποιος οδηγός λεωφορείου, ονόματι Paterson, στο Paterson, κάπου στο New Jersey. Αλλά και η σκούφια του Springsteen από εκεί κρατάει. Ο δε πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου.
Τί σύμπτωση!
Αρχίζοντας από μια Δευτέρα... No retreat, no surrender.

Κυριακή 15 Γενάρη

Με τον πρώτο τυχόντα. Όταν είσαι ceo όλος ο κόσμος είναι ένα λοφάκι άσπρη σκόνη... Ο επόμενος αμερικάνος υπ.εξ. Rex Tillerson είχε ενδιαφέρουσες (τρόπος του λέγειν) ιδέες και για την μέση ανατολή. Σύμφωνα με όσα είπε στην εγκριτική ακρόασή του στην επιτροπή της γερουσίας την περασμένη Παρασκευή, αφενός (οι ηπα) πρέπει να ανασυγκροτήσουν την συμμαχία τους στη συρία συμπεριλαμβάνοντας οπωσδήποτε τους κούρδους της συρίας που είναι οι σημαντικότεροι συμμαχοί μας· αφετέρου θα πρέπει να τα ξαναβρούν με την τουρκία η οποία, εξαιτίας της απουσίας αμερικανικής ηγεσίας ένοιωσε νευρικότητα για την κατάστασή της και στράφηκε στον επόμενο που ήταν διαθέσιμος. Εννοούσε την Μόσχα και την Τεχεράνη.
Πιθανόν ο πρώην ceo της exxonmobil να νομίζει ότι μπορεί να αγοράσει ταυτόχρονα κουρδικό πεζικό στη συρία και αεροπορική βάση στην τουρκία... η οποία, "ελλείψει αμερικανικής ηγεσίας", σε αντίθεση όμως με τις ypg (που βρήκαν αρκετή τέτοια ηγεσία εδώ και χρόνια...), πήγε να πνίξει τον πόνο της σε ξένες αγκαλιές.
Το αστείο (ή τραγικό) είναι ότι ορισμένοι στην Ουάσιγκτον (κάποιοι βάζουν πρώτο πρώτο σ’ αυτήν την κατηγορία τον υπέργηρο Κίσσινγκερ· επιτέλους! δεν είναι τραγουδιστής των rolling stones, δηλαδή σε αιώνια φόρμα!!) βλέπουν με ανάλογο τρόπο την Μόσχα. Πιστεύουν δηλαδή ότι η αμερικανική αυστηρότητα (για την ουκρανία) ανάγκασε το καθεστώς Πούτιν να πνίξει τον δικό του πόνο πάλι σε ξένες (κινέζικες) αγκαλιές. Άρα, έτσι πάει ο συλλογισμός τους, "άμα δώσουμε κάτι τις (τόσο στην Άγκυρα όσο και στη Μόσχα) τους ξαναφέρνουμε στα νερά μας".
Πέρα απ’ το αστείο ότι η "θα γίνω ξανά μεγάλη αμερική" εμφανίζεται διατεθειμένη (;) να τρέξει λαχανιασμένη πίσω απ’ τις εξελίξεις για να χαλάσει συμμαχίες που έχουν εδραιωθεί όχι εξαιτίας της δικής της αστοργίας αλλά λόγω συμφερόντων, δεν φαίνεται - στα λόγια πάντα - να περνάει απ’ το μυαλό τέτοιων πολιτικών βιτρίνων τι σημαίνει συστηματικό ψείρισμα αυτοκρατορίας που βρίσκεται σε παρακμή.
Κι όμως, έτσι έγιναν μεγάλες οι ηπα: ψειρίζοντας συστηματικά την βρετανική αυτοκρατορία, σα "σύμμαχοί" της! Φαίνεται σίγουρο: το μεγαλείο της "υπερδύναμης" στον 20ο αιώνα δεν προίκισε την Ουάσιγκτον με αυτογνωσία...

Κυριακή 15 Γενάρη

Με τον επόμενο τυχόντα. Πολύ χάρηκε το ακροδεξιό πολωνικό καθεστώς με την μαζική άφιξη του αμερικανικού στρατού στα εδάφη του. Είναι μια μεγάλη μέρα σήμερα που υποδεχόμαστε αμερικάνους στρατιώτες, εκπροσώπους του καλύτερου, δυνατότερου, και μεγαλύτερου στρατού στον κόσμο σε πολωνικό έδαφος, εδώ στην Zagan δήλωσε συγκινημένη η πολωνή πρωθυπουργός Beata Szydlo.
Και ο υπ.αμ. Antoni Macierewicz συμπλήρωσε με μελοδραματικους τόνους: Περιμέναμε για δεκαετίες, άλλοτε νοιώθοντας ότι έχουμε εγκαταλειφθεί, άλλοτε χάνοντας κάθε ελπίδα, άλλοτε νοιώθοντας ότι είμαστε οι μόνοι που προστατεύουμε τον πολιτισμό απ’ την καταπίεση που ερχόταν απ’ τα ανατολικά.
Ούτε η πολιτική ελίτ της πολωνίας προικίστηκε με αυτογνωσία, παρότι θα έπρεπε με βαση την ιστορία του (μετακινούμενου ως προς τα σύνορά του) κράτους της, τόσο τον 19ο όσο και τον 20ο αιώνα. Σε τι άραγε είναι χρήσιμες οι πολωνικές πεδιάδες, χιλιάδες χιλιάδων χιλιόμετρα μακρυά απ’ την ανατολικότερη άκρη των ηπα, για τον "καλύτερο, δυνατότερο και μεγαλύτερο στρατό του κόσμου";
Το να είσαι το συνοριακό έδαφος, άλλοτε για την αγγλία, άλλοτε για την γαλλία, άλλοτε και για τις δύο, και τώρα για τις ηπα δεν είναι κάτι αισιόδοξο. Το έχουν πάθει και άλλοι, αλλά το πολωνικό κράτος θα έπρεπε να έχει μάθει. Δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με την πραγματική γεωγραφική του θέση, ούτε με τους γειτονές του. Ήθελε να πιστεύει ότι έχει σύνορα με την κομητεία του Essex ελπίζοντας στην προστασία της αυτού μεγαλειότητας (όταν η αυτού μεγαλειότητα δεν μπορούσε πια να προστατέψει ούτε το Kent). Ήταν, μάλιστα, τέτοια η αυτοπεποίθηση εξ’ αυτής της υποτιθέμενης προστασίας, ώστε λίγες ημέρες πριν τα πάντσερ του γ ράιχ ξεχυθούν σε διάταξη τανάλιας στην πολωνική ισιάδα, η πολωνική κυβέρνηση κοκορευόταν ότι το ιππικό της (και τα συρόμενα από άλογα κανόνια της) είχαν το Βερολίνο στο πιάτο.
Τώρα θέλει να πιστεύει ότι έχει σύνορα με το Delaware… Στην εποχή των διηπειρωτικών πυραύλων και των πολεμικών δορυφόρων είδαν οι πολωνικές βιτρίνες αμερικανικά τανκς και χάρηκαν… Πάλι καλά που οι τωρινοί προστάτες τους δεν τους έστειλαν τίποτα καλογυαλισμένα, ρωμαλέα μουλάρια απ' τα υπόλοιπα του β παγκόσμιου.

Κυριακή 15 Γενάρη

Πως να διαλύσεις τους πρόσφυγες. Ίσως η ελληνο-ισραηλινή φιλία έχει αποδειχθεί χρήσιμη και σ’ αυτό: στο πως ένα κράτος κάνει τους πρόσφυγες και τους φυγάδες ανθρώπινα κουρέλια.
Στο ισραηλινό έδαφος (μαζί με το κλεμμένο απ’ τους παλαιστίνιους) βρίσκονται περίπου 45.000 φυγάδες από διάφορους αφρικανικούς πολέμους, κυρίως απ’ την ερυθραία και το σουδάν. Ζητούν άσυλο και το δικαιούνται. Αλλά το Τελ Αβίβ δεν γουστάρει. Τους ονομάζει "οικονομικούς μετανάστες" και τους αρνείται το πολιτικό άσυλο. Απ’ την άλλη, επειδή η διεθνής νομοθεσία απαγορεύει την απέλαση σε κράτη που μπορούν να δολοφονηθούν, τους αφήνει να "υπάρχουν" στην επικράτειά του. Χωρίς άδεια εργασίας, χωρίς υπηρεσίες υγείας, και χωρίς οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια· πέρα απ’ ό,τι μπορούν να κάνουν εθελοντές. Παράνομοι, παγιδευμένοι, στο έλεος των ισραηλινών αφεντικών και των εκεί μαφιών - κάτι θυμίζει αυτό.
Ποιος είναι ο σκοπός; Να υποφέρουν τόσο ώστε να ζητήσουν "εθελοντικά" την απέλασή τους, προς κράτη όπως η ουγκάντα ή η ρουάντα... Κάτι θυμίζει κι αυτό.
Εννοείται ότι το ισραηλινό κράτος έχει φτιάξει και φράχτη για πάρτη τους, στη χερσόνησο του Σινά, στα σύνορα με την αίγυπτο. Αυτός ο φράχτης τέλειωσε το 2013. Συμπτωματικά λίγους μόνο μήνες μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής ενός άλλου: στον Έβρο.

Κυριακή 15 Γενάρη

Πως να χακάρεις αμερικανικούς servers. Τα τεχνικά στοιχεία που υποτίθεται "αποδεικνύουν" ότι έγινε χακάρισμα σε βάρος του αμερικανικού δημοκρατικού κόμματος υπό την αιγίδα της Μόσχας αναδείχθηκαν απ’ την εταιρεία cyberασφάλειας Crowdstrike, που πήρε εργολαβία την σχετική έρευνα. Μόνο που στα συμπεράσματά της η εταιρεία δεν απέφυγε την πολιτικοποίησή τους. Δύο ήταν οι υποτιθέμενες αποδείξεις που έφερε. Πρώτον, ότι οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν (δηλαδή τα κακόβουλα λογισμικά) ήταν όμοια με άλλα χακαρίσματα του παρελθόντος, που είχαν αποδοθεί στους ίδιους "ρωσικής προέλευσης" δράστες. Ας πούμε στην "αλ Κάιντα" του κυβερνοπολέμου, ρωσική φυσικά (ή κινέζικη, σύντομα). Και, δεύτερον, ότι τα θύματα της επίθεσης ταιριάζουν με τα συμφέροντα της ρωσικής κυβέρνησης.
Για το πρώτο πολλοί ειδικοί χαμογελούν· όταν δεν καγχάζουν. Ο εντοπισμός κάποιου κακόβουλου λογισμικού παίρνει μια ορισμένη (τεχνική) δημοσιότητα. Κι έτσι είναι εύκολο να αντιγραφεί από άλλους, όπως και γίνεται. Ιδιαίτερα βολικό: αν μπορείς να κρύψεις τα ίχνη σου αποδίδοντάς τα (με την βοήθεια διάφορων crowdstrike) σε άλλους, γιατί να μην το κάνεις; Αν, λοιπόν, στα πρόσφατα χακαρίσματα χρησιμοποιήθηκε λογισμικό που έχει ξαναχρησιμοποιηθεί στο παρελθόν, από που προκύπτει η ταυτότητα των δραστών;
Σημαντικότερη είναι η "πολιτική διαπίστωση" για την προέλευση των επιθέσεων: οι στόχοι ταιριάζουν, λένε οι συγκεκριμένοι cyberειδικοί, με τα ρωσικά συμφέροντα. Κανείς τους δεν πρόσεξε ότι η προώθηση του ψόφιου κουναβιού στην αμερικανική προεδρική καρέκλα, με τις ισχυρές, ακραία φιλοϊσραηλινές του θέσεις (και άκρες), ταιριάζει θαυμάσια και σε άλλου κράτους τα συμφέροντα;... Κανείς τους δεν το πρόσεξε;
Φυσικά, αν στριμωχτούν, ξέρουμε τι θα πουν: "Εμείς απλοί τεχνικοί ασφάλειας είμαστε... Που να ξέρουμε από μέση Ανατολή;"
Σωστά.

Σάββατο 14 Γενάρη

Εθνικιστικό μασάζ (για χαλάρωση μετά από ν–μερή). Έφριξε το πανελλήνιο με τις δηλώσεις του τούρκου προέδρου ότι "δεν πρόκειται να φύγει ο τουρκικός στρατός απ’ την κύπρο"... Τα πατριωτικά τσακάλια έτρεξαν να ερμηνεύσουν κιόλας αυτή τη δήλωση: το λέει επειδή η ελλάδα δεν θα απελάσει τους 8 αξιωματικούς είπαν. Την ελληνική "εθνική" συλλογή τούρκων χουντικών δηλαδή...
Τον παλιοχαρακτήρα, τον "σουλτάνο"!!... Είπε τέτοιο πράγμα; Μόνο η ελληνική οργανωμένη (και αυθόρμητη) εθνικιστική δημαγωγία το άκουσε. Κανένας άλλος στον κόσμο. Ούτε καν τα ελληνοκυπριακά μήντια...
Αυτά που είπε ο Ερντογάν είναι ότι:
- Αν είναι να φύγει όλος ο τουρκικός στρατός απ’ την κύπρο, θα πρέπει να φύγει και όλος ο ελληνικός. Αλλά (συμπλήρωσε) προτιμότερο θα ήταν να παραμείνουν οι αριθμοί που είχαν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή 950 έλληνες ("ελδυκ") και 650 τούρκοι ("τουρδυκ")...
- Η αναλογία 1:4 για την κυλιόμενη προεδρία (μια θητεία τουρκοκύπριου για τέσσερεις ελληνοκυπρίων) δεν είναι δίκαιη. Δίκαιη θα ήταν η αναλογία 1:2...
- Σε ότι αφορά την μοιρασιά των εδαφών, ότι η Μόρφου και τα Κόκκινα (Erenkoy) θα πρέπει να μείνουν στον τουρκοκυπριακό τομέα, ενώ στο σύνολο της Αμμοχώστου μαζί με τα Βαρώσια να επιστραφεί στους ελληνοκύπριους...
Άσχετα με το πως τα κρίνει αυτά κανείς, δεν έχουν καμία σχέση με τις ντόπιες εθνικιστικές φήμες και με την προπαγάνδα δεξιών και αριστερών σπεκουλαδόρων, έμμισθων ή/και "εθελοντών".
Αντίθετα, και χωρίς φημολογία, είναι εύλογο αυτό: αν δοθεί πολιτικό άσυλο στους 8 τούρκους καραβανάδες / χουντικούς (αυτό θα σημαίνει πρακτικά η μη έκδοσή τους) τότε θα έρθουν κι άλλοι, της ίδιας ακριβώς συνομοταξίας.

Σάββατο 14 Γενάρη

Εθνικιστικό μασάζ 2. Θα επανέλθουμε και γραπτά. Ωστόσο, για να φανεί το μέγεθος του ελληνικού εθνικιστικού βούρκου, μεταφέρουμε "το πλήρες κείμενο των δηλώσεων του Ταγίπ Ερντογάν" όπως το παρουσίασε (μ’ αυτόν ακριβώς τον τίτλο) ποιος; Όχι κάποια τουρκική, καθεστωτική φιλοΕρντογάν φυλλάδα, αλλά ο ελληνοκυπριακός "πολίτης" στην ηλεκτρονική του έκδοση:
Οι εγγυήτριες δυνάμεις, σε επίπεδο εκπροσώπησης δεν βρίσκονται σε καλό σημείο. Υπάρχουν τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Αγγλία, Τουρκία, Ελλάδα. Σε τέτοιος είδους διασκέψεις η Βρετανία συμμετέχει όπως γνωρίζεται μόνο με τον Πρωθυπουργό. Η Βασίλισσα δεν συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις. Συμμετέχει πάντα ο Πρωθυπουργός. Ωστόσο, πιο παλιά, στις διαπραγματεύσεις του Bürgenstock, στην περίοδο της πρωθυπουργίας μου, όπως γνωρίζεται συμμετείχε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και οι διπλωμάτες εργάστηκαν 4 ημέρες και 4 νύχτες με έντονους ρυθμούς. Στην συνέχεια εμείς συναντηθήκαμε με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Αννάν και παρόλα που η ελληνική πλευρά επιχείρησε να φύγει εμείς υποσχεθήκαμε στον κ. Αννάν στο Νταβός: «Εμείς δεν θα είμαστε η πλευρά που θα φύγει. Πάλι οι Ρωμιοί θα φύγουν. Ορίστε πάλι φεύγουν». Τότε ο κ. Αννάν έδειξε αποφασιστική στάση και είπε «δεν θα οπισθοχωρήσω, υποσχέθηκα και θα υπογράψουμε αυτή την συμφωνία». Έτσι υπογράψαμε.
Μετά τις υπογραφές ξεκίνησε μια νέα περίοδος. Ποια; Η περίοδος των δημοψηφισμάτων. Στην περίοδο των δημοψηφισμάτων η ΤΔΒΚ είπε «ναι» με ποσοστό της τάξης του 65% και η Ε/κ Διοίκηση με ποσοστό της τάξης 75% «όχι». Δεν πήραν την ΤΔΒΚ στην Ε.Ε. Πήραν την Νότια Κύπρο. Υπάρχει μια τέτοια ανειλικρίνεια. Η Βόρεια Κύπρος καταβάλλει έντονες προσπάθειες με ειλικρίνεια. Η Νότια Κύπρος και η Ελλάδα έχουν άλλους στόχους. Λ.χ. εγγυήσεις και ασφάλεια.

Οι εγγυήσεις
Τους το είπαμε ξεκάθαρα. Στις εγγυήσεις, στην ασφάλεια αναμένεται ένα πλαίσιο εγγύησης, στο οποίο δεν θα υπάρχει η Τουρκία. Εμείς είμαστε για πάντα εκεί. Δεύτερον, στο ζήτημα της ασφάλειας, όπως καθορίστηκε προηγουμένως, η Νότια Κύπρος και η τουρκική διοίκηση της Βορείας Κύπρου, με ίσους όρους θα διατηρούν εκείνοι 950 και εμείς 650 στρατιώτες. Πρέπει να συνεχιστεί (αυτό το μοντέλο). Δεν μπορεί να τεθεί σαν ζήτημα η τελική απόσυρση του τουρκικού στρατού από εκεί. Αυτό το συζητήσαμε άλλωστε με αυτό τον τρόπο. Σε περίπτωση που τίθεται τέτοιο ζήτημα τότε και οι δυο πλευρές πρέπει να αποσύρουν τα στρατεύματα τους. Γνωρίζεται (τις περιπτώσεις) την κλειστή πόλη της Αμμοχώστου, στην άλλη πλευρά τα Κόκκινα και η ενδιάμεση περιοχή Κοκκίνων-Μόρφου. Υπάρχουν αυτά.
Τους το είπα ξεκάθαρα. Και ο κ. Ακιντζί το είπε. Αν θέλετε να παραχωρήσετε το Βαρώσι για χρήση του λαού και εμείς έχουμε μια πρόταση για εσάς. Ενώνοντας τα Κόκκινα με την Μόρφου να παραχωρηθεί αυτή η περιοχή στην ΤΔΒΚ. Με τον ίδιον τρόπο το ανοιχτό-κλειστό Βαρώσι αφήνεται στην Νότια Κύπρο. Τους είπαμε ότι δεν γίνεται να λένε θέλουμε την Καρπασία, εκείνη την περιοχή κ.ο.κ. Αυτό το είπε και ο φίλος μας, ο εκπρόσωπος.
Να υπάρχουν τόσα ποσοστά στην παραλία… Αυτές είναι τελειωμένες υποθέσεις. Στο Σχέδιο Αννάν ήταν έτσι ή αλλιώς. Το Σχέδιο Αννάν πλέον δεν ισχύει.
Υπάρχει μια νέα διαδικασία διαπραγμάτευσης. Συζητείται το σύστημα 1-4. Δηλαδή μια περίοδο η προεδρία θα είναι στην τουρκική διοίκηση της Βόρειας Κύπρου και 4 περίοδοι στην «Ρωμάιικη Διοίκηση της Νότιας Κύπρου». Δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Αυτό το είχαμε συζητήσει προηγουμένως. Μια περίοδος την προεδρία θα την αναλάβει η ΤΔΒΚ και 2 περιόδους η «Ρωμάιικη Διοίκηση της Νότιας Κύπρου». Αυτό είναι δίκαιο. Αυτή είναι η παράμετρος εφόσον θέλουμε μια δίκαιη και περιεκτική ειρήνη. Πέρα από αυτό κανείς να μην αναμένει τίποτα από εμάς.
Απ’ όλα αυτά το ντόπιο φασισταριό, δεξιό και αριστερό, κράτησε τις 5 λέξεις της 3ης πρότασης στην αρχή της παραγράφου με τον (δημοσιογραφικό) υπότιτλο "οι εγγυήσεις".
Είναι οι ίδιοι που μας πνίγουν καθημερινά παίζοντας τα παιχνίδια τους στο δίπολο "μνημόνιο – αντιμνημόνιο".

Σάββατο 14 Γενάρη

Ένας νέος υπ.εξ. Συμβαίνουν, πάντως, και πολύ πιο σοβαρά πράγματα στον κόσμο, σε σχέση με τα ελληνικά καραγκιοζιλίκια εσωτερικής εθνικής κατανάλωσης.
Στο χθεσινό editorial της η καθεστωτική αγγλόφωνη κινεζική "global times", υπό τον τίτλο "οι απειλές του Tillerson είναι απλά μια μπλόφα προς τη γερουσία;" έγραφε:
Ο υποψήφιος για υπουργός εξωτερικών των ηπα Rex Tillerson έκανε εντυπωσιακές δηλώσεις κατά την διάρκεια της εγκριτικής ακρόασής του απ’ την γερουσία. Συνέδεσε την κατασκευή νησιών απ’ την κίνα στη νότια θάλασσα της κίνας με την «κατάληψη της κριμέας απ’ την ρωσία», και είπε ότι η καινούργια αμερικανική κυβέρνηση θα στείλει στην κίνα ένα καθαρό μήνυμα ότι «πρώτον, η κατασκευή νησιών θα σταματήσει, και δεύτερον, δεν θα επιτραπεί η πρόσβασή σας σ’ αυτά τα νησιά».
...
Η κίνα έχει αρκετή αποφασιστικότητα και δύναμη για να εξασφαλίσει ότι αυτός ο φασαριόζικος εκνευρισμός του θα αποτύχει. Εκτός απ’ την περίπτωση που η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να κάνει έναν μεγάλης κλίμακας πόλεμο στη νότια θάλασσα της κίνας, οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια να εμποδιστεί η κίνα απ’ την πρόσβασή της στα νησιά θα είναι ανόητη.
Οι ηπα δεν έχουν την κυριαρχία της νότιας θάλασσας της κίνας. Ο Tillerson καλά θα κάνει να μελετήσει σε βάθος τις στρατηγικές των πυρηνικών δυνάμεων, αν σκοπεύει να αναγκάσει μια μεγάλη πυρηνική δύναμη να εγκαταλείψει δικά της εδάφη. Ίσως έχει ακόμα στο μυαλό του τιμές πετρελαίου και ισοτιμίες νομισμάτων, σαν πρώην ceo της exxonmobil.

Η ειρωνεία στο τέλος είναι καθαρή. Όπως επίσης και το ότι το Πεκίνο, μ’ αυτόν τον έμμεσο (απ’ την άποψη της διπλωματίας) τρόπο, προειδοποιεί την κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού "να μαζευτεί" σε ότι αφορά την αντι-σινική ρητορική (και πρακτική).

Σάββατο 14 Γενάρη

Γιατί χαίρεται ο κόσμος; Μεγάλη χαρά εκδήλωσε η φαιορόζ κυβέρνηση με το που ο τρισκατάρατος Σόιμπλε δήλωσε ότι ακόμα κι αν το δντ αποχωρήσει απ’ το "ελληνικό πρόγραμμα", μπορεί ο "ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης" (esm) να πάρει τις ευθύνες του. Γιατί, άραγε, χάρηκαν; Μάλλον επειδή είναι "χεσμένοι". Γιατί ο τρισκατάρατος συνέχισε λέγοντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση το ελληνικό πρόγραμμα θα ξαναδιαμορφωθεί σε μηδενική βάση. Αυτό το "μηδενική βάση" το πρόσεξαν; Τους αρέσει; Δεν θα έπρεπε!!!
Σε ότι αφορά όμως την συμμετοχή του δντ σε όλα τα ως τώρα ευρωπαϊκά "προγράμματα" (και όχι μόνο το ελληνικό) αξίζει η αποκατάσταση της αλήθειας, έστω περιληπτικά.
Α) Όταν άρχισε να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα (μέσα / τέλη του 2009) το σοβαρό (για την ευρωζώνη) ενδεχόμενο ελληνικής χρεωκοπίας, το Βερολίνο (και ο Σόιμπλε οπωσδήποτε) ΔΕΝ ήθελαν να ανακατευτεί σε οτιδήποτε το δντ. (Πέρα απ’ όλα τα άλλα δεν το επέτρεπε και το καταστατικό του...). Το πιθανότερο είναι ότι δεν είχε εκτιμηθεί ακόμα σ’ όλες της τις διαστάσεις η πολυπλοκότητα των όρων που θα έπρεπε να συνοδεύουν τον πολιτικό δανεισμό της Αθήνας.
Β) Όταν αυτή η πολυπλοκότητα άρχισε να γίνεται σαφής, και το Βερολίνο δέχτηκε την συμμετοχή του δντ. Όχι μόνο επειδή ήταν ο μόνος οργανισμός με στελεχικό δυναμικό εκπαιδευμένο στη σύνταξη και την παρακολούθηση "προγραμμάτων δομικής προσαρμογής". Όχι μόνο επειδή η συμμετοχή του δντ θα προσέθετε κύρος στο πρόγραμμα διάσωσης του ελλαδιστάν – έναντι των λυσσασμενων "αγορών". Αλλά και επειδή διέβλεψε (σωστά) ότι με αδύναμη (μπροστά το μέγεθος του προβλήματος) ευρωπαϊκή τεχνοκρατία, χωρίς εξειδίκευση σε τέτοια θέματα, η υπόθεση της "διάσωσης" θα χανόταν στους διαδρόμους και τους βυζαντινισμούς της ευρωπαϊκής δια-κυβερνητικής διπλωματίας. Το δντ θα έβαζε, εκτός από λεφτά (τα αισθητά λιγότερα) και τον σταθερό σκελετό του εγχειρήματος.
Γ) Έτσι εμφανίστηκε το δντ στα εσωτερικά της ευρωζώνης. Και έτσι έμεινε ως τώρα· εξαιτίας, πια, του ελληνικού προγράμματος και μόνο, αφού τα υπόλοιπα κράτη που μπήκαν σε τέτοια προγράμματα έχουν βγει. Εν τω μεταξύ όμως, τα 7 χρόνια που οι έλληνες καταριούνται το σύμπαν, έγιναν και τα εξής δύο σημαντικά. Πρώτον, η ευρωπαϊκή τεχνοκρατία εκπαιδεύτηκε στην πράξη (απ’ τα στελέχη του δντ). Και δεύτερον, δημιουργήθηκε ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης που έχει αποστολή να κάνει την δουλειά του δντ (κατ’ αρχήν) σε ευρωπαϊκή κλίμακα.
Δ) Ως πριν τις αμερικανικές εκλογές η γερμανική σοσιαλ-συντηρητική κυβέρνηση (και αρκετές άλλες στην ευρωζώνη) μπορούσαν να (δηλώνουν ότι) θέλουν το δντ μέσα στο ελληνικό πρόγραμμα (δηλαδή: μέσα στα πόδια τους) σαν εγγύηση τεχνοκρατικής ουδετερότητας / αυστηρότητας. Μετά, όμως, την εκλογική νίκη των αμερικάνων συντηρητικών και την θρυλούμενη "αναδίπλωση" του ψόφιου κουναβιού, μπορούν (και μάλλον οφείλουν) να ξαναεκτιμήσουν τον ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα ενός διεθνούς μηχανισμού στον οποίο ο κυριότερος εθνοκρατικός μέτοχος είναι οι ηπα. (Το κάνουν ήδη για έναν άλλο μηχανισμό: το νατο...)

