οι αληθινοί Άθλιοι των Αθηνών

... Σημαντικό θέμα, αποτελεί η αναστροφή της τάσης υποβάθμισης του περιβάλλοντος το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου μας, χώρου. Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ένας δακτύλιος παραεμπορίου έχει ως θηλιά περισφίξει το κεντρικό μας κτίριο.
Διακινητές αυτού του παραεμπορίου είναι κατατρεγμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες: άνθρωποι που, λόγω της οικονομικής τους ανέχειας, έχουν γίνει θύματα, ποιός ξέρει ποιών κέντρων και ποιών κυκλωμάτων διακίνησης παράνομου εμπορίου.
Το πανεπιστήμιό μας εισπράττει καθημερινά τα αποτελέσματα μιας ανύπαρκτης μεταναστευτικής πολιτικής και τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ευρύτερης περιοχής του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ως ΑΕΙ, επιθυμούμε την ασφάλεια και το σεβασμό του ιστορικού μας κτιρίου, καθώς και των μελών της κοινότητάς μας που καθημερινά εργάζονται σε αυτό. Το Πανεπιστήμιό μας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως κέντρο παραεμπορίου.

Η ντόπια διανόηση έχει και νύχια, έχει και δόντια. Ειδικά κυνόδοντες. Αυτός που υπογράφει τα παραπάνω λέγεται Κωνσταντίνος Γάτσιος, είναι πρύτανης της ασοεε, καλοσπουδασμένος οικονομολόγος, δικτυωμένος ανάλογα. Η επιστημοσύνη του ξεχυλίζει από παντού. Απ’ την ιδέα περί “αναστροφής της τάσης”, ως την ανθρωπιστική (για τέτοια την πουλάει υποθέτουμε...) και ταυτολογική διαπίστωση ότι οι “κατατρεγμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες (διακινητές του παραεμπορίου...) έχουν πέσει θύματα κυκλωμάτων διακίνησης παράνομου εμπορίου”. Το γραφικότερο και δραματικότερο ωστόσο είναι η θηλιά που περισφίγγει το κεντρικό (του) κτίριο! Άψογες σκέψεις χωροφύλακα, διατυπωμένες με ευκρίνεια οθόνης πλάσματος. 

Δεν θα περιμέναμε από αξιωματούχους του καθεστώτος (και τα πανεπιστήμια είναι οργανικό τμήμα του καθεστώτος, υπεύθυνα για την οργανωμένη αποβλάκωση υψηλού επιπέδου) να πουν ποιοί και κυρίως γιατί απλώνουν τα σεντόνια και την πραμάτεια τους σε πεζοδρόμια γύρω απ’ τα ελάχιστα πανεπιστήμια του κέντρου της Αθήνας. Τα μάτια και τ’ αυτιά του κυρ πρύτανη είναι, επ’ αυτού και παρόμοιων ζητημάτων, εγκατεστημένα στο υπουργείο δημόσιας τάξης. Αλλά νομίζουν αυτοί οι (κατά την άποψή τους) εκφραστές του καθεστωτικού πνεύματος ότι μπορούν να κοροϊδεύουν;
Είναι γνωστό ότι υπάρχει μια κάποια αντίθεση μεταξύ των πανεπιστημιακών του υπουργείου παιδείας, σε ότι αφορά το επιχειρησιακό μοντέλο ιδιωτικοποίησης των ιδρυμάτων που προωθεί το δεύτερο. Όμως τέτοιου είδους αντιθέσεις συμφερόντων και προσανατολισμών (με τον ίδιο όμως στόχο) δεν εκδηλώνονται σαν μετωπικές αναμετρήσεις, του είδους οι οργανικοί διανοούμενοι ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο ή κάτι παρόμοιο. Όχι. Πρόκειται για τριβές σε μερικές αρθρώσεις της γενικής κρατικής, παρακρατικής και καπιταλιστικής λειτουργίας· ενόσω άλλες λαδώνονται ακόμα καλύτερα.
Οι πανεπιστημιακοί που είναι σε μικρότερο βαθμό βουτηγμένοι στα σκατά το παραδέχονται. Εξ’ αιτίας των προβλημάτων με το υπουργείο παιδείας, ένα άλλο υπουργείο (το δημόσιας τάξης) τους “πιέζει”, με το δικό του ρεπερτόριο φυσικά. Στο προσοδικό πάρε δώσε μεταξύ διαφορετικών μηχανισμών της ίδιας μεγαμηχανής, το να τα στηλώνουν κάποιοι εδώ σημαίνει ότι πρέπει να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις αλλού. Κόλπα μαφιόζικα. Το αλλού εν προκειμένω είναι το σύμπλεγμα της ασφάλειας. Το κέντρο της Αθήνας δεν είναι βέβαια ζήτημα που αφορά το σύνολο των πανεπιστημίων και των πανεπιστημιακών· ένα μικρό μονάχα μέρος τους. Όμως ο καθένας καλείται να “δώσει” ανάλογα με τα προσόντα του.

Το γιατί, τώρα, το υπουργείο δημόσιας τάξης αποφάσισε ότι λίγες δεκάδες υπαίθριων μικροπωλητών είναι “πρόβλημα υποβάθμισης του κέντρου της πόλης” είναι θέμα όχι τόσο απλό όσο φαίνεται από πρώτη ματιά. Το αφήνουμε σε συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες. Το βασικό είναι πως η απόφαση της δημόσιας τάξης γίνεται αυτόματα “πανεπιστημιακός - λόγος - για...”. Κι αν προσέξει κανείς τις εκφράσεις, την σύνταξη, και την “επιχειρηματολογία” του κυρ πρύτανη, μπορεί να συμπεράνει εύκολα ένα απ’ τα δύο: είτε ότι την έκκλησή του την έγραψε ένας κατώτερος υπάλληλος της ασφάλειας κι αυτός απλά την υπέγραψε· είτε ότι τα πτυχία του στο Καίμπριτζ τα πήρε δόλια, αφού το εκφραστικό επίπεδό του είναι εκείνο επαρχιακού χωροφύλακα. [...]

...η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.
Σημεία διακίνησης και ταχυδρομικές αποστολές.