Η μονοτονία της επιμονής μας: αυτή η εφημερίδα τοίχου κυκλοφόρησε και κολλήθηκε στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης τον Απρίλη του 2011. Δεν έπεισε, αλλοίμονο. Ενάμισυ μήνα μετά ο μικροαστισμός πήρε αγκαζέ την αμηχανία και “πήγαν πλατεία”. Και (παρά τρίχα) να “κομμουνιστικοποιηθούν”...
ο εχθρός είναι εδώ
Τριτοκοσμική συμπεριφορά της ελληνικής ελίτ
Με χρυσοποίκιλτα δώρα προσέρχονται σε πολλές περιπτώσεις οι εκπρόσωποι της επιχειρηματικής ελίτ στις συναντήσεις με τους ξένους επιτηρητές (ή, κατ' άλλους, ανθυπάτους), την ίδια στιγμή που οι οικονομικές δραστηριότητές τους είναι είτε αυστηρά περιορισμένες στο εξωτερικό είτε φεύγουν για εκεί τα κέρδη από την ημεδαπή... φάτνη.
Από τις συναντήσεις με τους επικεφαλής της τρόικας, της Blackrock και της Task Force και των εκπροσώπων των επιχειρήσεων - εκτός από τα δώρα εξευμενισμού, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις προκαλούν μέχρι και θυμηδία- δεν λείπουν και τα... καρφιά.
Σύμφωνα με παρισταμένους σε μερικές εξ αυτών των κλειστών συζητήσεων, ορισμένοι τραπεζίτες “αμύνονται” των παρατηρήσεων που τους κάνουν οι διεθνείς ελεγκτές “δίνοντας” άλλους συναδέλφους τους για τα κόλπα που μετέρχονται (και μέσω off shore εταιρειών) προκειμένου να αποκρύψουν παράνομες ή οριακά νόμιμες τραπεζικές πράξεις. Σε σημείο μάλιστα που τραπεζιτικά στελέχη να μην αποκλείουν πλέον και δικαστική εμπλοκή ορισμένων μάνατζερ, στις περιπτώσεις που εντοπίζεται υπερβολικός και αναιτιολόγητος δανεισμός....
Σε άλλες περιπτώσεις, οι εκπρόσωποι των επιχειρήσεων πρότειναν ακόμη και την προώθηση νομοθετημάτων από τους ίδιους προς το Κοινοβούλιο, το οποίο απλώς θα περιοριστεί στο να επικυρώσει σχετικά, τη υποδείξει των ξένων δανειστών. (Κάτι σαν μνημόνιο δηλαδή, αλλά δίχως την αντιπαροχή του διεθνούς δανείου.) Περιττό να σημειωθεί ότι η πρόταση έκανε αλγεινή εντύπωση ακόμη και στον ξένο αποδέκτη. Πόσο μάλιστα όταν προερχόταν από έναν κλάδο που ουδόλως μετέχει των θυσιών για τη σωτηρία της πατρίδας, καθώς αρμενίζει σε άλλα πελάγη...
Αυτά έγραφε ένα μικρό σχόλιο στην “ελευθεροτυπία” στις 19/12. Παραπάνω από ενάμισυ μήνα νωρίτερα (Sarajevo νο 56, τι έχει η έρμη και δεν πέφτει) γράφαμε ανάμεσα στα υπόλοιπα:
... Ενώ λοιπόν θα ήταν λάθος, απ’ την σκοπιά του πραγματικού καταμερισμού εξουσίας, να πει κανείς “η βουλή αποφάσισε” όλα αυτά τα σπουδαία και πολλά άλλα παρόμοια (όχι· η βουλή επικύρωσε), θα ήταν πάλι λάθος να πει “ο Βενιζέλος αποφάσισε”. Όχι· ο σύζυγος της κυρίας Μπακατσέλου μπορεί (ίσως) να αποφασίσει το τι θα φάει και τι θα φορέσει, όχι όμως τι θα γίνει με τις πολιτικές προσόδους, με τα μήντια, με τις παε ή με τις τράπεζες. Το σωστό είναι ότι αποφάσισαν οι ενδιαφερόμενοι (πίνοντας τα ουίσκια τους ή σνιφάροντας τις κόκες τους) και ανέθεσαν στο νομομαθή υπουργό να δώσει μορφή νόμου στις αποφάσεις τους. Αυτό συνέβαινε πριν την κρίση, συμβαίνει και τώρα. Ο υπουργός ακούει τις απαιτήσεις “κάποιων” (εντόπιων 100%) και πορεύεται. Το ίδιο κάνει άλλωστε και η περιβόητη “τρόικα” - εκτός εάν νομίζετε ότι αυτοί οι ανώτεροι υπάλληλοι του δντ και της ε.ε. είναι ακατάδεκτοι καλόγεροι, και δεν συμμετέχουν σε πάρτυ, βεγκέρες, χοροεσπερίδες, tea meetings, γεύματα, δείπνα, οργιάκια με βοϊδόνυχα α λα κρεμ, κλπ... Η διαφορά τους με τον υπουργό είναι ότι πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψη και τις απαιτήσεις των δανειστών, που δεν είναι τίποτα τυχαίοι...