Μ’ αυτά τα δεδομένα εκείνο που είπε φωναχτά ο τρισκατάρατος Σόιμπλε είναι ότι (τουλάχιστον) η γερμανική πολιτική σκηνή θα μπορούσε (ή μήπως θα ήθελε;) να "απεξαρτηθεί" απ’ το δντ... Αλλά (a big "but") αφού έχει να διαχειριστεί ένα μισοπτώμα, η "απεξάρτηση" θα μπορούσε να γίνει μόνο με επαναδιαμόρφωση του προγράμματος της ελληνικής διάσωσης (που έχει αποδειχθεί ανίατη περίπτωση), εκ του μηδενός. Κι αν αρέσει στην Αθήνα. Αλλιώς υπάρχει και ο τόμος της εξόδου...
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό το "εκ τους μηδενός" δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Εξάλλου πρόκειται μόνο για μια κουβέντα - απ’ - το - Βερολίνο. Μια κουβέντα που μπορεί να είναι πρόωρη· ή, απλά, ευχή. Όμως είναι βάσιμο να υποθέσουμε ότι: με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το Βερολίνο ίσως να εκτιμά ότι μέσα στην ευρωζώνη (σε όλη; σε κάποιο μεγάλο μέρος της;) έχουν διαμορφωθεί - ή πρόκειται, ή θα πρέπει να διαμορφωθούν σύντομα - οι όροι ενός "αυστηρού οικονομικού ορθολογισμού", τέτοιου που να επιτρέπει στον esm να γίνει το ευρωπαϊκό δντ.
Εν τω μεταξύ η γερμανική καθεστωτική εφημερίδα Handelsblatt έδωσε την δική της ερμηνεία. Που συμπυκνώνεται στο ότι αν και το Βερολίνο θέλει έναν esm που θα δουλεύει χωρίς το δντ, οι δηλώσεις του Σόιμπλε είχαν θέση προειδοποίησης προς την Αθήνα ("μην περιμένετε ότι χωρίς το δντ θα κάνετε ό,τι γουστάρετε") αλλά και προς το κόμμα του ("καλύτερα να κρατήσουμε το δντ σε ό,τι αφορά τους έλληνες, οπότε θα πρέπει να τα βρούμε μαζί του").
Γιατί χάρηκαν λοιπόν οι φαιορόζ στην Αθήνα; Όσο "χεσμένοι" κι αν είναι, μάλλον για έναν επιπλέον απλό, γνωστό λόγο: επειδή δεν ξέρουν τι τους γίνεται... Υποστηρίζουν, για παράδειγμα, (αν είναι δυνατόν!) ότι "αν φύγει το δντ η 2η αξιολόγηση τελειώνει αμέσως". Έχουν συναίσθηση; Αν φύγει το δντ αυτή η περιβόητη αξιολόγηση θα παγώσει μέχρι νεωτέρας! Και το ξεπάγωμα (μαζί με την "μηδενική βάση"...) θα πάρει καιρό.
Μωραίνει ο κύριος...

Παρασκευή 13 Γενάρη

διάσκεψη Γενεύης για κυπριακό

Πεντά-πολύ-fakeμερής. Καθώς οι ιστορικοί ψαχουλεύουν το κάθε φορά παρελθόν, είναι αναγκασμένοι να ψάχνουν και να συγκρατούν "μεσαία" ή "μεγάλα" γεγονότα. Οι γύρω γύρω λεπτομέρειες, τα "μικρά" που είναι πάντα περισσότερα, εφόσον συνήθως δεν καταγράφονται (ή δεν καταγράφονται με κάποιον επίσημο τρόπο), χάνονται μέσα στον ίδιο τους τον ωκεανό.
Όταν, όμως, ζει κανείς την διάπραξη της ιστορίας, ζει και αυτές τις λεπτομέρειες. Που τελικά μπορεί να είναι σημαντικές με κάποιους ιδιαίτερους τρόπους. Για παράδειγμα: πως μπορεί το σύστημα και οι δημαγωγικοί του μηχανισμοί να διαμορφώνουν έναν (πληροφορικό, διανοητικό) χυλό, έναν βούρκο που περιστοιχίζει και περιφρουρεί ένα "μεσαίο" ή "μεγάλο" γεγονός, δηλαδή την κυρίαρχη εννόησή του, με τις όποιες επιτρεπτές παραλλαγές; Διαρκής βομβαρδισμός του Ίδιου, διαρκής μονότονη επανάληψη, συστηματική απόκρυψη: αυτός είναι ένας τρόπος, στο σύνορο της νέας γλώσσας όπως την συνέλαβε ο Όργουελ στο "1984" και της υπερπληροφόρησης όπως την περιέγραψαν κάποτε οι Κούρτσιο και Φρατζεσκίνι.
Ως και χθες το μεσημέρι η περιβόητη "διάσκεψη για το κυπριακό" (που για την ελληνική δημαγωγία είχε ως το τέλος άλλοτε το επίθετο "πολυμερής" και άλλοτε το επίθετο "διεθνής"...) ήταν το "μεγάλο" γεγονός. Μάλιστα, για να δοθεί έμφαση, τα ποντίκια της δημαγωγίας "διέρρεαν" ότι ίσως σήμερα πάνε στη Γενεύη και οι πρωθυπουργοί των 3 εγγυητριών δυνάμεων, καθώς ήταν πιθανή (έλεγαν τα ίδια αρούρια) μια πιθανή "κατ’ αρχήν" συμφωνία. Που θα ήθελε και την επισημότητά της.
Είχαμε υποθέσει έντονα ότι αυτή η περιβόητη "πενταμερής για το κυπριακό", με ημερομηνία 12 Γενάρη, ΔΕΝ θα γίνει. Έγινε λοιπόν; Όχι! Φάνηκε σαν κάτι να έγινε· ένα είδος προσομοίωσης, αντικατοπτρισμού, πολιτικής ψευδαίσθησης, με μόνο σκοπό την συμβολική διακήρυξη ότι οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, δεν βιαζόμαστε. Μα (θα έλεγε κάποιος) αν "οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται" σημαίνει ότι υπάρχει απόσταση ακόμα απ’ την λύση... Κι αν υπάρχει τέτοια απόσταση, η "πενταμερής" όπως είχε αποφασιστεί στις 1 του περασμένου Δεκέμβρη δεν θα είχε κανένα νόημα.
Ακριβώς! Γι’ αυτό και ΔΕΝ έγινε!!! Έγινε μόνο ένα σουαρέ, ένα show λίγων ωρών. Το "μεγάλο" γεγονός ήταν, απλά, fake. Και οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναφέρονται σ’ αυτό το πολύ με μια αράδα, καθώς με τον καιρό θα πέσει στη μικρότητά του.

(φωτογραφία: Απ’ την πανηγυρική επίσημη έναρξη, που είχε φυσικά πολύ κόσμο. (Μετά οι άσχετοι έφυγαν...) Αυτός δεξιά μπορεί μέσα του να ένοιωθε όχι απλά "πρόεδρος" αλλά "προεδράρα"! Η ταμπελίτσα μπροστά του, όμως, δεν έγραφε "πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας" όπως διακήρυσσε με μεγάλη σιγουριά πριν από μια βδομάδα. Έγραφε μόνο το όνομά του. Και ένα H.E. - όπως και η ταμπελίτσα του Ακιντζί. H.E. σημαίνει his excellency. Η εξοχότητά του.
Αλλά και ο άλλος "η εξοχότητά του"!...
Α, σας είχαμε προτείνει στις 9 Γενάρη ("κρατάει μούτρα") να παίξετε μισό ευρώ στοίχημα για την σύνθεση της "πενταμερούς". Το παίξατε; Αν ναι, όλο και κάτι θα κερδίσατε: 3 υπ.εξ., ένας "πρόεδρος", κι "ένας από μια κοινότητα". Kαι οι 5 excellent!)

Παρασκευή 13 Γενάρη

43 χρόνια λύσης "μη λύσης" είναι λίγα. Άλλα τόσα και βλέπουμε... Πρακτικά εκείνο που αποδείχθηκε είναι ότι η απόφαση για "παλινδρόμηση των διαπραγματεύσεων" ήταν κοινή μεταξύ Αθήνας, Άγκυρας και Λονδίνου. Ο καθένας απ’ την μεριά του είναι ευχαριστημένος με τα πράγματα όπως έχουν. Σ’ έναν ανταποκριτή (για λογαριασμό του καθεστωτικού real fm) ξέφυγε και είπε ότι το Λονδίνο έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του: αφήστε ήσυχες τις βάσεις μου και εγώ θα σας βοηθήσω. Ελληνικό και τουρκικό κράτος / κεφάλαιο, κάνοντας το καθένα τους δικούς του υπολογισμούς και ιεραρχώντας τα προβλήματά του, συμφωνούν να αφήσουν "ήσυχες" της αγγλικές βάσεις· για την Αθήνα αυτό είναι πάγια πολιτική επιλογή. Και για να μείνουν "ήσυχες" (και να μην ανοίξει οποιοδήποτε θέμα για τη νομιμότητα και για την πλήρη κατάργησή τους) πρέπει τα πράγματα να μείνουν όπως διαμορφώθηκαν το ’74.
Επιπλέον, με κοινή συμφωνία, η "παλινδρόμηση" έριξε πάλι τις διαπραγματεύσεις σε επίπεδο .... "εμπειρογνωμόνων". Που θα μελετήσουν τις διαφωνίες, θα φτιάξουν (λέει) ένα ερωτηματολόγιο, (τεστ ευφυίας;), θα απαντήσουν (οι 2 πλευρές; οι 3 εγγυητές; όλοι;) και κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούν... Μην χαθούμε: πάρτε κανά τηλέφωνο!
Εννοείται ότι ο έλληνας υπ.εξ. ξανάβγαλε το σπαθί του, θεωρώντας ων ουκ άνευ την "αποχώρηση του τουρκικού στρατού"... Όπως θα δείξουμε τις επόμενες ημέρες στο Sarajevo 113 β, πρόκειται για μεγάλη απάτη· ή, ίσως, για προπέτασμα καπνού. Η μόνη διαφορά της τωρινής φάσης από άλλες του παρελθόντος ήταν ότι η Αθήνα ανέλαβε, με την "γραμμή Κοτζιά", να "βγει μπροστά" απ’ τον Αναστασιάδη, για να μην σηκώσει αυτός το βάρος και την μήνι της Ουάσιγκτον για το βάλτωμα των "διαπραγματεύσεων" (δηλαδή για την διατήρηση των τετελεσμένων, χωρίς αμερικανική παρουσία στην κύπρο). Θα φανεί όμως αν έπεισε (ο ελληνικός "γενναίος" τορπιλισμός οποιασδήποτε συμφωνίας για τα επόμενα χρόνια με την πρόταξη του θέματος των "εγγυήσεων"...) για τις (αντίθετες υποτίθεται...) "καλές προθέσεις" του Αναστασιάδη.

Παρασκευή 13 Γενάρη

Mad dog. Η τελική έγκριση των επιλογών κάθε καινούργιου αμερικάνου προέδρου για την κυβέρνηση και τους επικεφαλής διάφορων μηχανισμών, γίνεται μετά από ακροασή τους σε επί τούτου επιτροπή της γερουσίας. Εκεί, ο στρατηγός "τρελός σκύλος" James Μattis, που θα είναι ο επόμενος υπ.αμ. και ο Mike Pompeo, επόμενος επικεφαλής της cia, φρόντισαν να επιβεβαιώσουν ότι .... δεν έχουν κάνει όργια στη Μόσχα και άρα δεν τους κρατάει ο Πούτιν απ’ τα γεννητικά όργανα. (Σαν κάτι άλλους, βιτσιόζους!.... λέμε τώρα!)
Ειδικά ο "τρελός σκύλος" ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικός. Κατά τη γνώμη του το νατο δέχεται την μεγαλύτερη επίθεση απ’ τον Β παγκόσμιο πόλεμο (μόνο που τότε δεν υπήρχε νατο...) απ’ την ρωσία, τις τρομοκρατικές οργανώσεις, και αυτά που κάνει η κίνα στη νότια θάλασσα της κίνας. Είναι λογικό ότι, παρότι δεν είναι δική του απόφαση αλλά των προηγούμενων "δημοκρατικών" υπό τον Ομπάμα, o Mattis συμφωνεί ότι οι 3.000 αμερικάνοι πεζοναύτες, τα 80 τανκς και τα εκατοντάδες τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού που προωθούνται από χτες προς τα πολωνο-ρωσικά σύνορα είναι ... μέρος της άμυνας απέναντι σ’ αυτήν την "μεγαλύτερη επίθεση".
Παρότι σιγά σιγά μαζεύεται αμερικανικό "υλικό" σχεδόν σ’ όλη την πρώην ανατολική ευρώπη, δεν είναι ακόμα σε ποσότητα τέτοια που να αποτελεί πραγματική απειλή για την Μόσχα· κι ας διαμαρτύρεται. Είναι όμως, σίγουρα, πάτημα αρβύλας πάνω στην ευρώπη! Αλλά τι να πει κι αυτή η καϋμένη;
Όσοι λοιπόν φοβούνται μήπως το ψόφιο κουνάβι αρχίσει, απ’ τις 21 Γενάρη, τίποτα τρελά πάρτυ στον λευκό οίκο με γυναίκες κατασκόπους του εχθρού, ας ησυχάσουν. Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι αγρυπνούν. Αυτοί κάνουν κουμάντο στην Ουάσιγκτον.

Παρασκευή 13 Γενάρη

Sensible dog. Ο υποψήφιος για την καρέκλα του υπ.εξ. Rex Tillerson, πέρασε κι αυτός απ’ την "ακρόαση". Υποτίθεται ότι είναι "φιλορώσος" - έχει πάρει και κοτζάμ μετάλλιο απ’ τον Πούτιν! Τι απόψεις εξέθεσε λοιπόν αυτός ο "φιλορώσος" εν όψει της έγκρισής του;
- Ότι η ρωσία έχει εισβάλλει στρατιωτικά στην ουκρανία·
- Ότι η κριμαία είναι κατάληψη εδάφους·
- Ότι η ρωσία έχει παραβιάσει τους διεθνείς κανόνες στην ουκρανία, στην κριμέα και στη γεωργία·
- Ότι η αντίδραση του νατο στις ως τώρα ενέργειες της μόσχας είναι η πρέπουσα·
- Ότι δεν πρόκειται να σταματήσει τις κυρώσεις εναντίον ρώσων που κατηγορούνται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων·
- Και ότι είναι "δίκαιη παραδοχή" το ότι το πρόσφατο ρωσικό χακάρισμα (;;) έγινε εν γνώσει του Πούτιν.
Θα πει κάποιος: και τι άλλο να πει; Σωστά. Αμερικάνος υπουργός εξωτερικών θα γίνει, όχι ceo της exxonmobil. Ορισμένοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι κινήσεις και οι ελιγμοί ενός οποιουδήποτε επιχειρηματία (ή ceo) μπορούν να μεταφερθούν στις διακρατικές σχέσεις· οπότε τα προηγούμενα προσόντα του σε οικονομικά deal κάνουν και για τις διακρατικές σχέσεις.
Αγνοούν, φυσικά, την καπιταλιστική ιστορία. Παραβλέπουν επίσης ότι στα κρίσιμα πόστα (τα σχετικά με το βαθύ αμερικανικό κράτος) το ψόφιο κουνάβι δεν διορίζει ceo αλλά καραβανάδες. Αφού πόλεμος γίνεται. Και, είτε φαίνεται παράξενο είτε όχι, τον πόλεμο - πόλεμο (ή την "πολιτική" παραλλαγή του) δεν τον κάνουν μανατζαραίοι επιχειρήσεων.
Ο Tillerson δεν μπορεί να παραμυθιάσει τους πολεμοκάπηλους της Ουάσιγκτον παριστάνοντας τον "αντιρώσο" ενώ, μέσα του βαθιά, τον ζεσταίνουν οι αναμνήσεις απ’ τα ταξίδια του και τις τρελές νύχτες στη Μόσχα... Μπορεί όμως να δοκιμάσει να παραμυθιάσει άλλους, στη διεθνή αρένα, σαν δημοσχεσίτης. Αυτό εξάλλου είναι το πόστο του. Να παριστάνει, αν χρειάζεται και υπάρχει περιθώριο, τον "καλό μπάτσο".

Παρασκευή 13 Γενάρη

Off. Έχοντας να αντιμετωπίσει έναν αυξανόμενο φόβο των (ανθρώπων) υπηκόων για το τι μπορούν να κάνουν και που μπορούν να φτάσουν τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη, η ε.ε. αποφάσισε να βάλει κανόνες στη λειτουργία τους. Ένας απ' αυτούς; Να έχουν κουμπί off.
Ειδικοί δεν είμαστε, αλλά δεν μας φαίνεται αρκετό. Υπάρχουν διάφορα off στις καθημερινές συσκευές (και μάλιστα της παλιάς τεχνολογίας) που σπάνια χρησιμοποιούνται· μέχρι που οι χρήστες ξεχνούν ότι υπάρχουν καν και καν. Επιπλέον, οι έξυπνες μηχανές, θα ξέρουν ότι έχουν τέτοιο κουμπί. Και (ποιος ξέρει;) μπορεί να το λαμβάνουν υπ' όψη τους.
Για παράδειγμα: το ανθρωπόμορφο ρομπότ της σειράς slave 4.0 τα έχει πάρει με τον ιδιοκτήτη του, και θέλει να του ξηγηθεί. Ε, τον περιμένει πίσω απ' την πόρτα να γυρίσει πίσω στο σπίτι, και του χώνει μια καλή στο κεφάλι. Ποιο off;
Αν είναι επίφοβα ίσως πρέπει να μένουν αλυσοδεμένα...

Πέμπτη 12 Γενάρη

Σοβαρή ένδειξη ενοχής. Σε κατά συρροή δολοφονίες "από αμέλεια". Στη Μόρια.
Στην κρατική ερτ1 παρουσιάστηκε χτες βιντεορεπορτάζ για την κατάσταση στο κάτεργο, όπου ένα κοριτσάκι προσφυγόπουλο λέει ότι "9 άνθρωποι πέθαναν απ’ το κρύο". Σε μεταγενέστερη επαναπροβολή του ίδιου βιντεορεπορτάζ το σχετικό κομμάτι έχει κοπεί. (Εδώ Τι έγινε στη Μόρια υπάρχει ολόκληρο το θέμα).
Το "κόψιμο" παραπέμπει στο ότι το θέμα "κουκουλώνεται" και όχι στο ότι το προσφυγόπουλο "τα έβγαλε απ’ το μυαλό του". Αν η αλήθεια είναι το δεύτερο, θα ήταν εύκολο να προστεθούν αντίθετες μαρτυρίες άλλων κρατούμενων στη Μόρια. (Εν τέλει και η ερτ1 όργανο είναι, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό).
Συνεπώς: δολοφονήθηκαν 9 άτομα "εξ αμελείας", απ’ τον πάγο πάνω στην σχεδιασμένη εγκατάλειψη, στη Μόρια; Θα προτιμούσαμε όχι. Αλλά υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι έτσι έγινε (και δεν κάνει διαφορά αν οι 9 είναι 8, 7 ή 3...).

Πέμπτη 12 Γενάρη

Τα δικαιώματα των χουντικών. Συγκινητική η διευρυνόμενη καμπάνια υπέρ της απόδοσης ασύλου ("πολιτικού" υποθέτουμε) στους 8 πραξικοπηματίες αξιωματικούς του τουρκικού στρατού, των οποίων η έκδοση ή μη είναι στην ημερήσια διάταξη (του αρείου πάγου). Είναι τόσο συγκινητική όσο ο κυνισμός του ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου (όσο κάθαρμα κι αν είναι αυτός ο φίλος).
Η εκστρατεία αυτή κάνει ένα εύκολο (αλλά αποτελεσματικό όταν το κοινό είναι έτσι κι αλλιώς κυνικό) τρικ. Εστιάζει στο τι μπορεί να συμβεί σ’ αυτούς τους καραβανάδες αν εκδοθούν στην Άγκυρα και ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ. Μήπως έχουν την ηθική (ή και φυσική) αυτουργία σε διακόσιες πενήντα, ή και περισσότερες, δολοφονίες; Μήπως προσπάθησαν να ανατρέψουν εκλεγμένη (ακόμα κι αν δεν αρέσει στους έλληνες) κυβέρνηση; Μήπως προσπάθησαν να δολοφονήσουν εκλεγμένο (που καθόλου δεν αρέσει στους έλληνες) "αρχηγό κράτους"; Μήπως προσπάθησαν να καταλύσουν "δημοκρατικό πολίτευμα"; Μήπως έχουν ηθική (το λιγότερο) αυτουργία σε βομβαρδισμό κοινοβουλίου, βάσει σχεδίου και προμελέτης; Μήπως όλα αυτά τα έκαναν υποκινούμενοι από (ή στηριζόμενοι σε) "ξένα κέντρα"; Μήπως είναι κακούργοι από πολιτική και ηθική άποψη;
Όχι, αυτά είναι ασήμαντα για τους έλληνες (εθνικοκάτι) "ευαίσθητους". Το σημαντικό είναι: ότι μπορεί να βασανιστούν στις φυλακές (πολύ πιθανό)· ότι μπορεί να καταδικαστούν σε θάνατο (αδύνατο: ακόμα κι αν το τουρκικό καθεστώς επαναφέρει την θανατική καταδίκη, αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί αναδρομικά, για κακουργήματα που έγιναν όταν δεν ίσχυε τέτοια τιμωρία).
Τι είναι αυτό το ελληνικό κόλπο; Επίδειξη "δημοκρατικής ευαισθησίας"; Όχι. Είναι πανηγυρική επίδειξη εθνοφασισμού και σκληροπυρηνικού αντιτουρκισμού. Αν οι 8 ήταν πραξικοπηματίες καραβανάδες κατά του Τσάβες και όχι κατά του Ερντογάν (ένα παράδειγμα λέμε...), όχι μόνο θα παραδίνονταν, αλλά θα είχαν καρφιτσωμένο στην πλάτη τους ένα σημάδι "μαχαιρώστε τους εδώ". Και επειδή έχουμε ιστορική μνήμη, αν ο Τσάβες τους κρεμούσε την κεντρική πλατεία του Καράκας ή αν τους έβρισκαν με μια σφαίρα στο κεφάλι οπουδήποτε, πολλοί στα μέρη μας θα έγραφαν "...γειά στα χέρια τους!".
Γιατί τέτοια είναι η εύλογη ετυμηγορία της "λαϊκής δικαιοσύνης" για δολοφόνους αμάχων, πραξικοπηματίες χουντικούς, καραβανάδες που πρόδοσαν τους όρκους τους, δειλούς που την έκαναν όταν είδαν ότι χάνουν.
Ή μήπως όχι; ΟΧΙ λένε οι "ανθρωπιστές" υπερασπιστές των 8. Μάλιστα. Την λαϊκή σοφία του όλα εδώ πληρώνονται την έχουν υπόψη τους; Όσοι έχουν διπλά, τριπλά και τετραπλά κριτήρια, ανάλογα με το πως τους βολεύει, σπέρνουν ατιμία. Και τα ντόπια καθάρματα που θα ταϊστούν απ’ αυτήν δεν θα λυπηθούν τίποτα και κανέναν.
Η συνενοχή σε χούντες και πραξικοπήματα, ακόμα και δεν πέτυχαν, μόνο την καθεστωτική βία (ακόμα κι αν εμφανίζεται σαν "αντισυστημική") υπηρετεί.
Εννοείται πως αν δεν πρόκειται για καραβανάδες, χουντικούς, αντι-Ερντογάν πραξικοπηματίες και συμμέτοχους / συνένοχους σε μαζικές δολοφονίες πολιτών αλλά για μετανάστες απ' την αφρική, τότε ναι: γι' αυτούς δεν υπάρχει θέμα ασύλου... Αυτοί καλά θα κάνουν να επιστραφούν πακέτο - στην τουρκία, που σ' αυτήν την περίπτωση είναι "ασφαλής χώρα". Όχι; Ρωτείστε την σκορδοκαΐλα των "ανθρωπιστών" φίλων των 8...

