Βασικές αρχές κυβερνητικής εξουσίας:
α) Αν πρόκειται να μπλοφάρεις, κάντο όλο και κάντο γρήγορα.
β) Αν πρόκειται να πανικοβληθείς, κάντο γρήγορα και κάντο μια κι έξω.
γ) Μην κάνεις ποτέ και τα δύο μαζί - δεν ταιριάζουν.
Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο ξεδιπλώνεται (και τις μέρες που κλείνει η ύλη του τεύχους κορυφώνεται) μια διεθνής φιλολοφία / δημαγωγία σε ότι αφορά την “ευρωπαϊκή εκδοχή της κρίσης”. Ενώ είναι γνωστό εδώ και μια τουλάχιστον δεκαετία ότι η “νομισματική ολοκλήρωση” χωρίς “πολιτική ολοκλήρωση” (χωρίς, δηλαδή, την δημιουργία ενός ομόσπονδου ευρωπαϊκού κράτους με τα ανάλογα κυβερνητικά όργανα) ήταν ένα εγχείρημα στην καλύτερη πρωτότυπο και στη χειρότερη αβέβαιο, η μισοαρχινισμένη “πολιτική ολοκλήρωση” εμφανίζεται τώρα σαν το κατ’ εξοχήν πρόβλημα. Σαν η αιτία που δήθεν εμποδίζει τα πολιτικά αφεντικά των ευρωπαϊκών κρατών να πάρουν στις δέουσες αποφάσεις, για την πετυχημένη διαχείριση της κρίσης... Όλα αυτά έχουν γίνει τόσο πολύ η κοινοτοπία των ημερών ώστε για ό,τι ακολουθήσει (σε ότι αφορά την εξελισσόμενη κρίση) θα μνημονεύονται τα (βολικά επιλεγμένα, ανάλογα με το ποιός τα επικαλείται) “λάθη των ηγετών της ευρώπης”.
Θα έπρεπε να πει κάποιος: για δυο λεπτά! Οι ηπα, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα “πολιτικής ενοποίησης” ή μη, έχουν “αντιμετωπίσει την κρίση” καλύτερα; Η απάντηση είναι ένα ξερό ΟΧΙ! Εκείνο που συμβαίνει είναι πως για λόγους κάθε άλλο παρά αυτονόητους η “αμερικανική εκδοχή της εξελισσόμενης κρίσης” (όπως επίσης η “αγγλική εκδοχή” ή η “ιαπωνική”) σπάνια εμφανίζονται στη δημαγωγία, ειδικά (αλλά όχι μόνο) την ελληνική. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα. Πέρα απ’ το ότι αυτή η δημαγωγία είναι συγχρονισμένη απόλυτα με τις απεγνωσμένες (;) προσπάθειες χρηματοπιστωτικής κερδοφορίας, οπότε “φωτίζει” με τον τρόπο της ένα απ’ τα σημεία του διεθνούς τζόγου (το ευρώ) και τις “πολιτικές αδυναμίες” του.
Επιμένουμε να τονίζουμε ότι η τελευταία φάση της κρίσης (που, θυμίζουμε την γνώμη μας, έχει αρχίσει απ’ την δεκαετία του ‘80...) βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπως το φθινόπωρο του 2008 και τον επόμενο χειμώνα. Η κρατικοποίηση των χρεών και η εμφάνιση των κρατών υπό διπλή ιδιότητα, αφενός σαν “πελατών” του χρηματοπιστωτισμού και αφ’ ετέρου σαν “εισπρακτόρων” για λογαριασμό του (“μέτρα λιτότητας” κλπ), είναι σταθερά το έργο που παίζεται παγκόσμια (και ειδικά στον πρώτο κόσμο) εδώ και τρία χρόνια. Και, εννοείται, όπως στην προηγούμενη περίοδο όπου η μεγάλη μηχανή του “το χρήμα - γεννάει - χρήμα” ήταν τα ιδιωτικά χρέη, έτσι και σ’ αυτήν την φάση υπάρχει ένα υποχρεωτικό τέλος.
Είναι γεγονός ότι στην ευρωπαϊκή ήπειρο υπάρχουν εθνικά αντίπαλες μερίδες των αφεντικών σ’ αυτήν την αρένα. Αυτό όμως δεν είναι κάποια ευρωπαϊκή ιδιοτροπία. Είναι τμήμα του παγκόσμιου ανταγωνισμού / πολέμου που διεξάγεται με “κρατικά χρέη” και “νομίσματα”, αυξήσεις των πρώτων και υποτιμήσεις των δεύτερων. Οπωσδήποτε έχει σημασία (μιλάμε για την δική μας προλεταριακή οπτική) το τι πρόκειται να συμβεί σ’ αυτόν τον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό (χρηματοπιστωτικής κερδοφορίας), όχι μόνο στην ευρώπη αλλά παγκόσμια. Κι αυτό επειδή, λαμβάνοντας υπ’ όψη τις ανελαστικές ανάγκες της γενικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης τόσο στην “παραγωγή” όσο και στην “κατανάλωση” (που, τώρα, εμφανίζεται φρεναρισμένη) μας φαίνεται αδύνατο να “ξεμπλοκάρει” η καπιταλιστική μεγαμηχανή χωρίς μεγάλης έκτασης καταστροφές (υποδομών, εργασίας, κοινωνικών σχέσεων).
Μεγάλες στιγμές του παγκόσμιου καπιταλισμού. Οι g20 φωτογραφίζονται στις Κάννες, μπροστά από “κανούργιο κόσμο, καινούργιες ιδέες”. Ήταν εκεί που τραβήξανε τ’ αυτιά του έλληνα πρωθ. Ο “προαιώνιος εχθρός των ελλήνων”, απ’ την άλλη, χαμογελάει στο κέντρο της φωτογραφίας. Είναι απ’ αυτές τις φωτογραφίες που δεν κυκλοφορούν στην ελλάδα, για να μην γίνει χειρότερη η μαζική κατάθλιψη...
Δεν είναι δύσκολο, δεν είναι καν παιχνίδι της σκέψης. Τι θα συνέβαινε εάν η ευρώπη των 17 (του κοινού νομίσματος) είχε συγκροτηθεί έγκαιρα σ’ ένα ομόσπονδο κράτος, με τους αντίστοιχους θεσμούς και όργανα διοίκησης; Θα υπήρχε ένα μεγάλο καπιταλιστικό κράτος, που θα υπέφερε απ’ τους τελευταίους σπασμούς της χρηματοπιστωτικής κερδοφορίας, διάφορες “επαρχίες” του θα υπέφεραν περισσότερο από άλλες, και θα προσπαθούσε να κάνει ακόμα φτηνότερη την εργασία στην επικράτειά του, έναντι των ανταγωνιστών του (των ηπα, της κίνας, της ινδίας, ή - αν, τελικά, η Μόσχα ενταχθεί στον π.ο.ε. - της ρωσίας...). Με δυο λόγια αυτό το ευρωπαϊκό κράτος θα έκανε ό,τι κάνουν και τώρα όλα τα κράτη - μέλη (το γερμανικό μάλιστα αρκετά νωρίτερα απ’ τα άλλα)... [...]