Το γεμάτο υπονοούμενα σχόλιο στην “ελευθεροτυπία” λες και γράφτηκε για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά μας (σιγά!!!). Ακόμα και η έκφραση “...προς το Κοινοβούλιο, το οποίο απλώς θα περιοριστεί στο να επικυρώσει σχετικά...” θα ήταν αρκετή από μόνη της. Όμως δεν είναι εδώ θέμα μας (ή του γούστου μας) η αυτοεπιβεβαίωση. Το θέμα μας είναι πως έγινε κατορθωτό, και μάλιστα εύκολα, να εξαφανιστεί απ’ τον ορίζοντα ο κεντρικός, κεντρικότατος ρόλος των ντόπιων αφεντικών - σε σχέση με την κρίση και τα σχετικά.
Ξέρετε και ξέρουμε καλά ποιοί δούλεψαν ακούραστα γι’ αυτήν την μαγική εξαφάνιση: η ντόπια αριστερά σε όλες μα όλες τις εκδοχές και τις εκφάνσεις της. Και, βέβαια, δεν ήταν οι αποκλειστικές πληροφορίες που της έλειπαν· ή τα σχόλια και τα ρεπορτάζ σαν αυτό που αναδημοσιεύσαμε στην αρχή... Όχι. Στο κάτω κάτω ούτε κι εμείς έχουμε τέτοιες “αποκλειστικές πληροφορίες”. Έχουμε απλά και μόνο μια εργατική λογική, που δεν έχει διαβρωθεί ούτε από κομματικά συμφέροντα ούτε απ’ την μηντιακή βλακεία. Έχουμε και μια εργατική μνήμη. Και θυμόμαστε, θυμόμαστε πολύ καλά, ότι τα περισσότερα απ’ όσα “επιβάλλουν οι τρισκατάρατοι δανειστές” στην φτωχή πλην τίμια ελλάδα, και σίγουρα όλα όσα αφορούν την υποτίμηση της εργασίας και όλα όσα αφορούν τον δημόσιο τομέα, έχουν υποστηριχτεί (και έχουν εκδηλωθεί σαν απαιτήσεις) πάμπολλες φορές επί σειρά χρόνων, απ’ τα ντόπια αφεντικά. Επιπλέον, το προλεταριακό μυαλό μας, που δεν καταλαβαίνει τις “ασκήσεις υψηλής επαναστατικής πολιτικής”, κατανόησε απ’ την αρχή και το εξής απλό: εάν οι συσχετισμοί εντός ελλάδας (και δεν μιλάμε μόνο για τους καθαρά ταξικούς συσχετισμούς) δεν επέτρεπαν επί τόσα πολλά χρόνια να συμβεί αυτό που ονομάζουν εξορθολογισμό της οργάνωσης της εργασίας, δηλαδή η ενίσχυση της καπιταλιστικής συσσώρευσης και των προοπτικών κερδοφορίας, τότε πολύ απλά το θέαμα του δημόσιου χρέους και η εμφάνιση τρίτων επί σκηνής (εκπροσώπων των δανειστών, της ε.ε., του δ.ν.τ.) προ-κλήθηκαν για να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί. Υπέρ των ντόπιων αφεντικών, φυσικά.
Δεν μας φαίνεται να χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία για να καταλάβει κανείς (εάν δεν έχει συμφέρον για το αντίθετο ή σοβαρά προβλήματα με τα φαιά του κύτταρα) ότι η εμφάνιση διάφορων εργαλείων του ευρωπαϊκού (ε.κ.τ.) ή του παγκόσμιου (δ.ν.τ.) καπιταλισμού σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, και στην Αθήνα συγκεκριμένα, δεν είναι κάποια επιθετική ενέργεια κατά των κάθε φορά εντόπιων αφεντικών· αλλά γίνεται με δική τους πρόσκληση και για δικό τους όφελος. Αντίθετα, χρειάζεται πολλά συμφέροντα δίπλα και μαζί μ’ αυτά των αφεντικών ή απεριόριστη ηλιθιότητα (διαλέγετε και παίρνετε...) για να δει κανείς τους συμμάχους των ντόπιων αφεντικών σαν κατεξοχήν “εχθρό”, σαν “κατακτητή”, κλπ κλπ.
Εντάξει, αυτά τα λέμε εμείς... Εκείνο που έγινε όμως είναι πασίγνωστο. Από την άνοιξη του 2010 ο “εχθρός” κηρύχτηκε επίσημα, κατηγορηματικά, αποφασιστικά· και ακολούθησε η επί χιλιάδες φορές επανάληψη, για να γίνει η εμπέδωση. Ο εχθρός βρισκόταν εκτός συνόρων, ερχόταν απ’ έξω - κι αν απέμενε κάτι τις εχθρικό εντός συνόρων αυτό ήταν η τιποτένια κυβέρνηση των “προδοτών” και των “δοσίλογων”... [...]