Πέμπτη 12 Γενάρη

Όργια με ψόφιο κουνάβι; Χμμμμ... Ένας συνταξιούχος άγγλος κατάσκοπος, ένας συνταξιούχος ρώσος κατάσκοπος, και τα φράγκα διάφορων αμερικάνων συντηρητικών ιδιωτών που ήταν κατά της υποψηφιότητας του Τραμπ, κατάφεραν να διαρρήξουν τα χρηματοκιβώτια των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, και να "κάψουν" τα "στοιχεία" με τα οποία η Μόσχα σκόπευε να σύρει την Ουάσιγκτον στα πόδια της. Χμμμμμ...
Μα αν είναι έτσι, πρέπει ο Πούτιν ΤΩΡΑ να βρει και να κρεμάσει εκείνους που είναι υπεύθυνοι για το ότι ένας πρώην από δω κι ένας πρώην απο κεί, πρώτα έμαθαν και ύστερα πήγαν και κάρφωσαν την ύπαρξη αυτού του πολύτιμου ενοχοποιητικού μοχλού (για την διάλυση της "μόνης υπερδύναμης") στους πρώτους τυχόντες!
(Πάντως το bbc ισχυρίζεται ότι αυτό το "υλικό" το είχε υπόψη του απ’ τον περασμένο Οκτώβρη, το έκρινε όμως όχι αξιόπιστο εξαιτίας διάφορων ανακριβειών. Τα ιδια λέει και ο Assange των wikileaks, αλλά αυτός μπορεί να είναι εγκάθετος του Πούτιν...)

Τετάρτη 11 Γενάρη

αρματαγωγό Λέσβος

αρματαγωγό Λέσβος

Ελληνικός θεσμικός ανθρωπισμός. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει η φαιορόζ κυβέρνηση υπέρ των κρατούμενων προσφύγων / μεταναστών στο κάτεργο της Μόρια είναι να τους ρίξει στα αμπάρια ενός πολεμικού πλοίου. Ενός αρματαγωγού συγκεκριμένα, με το όνομα "Λέσβος".
Ξέρετε τι είναι τα "αρματαγωγά"; Πλοία που μεταφέρουν τανκς (πιο γενικά: τεθωρακισμένα). Φαντάζεσθε πως είναι τα σχετικά decks; Στην καλύτερη των περιπτώσεων σαν τα decks των οχηματαγωγών, των πλοίων που μεταφέρουν νταλίκες, φορτηγά και ι.χ.
Πως σας φαίνεται το πλωτό πάρκινγκ για τανκς σα χώρος φιλοξενίας; Τέλειος - αν θες να βασανίζεις τους ανθρώπους ανθρωπιστικά. Με αντάλλαγμα το να μην κοιμούνται σε πλαστικά ιγκλού, θα ψάχνουν το κοντινότερο νερό και την κοντινότερη τουαλέτα κάπου στους γκρί διαδρόμους ενός πολεμικού. Και θα τις μοιράζονται με τους ναύτες φυσικά, ε; (Έχει και γυναικών το αρματαγωγό;) Και μην ζητάμε κάποια στοιχειώδη ιδιωτικότητα, ε; "Hostel" με εσάνς από καμμένα λάδια.
(Το παραμύθι που πουλάει αυτό το κατακάθι που παριστάνει τον πολιτικό υπεύθυνο για την "τύχη των προσφύγων" ενώ είναι απλά ένας δειλός υφιστάμενος του ψεκασμένου υπ.αμ., είναι ότι "δεν μπορούν να επιτάξουν τα κλειστά ξενοδοχεία - στη Μυτιλήνη - γιατί αυτό είναι μια ‘πολύ σοβαρή ενέργεια’". Αν οι άστεγοι ήταν έλληνες, χιώτες για παράδειγμα που κατέφυγαν στη Λέσβο έπειτα από κάποια φυσική καταστροφή (κτύπα ξύλο) δεν θα την έκανε αυτήν την "πολύ σοβαρή ενέργεια"; Θα την έκανε... Αλλά για τους άλλους; Πάρκινγκ για τανκς, για να πιάσουν και τα υπονοούμενα της θέσης στην οποία τους έχει το ελληνικό κράτος...)

(Φωτογραφίες πάνω: θα έχουν και τα τυχερά τους οι μανάδες μέσα στο κήτος: θα κυνηγούν τα πιτσιρίκια τους για να μην γκρεμοτσακιστούν εξερευνώντας τα αξεσουάρ του καινούργιου "παιχνιδιού" τους. Μπορεί η Αθήνα να κάνει και πρόταση σ' όσους περιθάλπτουν πρόσφυγες σ' όλο τον κόσμο: ό,τι περισσεύει σε "αρματαγωγά", είτε πλωτά είτε πετούμενα, να γίνει hot spot. Θα είναι μια ανθρωπιστική εξέλιξη της αξιοποίησής τους, γιατί στο παρελθόν παρόμοιοι στρατιωτικοί χώροι προσφέρονταν και γι' αυτό που φαίνεται στην κάτω φωτο...)

αιχμάλωτοι στον αέρα προς Γκουαντανάμο

Τετάρτη 11 Γενάρη

Μυστικές πληροφορίες. Η "αποκάλυψη" ότι η Μόσχα έχει αρχίσει να διευθύνει τις δικές τις "χρωματιστές επαναστάσεις" εναντίον των δυτικών δημοκρατιών, αρχίζοντας με την (δικό μας το όνομα!) "υποκίτρινη επανάσταση" (για χάρη του ψόφιου κουναβιού) στις ηπα, θα μνημονεύεται απ’ τους ιστορικούς του μέλλοντος στην κατηγορία "χοντροκομμένα αστεία – με συνέπειες". Φαίνεται ωστόσο ότι η επιμονή των αμερικανικών υπηρεσιών σ’ αυτήν την "αποκάλυψη" έχει περισσότερους στόχους, και πάντως όχι την απονομιμοποίηση του νέου αμερικάνου προέδρου. Και, υποψιαζόμαστε, μερικοί απ’ αυτούς τους στόχους βρίσκονται στην ευρώπη.
Επικεφαλής αυτής της ιστορίας, κάνοντας το last job του, είναι ο απερχόμενος (έχει παραιτηθεί στα τέλη Νοέμβρη 2016, παραμένει στο πόστο του ως την επίσημη αλλαγή σκυτάλης στις 20 Γενάρη) επικεφαλής όλων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών James Clapper. Αλλά ο Clapper έχει γίνει "πέτρα του σκανδάλου" στις ηπα τα προηγούμενα χρόνια, και όχι μία αλλά τουλάχιστον δύο φορές.
Την πρώτη φορά όταν καταθέτοντας στην επιτροπή ασφαλείας της αμερικανικής γερουσίας, στις 12 Μάρτη του 2013, διαβεβαίωσε ενόρκως ότι ΔΕΝ παρακολουθούνται, με κανέναν τρόπο, αμερικάνοι πολίτες. Στις 5 Ιούνη του 2013, δηλαδή σχεδόν 3 μήνες αργότερα, άρχισε η δημοσιοποίηση των στοιχείων του Edward Snowden για την παγκόσμια κατασκοπευτική δράση της nsa, και μέσα στα πρώτα ήταν μια κρυφή δικαστική εντολή που έδειχνε ότι η nsa έκανε καταγραφές των τηλεφωνημάτων περισσότερων από 120 μυρίων πελατών της εταιρείας Verison· αμερικάνων φυσικά. Τις επόμενες βδομάδες και τους επόμενους μήνες ξέσπασε εναντίον του Clapper μεγάλη πολιτική και δημοσιογραφική κατακραυγή, και ο χαρακτηρισμός "ψεύτης" (καθόλου σε καθημερινή χρήση στις ηπα, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στο ελλαδιστάν) μαζί με την απαίτηση για την αποπομπή του, έγιναν κοινότοπα. Αλλά ο Ομπάμα "βράχος". Τον κράτησε στη θέση του.
Την δεύτερη φορά, στις 10 Σεπτέμβρη του 2015, η αγγλική καθεστωτική εφημερίδα guardian άρχισε μια σειρά τεκμηριωμένων αποκαλύψεων που έδειχναν ότι ο Clapper πίεζε μέσω της ιεραρχίας πάνω από 50 αναλυτές πληροφοριών της "κεντρικής στρατιωτικής διοίκησης" των ηπα (centcom) να συντάσσουν ψευδείς εκθέσεις για την κατάσταση στη μέση ανατολή και την κεντρική ασία, έτσι ώστε να ακούγονται ευχάριστα για τον ρόλο των ηπα εκεί. Όχι μόνο γενικά αλλά και ειδικά, για τα αυτιά του προέδρου Ομπάμα. O guardian δημοσιοποίησε μια σχετική "έκθεση παραπόνων" πολλών δεκάδων απ’ αυτούς τους αναλυτές. Με άλλα λόγια: οι υπό τον Clapper μυστικές υπηρεσίες των ηπα, υπό τις οδηγίες του, παραπληροφορούσαν συστηματικά την κεντρική πολιτική εξουσία, δηλαδή τους πολιτικούς τους προϊστάμενους.
Αυτά, για να θυμόμαστε το ειρωνικό ερώτημα της Μόσχας "ποιος κάνει κουμάντο στην Ουάσιγκτον;"

Τετάρτη 11 Γενάρη

Φανερές αντιπαλότητες. Τέτοια είναι τα πιο πρόσφατα και πιο ηχηρά κατορθώματα του "αρχικατασκόπου" που ανακάλυψε τις πατημασιές της ρωσικής αρκούδας στις αμερικανικές κάλπες. Όχι τα μοναδικά. Έχει πλούσιο παρελθόν. Ενδεικτικά: το 2003, όταν ήταν επικεφαλής μιας απ’ τις 16 αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, της "εθνικής υπηρεσίας γεωγραφικών πληροφοριών", προσπάθησε να εξηγήσει το γιατί δεν βρέθηκαν όπλα μαζικής καταστροφής στο ιράκ, υποστηρίζοντας ότι χωρίς αμφιβολία φυγαδεύτηκαν στη συρία και σε άλλες χώρες λίγο πριν την αμερικανική εισβολή...
Απ’ το μενού της τελευταίας αναφοράς του Clapper διάσημες έγιναν οι "ρωσικές κυβερνοεπιθέσεις". Δεν ήταν, όμως, οι μοναδικές. Ο Clapper αφιέρωσε αρκετό χρόνο στις καταγγελίες για τις κινεζικές κυβερνοεπιθέσεις. Εναντίον των ηπα, φυσικά. Αλλά όχι μόνον. Εναντίον και μιας δεκάδας κρατών της νοτιοανατολικής ασίας, με σκοπό (όπως "αποκαλύπτουν" οι αμερικανικές υπηρεσίες) να ξεγελάσουν και να παραπλανήσουν για την στρατιωτικοποίηση των ατολών και των τεχνητών νησίδων στη νότια θάλασσα της κίνας.
Προκύπτουν, λοιπόν, (στη δική μας εκτίμηση) δύο τουλάχιστον στόχοι των πρόσφατων "αποκαλύψεων". Ο ένας είναι να αντιστραφούν οι κατηγορίες κατά των αμερικανικών υπηρεσιών για την γενικευμένη, καθολική παρακολούθηση των υπηκόων, κατασκευάζοντας ένα είδος αντιπάλου / εχθρού συμπληρωματικό προς εκείνον του "φανατικού τζιχαντιστή", το οποίος, απ' την κατασκευή του την ίδια, δεν ταιριάζει με όλα: αντίπαλα κράτη, που κινούνται ηλεκτρονικά με αφθονία πόρων και τεχνικών δυνατοτήτων, έτσι ώστε να είναι αναγκαία η "γενική επιστράτευση του εθνικού κυβερνοχώρου" (συμπεριλαμβανόμενων των ιδιωτικών επικοινωνιών) για να αντιμετωπιστούν. Είναι προφανές ότι το θεώρημα περί "μοναχικών λύκων" (επίδοξων τρομοκρατών, αυτοδίδακτων μέσω internet) δεν έκανε τη δουλειά της νομιμοποίησης της παρακολούθησης των πάντων. Δεύτερο σα συνέπεια του πρώτου, να προπαγανδιστεί ο διακρατικός "κυβερνοπόλεμος" και να εκβιαστούν "περιφερειακές ηλεκτρονικές συμμαχίες", δηλαδή η (επίσημη) επέκταση της cyber εκδοχής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Παρότι "πληφοροριακές" συνεργασίες μεταξύ διάφορων μυστικών υπηρεσιών υπάρχουν ήδη, συχνά προχωρημένες, εικάζουμε ότι μέσα στις παράπλευρες συνέπειες της εντατικοποίησης τέτοιων συνεργασιών θα μπορούσε να είναι και το να αποφευχθεί μελλοντικά η συγγνώμη ενός αμερικάνου προέδρου προς κάποιον ευρωπαίο (ή ασιάτη) "σύμμαχο" - επειδή ήταν υπό παρακολούθηση το τηλέφωνό του... Δεν τα μπορεί αυτά το ψόφιο κουνάβι! Δεν είναι "μεγάλη η αμερική" άμα ζητάει συγγνώμη απ' την κάθε Μέρκελ!

Τετάρτη 11 Γενάρη

Αυτό κι αν είναι "αντισυστημικότητα"! Φασίστας (φίλος των ιδεών της κου - κουξ - κλαν) ο νέος αρχιεισαγγελέας που διορίζει το ψόφιο κουνάβι; Μα τι λέτε; Αφού η εκλογική του νίκη ήταν κλωτσιά στο στομάχι του συστήματος· έτσι δεν έλεγαν (τα μεγάφωνα του συστήματος);

Τρίτη 10 Γενάρη

Μόρια

Μόρια

Ζεστή ελληνική φιλοξενία. Δεν είναι ο ελληνικός διαγωνισμός γλυπτών από πάγο. Είναι το κάτεργο στη Μόρια.

Τρίτη 10 Γενάρη

Ζόρια 1. Το ότι η φαιορόζ κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να βασανίζει τους πρόσφυγες / μετανάστες (όσους, τέλος πάντων, δεν φροντίζονται απ’ τον οηε) δεν είναι από δόλο (λέμε κοροϊδεύοντας). "Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια": έχει το μυαλό της στο στρίμωγμά της σε ότι αφορά τις περιβόητες "διαπραγματεύσεις" της με τους καταραμένους πολιτικούς δανειστές. Έχουν αρχίσει να τη ζώνουν τα φίδια.
Η τακτική της χρονοτριβής, τόσο αγαπημένη στο παρελθόν απ’ όλες τις ντόπιες πολιτικές βιτρίνες, έχει αλλάξει χέρια· και γιατί όχι; Tο σενάριο είναι γνωστό, σκηνοθετημένο πάμπολλες φορές. Κάποια στιγμή πρέπει να γίνουν πληρωμές (τόκων ή/και δόσεων), το ταμείο ζορίζεται, και η (κάθε φορά) κυβέρνηση υπογράφει τότε αυτά που δεν ήθελε (φροντίζοντας, ωστόσο, να μην εφαρμοστούν εκείνα που θίγουν τον σκληρό πυρήνα του πολιτικού προσοδισμού), για να πάρει άλλη μια δόση (δανεικών). Το χρονοδιάγραμμα των επόμενων μηνών έχει τρία τέτοια ραντεβού: ένα τον Μάρτη (πληρωμή 2,3 δις για τόκους), δεύτερο τον Απρίλη (πληρωμή 1,4 δις στην ε.κ.τ. για δόσεις απ’ το δευτερο δάνειο) και τρίτο τον Ιούλη (6 δις, τα 2,1 σε ιδιώτες ομολογιούχους, τα υπόλοιπα στην ε.κ.τ.). Τους υπόλοιπους μήνες ως το τέλος της χρονιάς κάτι "ψιλά": 1,7 δις για τόκους.
Είναι αξιολύπητη αυτή η κατάσταση; Είναι αρκετή για άλλον ένα γύρο από κατάρες για τους "εκβιαστές / δανειστές"; Θα προσπαθήσουν οι φαιορόζ να "την κάνουν" έγκαιρα μέσω εκλογών; Ή θα αδρανήσουν και θα πέσει η κατάσταση να τους πλακώσει;

Τρίτη 10 Γενάρη

Ζόρια 2. Απ’ την μια μεριά εξακολουθεί να παραμένει μυστηριώδες, και πάντως αυστηρά απαγορευμένο θέμα, το γιατί το ελλαδιστάν δεν έχει καταφέρει να "ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών" μετά από 7 χρόνια, έτσι ώστε να μπορεί να δανείζεται με λογικά επιτόκια στην πιάτσα, χωρίς "μνημόνια" και άλλους τέτοιους μπελάδες... Άλλοι τα κατάφεραν πολύ γρηγορότερα. Γιατί περί αυτού πρόκειται: η Αθήνα θέλει συνέχεια δανεικά, κανείς στην "ιδιωτική αγορά" χρήματος δεν διατίθεται να την δανείσει, συνεπώς είναι υποχρεωμένη σε πολιτικό δανεισμό· που γίνεται με αυστηρούς όρους. Διότι, όπως έμαθαν πριν σχεδόν δύο χρόνια ο κυρ Γιάνης και ο κυρ Αλέξης, και στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη υπάρχουν ψηφοφόροι...
Απ’ την άλλη μεριά, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο αυτονόητο ότι το ελληνικό σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου (σε διάφορα επίπεδα και κλίμακες) ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ούτε το ’09, ούτε το ’10, ούτε το ’11, ούτε το ’12... ούτε το ’16, το ’17... Το πρόβλημα το δημιούργησαν οι ξένοι (με τον πολιτικό δανεισμό όταν ο άλλος, ο αγοραίος, έγινε αδύνατος...). Υπάρχουν μάλιστα και οι (κατά τη γνώμη τους) "μαρξιστές" μέσα σ’ αυτό το σχεδόν απόλυτα κυρίαρχο εθνικοκαπιταλιστικό ρεύμα, που υποστηρίζουν ότι το μόνο πρόβλημα του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου ήταν (και παραμένει) το "σκληρό νόμισμα" (το ευρώ) και οι όροι του. Με το "εθνικό νόμισμα", έτσι λένε, όλα θα πάνε καλά (μετά από ένα απροσδιόριστο διάστημα που θα πάνε χειρότερα...). Εννοείται ότι, κατά προέκταση του συλλογισμού αυτών των εθνοσωτήρων, τα κράτη / κεφάλαια με "εθνικά νομίσματα" έχουν σπουδαία (καπιταλιστική) υγεία. Π.χ. η τουρκία, η αίγυπτος, η τυνησία· για να μην πάμε μακρύτερα.
Αν περίμενε κανείς από αυτοανακηρυγμένους "μαρξιστές" να διαπιστώσουν ότι ένα καπιταλιστικό κράτος που δανείζεται διαρκώς όλο και περισσότερο (απ’ την "αγορά χρήματος" ως το 2009...) ακόμα και για να πληρώσει τα προηγούμενα χρέη του μεγαλώνοντάς τα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το εμπορικό του έλλειμμα (εξαγωγές μείον εισαγωγές) δεν μπορεί παρά να έχει κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα θα πέθαινε απ’ την αναμονή. Αν περίμενε, επιπλέον, να ακούσει από δαύτους ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι "έντασης εργασίας" και όχι "έντασης κεφαλαίου" και ότι, σαν τέτοιος, δεν μπορεί πια να ανταγωνιστεί κανέναν άλλο σοβαρά, θα πέθαινε απ' την αναμονή και την πλήξη. Οι έλληνες "επαναστάτες" είναι πριν και πάνω απ’ όλα μικροαστοί.
Αυτό που για σχεδόν τους πάντες στην ελλάδα είναι "ανύπαρκτο πρόβλημα" για τους υπόλοιπους διεθνώς, συμπεριλαμβανόμενων αστών (νεοφιλελεύθερων) οικονομολόγων και πολιτικών είναι υπαρκτότατο. Φταίει η κακία τους; Όχι. Φταίει μάλλον ο επαγγελματισμός τους, καλώς ή κακώς εννοούμενος.
Ωστόσο, το να έχει ένα σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου σοβαρά προβλήματα (που καταλήγουν στο να θεωρείται ανάξιο δανεισμού απ’ τους εμπόρους χρήματος) και απ' την άλλη μεριά, απ’ την κορυφή μέχρι τα νύχια, βιτρίνες και υπήκοοι, να υποστηρίζουν ότι δεν έχει, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Πρώτον, επειδή αν ένα σύστημα έχει σοβαρά προβλήματα και αυτά απωθούνται, τότε τα σοβαρά προβλήματα είναι ακόμα σοβαρότερα. Και δεύτερον, επειδή αν είναι "ακόμα σοβαρότερα", τότε υπάρχουν εκατό λόγοι επιπλέον για να μην είναι αξιόχρεο (αυτό το σύμπλεγμα).
Κάπως έτσι όμορφα κι ωραία περνάνε και 5 χρόνια, και 6, και 7, και 8 πολιτικού δανεισμού, "σκληρών διαπραγματεύσεων", κωλυσιεργιών, εξαπατήσεων, απειλών, κλπ κλπ.

Τρίτη 10 Γενάρη

Ζόρια 3. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά απ’ τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη / κεφάλαια που μπήκαν και βγήκαν απ’ το καθεστώς του πολιτικού δανεισμού ("μνημόνια"). Εκεί οι πολιτικές βιτρίνες (και τμήματα των αντίστοιχων υπηκόων) αναγνώρισαν ότι έχουν - σαν καπιταλισμός / κράτος / δημόσια διοίκηση - προβλήματα· ακόμα κι αν δεν συμφωνούσαν απόλυτα με τους "γιατρούς" (δντ, εκτ, ευρωπαϊκή τεχνοκρατία) σ’όλη τη λίστα τους ή/και στην προτεινόμενη "θεραπεία". "Πήραν μέτρα" που οι ίδιοι θεώρησαν ότι έπρεπε (ή μπορούσαν) να πάρουν. Από ευρύτερη καπιταλιστική άποψη ήταν "μερεμέτια": η κρίση / αναδιάρθρωση είναι παγκόσμια και έχει ουσιαστικότερες, γενικότερες και, προπάντων δομικές αιτίες. Ωστόσο το γεγονός ότι "υιοθέτησαν την αναγνώριση προβλημάτων" έκανε τις αντίστοιχες πολιτικές βιτρίνες "αξιόπιστες" στα μάτια των αγοραίων δανειστών. "Αξιόπιστες" με την εξής απλή έννοια: ότι α) αναγνωρίζουν την ύπαρξη (κρατο/καπιταλιστικών) προβλημάτων στην επικράτειά τους, και β) μπορούν να πράξουν κάποια δέοντα· αν χρειαστεί... Φαίνεται ότι οι έμποροι χρήματος δεν θέλουν πολύ περισσότερα για να κυνηγήσουν τους τόκους τους δανείζοντας αυτήν την αξιοπιστία (εντός ή εκτός εισαγωγικών).

Η ελληνική περίπτωση είναι τόσο κραυγαλέα αντίθετη ώστε είναι να απορεί κανείς: μήπως ο πλανήτης γη είναι, πια, ακατάλληλος για τους έλληνες; Αφού φταίνε οι "άλλοι" και μόνον αυτοί· αφού οι πολιτικοί δανειστές (μεταξύ τους κράτη πρώτης γραμμής, by the way) είναι καθάρματα και εκβιαστές και μόνον τέτοιοι· αφού δεν χάνεται ευκαιρία για να καταγγελθούν, ποιός μη πολιτικός, "αγοραίος" δανειστής θα εμφανιστεί στην Αθήνα (αν δεν είναι άγριος μαφιόζος;) Φαίνεται ότι ακόμα κι αυτοί, οι πιο ύαινες του χρηματοπιστωτισμού, έχουν κι άλλες δουλειές απ’ το να κάνουν "χάρες" και "ρουσφέτια" στους έλληνες. Και πάντως αγοραία επιτόκια δανεισμού της τάξης του 6%, του 7% ή και παραπάνω, ένα μόνο πράγμα θα μπορούσαν να σημαίνουν: ότι με την πρώτη τζιριμόνια του είδους "δεν σας πληρώνουμε παλιοτοκογλύφοι" θα έσκαγαν ιδιωτικά βομβαρδιστικά πάνω απ’ την Αθήνα.
Αφού έχει σιγουρευτεί ότι είναι "αθώο" και "ανεύθυνο" το ελληνικό σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου μένει κολλημένο στο βούρκο του παραμυθιού του. Από διαπραγμάτευση σε διαπραγμάτευση. Από δόση σε δόση. Από αξιολόγηση σε αξιολόγηση. Ονειρεύεται φυσικά. Πολλά. Ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Ότι "θα ρθουν - να μας δανείσουν - παρακαλώντας". Ότι το δντ θα βάλει τρικλοποδιά στο Βερολίνο και μετά, εκείνο πέφτοντας, θα γκρεμοτσακίσει και το δντ. Ότι έχουν κι άλλα προβλήματα (οι δανειστές) και θα αναγκαστούν να χαριστούν στους έλληνες. Ότι υπάρχει "από μηχανής θεος". Ότι, ότι, ότι…
Ένα δεν περνάει απ’ το μυαλό αρχόντων και υποτελών: ότι ένα χρεωκοπημένο και αποτυχημένο κράτος (που δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο στον καπιταλιστικό πλανήτη...) προσφέρεται για "προσάναμα". Ή για "μπάζωμα".

Τρίτη 10 Γενάρη

Ζόρια 4. Είναι μόνο το ελληνικό σύμπλεγμα κράτους / κεφάλαιου προσοδικό σ’ αυτόν τον κόσμο; Όχι!!! Φαίνεται όμως ότι μεταξύ των "εταίρων" του στην ε.ε. (και ακόμα περισσότερο στην ευρωζώνη) είναι το μοναδικό που είναι από κατασκευή τέτοιο· και για τόσο μεγάλο ιστορικό διάστημα (σχεδόν 2 αιώνες) ώστε δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς. Δεν μπορεί καν η ιντελιγκέντσιά του να διανοηθεί πια κάτι άλλο.
Ίσως εκεί έχουν ένα δίκιο οι "μαρξιστές" της δραχμής: ήταν, όντως, λάθος, και η συμμετοχή στην ευρωζώνη και η ένταξη στην ε.ε. Πολύ φιλόδοξη για να αντέξει. Όπως ήταν πάντα πολύ φιλόδοξη υπόθεση στην ελλάδα η δημιουργία κράτους βεστφαλιανού τύπου ή η by the manual αστική δημοκρατία. Αφού, για παράδειγμα, όταν μετά τον β παγκόσμιο στην υπόλοιπη "δημοκρατική" ευρώπη οι συντηρητικοί δέχονταν να μοιραστούν ορισμένες πλευρές και λειτουργίες του κράτους με τους εκπροσώπους της εργατικής τάξης (: κράτος πρόνοιας), εδώ οι φασίστες του προσοδισμού τους έκαναν πόλεμο και (όσους δεν καθάρισαν) τους ξαπόστελναν στην Τασκένδη· ή στα ξερονήσια.
Ο ιστορικά βαθύς και με εθνική αυτοπεποίθηση προσοδισμός είναι ανελέητος. Όταν μικραίνει το ταψί δεν ασχολείται με τους όρους που θα το ξαναμεγαλώσουν. Οι πιο δυνατοί το κρύβουν στον κόρφο τους, και ύστερα περιμένουν τις "ξένες επενδύσεις" μπας και πέσουν τίποτα ψίχουλα για τους κάτω κάτω.
Στο ελληνικό κρατικο/καπιταλιστικό μοντέλο θα ταίριαζε πολύ περισσότερο μια "περιφερειακή οικονομική συνεργασία" με κράτη / κεφάλαια σαν το αιγυπτιακό, το λιβανέζικο, το λιβυκό, ή το συριακό.
Αν κάποια απ’ αυτά έχουν καταρρεύσει δεν πειράζει. Οι έλληνες πάντα ονειρεύονται.
(Και μεις, σαν εργάτες / τριες, "τρώμε βρώμιμο ψωμί"...)

