Τι συμβαίνει λοιπόν; Αγίου Πολυτεχνείου ανήμερα η πασπ έγινε στόχος του φοιτητικού εξτρεμισμού; Άγιοι δεν είναι οι της κομματικής νεολαίας του πασοκ, μηχανισμός είναι, κύκλωμα είναι, μαφία είναι.... Αλλά δεν ήταν όλοι οι εξτρεμιστές μαζί με την πασπ όταν έκαναν τις όποιες καταλήψεις το περασμένο φθινόπωρο; Τι άλλαξε μετά;
Δουλειά δεν είχε ο διάολος... Ο μικροαστικός / φοιτητικός εξτρεμισμός έχει φάει τα ψωμιά του, έχει φάει τις σάρκες του, και ψάχνει κανά εχθρό να βγάλει κανά μήνα ακόμα. Μια συνδικαλιστική παραλλαγή του ο σώζων εαυτόν σωθήτω...
Ο φοιτητικός εξτρεμισμός είναι η επιτομή της -teen εκδοχής των χρυσών δεκαετιών του ‘90 και του ‘00. Δυναμισμός στα “μέσα πάλης” και αφόρητη αερολογία και ιδεολογία στα “περιεχόμενα”: μ’ αυτήν την συνταγή, διάφορα σχήματα υπήρξαν κατά καιρούς ένα είδος σπονδυλικής στήλης των φοιτητικών αναταραχών στα μέρη μας· κι ένας οδηγός για το πως αυτές πρέπει να καταλήγουν στη “χοντρική / λιανική” της κάλπης. Το επιχειρησιακό μοντέλο ήταν απλό: αντι-δράσεις σε νόμους που αφορούν τα πανεπιστήμια. Με δεδομένο ότι οι διαχειριστές του (και εκπαιδευτικού αλλά όχι μόνο) συστήματος, υπουργοί, σύμβουλοι, διάβουλοι και λοιποί λακέδες, τρώγονται κατα καιρούς να αφήσουν στην ιστορία τα σημάδια της μεγαλειώδους βλακείας τους, ο φοιτητικός / μικροαστικός ριζοσπαστισμός δεν ξέμεινε από δουλειά για καιρό. Κι έφτιαξε έτσι τους αυτο-τροφοδοτούμενους μύθους του.
Ο τελευταίος μεγάλος τέτοιος μύθος είναι η νίκη στην υπόθεση της συνταγματικής αναθέωρησης του άρθρου 16 - που αφορά τον αποκλειστικά δημόσιο (υποτίθεται....) χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Θα ήταν βέβαια από ασέβεια έως σκάνδαλο να θυμίσουμε πως εκείνη η αναθεώρηση δεν πέρασε απ’ το κοινοβούλιο όταν, τελικά, το τότε πασοκ αρνήθηκε να την στηρίξει (αν και αποτελούσε διακηρυγμένο στόχο του προέδρου του), κάτι που θα πρέπει να πιστωθεί και στην “πίεση” της πασπ - ε; Το σίγουρο είναι πάντως ότι η (αυτο)μυθοποίηση των “μέσων πάλης” και η αδιαφορία για όλα τα υπόλοιπα, τυφλώνει. Τύφλωνε και τότε, παρά την επιτυχία. Σε μια μπροσούρα που εκδόθηκε λίγο μετά, με τίτλο οδηγός επιβίωσης στην εκπαιδευτική κρίση, δοκιμάσαμε να ξαναστήσουμε την εκπαιδευτική / πανεπιστημιακή πραγματικότητα στα πόδια της - πράγμα που, μπροστά στην μεγαλειώδη λάμψη του “φοιτητικού κινήματος”, ήταν κάτι παραπάνω από ανόσιο. Υποστηρίξαμε τότε μεταξύ των άλλων ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 ήταν μόνο μια απ’ τις μορφές της εξελισσόμενης ιδιωτικοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος, και όχι η μοναδική. Εξασφαλίσαμε έτσι, τότε, καινούργιους εχθρούς. Μιας και οι δημόσιες σχέσεις δεν είναι απ’ τα αγαπημένα μας, το είχαμε ξεστομίσει πάντως και απ’ αυτές εδώ τις σελίδες: φιλήστε στο μέτωπο το φοιτητικό κίνημα, είναι από χρόνια κλινικά νεκρό! Πότε αυτό το θράσος; Τον Μάη του 2007 (Sarajevo νο 13). Άλλες “μεγάλες φιλίες”! [...]