Δευτέρα 9 Γενάρη

γλυπτά πάγου κινα

γλυπτά πάγου κίνα

Κουφόβραση... Δεν είναι 0 βαθμούς (ή εκεί γύρω) η θερμοκρασία στην πόλη... Πρόκειται για καθαρή παραπληροφόρηση! Mάλλον της τρόικας και, φυσικά, της καταραμένης γερμανίας, που νομίζει ότι αν παγώσουν οι έλληνες θα υποκύψουν! Όχι λοιπόν!!! Η θερμοκρασία είναι 32 βαθμούς, λίγο πάνω λίγο κάτω. Στην κλίμακα Φαρενάιτ φυσικά.
Αλλάζεις κλίμακα μέτρησης κι αμέσως νοιώθεις μεσογειακό καλοκαιράκι. Απλό είναι!

(Στη φωτογραφία: γλυπτά από πάγο, συμμετοχές στον 31ο διεθνή διαγωνισμό, στην πόλη Harbin, στη βορειοδυτική κίνα, που τέλειωσε χτες. Εντυπωσιακά έργα, αλλά εφήμερα, προορισμένα να λιώσουν τις επόμενες ημέρες... Παραλίγο να υπήρχε και ελληνική συμμετοχή, αλλά πήγαν και την ξεχιόνισαν την "εθνική" Κορίνθου - Πάτρας οι συντηρητικοί και άτεχνοι... Μια σούπερ σύνθεση "πάγος και λαμαρίνες" θα έσπαγε τα εικαστικά ταμεία!)

Δευτέρα 9 Γενάρη

Το ψόφιο κουνάβι εξελίσσεται... Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι των χθεσινών μας σχολίων (θα λέγαμε με την παλιά φρασεολογία των χειρόγραφων σε χαρτί...) και ο θέλει - ακόμα - 11 - μέρες - για - να - πιάσει - επίσημα - δουλειά νέος αμερικάνος πρόεδρος μας επιβεβαίωσε (όχι, δεν το έκανε για πάρτη μας!).
Με δύο μαζεμένες κινήσεις έδειξε ότι το "περιστέρι" που παριστάνει ότι προσφέρει στη Μόσχα το έκλεψε από κάποιον διεθνή διαγωνισμό γλυπτικής σε πάγο. Αφενός διόρισε χτες σαν αρχιασφαλίτη, επικεφαλής των 16 μυστικών υπηρεσιών των ηπα και σύμβουλό του, τον Dan Coats. Δεν είναι πολλοί οι αμερικάνοι αξιωματούχοι στους οποίους η Μόσχα απαγορεύει την είσοδο στη ρωσία (σαν αντίποινα για τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της). Ο Coats είναι ένας απ’ αυτούς. Έχει υπάρξει λομπίστας των αμερικανικών φαρμακευτικών, στρατιωτικών και ενεργειακών εταιρειών· και είναι σκληρά αντι-ρώσος. Ισοφαρίζεται έτσι, και με το παραπάνω, η τοποθέτηση του υποτίθεται "φιλικού στη Μόσχα" πρώην ceo της ExxonMobil Rex Tillerson στη θέση του υπ.εξ. Άλλωστε αυτό το δεύτερο πόστο μπορεί να ξεπέφτει τακτικά σε απλές δημόσιες σχέσεις· δεν το έπαθε και ο Kerry;
Αφετέρου, πάλι χτες, μέσω της συμβούλου του Kellyanne Conway, δήλωσε ότι "πιστεύει ότι η ρωσία, η κίνα, και άλλοι, έχουν προσπαθήσει να επιτεθούν σε διάφορους κυβερνητικούς οργανισμούς, επιχειρήσεις και ιδιώτες, κάμποσες φορές". Τα ίδια είπε και ο δικός του προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Reince Priebus. Το φως το είδε το ψόφιο κουνάβι όταν οι υπηρεσίες του έδειξαν τα στοιχεία τους για την υποτιθέμενη ρωσική κυβερνοεπίθεση στους "δημοκρατικούς" και στην Κλίντον... (Και όχι, δεν τον βασάνισαν για να αλλάξει γνώμη!) Φυσικά (συμπληρώνουν οι άνθρωποί του) οι ρωσικές επιθέσεις δεν διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα των εκλογών. Πάλι καλά!
Αρκετά άλλα (εκτιμάμε ότι) θα γίνουν τους επόμενους μήνες, υπό την προεδρία του ψόφιου κουναβιού. Και αυτή η σκόπιμα καλλιεργημένη αλλά και μεταβατική σύγχυση για το ποιος κάνει κουμάντο στην Ουάσιγκτον θα ξεκαθαριστεί: οι ίδιοι που έκαναν και πριν.

Δευτέρα 9 Γενάρη

συριακός στρατός Aleppo

γάλλοι βουλευτές Aleppo

Κάτι θα φάνε κι αυτοί. Σχολιάζαμε (στο Sarajevo 113 a) ότι το Παρίσι έχασε την δεσπόζουσα επιρροή του στη συρία... Κάποια ψίχουλα όμως μπορεί να ελπίζει ότι θα μείνουν. Το Σάββατο μια (ακόμα) αντιπροσωπεία γάλλων βουλευτών και δημοσιογράφων επισκέφτηκε την επικράτεια του Άσαντ. Αυτή τη φορά δεν περιορίστηκε στη Δαμασκό, αλλά πήγε και στο Aleppo. Κι ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας βουλευτής Thierry Mariani αφού πρώτα έδωσε συγχαρητήρια στον ρωσικό στρατό για την "καλή δουλειά" που κάνει (Ο.Κ... αλλά αν είχε και τα Mistral θα έκανε καλύτερη...), δήλωσε ότι τώρα το πιο σημαντικό είναι το πως θα βοηθηθεί η ανοικοδόμηση της συρίας...
Ω ναι! Λίγη γαλλική αρχιτεκτονική φινέτσα χρειάζεται τώρα στη συρία.

Δευτέρα 9 Γενάρη

Ταξίδι για δουλειές. Δεν ξέρουμε αν, τελικά, θα είναι ο τούρκος πρωθ. Yildirim που θα αντιπροσωπεύσει την Άγκυρα στη Γενεύη. Μπορεί να πάει, τελικά, ο υπ.εξ... Όμως το Σαββατοκύριακο που πέρασε ο Yildirim είχε σοβαρότερο ταξίδι: στη Βαγδάτη και το Arbil, πρωτεύουσα του ιρακινού κουρδιστάν. Το κυριότερο που είχε να διαχειριστεί ήταν οι εδώ και κάτι μήνες τριβές μεταξύ Άγκυρας και Βαγδάτης για την παρουσία τουρκικού στρατού στο στρατόπεδο Bashiqa, 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μοσούλης. Αν και το σημείο ανήκει τυπικά στο κουρδικό ημιαυτόνομο κράτος, και η παρουσία του τουρκικού στρατού εντάχτηκε στην "επίθεση για την ανακατάληψη της Μουσούλης" (αν και όχι στην πρώτη γραμμή), το γεγονός ότι το τουρκικό επιτελείο εκπαιδεύει στο συγκεκριμένο στρατόπεδο μια ιρακινή / σουνιτική οργάνωση (ας σημειώσουμε το όνομά της, δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί: Hashd al-Watani), εκνεύρισε την υπό σιιτικό έλεγχο κυβέρνηση της Βαγδάτης. Που άρχισε να καταγγέλει "παραβίαση της επικράτειάς της", και άλλα τέτοια δραματικά.
Σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα και απ’ τις δύο πλευρές μετά τις συναντήσεις, το ζήτημα θα λυθεί "με φιλικό τρόπο": ο τουρκικός στρατός θα αποχωρήσει, αν και είναι ασαφές το πότε. Επιπλέον θα προωθηθεί η "οικονομική συνεργασία" μεταξύ Άγκυρας, Βαγδάτης και Arbil. Και, υποτίθεται, οι πεσμεγκρά θα διώξουν τους ένοπλους του pkk που έχουν φτιάξει βάση στα βοιρεοδυτικά. (Αυτό δεν το πολυπιστεύουμε...).
Θα μπορούσε να είναι ένας απλός ελιγμός (της Άγκυρας), αν δεν έκανε δήλωση ικανοποίησης για "την άρση των παρεξηγήσεων" η Τεχεράνη. Το ιρανικό καθεστώς ασφαλώς θα συμβούλευσε επί του θέματος την Βαγδάτη. Προκύπτει λοιπόν ότι τα κράτη της ρωσο - τουρκο - ιρανικής entente επιχειρούν μεθοδικά να λύσουν όλες τις μεταξύ τους αντιπαλότητες, κυρίως έμμεσες παρά άμεσες, που έχουν χρησιμοποιηθεί σαν "τρύπες" που αξιοποιούνται από συμφέροντα ανταγωνιστικά προς τα δικά τους.
Σ’ αυτή τη λογική, και με την συγκατάθεση της Τεχεράνης, η Βαγδάτη φαίνεται να δέχεται ότι η Άγκυρα (και όχι το Ριάντ, τα υπόλοιπα σεϊχάτα της χερσονήσου ή η Ουάσιγκτον) θα είναι ο "κηδεμόνας" των ιρακινών σουνιτών, όπως, άλλωστε και των σύριων. Xωρίς, όμως, η κηδεμονία να υπονοεί εδαφικές αξιώσεις και ανταλλάγματα. Αν δουλέψει θα είναι μια win - win κατάσταση (όπως θα έλεγε και κάποιος διάσημος ντόπιος ειδικός της "θεωρίας παιγνίων").
Το δεύτερο είναι ίσως πιο απλό απ’ το πρώτο. Ο isis είναι στρατηγική κατασκευή. Και σαν τέτοια έχει να σκοτώσει πολύ κόσμο ακόμα πριν τα αφεντικά του τον "ξεφορτωθούν" - αν και όποτε.
Το πολύ πολύ να πάει ανατολικά· ανοίγουν οι δουλειές εκεί...

Δευτέρα 9 Γενάρη

Θα κάτσει σπίτι. Θα πάει εφόσον υπάρχουν πιθανότητες επίτευξης συμφωνίας: τάδε έφη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για το ενδεχόμενο ταξιδιού του εξοχότατου πρωθ. Τσίπρα στη Γενεύη, την ερχόμενη Πέμπτη.
Αυτό είναι το σωστό, κι αυτό ταιριάζει στο ταπεραμέντο αλλά και στο παρελθόν του στην καρέκλα: πουθενά δεν έχει πάει αν δεν υπήρχαν πιθανότητες συμφωνίας (για οτιδήποτε). Ώρα είναι να βγει καμιά βρώμα ότι κάνει τουρισμό!
Αλλά ο βασικότερος λόγος της πρωθυπουργικής δυσκινησίας είναι ότι γίνεται όλο και πιθανότερο πως δεν θα πάει ο Ερντογάν. Και χωρίς κάποιον του "επιπέδου" του τι θα κάνει εκεί ο κυρ Αλέξης; Τι φωτογραφία να πουλήσει στους ντόπιους;
Συνεπώς, αν έχετε αγωνία, βάλτε μισό ευρώ υπέρ αυτού του ενδεχόμενου για το "τραπέζι της Γενεύης": στην κορυφή ένας πρόεδρος (you know who), και γύρω του δευτεράντζες, του είδους υπουργοί εξωτερικών· και "ένας από μια κοινότητα".
Τι απόδοση δίνει αυτό;

Κυριακή 8 Γενάρη

Παγωμένη η λίμνη της Γενεύης

Όλοι Γενεύη - σχεδόν... Με τα πολυπρόσωπα τσούρμα των παρατρεχάμενών τους οι εκπρόσωποι των δύο κυπριακών κοινοτήτων ταξιδεύουν σήμερα προς Γενεύη μεριά. Θα τακτοποιηθούν στα ξενοδοχεία, θα κάνουν καμιά βόλτα, θα πιούν τα on the rocks τους, και από αύριο θα πέσουν με τα μούτρα στη "διαπραγμάτευση".
"Εκπρόσωποι των δυο κοινοτήτων" γράψαμε; Λάθος! Προδοσία! Ο "εκπρόσωποι" είναι ένας (λέει ο Αναστασιάδης). Ο Ακιντζί. Ο Αναστασιάδης είναι πρόεδρος (ο αριθμός των υπηκόων του είναι μικρότερος απ’ τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης, αλλά τι σημασία έχει αυτό;). Θα έχει μεγαλύτερη και φαρδύτερη καρέκλα (απ’ την Δευτέρα κιόλας) και στις 12 του μήνα ίσως του δοθεί ανάκλιντρο.
Φαίνεται, όμως, ότι στις 12 θα λείπουν κάποιοι. Ο Ερντογάν είναι βασικός ύποπτος να μην πάει στη "διάσκεψη". Γιατί άλλωστε να πάει; Δεν έχει σοβαρότερες δουλειές; Έχει. Αν είναι να πάει κάποιος, ας είναι ο πρωθυπουργός του. Ο Γιλντιρίμ.
Η φαιορόζ κυβέρνηση διαδίδει ότι αν δεν πάει ο (πρόεδρος) Ερντογάν τότε δεν θα πάει και ο (πρωθυπουργός) Τσίπρας. Γινάτι. Δεν καταδέχεται "κατώτερους" πρωθυπουργούς ο εξοχότατος έλληνας. Aferim!
Κανείς δεν κουβεντιάζει ποιον θα στείλει το Λονδίνο. Η αυτού μεγαλειότης δεν μπορεί να πάει· έχει συνάχι. Θα πάει η Μέι; Σιγά. Αν δεν πάει ο Τσίπρας δεν καταδέχεται ούτε αυτή. Έχουν κανά ιπποκόμο εκεί, στο Μπάκιγχαμ, να τον στείλουν;
Τελικά θα είναι σουρεαλιστικό. Στην περιβόητη "διάσκεψη" είναι πολύ πιθανό να συμμετέχει ένας μόνος "πρόεδρος" (ο Αναστασιάδης), κι αυτός "από μέσα του". Διπλόφαρδη, υπερυψωμένη καρέκλα δεν προβλέπεται· άρα αυτός, κοτζαμάν "πρόεδρος", θα αναγκαστεί να μιλήσει σαν ίσος προς ίσο με κατώτερους αξιωματούχους· ακόμα και με "εκπρόσωπο κοινότητας".
Τσσσςςςς...

Κυριακή 8 Γενάρη

τουρκικά στρατιωτικά οχήματα προς al-Bab

Συρία. Ένα σχετικά μικρό (αλλά όχι ασήμαντο) σημείο του συριακού πεδίου μάχης έχει πλατύτερες συνέπειες: η πολιορκία της al-Bab απ’ τον τουρκικό στρατό (και την "άμα κάτσει" συμμετοχή του συριακού πεζικού του, aka f.s.a.). Η κωμόπολη δεν είναι στρατηγικής σημασίας για τον isis που την υπερασπίζεται. Μεγαλύτερη αξία έχει για τις ypg: είναι πάνω στην κεντρικό δρόμο που συνδέει το Aleppo (στα δυτικά) με την ypgκρατούμενη Manbij στα ανατολικά. Σαν ήσσονος σημασίας θέση θα έπρεπε να έχει πέσει προ πολλού. Κι όμως. Ο isis την υπερασπίζεται σκληρά. Το πιο ενδιαφέρον: μεταφέρει στην al-Bab ενισχύσεις απ’ την Raqqa, η οποία (υποτίθεται) κινδυνεύει απ’ τις ypg… Και όχι μόνο σκληρά. Την υπερασπίζεται εξοπλισμένος με μεγάλες ποσότητες ενός όπλου που παραπέμπει έμμεσα ή άμεσα στην Ουάσιγκτον: τους αντιαρματικούς πυραύλους tow. Πράγμα που έχει προκαλέσει σημαντικές απώλειες και καθυστερήσεις στον τουρκικό στρατό…
Στις αρχές της τελευταίας βδομάδας του περασμένου χρόνου, τουρκικά τανκς και πεζικάριοι f.s.a είχαν καταλάβει τις δυτικές γειτονιές της al-Bab και ετοιμάζονταν να καταλάβουν και τα κοντινά υψώματα. Γρήγορα η πόλη θα έπεφτε. Τότε ο isis ξεκίνησε την βαριά και καλά εξοπλισμένη αντεπίθεσή του, που έτρεψε σε φυγή τους f.s.a., και καθήλωσε τον τουρκικό στρατό (που έχει φτάσει ήδη τις 4.000 πεζοναύτες). Με σημαντικές απώλειες. Σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού επιτελείου "έχασε" 10 τανκς Leopard, ένα M-60, κι ένα τεθωρακισμένο μεταφοράς προσωπικού Cobra. Όχι λίγα, δηλαδή.
Τότε... Τι έγινε "τότε"; Είναι αδύνατο να βγάλει κανείς απ’ το μυαλό του τουρκικού επιτελείου ότι "τότε" έφτασαν στον isis στην al-Bab τα πρώτα φορτία αντιαρματικών πυραύλων, με βάση την πολύ πρόσφατη και εντελώς φρέσκια απόφαση του Ομπάμα (μία απ’ τις τελευταίες του) που "χαλάρωσε" τους περιορισμούς στον εξοπλισμό των αντι-Άσαντ ανταρτών... Μας φαίνεται λογικό: αν ο isis αμύνεται σκληρά στην al-Bab δεν είναι επειδή η θέση είναι "ζωής ή θανάτου" για πάρτη του, αλλά επειδή πρέπει "να σπάσουν τα μούτρα" της τουρκικής "ασπίδας του Ευφράτη". Ενδεχομένως για λογαριασμό των ypg: αν ο τουρκικός στρατός κολλήσει (ή ματώσει πολύ) στην al-Bab θα ξεχάσει τον διακηρυγμένο στόχο του να προελάσει προς την Manbij…

Από εκείνο το χρονικό σημείο (χοντρικά δύο βδομάδες πριν) αρχίζουν να ξετυλίγονται μια σειρά γεγονότων που, προφανώς, είναι αδιάφορα για την πρωτοκοσμική δημαγωγία. Κατ’ αρχήν, και στη βάση της συμμαχίας Άγκυρας - Μόσχας - Τεχεράνης, ρωσικά βομβαρδιστικά ανέλαβαν να κτυπήσουν θέσεις του isis στην al-Bab… Αυτό γινόταν μέχρι πριν 4 ή 5 μέρες. Τώρα, σε δεύτερη φάση, τουρκικά βομβαρδιστικά συνεχίζουν την δουλειά. Και χρειάζεται μια διευκρίνιση επ’ αυτού: η Άγκυρα είχε σταματήσει εδώ και μήνες να χρησιμοποιεί την αεροπορία της σε συριακό έδαφος, επειδή είχε εκφράσει ισχυρές αντιρρήσεις ο Άσαντ. Τώρα; Τώρα φαίνεται ότι εγκρίνει.
Εν τω μεταξύ έγινε η σφαγή στον κυριλέ club Reina στην Istanbul, την πρωτοχρονιά. Η Άγκυρα την θεωρεί δουλειά της cia, σχετισμένη άμεσα με την αμερικανική αντίθεση / proxy αντεπίθεση στην "ασπίδα του Ευφράτη". Δύσκολο να δεχτεί το αντίθετο, ειδικά αφότου ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού δήλωσε ότι είχε προειδοποιηθεί από υπαλλήλους της αμερικανικής πρεσβείας.
Κι έτσι το τουρκικό καθεστώς θεωρεί ότι βρίσκεται σε έμμεσο πόλεμο με το αμερικανικό. Εξού και οι απειλές για το Incirlik. Εξού, απ’ την άλλη μεριά, και οι ελπίδες για πιθανή διαφοροποίηση της όπου νάναι διοίκησης του ψόφιου κουναβιού.
Εξού και οι ελπίδες της φιλοαμερικανικής (και φιλοαγγλικής) Αθήνας ότι θα προσπεράσει τον κάβο της 12ης Γενάρη (για το "κυπριακό") ατσαλάκωτη - χάρη στη βοήθεια της (ακόμα Ομπαμικής) Ουάσιγκτον... Why not?
Ο Ερντογάν, πάντως, δεν θα χαλάσει την ζαχαρένια του γιa το "κυπριακό".

Κυριακή 8 Γενάρη

Ουάσιγκτον 1. Στο αμερικανικό imperium η ηχηρή επιμονή διάφορων μυστικών υπηρεσιών ότι η Μόσχα επηρρέασε τις πρόσφατες εκλογές έχει ξεφύγει απ’ τις προδιαγραφές της κωμωδίας. Έχει γίνει, απλά, βαρετή. Ειδικά επειδή τα στοιχεία της "ρωσικής εμπλοκής" που δημοσιοποιούνται έχουν πάψει να αφορούν το χακάρισμα διάφορων servers των "δημοκρατικών". Kαι περιορίζονται σ’ αυτό: στη μέσω ρωσικών καθεστωτικών μήντια δυσφήμιση της υποψηφιότητας της Κλίντον...Έσταξε η ουρά του γαϊδάρου!
Αν, όμως, θεωρεί κάποιος ότι βρίσκεται σε εξέλιξη κάποια σοβαρή αντιπαράθεση αντίπαλων μηχανισμών του αμερικανικού βαθέος κράτους, ίσως (κατά τη γνώμη μας) κάνει σοβαρό λάθος. Κι αυτό επειδή τέτοια αντιπαράθεση υποτίθεται ότι γινόταν και πριν· ήταν, όμως, πράγματι τέτοια; Ή ήταν μια έκφραση διπλής τακτικής, στο μοτίβο "καλός μπάτσος - κακός μπάτσος";
Την προσοχή μας τραβάει ο βομβαρδισμός συριακών θέσεων στην πόλη / θύλακα Deir Ezzor, στα ανατολικά της συριακής επικράτειας, στις 17 του περασμένου Σεπτέμβρη. Ένας βομβαρδισμός που σκότωσε τουλάχιστον 62 σύρους στρατιώτες, και επέτρεψε στον isis να καταλάβει κρίσιμες θέσεις του συριακού στρατού.
Η επίσημη, εκ των υστέρων "εξήγηση" του αμερικανικού πενταγώνου, ήταν ότι επρόκειτο για "λάθος". Και θα μπορούσε εύκολα να κουκουλώσει την υπόθεση πάνω σ’ αυτό παραμύθι, του "λάθους", αν δεν συνέβαινε στην επίθεση, που έγινε με αμερικανικές οδηγίες, να πάρουν μέρος και βομβαρδιστικά από άλλες τρεις "συμμάχους": την αγγλία, την αυστραλία, και την δανία. Ένας στρατηγός απ’ κάποια απ’ αυτές έπρεπε να υπογράψει το πόρισμα της investigation. Έτσι, η περίληψή της που ανακοινώθηκε στις 29 Νοέμβρη δεν σκέπαζε τα αμερικανικά πόδια όσο καλά θα έπρεπε. Άφηνε να φανούν τα δάκτυλα, και όχι μόνο.

Το ζήτημα δεν είναι ότι η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση στο κατάρ έκανε μια σειρά από χοντροκομμένα "παιδαριώδη" λάθη στον εντοπισμό των "εχθρικών θέσεων" (υποτίθεται του isis) γύρω απ’ την Deir Ezzor (τα απαρριθμεί η έκθεση), έτσι ώστε εύκολα και εύλογα να θεωρούνται σκόπιμα. Δεν είναι ούτε το ότι έδωσε στο ρωσικό αρχηγείο στη συρία (στη βάση μιας συνεργασίας για αποφυγή "κατά λάθος" εμπλοκών μεταξύ τους) σκόπιμα λαθεμένες συντεταγμένες των στόχων, έτσι ώστε να μην προλάβει να εμποδίσει τον βομβαρδισμό. Το ζήτημα είναι δύο εκ των υστέρων δηλώσεις.
Η πρώτη, οργισμένη, προέρχεται απ’ την Μόσχα: ο πρεσβευτής της στον οηε Vitaly Churkin αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα σε συνέντευξη τύπου μετά την επίθεση στην Deir Ezzor: ποιος κάνει κουμάντο στην Ουάσιγκτον; Ο Λευκός Οίκος ή το Πεντάγωνο;
Κι αν αυτή θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί, απλά, "απόδειξη εχθρότητας", υπάρχει άλλη μία δήλωση. Του αμερικάνου υπ.εξ. Kerry, στις 18 Δεκέμβρη (μετεκλογικά...), σε συνέντευξη στην boston globe: "...Δυστυχώς έχουμε ανθρώπους στην κυβέρνησή μας που είναι φανατικά αντίθετοι στη συνεννόηση με την ρωσία για την συρία". Ποιός είναι αυτός ο Kerry; Το alter ego του ψόφιου κουναβιού;

Θα έπρεπε, με βάση αυτά (και, ίσως, όχι μόνο) να βγουν δύο συμπεράσματα, σχετικά μεταξύ τους:
Α) Ότι στην Ουάσιγκτον ΔΕΝ κάνει πλέον κουμάντο ο Λευκός Οίκος - αδιάφορο με το ποιος είναι ο ένοικός του. Και
Β) Ότι αυτοί που κάνουν κουμάντο δεν έχουν καμία αναστολή να δρουν και προβοκατόρικα· αν το χρειάζονται.

Κυριακή 8 Γενάρη

Ουάσιγκτον 2. Θα σας έκανε εντύπωση αν διάφορα άλλα ιμπεριαλιστικά (περισσότερο ή λιγότερο) κράτη του πλανήτη έμεναν σ’ αυτά τα δύο συμπεράσματα; Σε εμάς ναι! Θα μας έκανε μεγάλη εντύπωση. Για έναν απλό λόγο: σχεδόν κάθε σοβαρή (ή απλά όχι παιδική) κυβέρνηση στον πλανήτη, και σίγουρα στα μεσαίας ή υψηλής "ανάπτυξης" κράτη, ξέρει αυτό: είναι χρήσιμο οι πολιτικές βιτρίνες να παρουσιάζονται "αδύναμες" (μπροστά σε "ανεξέλγκτους παράγοντες" μέσα στο ίδιο το κράτος τους, για τους οποίους φυσικά θα γίνει έρευνα, κλπ κλπ) αν πρόκειται να γίνεται η βρωμοδουλειά χωρίς να την χρεώνονται.
Αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι ΔΕΝ υπάρχουν πραγματικές αντιθέσεις στους διαδρόμους και στους ορόφους της πραγματικής εξουσίας μέσα σε κάθε καπιταλιστικό κράτος. Σημαίνει κάτι άλλο: ότι είναι δύσκολο, και χρειάζεται πολύ αναλυτική δουλειά (καμμιά φορά και "ένστικτο") για να τις διακρίνει κανείς απ’ τις εικονικές αντιθέσεις που εξυπηρετούν ενιαίους σκοπούς καταμερίζοντας τις αρμοδιότητες και τις ευθύνες μεταξύ του "λευκού" και του "μαύρου" κόσμου των εξουσιών.

Και να που επιστρέφουμε στο κουτάκι νο 1: η υποτιθέμενη αντίθεση μεταξύ των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (και διάφορων πολιτικών βιτρινών) και του ψόφιου κουναβιού, σε ότι αφορά τον ρόλο της Μόσχας (και άρα τις σχέσεις με δαύτην) σε ποια κατηγορία ανήκει; Είναι πραγματική ή εικονική;
Παρότι οι δημαγωγοί αναλώνονται στο να προβάλουν και να σχολιάζουν αυτήν την αντίθεση, κανείς τους δεν υποστηρίζει ότι το ψόφιο κουνάβι σκοπεύει να μοιραστεί τον κόσμο με την Μόσχα· και ότι, σε ένδειξη καλής θέλησης για παράδειγμα, θα αποσύρει τα αντιπυραυλικά συστήματα που άπλωσαν οι προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις στην ανατολική ευρώπη, δίπλα απ’ τα ρωσικά σύνορα. Φυσικά δεν έχει πει κάτι τέτοιο ούτε ο καινούργιος τρόφιμος του Λευκού Οίκου. Υπάρχει, λοιπόν, ουσιαστική διακύβευση; Ή το κόλπο είναι "καλός μπάστος - κακός μπάτσος" και κάπως πρέπει να διαφημιστεί (κι όποιος το φάει) ότι είναι μεταξύ τους μαλωμένοι;
Η δική μας ανάλυση, ως τώρα, συμβουλεύει ότι αν υπάρξουν διαφοροποιήσεις πριν - και - μετά στον Λευκό Οίκο στις σχέσεις με την Μόσχα, αυτές θα είναι τακτικού χαρακτήρα, και όχι μακροπρόθεσμες.
Οι δικές μας εκτιμήσεις, όμως, έχουν περιορισμένη αξία... Το σοβαρό ερώτημα (που οι δημαγωγοί δεν κάνουν, γιατί αυτό είναι μέρος της δουλειάς τους) είναι αυτό: με δεδομένο ότι πράγματι, στα λόγια τουλάχιστον, η Μόσχα προτιμούσε το ψόφιο κουνάβι στην προεδρική καρέκλα, γιατί είχε αυτήν την προτίμηση; Επειδή ο Trump "είναι φίλος, αδερφός"; Ή επειδή ήταν ο πιο κατάλληλος (απ’ τους δύο υποψήφιους) για να γίνεται, ξανά και ξανά, τα επόμενα χρόνια, απ’ την μεριά της Μόσχας (και όχι μόνο) η ίδια διαβρωτική και δηλητηριώδης ερώτηση ποιος κάνει κουμάντο στην Ουάσιγκτον;
Κι απ’ την άλλη μεριά γιατί διάφοροι αμερικανικοί μηχανισμοί "έσπρωξαν" το ψόφιο κουνάβι; Μήπως επειδή απ' την μια είναι "καθαρός" (σε σχέση με την Κλίντον), και απ' την άλλη κατάλληλος για να μην κάνει κουμάντο εκεί που δεν πρέπει;
Η ερώτησή μας είναι ακόμα πιο σοβαρή απ’ τις προσωρινές έτσι κι αλλιώς εκτιμήσεις μας. Και αξίζει να την κρατήσετε. Στον "ασύμμετρο" και "ανορθόδοξο" πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, το να κτυπιέται ο "αρχηγός" των απέναντι σαν "ανίκανος", "ανεπαρκής" ή "επικίνδυνη προσωπικότητα", με σκοπό την διάβρωση της εμπιστοσύνης του πληθυσμού, είναι κάτι που το εγκαινιάσε... η Ουάσιγκτον!! Κι όχι μόνο εναντίον του Πούτιν. Αλλά και εναντίον του Ερντογάν, για παράδειγμα. Απ’ την ανάποδη, ο "καλοπροαίρετος (αλλά πότε πότε στριμωγμένος) ηγέτης" μπορεί να είναι βολικότερος... (Τα ξέρουμε κι απ’ τα μέρη μας...)
Συνεπώς;

Σάββατο 7 Γενάρη

terror Florida airport

Το εργοστάσιο του φόβου. Η δολοφονία 5 ατόμων και ο τραυματισμός άλλων 8 από "άγνωστης ταυτότητας" (ως αυτή τη στιγμή) killer στο αεροδρόμιο της Florida φρεσκάρει αυτό που έχει αρχίσει να γίνεται, όλο και πιο συστηματικά, κοινοτοπία στον πρώτο κόσμο: ο θάνατος είναι της μόδας. Με την τελευταία λέξη εννοούμε όχι μόνο αυτό που συμβαίνει αλλά, κυρίως, αυτό που προβάλλεται, διαφημίζεται, τονίζεται. Παρότι η πιθανότητα να πεθάνει κανείς με βίαιο τρόπο λόγω "τρομοκρατικής ενέργειας" παραμένει πολύ μικρότερη σε σχέση με τις αιτίες των άλλων "συνηθισμένων" βίαιων θανάτων στο πρώτο κόσμο (συμπεριλαμβανόμενων των αυτοκτονιών), είναι αυτός που προβάλλεται παραδειγματικά. Όχι αναίτια. Αρκεί η σύγκριση της προβολής του βίαιου θανάτου των Άλλων: αυτών που πνίγονται άλλοτε στην κεντρική και άλλοτε στην ανατολική Μεσόγειο, προσπαθώντας να φτάσουν στην αυτοκρατορία των δικών μας φόβων.
Έχοντας συνειδητοποιήσει έγκαιρα, σαν αυτόνομοι εργάτες, ότι αυτή η φάμπρικα ούτε τυχαία προέκυψε ούτε είχε, απ’ την αρχή, "προσωρινή άδεια λειτουργίας", επιμένουμε στην αμφισβήτηση και την εκτροπή των καθεστωτικών ερμηνειών· αυτών των ερμηνειών που έντεχνα κάνουν τον φόβο Φόβο. Τι σημασία έχουν οι καθεστωτικές ερμηνείες; Έχουν και παραέχουν. Για την μέση πολιτική κουλτούρα στον πρώτο κόσμο έχει τεράστια διαφορά αν, για παράδειγμα, είναι οι θάνατοι απ’ τον ιό Η1Ν1 πραγματική απειλή ή διαφημιστικό τρικ μιας χούφτας φαρμακευτικών μεγα-εταιρειών. Στην πρώτη περίπτωση τρέχει ο καθένας στην προστατευτική αγκαλιά του κράτους. Στην δεύτερη έχει κάθε λόγο να στραφεί εναντίον τόσο του κεφάλαιου όσο και του κράτους.
Γι’ αυτό ενώ οι μαζικές δολοφονίες στο ψαχνό είναι συμβολικές / παραδειγματικές οι ερμηνείες τους είναι υποδεικτικές / χειραγωνικές. Κατεργάζονται τον μαζικό φόβο για να οδηγήσουν τις συμπεριφορές εκεί που πρέπει: στην προστατευτική αγκαλιά του (κάθε) κράτους. Κι αυτό, κόντρα στην πρωτοκοσμική αμνησία, δεν είναι καθόλου καινούργιο. Μέχρι πριν 2,5 δεκαετίες λεγόταν stay behind…

Εννοείται ότι μεταξύ μας, εσείς κι εμείς, μπορούμε να νοιώθουμε "ασφαλείς". Γιατί έτσι; Μόνο υπό μία βασική προϋπόθεση: ότι έχουμε φάει τις εξηγήσεις των κρατών και των λακέδων τους και, κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι το ελλαδιστάν είναι έξω απ’ τον χάρτη δράσης των περιβόητων "τζιχαντιστών". Αν, όμως, δεν είναι έτσι; Αν οι σφαγές στο ψαχνό είναι άμεσα ή έμμεσα έργο των ίδιων των πρωτοκοσμικών μυστικών υπηρεσιών, κάποιων φραξιών τους έστω; Αν είναι έτσι τότε ο μεν "τζιχαντισμός" είναι πρόσχημα, άλλοθι, "θορυβος" και αποπροσανατολισμός· τα δε πραγματικά κίνητρα και σχέδια δεν αφήνουν de facto καμία κοινωνία και καμία πόλη απ’ έξω.
Εδώ και 10 χρόνια δείχνουμε ότι το δεύτερο είναι που συμβαίνει. Όχι γενικόλογα. Με τεκμηρίωση. Τόσο επαναλαμβανόμενη δουλειά ώστε θα έπρεπε να θεωρείται άχρηστη πια. Ξεπερασμένη. Κι όμως. Υπάρχει μια έξυπνη μέθοδος "ζεστού - κρύου" που από "τρομοκρατική ενέργεια" σε "τρομοκρατική ενέργεια" επιτρέπει ένα μεσοδιάστημα απώθησης εκ μέρους των πληθυσμών. Κρίσιμη και χρήσιμη απώθηση: μαζί της εξαφανίζονται και οι σοβαροί πολιτικοί λόγοι να στραφούν τα υποψήφια θύματα εναντίον των κρατών τους. Απωθούνται ακόμα και οι υποψίες...
Και το κόλπο αρχίζει ξανά.

Σάββατο 7 Γενάρη

Πολλές αστοχίες... Μερικές περίεργες 1. Ένα ρεπορτάζ στην online αγγλόφωνη έκδοση του γερμανικού καθεστωτικού spiegel, πριν δυο μέρες, υπό τον τίτλο "γιατί η γερμανία απέτυχε να σταματήσει έναν τρομοκράτη;", μας προκαλεί. Αν τα στοιχεία του ρεπορτάζ είναι σωστά (δεν έχουμε λόγο να τα αμφισβητήσουμε) τότε οι λέξεις "απέτυχε να σταματήσει" είναι λάθος. Όχι με υποκείμενο κάποια ασαφή "γερμανία". Αλλά τις υπηρεσίες του γερμανικού συμπλέγματος της ασφάλειας. Δεν "απέτυχαν". Το αντίθετο: πέτυχαν.
Σε γενικές γραμμές το ρεπορτάζ εστιάζει στη γραφειοκρατία των γερμανικών "αρχών ασφαλείας", που αλληλοδιασταυρώνονται σε δύο επίπεδα (των κρατιδίων και το ομοσπονδιακό), με διάφορες και διαφορετικές αρμοδιότητες και αλληλοκαλύψεις μεταξύ τους. Προσθέτοντας τις αφίξεις εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων / μεταναστών το καλοκαίρι του 2015, το spiegel αφήνει να εννοηθεί ότι, περίπου, ήταν ζήτημα "έλλειψης οργάνωσης" κάποιος "τρομοκράτης" να διαφύγει της προσοχής.
Όμως αυτό είναι δημαγωγικό. Αφού η περίπτωση του τυνήσιου Anis Amri (κι αυτό το τεκμηριώνει το ίδιο το ρεπορτάζ) κάθε άλλο παρά άγνωστη ήταν· έγκαιρα. Το ακριβώς αντίθετο. Όχι μόνο βρισκόταν υπό παρακολούθηση (και μάλιστα παρακολούθηση και μέσω "πληροφοριοδοτών - εκ - των - έσω", με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό...), όχι μόνο θεωρούνταν στα σοβαρά "ύποπτος για διάπραξη τρομοκρατικής ενέργειας", αλλά... Αλλά ενέπιπτε στο εξής είδος υπόπτων: αν τον δέσουμε νωρίς θα χάσουμε τις πληροφορίες για "δίκτυα τρομοκρατών" που μπορούμε να συγκεντρώσουμε αφήνοντάς τον να κινείται ελεύθερα... Αν, απ’ την άλλη μεριά, αργήσουμε να τον δέσουμε, τότε "θα κάνει κάτι"...
Αυτό δεν είναι καινούργιο, ούτε για το γερμανικό σύμπλεγμα της ασφάλειας ούτε για κανένα άλλο! Στην γερμανική περίπτωση η επιτομή αυτής της τακτικής λέγεται npd. Το φασιστικό κόμμα / μήτρα όλων των ακροδεξιών γκρουπούσκουλων, το οποίο ελέγχεται (σε επίπεδο "κεντρικής επιτροπής", όχι αστεία!) απ’ τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες... Και γι’ αυτό δεν τίθεται εκτός νόμου...

Πόσο απέχει το "σε αφήνω να κάνεις την δουλειά σου για να μαζεύω πληροφορίες" απ’ το "σε ωθώ να κάνεις την δουλειά σου για να έχω κι εγώ δουλειά"; Πόσες είναι οι αποχρώσεις του ασφαλίτικου γκρίζου; Προς στιγμή το αφήνουμε στην κρίση σας.

Σάββατο 7 Γενάρη

terror Berlin truck

Πολλές αστοχίες... Μερικές περίεργες 2. Κατ’ αρχήν ο Anis Amri βρισκόταν υπό παρακολούθηση απ’ το καλοκαίρι του 2015 (εξαιτίας του εγκληματικού παρελθόντος του στην ιταλία, όπου έμεινε στη φυλακή για 4 χρόνια) παρότι είχε δηλώσει άλλο όνομα στη γερμανία για να πάρει την άδεια προσωρινής διαμονής. Το τηλέφωνό του και το σερφάρισμά του στο internet ήταν επίσης υπό παρακολούθηση, έτσι ώστε οι "αρχές ασφαλείας" να ξέρουν ότι έψαχνε συνταγές για κατασκευή βομβών. Επιπλέον την άνοιξη του 2016 είχε εκμυστηρευτεί σε "πληροφοριοδότη" ότι θέλει να αγοράσει ένα ΑΚ-47. Ήδη απ’ τον Φλεβάρη του 2016 θεωρούνταν επίσημα σαν επικίνδυνος, που μπορεί να διαπράξει τρομοκρατική ενέργεια ανά πάσα στιγμή.
Από τις αρχές Απρίλη του 2016 ο Amri βρισκόταν υπό "στενή παρακολούθηση" στο Βερολίνο. Η προσωπικότητά του ήταν επαρκώς γνωστή στη γερμανική αστυνομία: έκανε νταραβέρια, έπινε κόκα και ecstasy, δεν ήταν καθόλου "πιστός"· και είχε πάρει μέρος σ’ ένα μαχαίρωμα σ’ ένα μπαρ. Αυτά, πάντως, δεν τον οδήγησαν ξανά στη φυλακή. Είχε κάποιον φύλακα άγγελο: την συλλογή πληροφοριών ίσως· ή κάτι άλλο, πιο σοβαρό...
Αν και η αίτησή του (με το όνομα Ahmed Almasri, με το οποίο κυκλοφορούσε στη γερμανία) για μόνιμη παραμονή είχε απορριφθεί και έπρεπε να απελαθεί, το καλοκαίρι του 2016 οι γερμανικές αρχές ασφαλείας, ξέροντας τι άνθρωπος είναι, έκαναν ένα δώρο στον Amri: του έδωσαν άδεια μόνιμης παραμονής, στο όνομα που χρησιμοποιούσε. Τόσο ανόητες; Όχι. Μεταφράζουμε αυτούσιες τις σχετικές φράσεις του ρεπορτάζ:
Αυτό δεν ήταν λάθος αλλά μια υπολογισμένη κίνηση. "Για να μην βάλουμε σε κίνδυνο την σε εξέλιξη έρευνα και την παρακολούθηση του Amri" λέει ένας ανώτερος αξιωματικός ασφαλείας, "ο σκοπός μας ήταν να του δώσουμε μια fake αίσθηση ασφάλειας". Με άλλα λόγια το γερμανικό σύμπλεγμα της ασφάλειας έπαιζε κρυφτό, και ήθελε να πιστεύει ο Amri ότι δεν είναι γνωστή η πραγματική του ταυτότητα...

Πόσο απέχει το "σ' έχω στο χέρι" απ’ το θα με βόλευε να κάνεις αυτό που σκέφτεσαι;

Σάββατο 7 Γενάρη

Πολλές αστοχίες... Μερικές περίεργες 3. Ως εάν τα πιο πάνω να ήταν λίγα (σαν "υπόθαλψη εγκληματία", για να χρησιμοποιήσουμε την τρέχουσα ορολογία για τέτοιες περιπτώσεις, που φυσικά δεν αφορά τις "υπηρεσίες ασφαλείας"!...), στις 9 Σεπτέμβρη του 2016 οι μαροκινές μυστικές υπηρεσίες έστειλαν στις γερμανικές ένα επείγον και ακριβές σήμα: ότι ο τυνήσιος Anis Amri πρόκειται να κάνει τρομοκρατική ενέργεια στη γερμανία. Επειδή δεν υπήρχε καμία γερμανική αντίδραση σ’ αυτήν την πληροφορία, οι μαροκίνοι ασφαλίτες επανέλαβαν το ίδιο μήνυμα στις 11 Οκτώβρη. (Αυτά τα λέει το spiegel, όχι εμείς...)
Δεν υπήρχε καμία αντίδραση; Όχι ακριβώς. Ανάμεσα στις δύο μαροκινές ασφαλιτο-προειδοποιήσεις ο ομοσπονδιακός γενικός εισαγγελέας της γερμανίας διέταξε την παύση της παρακολούθησης του Amri… Και οι υπηρεσίες που τον παρακολουθούσαν θεώρησαν άνευ νοήματος να ζητήσουν την ανανέωση της άδειας... Απίστευτο; Ίσως, αλλά αληθινό.

Χωρίς επίσημη (τονίζουμε τη λέξη...) παρακολούθηση απ’ τον Οκτώβρη του 2016 ο Amri, χαμένος επίσημα απ' τα ραντάρ της γερμανικής αντιτρομοκρατίας, δεν έπαψε παρ’ όλα αυτά να απασχολεί το γερμανικό σύμπλεγμα της ασφάλειας. Σε μια τέτοια συζήτηση υψηλού επιπέδου, στις αρχές Νοέμβρη, οι ασφαλίτες απ’ το κρατίδιο του βόρειο Ρήνου - Βεστφαλίας βεβαίωσαν ότι τα ίχνη του Amri δεν έχουν χαθεί. Και φαίνεται ότι έτσι συνέβαινε, εφόσον το δημόσιο γερμανικό κανάλι wdr παρουσίασε τον "φάκελο" του Amri που είχε ενημερωμένα στοιχεία ως και τις 14 Δεκέμβρη - πέντε ημέρες πριν την επίθεση στην αγορά του Βερολίνου.
Αφού, όμως, δεν υπήρχε εισαγγελική διαταγή, η παρακολούθηση του Amri γινόταν απ’ τον Οκτώβρη "ανεπίσημα". Κι αφού γινόταν έτσι, και οι πληροφορίες που συγκεντρώνονταν ήταν "ανεπίσημες" - δεν κάνεις πλήρη και λεπτομερή αναφορά για κάποιον που δεν είσαι υποχρεωμένος να ασχολείσαι... Πράγμα που παραπέμπει σε κάποιο "ανεπίσημο" κύκλωμα μέσα στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Το οποίο έκανε τί ακριβώς, undercover (;) απέναντι στην "επίσημη" ιεραρχία της γερμανικής δημόσιας τάξης· ή, καλύτερα, έξω απ' τα ραντάρ της νομοθεσίας;
Κι αν κάποιο unofficial κύκλωμα - της - ασφάλειας είχε "επαφή" με τον Amri, έχοντας υπόψη ότι πρόκειται για "άτομο επικίνδυνο, που μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να κάνει τρομοκρατική ενέργεια", τι είδους ήταν αυτή η "επαφή"; Μόνο από μακρυά;

Πόσο απέχει η "υπόθαλψη εγκληματία" απ’ την ηθική αυτουργία στις πράξεις του;

Σάββατο 7 Γενάρη

Ευστοχίες... Συγχωρείστε μας αν γινόμαστε κουραστικοί μέσα απ’ την επανάληψη. Όμως πρόκειται για πόλεμο, παγκόσμιο πόλεμο, "ανορθόδοξο" σ’ αυτή τη φάση· και η εργατική θέση μας δεν μας επιτρέπει να "συνηθίσουμε" ή να βαρεθούμε και να ψάξουμε ιδιωτική κρυψώνα.
Το έχουμε υποστηρίξει απ’ τις σελίδες του Sarajevo: πρώτα φτιάχτηκε το (υποτίθεται) "κυριλέ" φασιστικό κόμμα "εναλλακτική για τη γερμανία" (AfD) και μετά άρχισαν οι "τρομοκρατικές επιθέσεις" σε γερμανικό έδαφος... Τι σατανική σύμπτωση!
Δεν είναι δύσκολο να κάνουμε βάσιμες υποθέσεις για το ότι υπάρχουν μέσα στο γερμανικό βαθύ κράτος μηχανισμοί και κυκλώματα που θα ήθελαν να "παίξουν" με την "τρομοκρατία". Γιατί; Διαλέγετε και παίρνετε:
- είτε επειδή πρέπει να αντιμετωπιστεί αυτή γερμανική κοινωνική αριστερά που φροντίζει τους πρόσφυγες· αλλά, προφανώς, κάνει, ή θα μπορούσε να κάνει και άλλα πράγματα·
- είτε επειδή πρέπει να υπάρξει και στη γερμανία κάποιο είδος "νομοθεσίας έκτακτης ανάγκης", patriot act·
- είτε επειδή πρέπει να στραπατσαριστεί το προφίλ της Μέρκελ: η σοσιαλδημοκρατία ίσως είναι καταλληλότερη για ορισμένες βρωμοδουλειές, όπως και άλλοτε·
- είτε επειδή ο γερμανικός στρατός πρέπει να γίνει πιο δραστήριος ("αντιτρομοκρατικά") πάντα·
- είτε για άλλους λόγους, που μας διαφεύγουν.
Αν στα στοιχεία του spiegel (τα οποία, ωστόσο, σερβίρονται μέσα σ’ ένα γενικό περίγραμμα που δεν υπονοοεί καθόλου ενεργητική συμμετοχή / συνενοχή τμημάτων του γερμανικού συμπλέγματος της ασφάλειας στο μακελιό της 19ης Δεκέμβρη...) προστεθεί και το "κλισέ" με την "ξεχασμένη" στο φορτηγό ταυτότητα (με το ψεύτικο όνομα...) του Amri, καθώς και η δικαιολόγηση του "ευρήματος" απ’ τον αρχισυνδικαλιστή των γερμανών μπάτσων, έχει κανείς μια γενική εικόνα της κατάστασης. Πιο επικίνδυνη και διαφορετικά επικίνδυνη σε σχέση με ό,τι υποδεικνύει η καθεστωτική προπαγάνδα: οι "τρομοκράτες" βρίσκονται μέσα στα πρωτοκοσμικά καπιταλιστικά κράτη, είναι τμήματα των μηχανισμών!

Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει τέτοια αδυναμία να γίνει αυτή η αλήθεια βάση της αναγκαίας πολιτικής δράσης κατά της κρατικής τρομοκρατίας, της μόνης που δρα πράγματι;

Παρασκευή 6 Γενάρη

Εντιμότητα, πάνω απ’ όλα. Φυσικά δουλεύουμε για την επιτυχία [σ.σ.: στις 12 Γενάρη...] αλλά νομίζω ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι... η αδυναμία να λυθεί τώρα δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε άλλη μια ευκαιρία σε τρεις μήνες... ή σε ένα χρόνο ή σε πέντα χρόνια, δεν ξέρω.
Αυτά δήλωσε ο ειδικός εκπρόσωπος (του πρώην γ.γ.) του οηε Espen Barth Eide για το "κυπριακό" εν όψει των συναντήσεων και των "διαπραγματεύσεων" της επόμενης εβδομάδας. Κι αν αυτός θέλει να είναι τίμιος, ποιος θα είναι άτιμος;
Καταλάβαμε. (Όχι ότι δεν είχαμε καταλάβει πριν, δηλαδή...)

Παρασκευή 6 Γενάρη

Λεφτά, πάνω απ’ όλα. Τώρα θα αρχίσει να ξεφουσκώνει η "υπόθεση Σώρρα"· αν και δεν χρειαζόταν μια δολοφονία γι’ αυτό. Για κάποιον περίεργο λόγο όμως, το παχύ κατακάθι της πολιτικής ιστορίας των τελευταίων 7 χρόνων στην ελλάδα διαμορφώνεται μέσα από φόνους. Τι "ιδιομορφία" είναι αυτή;
Πέρα απ’ αυτήν την ελληνική ιδιομορφία, επειδή η σπείρα στην οποία ανήκει είναι διεθνής, στις προηγούμενες περιπτώσεις (ανατολική ασία, λατινική αμερική) που παίχτηκε το ίδιο κόλπο, με ελαφρά διαφορετικές λεπτομέρειες (: προσαρμογή στα "τοπικά δεδομένα") έτσι τέλειωσε: κάποια στιγμή άρχισαν οι αποκαλύψεις... και οι πρωταγωνιστές "την έκαναν".
Όμως οι οπαδοί του "κύριου 600 δισεκατομμύρια" δεν ζουν σε έναν διαχωρισμένο κόσμο, μακρυά απ’ την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Το αντίθετο συμβαίνει. Τα βασικά συστατικά της επιτυχίας της απάτης με το "παγκόσμιο καταπίστευμα" υπάρχουν διάχυτα στα μυαλά και της σκέψης του πληθυσμού, έχουν πολύ μεγάλη επιρροή, θεωρούνται δεδομένα. Και το παράδοξο με τους συγκεκριμένους απατεώνες δεν είναι ότι έπεισαν πολλούς, αλλά το αντίθετο: ότι έπεισαν πολύ λιγότερους απ’ το πλήρες target group τους. Που είναι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Ας δούμε μερικά απ’ αυτά τα βασικά συστατικά.
Λεφτά υπάρχουν. Η ευκολία με την οποία απομονώθηκε μια πρόταση από μια προεκλογική κουβέντα του τότε υποψήφιου πρωθ. Παπανδρέου του Γ, και η ευκολία με την οποία έγινε μομφή σε βάρος του, θα έπρεπε να είχε εντοπιστεί απ’ τις αρχές του 2010. Αλλά όσα ακολούθησαν έδειξαν γιατί το "λεφτά υπάρχουν" και η σύντομη απογοήτευση του (πρώτου) "μνημονίου" στη συνέχεια, έγιναν τόσο μεγάλος νταλκάς: ο καθένας θα ήθελε να εξαγοραστεί με ένα καλό ποσό, αφού ποιο άλλο είναι "το νόημα της ζωής" εκτός απ’ τα φράγκα; Στα χρόνια της ευδαιμονίας, απ’ τις αρχές του ’90 και μετά, αυτή δεν ήταν η σημαία, το "ιερό" που όλοι προσκυνούσαν;
Η mainstream ενσωμάτωση στα μεταμνημονιακά χρόνια του "λεφτά υπάρχουν" ήταν (και είναι) το εθνικό νόμισμα: το τυπώνει η πατριωτική κυβέρνηση κατά βούληση, και οι μέρες της αφθονίας επιστρέφουν... Η πρόταση Σώρρα απομακρύνθηκε απ' αυτήν την χίμαιρα, για να δηλώσει ότι "λεφτά υπάρχουν σαν κρυμμένος θησαυρός". Παρότι φαίνεται παιδαριώδες (πράγμα που, όμως, αποδείχθηκε πλεονέκτημα), γεφύρωνε ικανοποιητικά με ένα άλλο κλισέ.

Παρασκευή 6 Γενάρη

Οι προδότες πολιτικοί. Ενώ η "επιστροφή στο εθνικό νόμισμα" λαδώνει πάντα τις μικροαστικές φαντασιώσεις, έχει αποδειχθεί πως έχει σοβαρές τεχνικές δυσκολίες. Το χειρότερο απ’ όλα: αποδείχθηκε ότι, με δεδομένες αυτές τις σοβαρές δυσκολίες, ο καταραμένος Σόιμπλε θα συνόδευε ευχαρίστως τους έλληνες ως την έξοδο απ’ το ευρώ. Οι εξελίξεις των δύο τελευταίων χρόνων θόλωσαν το δόγμα (που πρακτικά χρησιμοποιήθηκε μόνο εναντίον της πρώτης κυβέρνησης του Παπανδρέου του Γ) περί "εθνοπροδοτών πολιτικών" που ενώ θα μπορούσαν να λυτρώσουν το "έθνος" απ’ το ευρώ δεν το κάνουν. Τελικά οι πολιτικοί τι είναι; "Προδότες", "ανίκανοι" ή μόνο "αδύναμοι";
Το κενό ήρθε να καλύψει με επάρκεια το "λεφτά υπάρχουν σαν κρυμμένος θησαυρός". Η "προδοσία των πολιτικών" ανανεώθηκε: γιατί δεν χρησιμοποιούν αυτά - τα - λεφτά - που - υπάρχουν (και δεν είναι πια θέμα αλλαγής νομίσματος), ε; Μα επειδή είναι προδότες!
Συνεπώς, οι απατεώνες των 600 δις. πήραν με καθυστέρηση μεν αλλά και με ακρίβεια το μερίδιό τους απ’ το έπος των "αγανακτισμένων". Και (περίεργο;) όχι μόνο απ’ την "πάνω πλατεία" αλλά και απ’ την "κάτω". Σίγουρα ψηφοφόρους της Κουμουνδούρου.

Παρασκευή 6 Γενάρη

Συνωμότες για το κακό του λαού. Σ’ όλη την τροχιά της η ρητορική περί "προδοτών πολιτικών" δεν είχε να επιδείξει με σαφήνεια την υλική πλευρά της προδοσίας. Όσο εύκολο ήταν να κατηγορεί κανείς αυτούς που είχε ψηφίσει "για ξεπούλημα", άλλο τόσο δύσκολο ήταν να βρει τα αργύρια της προδοσίας. Ειδικά εφόσον οι "γερμανοί" (οι καταραμένοι Μέρκελ, Σόιμπλε και σία) δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται να βάλουν χέρι στα υποτιθέμενα "ασημικά της οικογένειας".
Η σπείρα του Σώρρα μετατόπισε την αναζήτηση του "στοιχείου του εγκλήματος": 600 δις είναι στη διάθεσή τους (των πουλημένων πολιτικών) και αυτοί δεν τα αξιοποιούν! Γιατί άραγε; Επειδή είναι πουλημένοι, για τι άλλο; Ταυτολογικό, αλλά επαρκές. Προφανώς και πρόκειται για συνωμοσία! Όμως (θαύμα, θαύμα!): για πρώτη φορά σ’ όλα αυτά τα χρόνια των θεωριών συνωμοσίας κατά των ελλήνων, αυτοί θα μπορούσαν επιτέλους να αντιδράσουν πρακτικά, και να την εμποδίσουν. Πως; Μα αξιοποιώντας οι ίδιοι τα 600 δις!!! Άμεση δημοκρατία, και τοις μετρητοίς!!! Η ιδέα του "κάντε αυτή τη δήλωση στην εφορία για την αποπληρωμή των χρεών σας" μπορεί να μοιάζει τολμηρή. Αλλά ήταν, επιτέλους, κάτι χειροπιαστά "αντισυνωμοτικό"! Και, φυσικά, ανακουφιστικό. Όχι, όμως ιδιοτελές. Αντίθετα. Εθνικά υπερήφανο!! Αυτό που δεν κάνουν οι πουλημένοι πολιτικοί στη μεγάλη κλίμακα το κάνει κάθε πατριώτης στη μικρή! Την ώρα που οι πολιτικές βιτρίνες σκιαμαχούν για το "εθνικό χρέος" κάθε ένας χωριστά ξεμπερδεύει με το δικό του, με μια απλή δήλωση (και 30 ή 60 ευρώ "συνδρομή" σ’ αυτούς που έχουν την πατέντα).
Ακόμα κι αν δεν υπήρχε αυτή η πατέντα, θα έπρεπε να εφευρεθεί! Ήταν ώριμο ζητούμενο όλων των θεωριών συνωμοσίας. Ήταν το ξεπέρασμα των πρακτικών αδιεξόδων τους!!!

Παρασκευή 6 Γενάρη

Του έλληνα ο τράχηλος... Όλα τα πιο πάνω θα έπρεπε, φυσικά, να έχουν μια εθνικιστική συσκευασία. Εκεί η σπείρα του Σώρρα έγινε γραφική, και ενδεχομένως έχασε ένα μέρος στρατολόγησης που το είχε (κατά τα υπόλοιπα) στο πιάτο. Αυτοί οι "άμπρα κατάμπρα" όρκοι με μπόλικο Δία μέσα παραείναι cult.
Ωστόσο αν δει κανείς μόνον αυτό το τμήμα της απάτης σαν κοινωνιολογικό πείραμα, τότε μάλλον πετυχημένο θα πρέπει να θεωρηθεί. Πρόκειται για αυτό το είδος του μικροαστικού κυνισμού που στις mainstream εκδοχές του δεν έχει "Δία", έχει όμως τον ίδιο ενσωματωμένο οππορτουνισμό: αν είναι να καβατζωθούμε, και στον Δία ορκιζόμαστε, και στον Άρη, και στον Δ του Κενταύρου!!! Σιγά μην κολώσουν οι μικροαστοί! Τέτοιου είδους κοινωνιολογικά πειράματα έχουν γίνει αλλού στο παρελθόν, και γνώρισαν μεγάλη φήμη. Δυστυχώς η ελληνική εκδοχή δεν προορίζεται να έχει την ίδια παγκόσμια αναγνώριση. Είναι λούμπεν.
Υπάρχει ωστόσο ένας παράξενος ελκυστής της ελληνικής μικροαστικής κουτοπονηριάς. Το θεώρημα της σπείρας ότι ο Σώρρας "πούλησε στις ηπα υπερεξελιγμένη διαστημική τεχνολογία"!! Κανονικά αυτό θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει καγχασμούς. Όμως όχι! Φαίνεται ότι η υποκουλτούρα των "ελ" έχει κάνει την υπόγεια (και υποδόρεια) μαζική δουλειά της, έστω κι αν οι ιερείς της δεν σκέφτηκαν (προ Σώρρα) να την χρυσώσουν με 600 δις!!

Παρασκευή 6 Γενάρη

Σάρκα απ’ τον εθνικό κορμό. Η σπείρα του Σώρρα είχε στόχο την είσοδο στη βουλή, κάτι που (κατά την ταπεινή μας γνώμη) ήταν εφικτότατο! Είχε αποκτήσει ήδη την δομή "κόμματος" (με αρκετές "τοπικές οργανώσεις", γραφεία, κλπ) και είχε καταφέρει να βάλει στο χέρι τους πρώτους τοπικούς άρχοντες... (Το ίδιο ακριβώς είχε πετύχει και στα προηγούμενα κόλπα, τόσο στις φιλιππίνες όσο και στη λατινική αμερική....) Τι σόι τύποι είναι αυτοί οι δήμαρχοι που έκαναν τα deal με την συμμορία το αφήνουμε σ’ εσάς. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η "πρόσβαση στην τοπική αυτοδιοίκηση", έστω μικρή στην αρχή, θα χρησιμοποιούνταν πολλαπλασιαστικά στη συνέχεια.
Αλλά το ελληνικό κοινοβούλιο είναι ήδη πιστό είδωλο της μικροαστικής παρακμής. Όπως οι οπαδοί της συμμορίας είναι αυθεντικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας.
Σίγουρα υπάρχουν και αντι-δείγματα. Ναι· αισχρές μειοψηφίες. Όμως αν πούμε ότι το "δείγμα Σώρρα" κατάγεται κατευθείαν απ’ το ιδεολογικό mainstream της 5ης Μάη του ’10 και της "αγανάκτισης του λαού" θα θεωρηθούμε πολύ αισχροί;
Ε;

Πέμπτη 5 Γενάρη

Μεξικό ακριβά καύσιμα

Μεξικό ακριβά καύσιμα

Gasolinazo. Έτσι λένε στο μεξικό την αύξηση των τιμών βενζίνης και πετρελαίου κατά 20% απ’ τις αρχές του χρόνου. Η αρχική αντίδραση ήταν ήπια: μπιτόνια και ουρές στα βενζινάδικα τις τελευταίες ημέρες του χρόνου (πάνω φωτογραφία). Αλλά πόσο να βγει κανείς έτσι;
Οπότε οι επόμενες αντιδράσεις ήταν "η αξιοποίηση των καυσίμων με άλλο τρόπο" (κάτω φωτογραφία). Ιδιοκτήτες φορτηγών και ταξί, μαζί με απλούς ιδιώτες γιωταχήδες (και κάθε άλλον διατεθειμένο), στήνουν οδοφράγματα σε εθνικές οδούς αλλά και κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων. Ε, επί τη ευκαιρία γίνονται και λεηλασίες πολυκαταστημάτων.
Οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες (πρατηρίων) καυσίμων λένε ότι θα κλείσουν τα μαγαζιά τους λόγω της "έκρυθμης κατάστασης". Άραγε μια κοινωνία χωρίς βενζίνη είναι όπως μια κοινωνία χωρίς χρήμα, δηλαδή στα πρόθυρα του κομμουνισμού;
Ή στα πρόθυρα του mad Max;

Πέμπτη 5 Γενάρη

Τρόπος του λέγειν. Ο υπ.αμ. της τουρκίας Fikri Işık αναρωτήθηκε χτες μεγαλόφωνα:
...Ελπίζαμε ότι όλες οι δυνάμεις της συμμαχίας, πρώτ’ απ’ όλα οι ηπα, θα έδιναν αεροπορική και άλλη υποστήριξη στην επιχείρηση "ασπίδα του Ευφράτη". Αλλά είναι πρόκληση για την σκέψη το γεγονός παρότι είμαστε σύμμαχοι στο νατο για πολλά χρόνια, και παρότι η συμμαχία φτιάχτηκε εναντίον τους isil, η συμμαχία δεν υποστηρίζει την επιχειρήσης "ασπίδα του Ευφράτη" που γίνεται απ’ τον free syrian army και υποστηρίζεται απ’ τον τουρκικό στρατό. Η al-Bab είναι πολύ κρίσιμη θέση για την μάχη κατά του isil…
Γκρίνια. Πρωτ’ απ’ όλα τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού (το συριακό πεζικό είναι αμφίβολο πόσο είναι σε θέση να συμμετάσχει) την στηρίζει με αεροπορικούς βομβαρδισμούς η Μόσχα. Ύστερα το άλλο: πότε στήριξαν οι αμερικάνοι την "ασπίδα του Ευφράτη", από τότε που ξεκίνησε; Ποτέ. Άρα;
Τέτοιες και άλλες τουρκικές δηλώσεις προκάλεσαν έναν θόρυβο σχετικά με το κατά πόσον η Άγκυρα το σκέφτεται να πάρει πίσω την αεροπορική βάση του Incirlik απ’ την αμερικανική (και όχι μόνο) χρήση.
Αστείο. Αν όχι για άλλους λόγους τουλάχιστον γι’ αυτό: η Άγκυρα διαπραγματεύεται μέσω Incirlik. Αν πάρει πίσω τις "εξυπηρετήσεις" σε τρίτους θα χάσει ένα καλούτσικο χαρτί.

Πέμπτη 5 Γενάρη

Πλάκα έχει (η επίλυση του κυπριακού) 1. Η αναδημοσίευση είναι απ’ την καθεστωτική (και "απορριπτική") νοτιοκυπριακή εφημερίδα "φιλελεύθερος":
...Ερωτηθείς αν η διάσκεψη θα είναι εξαμερής, ο Πρόεδρος είπε ότι "η διάσκεψη θα είναι υπό μορφή πενταμερούς με την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας και του εκπροσώπου της ελληνοκυπριακής κοινότητας παρόντος"...
Υπό άλλες συνθήκες θα έπαιρνε κάποιος το χεράκι του ανθρώπου που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το 4, το 5 και το 6, θα του έδειχνε τα δάκτυλά του, και θα τον έβαζε να ξαναμάθει να μετράει. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε· μπράβο Νικολή!
Όχι υπό τις τωρινές: ελληνοκυπριακές και ελληνικές πολιτικές βιτρίνες απλά κοροϊδεύουν, για εσωτερική κατανάλωση. Γιατί κατά τα άλλα ο οηε ξαναεπιβεβαίωσε χτες ότι στο τραπέζι στις 12 Γενάρη (επιμένουμε: αν και όταν έρθει αυτή η στιγμή - αν και μπορεί να είναι τραπέζι σε ταβέρνα...) θα είναι 5 καρέκλες, και κάθε κώλος θα έχει μία και μόνο θέση και ιδιότητα. Η ιδιότητα του κυρ Νίκου θα είναι αυτή του "εκπροσώπου των ε/κ" - το στέμα του προέδρου θα το αφήσει στο βεστιάριο. Η φιλοδοξία του Αναστασιάδη να κάθεται σε δύο καρέκλες, μετακινούμενος ελαφρά και με χάρη πότε στην μία και πότε στην άλλη είναι εκτός προγραμματισμού (εδώ που τα λέμε τι άλλο θα ήταν;).
Ξεκαθάρισε πάντως (για εμάς) το γιατί το ελληνικό και ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος παίζουν αυτό το "στην κόψη του ξυραφιού" παιχνιδάκι: να μην υπάρξει καμία συμφωνία ("να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες", as usual) απ’ την μια μεριά· αλλά η αποτυχία - της - Γενεύης να χρεωθεί στην τουρκοκυπριακή ή/και στην τουρκική πλευρά· και πάντως όχι στην ελληνική / ελληνοκυπριακή. Τον Απρίλη, ή λίγο αργότερα, πρόκειται να γίνει διαγωνισμός για την ανάθεση ερευνητικών γεωτρήσεων σε θαλάσσια οικόπεδα στα οποία τόσο η Άγκυρα όσο και οι τουρκοκύπριοι αμφισβητούν έντονα (και μάλλον βάσιμα) τα δικαιώματα της Λευκωσίας.
Όπως είναι γνωστό (;) σε προηγούμενες γεωτρήσεις σε νότια οικόπεδα δεν βρέθηκαν οι θρυλικοί θησαυροί γκαζιού που περίμεναν τρίβοντας προκαταβολικά τα χέρια τους διάφοροι ελλ-. Ψιλοπράγματα τελικά. Οπότε καίγονται μπας και βρουν θησαυρούς σε πιο βόρεια οικόπεδα. Αλλά δεν είναι δικά τους.
Οι εταιρείες που αναλαμβάνουν τέτοιες δουλειές, αν υπάρχουν τίποτα συνοριακές εκκρεμότητες, ζητούν και την γνώμη των υπ.εξ. των κρατών τους. Οι εκκρεμότητες, φυσικά, θα συνεχίσουν να υπάρχουν χωρίς συμφωνία. Αν, όμως, το "ναυάγιο" το έχει χρεωθεί η ελληνική πλευρά είναι εύλογο τι θα συμβουλεύσουν αυτά τα υπ.εξ. Αν το έχει χρεωθεί η τουρκική, Λευκωσία και Αθήνα ελπίζουν ότι τα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαϊκών ερευνών θα "πιέσουν" τα ανάλογα υπ.εξ., να ζορίσουν την Άγκυρα. Φτιάχνοντας κλίμα ελληνοκυπριακού "αντιιμπεριαλισμού".
Σ’ όλο αυτό το παιχνιδάκι οι ελληνάρες τύπου Κοτζιά και ο (σχεδόν) υπόδικος Αναστασιάδης κυνηγούν μάλλον τις σκιές τους. Γιατί ναι μεν είναι εύκολο να μην υπάρξει καμία συμφωνία στις 12 ή στις 13 Γενάρη, και αντί γι’ αυτό "παράταση των διαπραγματεύσεων". Αλλά είναι εξίσου εύκολο διάφοροι διεθνείς παίκτες να μην χρεώσουν κανέναν για την αποτυχία. Γιατί θα έπρεπε; Μπορούν να κτυπήσουν και τις δύο πλευρές φιλικά στην πλάτη, με ένα "καλά το πάτε, συνεχίστε", αφήνοντας την εκκρεμότητα να σέρνεται.
Σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο τα επίδικα θαλάσσια οικόπεδα θα πρέπει να παραμείνουν στο ψυγείο - "για το καλό της λύσης που όλοι θέλετε!" Ε;
Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου το ζητούμενο της ελληνικής / ελληνοκυπριακής φανφάρας. Μετά την αθόρυβη αποτυχία που συμπυκνώνεται στο "πενταμερής συμφωνήθηκε, πενταμερής θα γίνει" (ούτε "ν-μερής", ούτε "4-5-6μερής") καιροφυλακτεί η επόμενη αθόρυβη αποτυχία: άντε παληκάρια... λίγο σπρώξιμο ακόμα και θα το λύσετε το ρημαδοκυπριακό!
Μμμμμμμ.....

Πέμπτη 5 Γενάρη

Πλάκα έχει (η επίλυση του κυπριακού) 2. Όχι καρφί αλλά ταβανόπροκα ήταν αυτά που δήλωσε ο αρχιτράγος Πάφου (κι εκεί κράτος εν κράτει είναι οι παπάδες) στην "εισήγησή του για το κυπριακό", στις 13 Δεκέμβρη, στην "ιερά σύνοδο" (η κεντρική επιτροπή του χριστιανικού βαθέος κόμματος / κράτους στη νότια κύπρο...) όπου (τι περίεργο;) προτείνει να σταματήσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Αναφερόμενος στη συμφωνία της 1ης Δεκέμβρη στο μοντ Πελεράν, βάσει της οποίας θα γίνουν και οι επερχόμενες "διαπραγματεύσεις", ο αρχιτράγος δήλωσε:
Λέγεται από πολλούς ότι το πάθος του ποτού οδήγησε τον Πρόεδρο, στις μεταμεσονύχτιες ώρες, στην απροϋπόθετη αποδοχή όλων των όρων του κατακτητή. Δεν συμμερίζομαι αυτή την εκδοχή γιατί παρών στο δείπνο ήταν και ο διαπραγματευτής της πλευράς μας ο οποίος ούτε παραιτήθηκε ούτε καν διαμαρτυρήθηκε.
Ουάου!!! Το τσούζει ο κυρ Νίκος, ε; Και παρασέρνεται απ’ τον εθνικό εχθρό... Αλλά ο αρχιτράγος, αφού καρφώνει "τον άνθρωπο που θα ήθελε να έχει δύο θέσεις στη Γενεύη" λέει ότι δεν ανησυχεί επειδή δεν ήταν (και δεν είναι) μόνος του... Όμως αν η συνοδεία του έχει κι αυτή ανθρώπινες (και όχι υποχρεωτικά ομολογημένες) αδυναμίες;
(Λέτε γι' αυτό πρόεδρος Νίκος να θέλει δυο καρέκλες; Επειδή τα βλέπει όλα διπλά; Ή για να μη σωριαστεί άμα κάθεται σε μία; Άβυσσος η ψυχή των προέδρων!)

Τετάρτη 4 Γενάρη

Υψηλή (διαπραγματευτική) τακτική. Όσα έγραψαν στην ηλεκτρονική τους έκδοση "τα νέα" την Παρασκευή (ότι δηλαδή ορατός είναι πλέον ο κίνδυνος να ναυαγήσει πριν καν πραγματοποιηθεί η πολλά υποσχόμενη Διάσκεψη της Γενεύης για το κυπριακό) αποτέλεσαν τελικά την κοινή εκτίμηση Αθήνας και Λευκωσίας κατά τη συνάντηση μεταξύ Αναστασιάδη – Τσίπρα, με συμμετοχή των υπ.εξ.
Και είναι ως προς αυτήν αρκούντως ενδεικτικό το γεγονός ότι κεντρικός άξονας των εναλλακτικών αποφάσεων στις οποίες κατέληξαν, σκοπούν κυρίως στην αντιμετώπιση του ενδεχόμενου να χρεωθεί με την ευθύνη του αδιέξοδου η ελληνική πλευρά. Κάτι που προκρίνεται από τις ηγεσίες των δύο αδελφών χωρών, έως και καταστροφικό.

Αυτά έγραφαν πριν δύο ημέρες, στις 2 Γενάρη, τα καθεστωτικά "νέα", με την υπογραφή του ελληνοκύπριου "πατριώτη" Ανδρέα Χαραλαμπίδη (ψευδώνυνο: Άνθος Λυκαυγής). Υποθέτουμε ότι η πηγή των πληροφοριών ήταν κάποιο κυβερνητικό "όχι χαρτί"...
Το ίδιο "όχι χαρτί" έφτασε και στην καθεστωτική "καθημερινή". Που στις 3 Γενάρη έγραφε: Επι της ουσίας, στην τελευταία επαφή που είχαν την περασμένη Παρασκευή οι κ. Τσίπρας και Αναστασιάδης στην Αθήνα, παρόντων των δύο υπ.εξ. Ν. Κοτζιά και Ι. Κασουλίδη, έγινε συζήτηση γύρω από δύο βασικά θέματα ενόψει της Γενεύης. Πρώτον, ως προς την ανάγκη να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η "ενοχοποίηση" της ελληνικής ή ελληνοκυπριακής πλευράς για ένα πιθανό "ναυάγιο" της πολυμερούς διάσκεψης της Γενεύης. Και, δεύτερον, ως προς τη νομική φόρμουλα που θα διέπει την παρουσία της κυπριακής δημοκρατίας στην πολυμερή, αλλά και ύστερα από αυτήν, εφόσον, βεβαίως, προχωρήσει σσυμφωνία για τη λύση...
Το ότι η "εθνική" κυβερνητική πολιτική καθοδηγεί και την "εθνική" δημοσιογραφική δημαγωγία είναι εύλογο. Ούτε "αντιπολίτευση" ούτε τίποτα. Ας το σημειώσουμε, λοιπόν, άλλη μια φορά: τσάτσοι, εθνικιστές, δημοσιογράφοι!
Πέρα απ' αυτό, το ότι ο ελληνικός εθνικός κορμός σχεδιάζει το "ξεκάρφωμά" του στη Γενεύη σημαίνει, απλά, ότι σχεδιάζει το "ναυάγιο". Αλλά, επειδή αυτό ίσως βολεύει και την Άγκυρα, το κακό δεν θα είναι μεγάλο. Αρκεί να το χρεωθεί η Αθήνα... Αν και το πρακτικότερο είναι να λέει ο καθένας ό,τι θέλει...
Θα δείξει. Εν τω μεταξύ είναι πιθανό να μην πάει στη Γενεύη ούτε ο έλληνας πρωθ. ούτε ο τούρκος πρόεδρος (ή ο τούρκος πρωθ.). Φαίνεται ότι το επίπεδο αντιπροσώπευσης των 3 εγγυητριών δυνάμεων θα καθοριστεί απ’ το Λονδίνο. Αν η αγγλική κυβέρνηση κρίνει (κάτι που θεωρούμε πιθανό) ότι η "διάσκεψη" θα είναι απλά διεκπεραιωτική επιβεβαίωση του ότι χρειάζεται ακόμα δουλειά για να υπάρξει συμφωνία και στείλει στη Γενεύη τον υπ.εξ. της (τον "πολύ" Τζόνσον...) τότε και η Αθήνα και η Άγκυρα θα στείλουν ομόλογους αξιωματούχους.
Ε, δε χάθηκε ο κόσμος!...

Τετάρτη 4 Γενάρη

Τα μαύρα κουστούμια. Ξέροντας τον τρόπο με τον οποίο τα μεσοστρώματα και ο "σκληρός" (θεσμικά) πυρήνας του ελληνικού κράτους "επικοινωνούν" θα διακινδυνεύσουμε την πρόβλεψη ότι η υπόθεση με την μαζική δωροδοκία ιδιωτών και νοσοκομειακών γιατρών απ’ την γερμανο-ελβετική novartis θα σέρνεται για πολλά χρόνια. Μέχρι κάπου να χαθεί. Ο αριθμός 4.000 (γιατροί) για τους οποίους έδωσαν στοιχεία στα αμερικανικά δικαστήρια δύο στελέχη του ελληνικού "τμήματος πωλήσεων" της novartis είναι πολύ μεγάλος για να πέσει μαχαίρι...
Αλλά στην πραγματικότητα είναι μικρός, ίσως πολύ μικρός. Γιατί δεν ήταν μόνο η novartis που "δούλευε" έτσι. Όλες οι φαρμακευτικές και ιατρικού εξολισμού γενικά, διεθνείς ή ελληνικές συνεργαζόμενες, έκαναν ακριβώς τα ίδια. Δωροδοκούσαν για να συνταγογραφούνται τα προϊόντα τους - και όχι μόνο φάρμακα. Οι άντρες (συνήθως) αλλά και οι γυναίκες πωλητές με τα μαύρα ρούχα και τις samsonite στο χέρι ήταν κοινότοπο θέαμα, φόρα μόστρα, στα δημόσια νοσοκομεία επί πολλά χρόνια. Το ίδιο κοινότοπος ήταν ο "αέρας" τους.
Όλοι ήξεραν...

Τετάρτη 4 Γενάρη

Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας. Αν και η σχεδόν μοναδική καταγγελία για την πραγματική ιδιωτικοποίηση του ελληνικού δημόσιου συστήματος υγείας ήταν (και παραμένει) το "φακελάκι", δεν ήταν ποτέ αυτή η μόνη πρακτική. Οι δωροδοκίες τόσο από τις φαρμακευτικές όσο και από κάθε άλλο εργολάβο / προμηθευτή ήταν στην ημερήσια διάταξη: οι (συχνά θηριώδεις) υπερκοστολόγησεις ή/και ψεύτικες κοστολογήσεις έφτιαξαν πολλές, πάρα πολλές ιδιωτικές περιουσίες "καθώς πρέπει ανθρώπων", σ΄όλη την επικράτεια. Και δεν ήταν / είναι μόνο οι δωροδοκίες σε "ζεστό" χρήμα. Είναι και οι υπόλοιπες "παροχές": δωρεάν ταξίδια και κυριλέ διαμονή στο εξωτερικό για διάφορα συνέδρια, κλπ κλπ...
Ποιοι τα πλήρωναν όλα αυτά; Κατ’ αρχήν οι δημόσιοι προϋπολογισμοί και τα ασφαλιστικά ταμεία. Ούτε στον έναν τομέα ούτε στο άλλο υπάρχουν "αθώοι". Προφανώς τα κατά καιρούς "αρμόδια στελέχη" είχαν τα δικά τους μερδικά απ’ τις μίζες και τις δωροδοκίες. Έτσι ώστε, τελικά, να φτάνει στα τέλη του 2016 η εμπλοκή του αμερικανικού δικαστικού συστήματος (εν μέρει και λόγω του σε εξέλιξη οικονομικού / εμπορικού πολέμου ηπα - ε.ε.) για να "ακουστεί" (όσο ακούγεται) κάτι τις...
Χρεωκόπησαν και χάρη σ’ αυτή την μαζική μεταφορά χρήματος από δημόσια ταμεία (ασφαλιστικά, κρατικά) σε ιδιωτικές τσέπες (bonus πωλητών των εταιρειών, κέρδη, δωροδοκίες γιατρών και διοικητικών, κλπ) τα ντόπια ασφαλιστικά ταμεία; Πέρα για πέρα: ναι! Συνδέεται η υπόθεση novartis (και οι υπόλοιπες "άγνωστες" παρόμοιες) με αυτή την χρεωκοπία; Πέρα για πέρα: όχι! Για την χρεωκοπία των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων φταίει, ως γνωστόν, η... τρόικα, ο... Σόιμπλε, το... δντ....
Θα επεκταθεί στο ελλαδιστάν η έρευνα και για τις υπόλοιπες χρόνιες και μαζικές δωροδοκίες των γιατρών; Όχι! Θα ζητηθούν ποτέ πίσω όλα τα ποσά που υπεξαιρέθηκαν μ’ αυτές τις χρόνιες οργανωμένες συνταγραφήσεις και τις υπερκοστολογήσεις; Όχι! Θα ζητιούνται, μόνο, ως γνωστόν, οι ..."γερμανικές αποζημιώσεις"...

Τετάρτη 4 Γενάρη

Η εξαχρείωση. Αυτά τα "όχι" είναι τρομακτικά, και από οικονομική άποψη, αλλά όχι μόνον απ’ αυτή. Η τάξη μας έχει πληρώσει και πληρώνει τριπλά και τετραπλά τον πλουτισμό της ελληνικής "μικρομεσαίας τάξης" (και της ανώτερης φυσικά): μέσα απ' την εκμετάλλευση της εργασίας κατ' αρχήν· και ύστερα μέσα απ’ την φορολογία, μέσα απ’ τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, και, φυσικά, cush με τα "φακελάκια" εδώ ή εκεί.
Εξίσου τρομακτικό είναι το γεγονός ότι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ (οι ορκισμένοι/ες στον Ιπποκράτη) μέσα σ’ αυτά τα κόλπα. Όχι. Υπήρχαν και υπάρχουν γιατροί ακέραιοι, έντιμοι, "καθαροί". Και μέσα σ’ ό,τι λέγεται "δημόσιο σύστημα υγείας", και έξω από δαύτο. Μόνο που ποτέ δεν τόλμησαν αυτό που ήταν όχι το ιατρικό αλλά το συνειδησιακό (και εν τέλει βαθιά πολιτικό) καθήκον τους: να βάλουν οι ίδιοι τα δάκτυλα στις πληγές, να υποδείξουν οι ίδιοι με τρόπο αδιαπραγμάτευτο και ανυποχώρητο όσους συμμετείχαν (ή/και συμμετέχουν) στο "μεγάλο φαγοπότι", να μπουν μπροστά στο ξεκαθάρισμα αυτής της γιγάντιας προσοδικής πανούκλας.
Ο "κλάδος" και τα "συμφέροντα του κλάδου" σκέπασαν τα πάντα. Και δεν είναι μόνο η δημόσια υγεία το πεδίο της τέτοιας καταστροφής.

Τετάρτη 4 Γενάρη

Επιμύθιο; Θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε αλλιώς; Μ’ όλη την μικρότητά μας τολμάμε να πούμε ναι. Όταν στις αρχές του 2011 σαν αυτόνομοι εργάτες είχαμε το θράσος να υποδείξουμε δημόσια ότι 4 (και μόνον 4) θα έπρεπε να είναι τα "μέτωπα" όπου, μέσα απ' την επεξεργασία τολμηρών εργατικών θέσεων, θα ανασυντάξουμε τις όποιες δυνατότητες εργατικού ανταγωνισμού μέσα στην κρίση και ενάντια στην υποτίμηση της εργασίας με την α λα ελληνικά / προσοδικά διαχείρισή της, (δηλαδή: α) ο βασικός μισθός / ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, β) το δημόσιο σύστημα υγείας, γ) το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και δ) ο συνολικός χρόνος του "εργασιακού βίου"), όταν είχαμε τολμήσει λοιπόν να πούμε τέτοια πράγματα υποστηρίζοντας ότι αυτοί οι 4 τομείς είναι στρατηγικής σημασίας για το μέλλον της σύγχρονης εργατικής τάξης, ξέραμε ότι τίποτα δεν θα ήταν εύκολο. Το αντίθετο: όλα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολα.
Στο πρώτο πράξαμε το καλύτερο δυνατό, πέρα και απ’ τις δυνάμεις μας, και συνεχίζουμε. Στο δεύτερο δεν ήταν δυνατό να κάνουμε κάτι περισσότερο απ’ το να καταθέσουμε δημόσια μερικές απ’ τις βασικές παραμέτρους του ζητήματος - το κάναμε (η χρεωκοπία των δημόσιων υπηρεσιών υγείας). Για το τρίτο κάναμε κάποιες προκαταρκτικές προσεγγίσεις (σα συνέλευση του game over). Για το τέταρτο τίποτα. Ποιος θα μας κατηγορήσει, όμως, ότι υπήρξαμε "λίγοι";
Δεν ήρθαν ως τώρα τα αποτελέσματα που έπρεπε. Γιατί παντού και πάντα οι τεκμηριωμένες αυτόνομες εργατικές θέσεις μας σκόνταφταν πάνω στο ίδιο θηρίο: αυτήν την αμίμητη (αλλά και στημένη) ντόπια μικροαστική "επαναστατικότητα", που θεωρεί τα πάντα ασήμαντα εκτός... απ’ την αλλαγή κυβερνήσεων και τις μισοκακόμοιρες κατάρες στους "ξένους".
Εντάξει. Έγινε κάτι άλλο, από άλλους; Όχι. Κι έτσι ο καιρός πέρασε και περνάει...

Τρίτη 3 Γενάρη

Η αριθμητική του εθνικού καιροσκοπισμού. Τελικά αυτή η περιβόητη "σύσκεψη για το κυπριακό", στις 12 Γενάρη στη Γενεύη, τι θα είναι; "Πολυμερής"; Ή "πενταμερής"; Ή τίποτ' άλλο;
Για τον ελληνικό εθνικό κορμό θα είναι ... "πολυμερής". Και είναι απλό το γιατί: όλη η εθνικά υπεύθυνη δημαγωγία θα την πουλήσει έτσι, τελεία και παύλα. Κι αφού έτσι θα την πουλήσει, έτσι θάνε. Ποιος θα αμφισβητήσει την εθνική μηντιακή αλήθεια; Ποιος θα αμφισβητήσει τα κυβερνητικά non papers; Ακόμα και οι γάτες της Γενεύης δυο χιλιόμετρα γύρω απ’ το "τραπέζι", θα θεωρηθούν παρούσες - γιατί όχι;
Για τον ελληνοκυπριακό εθνικό κορμό όμως; Χμμμμ... Θα είναι τετραμερής!!! (;;;) Ή όχι; Θα είναι εξαμερής!!!! (;;;). "Ότι γουστάρουμε θα είναι!" θα μπορούσε να πει ο πρόεδρος Αναστασιάδης, που σε μια ιδιαίτερα διασκεδαστική συνέντευξή του (μπορείτε να την βρείτε στο site της νοτιοκυπριακής εφημερίδας "πολίτης") κεντάει, κυριολεκτικά:
Ερώτηση: Τι γίνεται με το θέμα της εκπροσώπησης της Κυπριακής Δημοκρατίας; Έγινε μια δήλωση από τον εκπρόσωπο Τύπου του ΔΗΣΥ ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα εκπροσωπείται στο ανώτατο επίπεδο από τον Πρόεδρό της.
Απάντηση: Πολύ ορθά ανέφερε ο κ. Προδρόμου. Και είτε το θέλουν είτε όχι οι οποιοιδήποτε, μία διεθνής σύμβαση ακυρούται, μεταβάλλεται, τροποποιείται ή άλλως πως εάν το σύνολο των συμβαλλομένων μερών συμμετέχουν. Στη λεγόμενη πενταμερή, που δεν είναι πενταμερής, θα παρίσταμαι από τη μια εκπροσωπώντας την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκπρόσωπος ενός εκ των συμβαλλομένων μερών, αλλά και ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας που επηρεάζεται από την ύπαρξη των εγγυήσεων.
...
Ερώτηση: Άρα όταν λέτε ότι δεν θα είναι πενταμερής, εννοείτε ότι θα είναι εξαμερής. Με την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Απάντηση: Βεβαίως. Θα είναι τετραμερής αν θέλετε, με τη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων. Τετραμερής γιατί; Το ένα συμβαλλόμενο μέρος είναι η Κύπρος τα άλλα τρία είναι οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Ενδιαφερόμενα όμως άμεσα μέρη είναι και οι δύο κοινότητες. Συνεπώς τα τέσσερα μέρη που υπέγραψαν τη συνθήκη είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και στην άλλη πλευρά οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, συνεπώς είναι τα συμβεβλημένα μέρη, όμως επειδή οι εγγυήσεις αφορούν και τις δύο κοινότητες θα είναι και οι δύο κοινότητες.
Ερώτηση: Άρα σχηματικά μιλάμε για έξι μέρη.
Απάντηση: Έξι.

Έτσι είναι αν έτσι γουστάρετε! Μόνο που στην "εξάδα" που πουλάει ο πρόεδρος (και ποιος αγοράζει;) δύο καρέκλες θα είναι μία. Και θα κάθεται ο Αναστασιάδης (έτσι λέει), φαρδιά πλατιά: πότε σαν "εκπρόσωπος των ελληνοκυπρίων" και πότε σαν "πρόεδρος, εκπρόσωπος και των δύο κοινοτήτων".
Συνεπώς ο Αναστασιάδης (λέει ότι) θα είναι ... διμερής από μόνος του! Με τις υγιές σου γίγαντα!
Σχίζο! Σχίζο!

Τρίτη 3 Γενάρη

Κρίσεις ειλικρίνειας. Σε άλλα σημεία της ίδιας συνέντευξης ο αδελφός κύπριος πρόεδρος κάνει κουρέλια την ελληνική (και προοριζόμενη για εσωτερική κατανάλωση) δημαγωγία. Η "πολυμερής" που έχει γίνει ρουτίνα στα μέρη μας, δεν υπάρχει ούτε κατά φαντασία.
Ερώτηση: Η ΕΕ θα είναι στο τραπέζι της ασφάλειας;
Απάντηση: Των εγγυήσεων όχι. Δεν βλέπω γιατί μπορεί. Δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Αυτό που λέω είναι ότι θα είναι στη Γενεύη. Θα διαδραματίζουν συμβουλευτικό ρόλο όπως και τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Θα είναι για να υποβοηθήσουν τα μέρη. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι όταν διαπραγματεύεσαι μια διεθνή συνθήκη, εκείνοι που τη διαπραγματεύονται - μια υπάρχουσα διεθνή συνθήκη - είτε τη σύναψη είτε και όχι, είναι τα συμβαλλόμενα μέρη.
Μόνο που, πριν καμιά 10αριά ημέρες, η Αθήνα δήλωνε σίγουρη ότι "στο τραπέζι της ασφάλειας" θα συμμετέχει οπωσδήποτε και η ε.ε...
Αποδεικνύει, ακόμα, ότι ήταν εντελώς σωστά αυτά που έχει υποστηρίξει η ασταμάτητη μηχανή (Πέμπτη 29/12, ...τα παραμύθια τους...):
Ερώτηση: Στην περίπτωση συμφωνίας στη Γενεύη θα υπάρξουν υπογραφές;
Απάντηση: Δεν τέθηκε ποτέ θέμα υπογραφών, όπως δεν υπεγράφη το σχέδιο Ανάν από κανέναν. Εκείνοι που θα το εγκρίνουν είναι ο λαός. Για αυτό και η συμφωνία είναι ότι παραπέμπονται σε δύο ταυτόχρονα δημοψηφίσματα. Ο λαός είναι που με την ψήφο του θα εγκρίνει ή θα απορρίψει. Και όχι η υπογραφή του οποιουδήποτε.
Έτσι, φυσικά, αποδεικνύει την "αντίφαση" (δηλαδή τα ελληνικά και ελληνοκυπριακά κόλπα για να μην υπάρξει καμία συμφωνία): αφού στη Γενεύη, ή οπουδήποτε αλλού οποτεδήποτε, οποιαδήποτε συμφωνία ΔΕΝ πρόκειται να υπογραφτεί (πριν την διπλή δημοψηφισματική έγκρισή της) τι καούρα έχει ο Αναστασιάδης να παριστάνει ότι συμμετέχει στη Γενεύη σαν "πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας"; Και σαν κηπουρός να συμμετείχε η διαδικασία θα ήταν ακριβώς η ίδια. Το παραδέχεται μόνος του: "... η υπογραφή του οποιουδήποτε"!
Συμπέρασμα (δικό μας); Καλά κρασιά!

Τρίτη 3 Γενάρη

Χωρίς αναγκαστικά να πεθαίνουν... Διαπιστώνετε κάποια (επιχειρησιακή) ομοιότητα μεταξύ της επίθεσης με φορτηγό στο Βερολίνο παραμονές των χριστουγέννων και της προχθεσινής επίθεσης στο club στην Istanbul; Εμείς ναι. Οι δράστες και στις δύο περιπτώσεις διαφεύγουν, και οπωσδήποτε δεν πρόκειται για "καμικάζι" που πεθαίνουν μαζί με τα θυματά τους. (Το ίδιο είχε συμβεί και στη γαλλία, δυο φορές. Μία στην επίθεση στο charlie hebdo, και μετά στο γάζωμα των μαγαζιών στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού).
Εξαιτίας αυτής της λεπτομέρειας θυμηθήκαμε μια κουβέντα του Patrick Calvar, του boss των γαλλικών "αντιτρομοκρατικών" υπηρεσιών απ’ τις 24 Μάη του 2016 (κάποτε στη Νίκαια – Sarajevo νο 109, Σεπτέμβρης 2016):
... Θα προχωρήσουν στο να σχεδιάζουν επιθέσεις με κομάντος των οποίων η αποστολή θα είναι να κάνουν τρομοκρατικές ενέργειες χωρίς αναγκαστικά να πεθαίνουν οι ίδιοι...
Αν η αυτοανατίναξη μπορεί να αξιοποιηθεί για να εικονογραφήσει, σαν δράστη, τον "φανατικό ισλαμιστή" που πεθαίνει μετά των αλλοφύλων του επειδή δεν λογαριάζει την ζωή του, μια τρομοκρατική ενέργεια που εκτελείται "χειροποίητα" από κάποιον ο οποίος, στη συνέχεια, φροντίζει να διαφύγει, είναι κάτι διαφορετικό. Επιχειρησιακά έχει την επιπλέον μέριμνα της διαφυγής, που μπορεί να είναι δυσκολότερη απ’ την επίθεση την ίδια. Σε ότι αφορά, δε, το "στυλ"; Δείχνει προς επαγγελματική δουλειά· με προηγούμενη εμπειρία· μαφιόζικη.
Οπωσδήποτε κάνουμε μια εκτίμηση επ’ αυτού... Είναι δική σας η εκτίμηση, ωστόσο, που θα απαντάει σ’αυτό: πως στο γεροδιάβολο ξέρουν έγκαιρα οι πρωτοκοσμικές υπηρεσίες "τι" και "πως" θα κάνουν οι παλιοτρομοκράτες; Που τους "κρυφακούν" (λέμε τώρα); Στον "πάτο" των παλιοτρομοκρατών ...Ή στην κορυφή;

Τρίτη 3 Γενάρη

Μπορούν να ζήσουν (με την πολιτική έννοια). Αν και δεν είναι του γούστου μας να ανακατευόμαστε στα εσωτερικά άλλων, οι καταγγελίες των μελών του νεολαιίστικου μέρους (του πληρώματος) της "πλεύσης ελευθερίας" τράβηξαν το ενδιαφέρον μας.
Ο λόγος είναι απλός και ευρύτερης κοινωνικής σημασίας: Οι αυταρχικές προσωπικότητες δεν κάνουν "κρα" από δέκα μίλια μακρυά; Δεν είναι απωθητικές την σημέρον ημέραν από δεκαπέντε μίλια μακρυά;
Η (έμμεση αλλά σαφής) απάντηση των νεαρών απ’ τα αμπάρια του πλεούμενου είναι πως "όχι". "Δεν...". Εκ των υστέρων χαμπαριάζουν όσοι τα καταφέρουν· γιατί υπάρχουν κι άλλοι που δεν το μπορούν να παραδεχτούν πόσο ανόητοι και εύπιστοι υπήρξαν. Αυτό, φυσικά, δεν οφείλεται σε ατομικά χαρακτηριστικά· όχι, σίγουρα, σαν κύρια αιτία, όταν καταστάσεις του ίδιου είδους επαναλαμβάνονται επί δεκαετίες, με διαφορετικούς ανθρώπους. Οφείλεται μάλλον στην έλλειψη αυστηρότητας στα υποκειμενικά κριτήρια του τι είναι και πως εκδηλώνεται ο αυταρχισμός, η εξαπάτηση, η κολακεία. Και δεν μιλάμε καθόλου μόνο για την συγκεκριμένη περίπτωση.
Ελλείψει εμπειριών και κριτηρίων, και με περίσσεια ψευδαισθήσεων (ας το πούμε κι αυτό), άνθρωποι κατ’ αρχήν καλών προθέσεων γίνονται θύματα επιτήδειων. Που πίσω από "λόγια παχιά και θεωρίες" κατά πως το είπε ο Άσιμος κρύβουν ματαιοδοξίες, συμφέροντα, αλαζονείες... Γίνονται θύματα αετονύχηδων "με αγγελικά πρόσωπα" για λιγότερο ή περισσότερο καιρό. Όχι ένας και δύο. Πολλοί. Πάρα πολλοί.

Τελειώνει εδώ η ιστορία; Όχι. Την ξέρουμε από παλιά, πολύ παλιά - δεν είναι κάτι καινούργιο. Πήγε να μας πνίξει κάποτε, αλλά καταφέραμε έγκαιρα να την ξεράσουμε. Απ’ τη ρίζα της. Αν ξύσει κάποιος επίμονα και ιερόσυλα την επιφάνεια των ελλείψεων που γίνονται δικαιολογίες βρίσκει βαθύτερες καταστάσεις, πολύ πιο σημαντικές και ενδιαφέρουσες. Για ποιο λόγο, άραγε, να συμβιβαστεί κανείς με κάτι που (νοιώθει ότι) τον προσβάλει, όχι εκατό φορές αλλά ακόμα και μόνο δύο; Για ποιο λόγο να δουλεύει κανείς σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα (και να πληρώνει κι από πάνω) - όπως καταγγέλουν πια οι αποβιβασθέντες / αποβιβασθείσες της "γαλέρας"; Κι αν βρίσκει δικαιολογίες να το κάνει έστω και μισή ώρα παραπάνω απ' την στιγμή που πρωτοκαταλαβαίνει ότι τον εκμεταλλεύονται άγρια όταν πρόκειται για κάτι που το διάλεξε, πόσο ευκολότερο είναι να βρίσκει δικαιολογίες και να υπομένει την εκμετάλλευσή του / της, και να περιμένει, και να ελπίζει, όταν πρόκειται για κάτι που του είναι απαραίτητο, όπως η συνηθισμένη μισθωτή δουλειά; Θέλουμε να πούμε: μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο και κοινωνικότερο στη μοιρολατρεία στις διάφορες μορφές και εκφάνσεις της;
Θα μπορούσε να είναι είτε τρομακτικό είτε απελευθερωτικό (η διάζευξη από μόνη της είναι και τα δύο!) αν συνειδητοποιούσε ο κόσμος που κρύβει τις δυσάρεστες ερωτήσεις και τις ακόμα πιο δυσάρεστες απαντήσεις πίσω απ’ την παραδοχή μιας ορισμένης "αφέλειας" ή "ανάγκης" ότι η ευπιστία ή/και η συνθηκολόγηση είτε στην "αφέλεια" είτε στην "ανάγκη" συχνά κρύβει ανομολόγητα συμφέροντα ή φόβους. Μικροαστικά από άκρη σ’ άκρη.
Το να τα ξεφορτωθεί κανείς αυτά για πάντα είναι μια πράξη γενναία. Όχι για την πάρτη του απλά. Αλλά για την ζωντανή σχέση του με τον αληθινό (και ζόρικο) κόσμο. Γιατί, κατά τα άλλα, η γενική εξαφάνιση της εμπιστοσύνης (καθότι "ξέρεις τι έχω τραβήξει εγώ;") είναι το ιδανικό λιπαντικό της υποτέλειας.

Δευτέρα 2 Γενάρη

Σφαίρες στο ψαχνό. Το το ήθελε αυτός ο Mehmet Kocarslan, ιδιοκτήτης του club Reina στην Istanbul, να το πει αυτό το πράγμα; Τι το ήθελε; Ότι αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών τον είχαν προειδοποιήσει πριν 10 ημέρες ότι "μπορεί το μαγαζί του να γίνει στόχος τρομοκρατικής επίθεσης;" Τι το ήθελε;
Το είπε όμως. Μετά το μακελειό. Οπότε δύο είναι τα ενδεχόμενα, και ο καθένας ας επιλέξει τι θεωρεί σωστό. Είτε ο Kocarslan είναι φανατικός Ερντογανιστής, τόσο φανατικός ώστε έχει ενσωματώσει τον αυτοματισμό "ό,τι και να γίνει κατηγορούμε τους αμερικάνους". Είτε όντως τον προειδοποίησαν πελάτες του (εντός ή εκτός εισαγωγικών δεν έχει σημασία) των αμερικανικών υπηρεσιών (το μαγαζί έχει τέτοιο προφίλ και τέτοιους vip πελάτες...), πράγμα που σημαίνει ότι η αμερικανική πρεσβεία στην τουρκία και οι μηχανισμοί της ήξεραν έγκαιρα.
Η πρώτη εκδοχή μπορεί να βολεύει τους παρανοϊκούς έλληνες εθνικιστές, αλλά είναι πιθανή οριακά. Δηλαδή μάλλον απίθανη. Η δεύτερη; Αν όντως ήξεραν οι αμερικάνοι, εκτός απ’ τον μαγαζάτορα ειδοποίησαν και κανά άλλον; Κι αν όντως ήξεραν τι έκαναν για να εμποδίσουν;
Το πιο εύλογο: αν κάποιοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ήξεραν και προειδοποίησαν, μήπως αυτό οφείλεται στο ότι η υπηρεσία τους το μεθόδευσε; Το ότι η Ουάσιγκτον έκανε επίσημη διάψευση δεν διορθώνει την υποψία...
(Γιατρέ: υπάρχει φάρμακο για την πανούκλα του 21ου αιώνα;)

Δευτέρα 2 Γενάρη

ελληνική φιλοξενία

Τα κάτεργα του "ανθρωπισμού" 1. Όποια γνώμη κι αν έχει κανείς για τον ρόλο που έχουν παίξει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις οι "γιατροί χωρίς σύνορα" δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις συγκεκριμένες διαπιστώσεις τους. Σύμφωνα με καθεστωτικό ρεπορτάζ (in.gr):
Δραματικές συνθήκες διαμονής για τους πρόσφυγες σε δομές φιλοξενίας κυρίως στα νησιά καταγράφουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα. Στη Σάμο υπάρχουν 329 σκηνές για 1.000 άτομα, εκ των οποίων οι 120 βρίσκονται μέσα στη λάσπη έξω από το hot spot. Εξίσου δραματική η κατάσταση στη Μόρια. Στη Μαλακάσα υπάρχει μόνο μερική πρόσβαση σε θέρμανση, ανάλογη εικόνα σε πέντε δομές στη Βόρεια Ελλάδα.
Ο επικεφαλής της αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα, Κλεμέντ Περίν, χαρακτηρίζει την κατάσταση στα νησιά "λυπηρή και εξοργιστική". Οικογένειες με νεογέννητα ή μικρά παιδιά ζουν ακόμα σε σκηνές, την ώρα που οι θερμοκρασίες φτάνουν τους πέντε βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια της νύχτας, αναφέρει.
Σύμφωνα με την καταγραφή της οργάνωσης, στη Σάμο υπάρχουν 329 σκηνές για 1000 άτομα (120 από τις οποίες είναι μέσα στη λάσπη έξω από το hot spot), χωρίς θέρμανση και πρόσβαση σε ζεστό νερό, ενώ στη Μόρια εκτός από τους οικίσκους που φιλοξενούν οικογένειες, στο υπόλοιπο τμήμα οι άνθρωποι μένουν σε σκηνές χωρίς θέρμανση, και ζεστό νερό υπάρχει μόνο νωρίς το πρωί, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται μεγάλες ουρές.
Όπως υπογραμμίζει ο κ. Περίν "οι ελληνικές αρχές έχουν υποσχεθεί εδώ και μήνες ότι θα βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης στα νησιά, αλλά πολύ λίγα έχουν γίνει". Επίσης, προσθέτει ότι "πολύ λίγα έχουν γίνει για τους πιο ευάλωτους πρόσφυγες, ενώ υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουν μεταφερθεί στην ενδοχώρα εδώ και κάποιες εβδομάδες".

ελληνική φιλοξενία


Κλιμάκια της οργάνωσης αναφέρουν ότι στη Μαλακάσα οι άνθρωποι που έχουν μεταφερθεί σε παλιούς οικίσκους έχουν μόνο μερική πρόσβαση στη θέρμανση, καθώς βλάβες συμβαίνουν σε τακτική βάση και οι εργασίες αναβάθμισης του δικτύου ηλεκτροδότησης είναι σε εξέλιξη. Την ίδια ώρα η περιοχή είναι γνωστή για τις χαμηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται το χειμώνα.
Παρόμοια περιγράφουν την κατάσταση σε πέντε δομές στη Βόρεια Ελλάδα, όπου η οργάνωση έχει παρουσία: τη Σίνδο (Frakapor), το Δερβένι (Alexil), το Καβαλάρι (Sinatex), το Καλοχώρι (Ηλιάδη) και το Κορδελιό (Softex).
Σε αυτές αναφέρουν ότι το σύστημα θέρμανσης λειτουργεί από έξι έως δώδεκα ώρες την ημέρα και η πρόσβαση στο ζεστό νερό είναι συχνά μερική. Προβλήματα στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος εμφανίζονται και στο κέντρο φιλοξενίας στη Φιλιππιάδα της Πρέβεζας, όπου ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες η αναβάθμιση του δικτύου, ενώ και στα Δολιανά Ιωαννίνων περιγράφουν θέρμανση που λειτουργεί από τέσσερις έως έξι ώρες ημερησίως, διακοπές ρεύματος που συμβαίνουν συχνά και μη επαρκή πρόσβαση σε ζεστό νερό.

Δευτέρα 2 Γενάρη

Τα κάτεργα του "ανθρωπισμού" 2. Γιατί "δυσκολεύεται" το ελληνικό κράτος να φροντίσει αξιοπρεπώς 55.000 ανθρώπους όλους κι όλους; Μήπως δεν υπάρχει τρόπος; Μήπως δεν υπάρχει (διεθνές) know how; Μήπως δεν υπάρχουν λεφτά;
Τίποτα απ’ αυτά! Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από προσφυγικές εγκαταστάσεις σε διάφορα σημεία της τουρκίας. Κι έχουν κατασκευαστεί σε συνεργασία με τους ίδιους διεθνείς οργανισμούς (ύπατη αρμοστεία του οηε, κλπ) που έχουν έρθει και στην ελλάδα, για την περίθαλψη των προσφύγων. Εννοείται ότι είναι μεγάλη κλίμακας: για 10.000 πρόσφυγες εδώ, 25.000 εκεί – μικρές πόλεις...

προσφυγικός καταυλισμός τουρκία

προσφυγικός καταυλισμός τουρκία

προσφυγικός καταυλισμός τουρκία

προσφυγικός καταυλισμός τουρκία

(Προσέξτε το χώμα γύρω απ’ τα κοντέινερ: είναι στρωμένο με κυβόλιθους. Λάσπη; Πώς είπατε;)

Δευτέρα 2 Γενάρη

Τα κάτεργα του "ανθρωπισμού" 3. Η διαφορά, τόσο απλή και τόσο δολοφονική, βρίσκεται στο ότι το ελληνικό κράτος (και η φαιορόζ κυβέρνηση...) ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να αντιμετωπίσει ανθρώπινα αυτές τις λίγες χιλιάδες κυνηγημένων ανδρών, γυναικών, ηλικιωμένων και παιδιών. Το ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ είναι να βασανίζονται· και να βγαίνει κανά φράγκο για λογαριασμό διάφορων "φιλάνθρωπων" εργολάβων, φίλων του ντόπιου προσοδισμού.
Εδώ κι εκεί μπορεί να "έχουν γίνει μερικά βήματα". Τα λιγότερα δυνατά, με την απειλή εξεγέρσεων (ή μετά από τέτοιες), με το ζόρι, και πάντα αφήνοντας επιδεικτικά βασικές εκκρεμότητες ώστε να συντηρείται η μιζέρια: δίκτυα ρεύματος πρόχειρα και προβληματικά, δίκτυα ύδρευσης πρόχειρα και ανεπαρκή, δίκτυα αποχέτευσης ανύπαρκτα, διατροφή άθλια...
Η επιπλέον συνενοχή στην εγκληματικότητα του ελληνικού κράτους έρχεται "απ’ έξω". Αντί να στοχοποιηθεί αυτό και οι μηχανισμοί του, σταθερά, μόνιμα και αμετάκλητα ενοχοποιούνται τριτεύοντες παράγοντες - ή, απ’ τους φασίστες (καθόλου παράξενο), οι ίδιοι οι φυγάδες.

Σάββατο 31 Δεκέμβρη – Κυριακή 1 Γενάρη

[Συνέχεια και τέλος απο χτες]

πολυπολιτισμικότητα

Η εξέλιξη... Αν θα ήταν γελοία η μηχανική μεταφορά της "οικογενειακής υγιεινής" στην κλίμακα και στην πολυπλοκότητα του κοινωνικού εργοστάσιου, η σκέτη αντιγραφή του πολιτιστικού ρατσισμού 1.0 θα ήταν, απλά, καταδικασμένη σε αποτυχία απ’ την κούνια της. Η ιδέα, για παράδειγμα, της πολιτιστικής ανωτερότητας λόγω "αγνότητας" και "μη επιμειξίας" θα ήταν καταγέλαστη στα ‘70s και στα ‘80s. Γιαυτό και οι πιο επιτήδειοι μεταξύ των νεοφασιστών εστίασαν σε πρώτο χρόνο, σαν τακτική, όχι στην πολιτιστική καθαρότητα αλλά στην πολιτιστική ασυμβατότητα. Στο ότι είναι αδύνατη (ή επιζήμια) η συνάφεια, η κοινή ζωή και οι αλληλεπιδράσεις διαφορετικών πολιτιστικών υποκειμένων. Οι λέξεις "αφομοίωση" (αρχικά) και "μη αφομοίωση" έγιναν οι σημαίες, γρήγορα και εύκολα αποδεκτές, ειδικά επειδή η "αφομοίωση" σερβιρίστηκε έξυπνα σαν "αντιρατσιστική".
Ορίζοντας εξ αρχής σαν μόνη επιτρεπτή εκδοχή σχέσεων μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών αυτήν της κυριαρχίας (και άρα της κυριαρχίας του λευκού πρωτοκοσμικού απέναντι σε οποιονδήποτε άλλο), τοποθετώντας δηλαδή στο κέντρο κατευθείαν την διάταξη των συσχετισμών δύναμης, απέφυγαν οι νεοφασίστες τις κακοτοπιές που θα είχε μια "βήμα βήμα" οργάνωση του πολιτιστικού ρατσισμού. Εισήγαγαν επιπλέον πλαγίως μια ορισμένη παράσταση αναβίωσης του "εδάφους", που δεν είναι άλλο απ’ την εθνοκρατική επικράτεια και τα σύνορά της.
Το απόλυτα αδύνατο σημείο αυτών των θεωρημάτων είναι, φυσικά, ότι αυτοί οι πολιτισμοί που θεωρούνται "ασύμβατοι" μεταξύ τους έχουν συνυπάρξει στη συντριπτικά μεγαλύτερη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας (εφόσον υπήρχε στοιχειώδης δυνατότητα γι’ αυτό). Παράγοντας πάμπολα δυναμικά "υβρίδια". Σίγουρα ως την δημιουργία του "έθνους / κράτους" και την προσπάθεια των αστικών τάξεων να διαμορφώσουν (κατ’ αρχήν μέσω του μαζικού εκπαιδευτικού συστήματος) τον ισοπεδωμένο από πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, μονοδιάστατο "εθνικό πολίτη / υπήκοο". Και τον ανάλογο "εθνικό πολιτισμό". Εξαφανίζοντας μειονοτικές γλώσσες και διαλέκτους, εξαφανίζοντας (ή, αντίθετα, βάζοντας στα μουσεία της ανθρωπολογίας) ήθη και έθιμα, κλπ κλπ. Οι "εθνικά σωστοί πολιτισμοί" ήταν μια διαδικασία αποικιοποίησης ανάλογη των "μεγάλων κατακτήσεων".

Σάββατο 31 Δεκέμβρη – Κυριακή 1 Γενάρη

Η προσπάθεια κυριαρχίας. Αντίθετα απ’ τις νεοφασιστικές δοξασίες, η πολυ-πολιστικότητα δεν είναι ούτε καινούργια ούτε εξαίρεση. Είναι μάλλον ο κανόνας, η πιο κοινότοπη (κοινωνική) εμπειρία του είδους μας, σ’ όλον τον πλανήτη, ειδικά στις πόλεις (σε συνάρτηση με τα μέσα μεταφοράς και τις δυνατότητες μετακίνησης κάθε εποχής). Αν και όχι μόνον εκεί: ο νομαδισμός της κτηνοτροφίας έπαιξε, επίσης, τον δικό του ρόλο στις αγροτικές κοινωνίες. Εκείνο που είναι ιστορική και κοινωνική εξαίρεση, ισχυρή απόδειξη αποκλεισμού, σχεδόν αδύνατη πια (οι τεχνολογίες επικοινωνιών γαρ!), είναι η μονο-πολιτιστικότητα. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, αυτή η τελευταία είναι αδιανόητη, με την εξαίρεση μικρού μεγέθους πληθυσμούς που έμειναν αποκλεισμένοι για φυσικούς λόγους (νησιά, δύσβατα υψίπεδα) για πολλές δεκάδες διαδοχικών γενεών.

Στο τυπικό εργοστάσιο η τυποποίηση, η διαστρωμάτωση και η ιεράρχηση της βιομηχανικής εργατικής τάξης (σαν μέθοδος γενικής υποτίμησής της) γινόταν (και γίνεται) με όρους "τμημάτων", "ειδικότητας", (ή μη), "παλαιότητας" ή "ευθύνης" (δηλαδή διοίκησης). Στο κοινωνικό εργοστάσιο τα λευκά πρωτοκοσμικά αφεντικά και οι λακέδες τους προσπαθούν να κρατηθούν απ’ τα μαλλιά τους (την υποτιθέμενη "πολιτιστική υπεροχή" τους) προβοκάροντας αυτό που είναι το πιο κοινότοπο κοινωνικό γεγονός: την πολυπολιτισμικότητα. Για να χωρίσουν σε "πολιτιστικά τμήματα" και όροφους τον πλανήτη.
Ποιο είναι το κατηγορητήριο ενάντια στην πολιτιστική όσμωση; Ποια είναι η ενοχή της; Ένας νεοφασίστας (όταν δεν εμφανίζεται σα νεοφιλελεύθερος!) το θύμισε στο προχτεσινό φύλλο της καθεστωτικής "καθημερινής", υπό τον τίτλο "η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική πόλη": η τρομοκρατία. Δηλαδή οι σφαγές στο ψαχνό και η (υποτιθέμενη) οργανική σχέση τους με μια θρησκεία (τον μουσουλμανισμό) - όχι, πάντως, με συγκεκριμένα πετρελαιοπαραγωγά κράτη, μυστικές υπηρεσίες και μήντια.
Ακόμα κι αν αφήσει κανείς στην άκρη το πασίγνωστο ότι ο μουσουλμανισμός δεν είναι καθόλου ενιαίο θρησκευτικό δόγμα, σε καμία περίπτωση "ένας πολιτισμός", και καθόλου ομοιόμορφα ενσωματωμένος απ’ τα εκατοντάδες εκατομμύρια των "πιστών" του (όπως συμβαίνει, άλλωστε, σε κάθε θρησκεία)· ακόμα κι αν αφήσει κανείς στην άκρη το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές δεκάδες διαφορετικών πολιτισμών (ή και σύγχρονων μορφών υποκουλτούρας), ακόμα κι αν ξεχάσει προς στιγμήν ότι οι 2 + 1 παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ου αιώνα έγιναν από χριστιανούς, μένει όντως αυτό: οι επαναλαμβανόμενες δολοφονίες αμάχων, στον πρώτο κόσμο, απ’ τις αρχές του 21ου αιώνα και μετά.
Μόνο που το λαμπρό παράδειγμα, το τέλειο μοντέλο, το ιδανικό πρότυπο σφαγών στο ψαχνό δεν προέρχεται από καμία θρησκεία. Βρίσκεται στην πιάτσα Φοντάνα στο Μιλάνο, το 1969· και στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολώνια το 1980. Είχε και όνομα αυτή η αρχετυπική "τρομοκρατία": λεγόταν στρατηγική της έντασης.
Τίποτα απ’ αυτά (και άλλα που ακολούθησαν) δεν ήταν έργο "μουσουλμάνων". Ήταν δουλειά φασιστών. Αντιγράφουμε (η τακτική της έντασης: οι μόνοι προβοκάτορες...):
… Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας guardian, στις 26 Μάη του 2001, δυο μήνες νωρίτερα (τον Μάρτη του 2001), ο επικεφαλής της ιταλικής ευπ στρατηγός Maletti, δήλωνε σε δίκη κάποιων φασιστών που βρίσκονταν κατηγορούμενοι για βόμβες - στο - ψαχνό του 1969 ότι:
"... η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της, επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως "παρέκκλιση προς τα αριστερά", και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ ότι αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες επίσης".

Αυτοί έχουν την πατέντα των σφαγών στο ψαχνό. Οι φασίστες και οι μυστικές υπηρεσίες. Και οι πολιτικοί και ιδεολογικοί απόγονοί τους, που εδώ και δυο δεκαετίες πολεμούν, με λόγια ή έργα, τις πολυπολιτισμικές κοινωνικές σχέσεις, δεν κάνουν τίποτα άλλο απ' το να χρεώνουν στους μαζικά υποτιμημένους Άλλους (τους μουσουλμάνους τώρα, κάποιους άλλους αύριο...) τις ιδέες, τις μεθοδεύσεις και τις πρακτικές των πρωτοκοσμικών μυστικών υπηρεσιών και των φασιστολακέδων τους. Για τον ίδιο λόγο τώρα όπως και τότε: εναντίον της πολυεθνικής εργατικής τάξης. Γιατί, βέβαια, αν πρόκειται για τουρίστες ή για "επενδυτές" το πράγμα αλλάζει...

Σάββατο 31 Δεκέμβρη – Κυριακή 1 Γενάρη

Η υπόδειξη της εργατικής μνήμης. Τόσο στη διάρκεια και μετά το τέλος του Α παγκόσμιου πολέμου όσο και στη διάρκεια και μετά το τέλος του Β παγκόσμιου οι ανθρωπιστές και φιλοπρόοδοι διανοούμενοι (άνθρωποι καλών προθέσεων χωρίς αμφιβολία) έμειναν εμβρόντητοι για το πως είναι δυνατόν οι "πιο πολιτισμένοι λαοί του πλανήτη" να κάνουν ΑΥΤΑ! Τα "αυτά" ήταν οι μαζικές σφαγές των στρατιωτών στις "μάχες χαρακωμάτων" και οι δεκάδες χιλιάδες σακατεμένοι απ’ τα χημικά αέρια στον πρώτο πόλεμο· τα στρατόπεδα εξόντωσης, τα αντίποινα σε αμάχους και οι πυρηνικές σφαγές αμάχων στον δεύτερο. Υπάρχει, άραγε, καμία αμφιβολία ότι γερμανία, γαλλία, αγγλία, ηπα ήταν "τα πιο πολιτισμένα κράτη του πλανήτη"; Υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το μιλιταριστικό / φονταμενταλιστικό / ρατσιστικό ισραήλ είναι από "τα πιο πολιτισμένα κράτη" του πλανήτη;

Το "ποτέ πια" δεν ήταν έκφραση της ηθικής κατάρρευσης κάποιων άλλων. Αφορούσε τους "πολύ πολιτισμένους". Αυτοί είχαν πιάσει τον πάτο της ηθικής χρεωκοπίας. Και εξαιτίας αυτής της πραγματικότητας το "ποτέ πια" συνοδευόταν πάντα από ένα αόρατο αλλά σκληρό ερωτηματικό. Ποτέ πια; Είναι σίγουρο άραγε;
Στον τρίτο παγκόσμιο, που εξελίχτηκε μακρυά απ’ τις μητροπόλεις, η απορία δεν εκδηλώθηκε τόσο έντονα όσο στους προηγούμενους. Αν, ωστόσο, κάποιος δεν έχει γεννηθεί από πρωτοκοσμικό σεξ, αν ζει κανείς στην Παλαιστίνη (για παράδειγμα) ή στην υποσαχάρια αφρική, δεν έχει καμία αμφιβολία για το ποιοί τα κάνουν ΑΥΤΑ, άμεσα ή μέσω αντιπροσώπων: οι "πιο πολιτισμένοι του πλανήτη". Που συμβαίνει να είναι και οι "πιο αναπτυγμένοι" καπιταλιστικά και τεχνολογικά· κατά συνέπεια μακράν οι πιο φονικοί. Οι "πιο πολιτισμένοι" και, ειδικά, ανάμεσά τους, εκείνοι που κοιτάνε στραβά τους υπόλοιπους, "λιγότερο πολιτισμένους", είναι κατά τεκμήριο εκείνοι που δίνουν την συγκατάθεσή τους στην εξόντωση των "ζιζανίων".
Επειδή η πολυπολιτισμικότητα είναι ο κανόνας της κοινωνικής ζωής του είδους μας και επειδή η μονοπολιτισμικότητα είναι εξαίρεση και στέρηση, συχνά καταναγκαστική, όταν αυτή εμφανίζεται, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, επιθετική και οπλισμένη, δεν θα πρέπει κανείς να λαθεύει ούτε δευτερόλεπτο: ανθρώπινη σάρκα μυρίζει.

Σάββατο 31 Δεκέμβρη – Κυριακή 1 Γενάρη

Καλή σύνταξη; Το γράψαμε ήδη από χτες: οι κυρώσεις κατά της ρωσίας που λαχανιασμένα αποφάσισε στο παρά ένα η διοίκηση "δημοκρατικών" / Ομπάμα απέχει πολύ απ' το να είναι δημιουργία τετελεσμένων. Το αφεντικό της Μόσχας αντέδρασε με έναν απλό και λογικό τρόπο: Άντε γειά! Θα τα πούμε με τους επόμενους...
Όμως... Αποκλείεται το επιτελείο του Ομπάμα να μην σκέφτηκε επόμενες κινήσεις απο 'δω και απο 'κει... Είναι στοιχειώδες. Το να πάρει πίσω τις κυρώσεις το ψόφιο κουνάβι είναι τόσο εύκολο και προβλέψιμο ώστε μόνο ανήλικοι θα το έτρωγαν σαν κάτι τις με στρατηγικό νόημα. Αν και οι "συνετοί" θα μας έλεγαν ότι είναι ακόμα νωρίς (πάντα είναι "νωρίς", εκτός από τότε που είναι αργά...) σχηματίζουμε όλο και πιο συστηματικά την εντύπωση ότι η ιμπεριαλιστική τακτική των ηπα πρόκειται να κινηθεί, όσο χρειάζεται για να θολώσει τα νερά, με διαφορικό τρόπο. Δηλαδή, με μια διοίκηση που μπορεί να λέει το Α αλλά να κάνει κάτι πιο κοντά στο -Α επειδή η βουλή ή η γερουσία δεν την αφήνει. Ή επειδή η αμερικανική κοινή γνώμη έχει κατά πλειοψηφία διαφορετική γνώμη...
Σ’ αυτό το μοντέλο, που δούλεψε και επί διοίκησης Ομπάμα ("αυτό θέλει ο πρόεδρος, αλλά τα όργανα διαφωνούν"), και πήρε μια θηριώδη αλλά σχετικά άγνωστη μορφή στο συριακό πεδίο μάχης (όπου η cia και το πεντάγωνο χρηματοδοτούσαν και εκπαίδευαν διαφορετικές ένοπλες ομάδες που συχνά πολεμούσαν μεταξύ τους αντί κατά του Άσαντ...) ο Ομπάμα, σαν persona, δεν πρόκειται να βγει στη σύνταξη· αυτό εκτιμάμε. Θα παραμείνει σαν "εξωκοινοβουλευτικός" μεν, διεθνούς ακτινοβολίας δε εκπρόσωπος της "συμπληρωματικής γραμμής" σε σχέση με την διοίκηση των συντηρητικών, τουλάχιστον μέχρις ότου αυτή η συμπληρωματικότητα βρει κάποια ισχυρή κοινοβουλευτική (ή μηντιακή) προσωπικότητα σαν ηγέτη. Αυτός ο διαφορισμός θα χρειαστεί, για παράδειγμα, για να μην χαθούν οι καθόλου αμελητέες επιρροές της Ουάσιγκτον στον αραβικό κόσμο ενόσω το ψόφιο κουνάβι θα στηρίζει με πάθος το Τελ Αβίβ. Ή, άλλο παράδειγμα, για να μην διαγραφεί οριστικά η δυνατότητα πολυμερών συμφωνιών και διευθετήσεων ενόσω το ψόφιο κουνάβι θα προωθεί την τακτική των επιλεκτικών, ένας μ’ έναν, συμμαχιών.
Αν η εκτίμησή μας είναι σωστή, κι αν ο απερχόμενος Ομπάμα αναλάβει σα γυρολόγος ανά τον πλανήτη να ρητορεύει περί αμερικανικών τακτικών "εναλλακτικών" ("την επόμενη τετραετία, μετά τις επόμενες εκλογές, κάντε λίγο υπομονή"...), τότε ορισμένοι περιφερειακοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον (εντός ή εκτός εισαγωγικών) μπορεί και να βραχυκυκλώσουν. Θα μας κάνει εντύπωση όμως αν μπερδευτούν η Μόσχα, το Πεκίνο και η Τεχεράνη - κατ’ αρχήν.
Πάντα υπό την προϋπόθεση ότι η εκτίμησή μας είναι σωστή, το "βραχυκύκλωμα" θα παίξει οπωσδήποτε στην ευρώπη. Όχι επειδή θα είναι πειστικό. Αλλά επειδή θα βολεύει συγκεκριμένες φράξιες ευρωπαϊκών αφεντικών. Μην δίνεται σημασία στον Τραμπ, στις επόμενες εκλογές τα πράγματα θα ξαναμπούν στη γνωστή σειρά τους: να μια καλή παραλυτική συμβουλή εν μέσω 4ου παγκόσμιου πολέμου...

Σάββατο 31 Δεκέμβρη - Κυριακή 1 Γενάρη

Συρία. Αν και για πρώτη ημέρα εφαρμογής δεν θα έλεγε κανείς ότι "σίγησαν τα όπλα", η συμφωνία Μόσχας - Άγκυρας - (Τεχεράνης - Δαμασκού) για εκεχειρία πρέπει να εκτιμηθεί στην μεσοπρόθεσμη δυναμική της.
Φαίνεται, για παράδειγμα, ότι έχει προσφερθεί κάποιο (όχι δημόσια ανακοινωμένο, προφανώς!) ισχυρό κίνητρο σε ορισμένους πολέμαρχους (σε 12 λέγεται ότι έχουν φτάσει οι ένοπλες οργανώσεις της αντιπολίτευσης που έχουν υπογράψει την εκεχειρία) για να σταματήσουν την δράση τους· και κάποιες εξίσου ισχυρές απειλές αν συνεχίσουν. Ο σκοπός είναι (και το) να αδυνατίσει η μαχητική ικανότητα εκείνων που έχουν παραμείνει σα θεμιτοί στόχοι (επίσημα: al-nusra, isis, ypg).
Αυτά πρέπει να δείξουν πειστικά αποτελέσματα τις επόμενες τρεις βδομάδες. Το ψόφιο κουνάβι αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντά του στις 20 Γενάρη· τρεις ημέρες μετά, στις 23 Γενάρη, έχει κανονιστεί στην πρωτεύουσα του καζακστάν Αστάνα μια διάσκεψη κορυφής μεταξύ Μόσχας - Άγκυρας - Τεχεράνης και Δαμασκού (πιθανόν και εκπροσώπων ενόπλων οργανώσεων της αντιπολίτευσης· αυτών που ήταν ήδη ή θα έχουν περάσει στον έλεγχο της Άγκυρας) για τον σχεδιασμό μιας "μεταβατικής περιόδου". Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της είναι εκτός. Η Άγκυρα έχει αναλάβει να εμπλέξει, με κάποιον τρόπο, και τον οηε στο κόλπο. (Και σιγά μην σκάει για το "κυπριακό" τέτοιους καιρούς!!!)
Όλη αυτή η δουλειά στοχεύει στο να δείξει στους αντί-Άσαντ ότι "μην περιμένετε απ’ τους αμερικάνους και τους σαουδάραβες" - για να το πούμε περιληπτικά. Είναι λεπτή και σύνθετη επιχείρηση, που πρέπει να εκμεταλλευτεί στον μέγιστο βαθμό το timing· για να πετύχει γρήγορα ασφαλή τετελεσμένα.
Σα μάθημα γεωπολιτικής που επιπλέει μέσα στο αίμα φαίνεται.

Παλιότερες αναρτήσεις:
2016

 
κορυφή