ο προφήτης και το καναρίνι (το ελληνικό χρηματοπιστωτικό imperium έχει φάει τα ψωμιά του)
Σημειώναμε βιαστικά στο προηγούμενο τεύχος ότι η περιλάλητη “συμφωνία” της 26ης Οκτωβρίου είναι εκ των πραγμάτων γεμάτη τρύπες. Έχουμε σαν απλοί άνθρωποι τις σοβαρές αμφιβολίες μας για το από που ως που μπορεί να θεωρείται δεδομένη η “εθελοντική περικοπή” κατά 50% της αξίας διάφορων χαρτιών / σκελετών που οι δανειστές των κρατών και οι έμποροι χρεών έχουν στα συρτάρια τους, υπολογίζοντας (επειδή έτσι τους βολεύει ή επειδή έτσι έχουν φροντίσει να γίνει) ότι είτε θα τα πληρωθούν “στο ακέραιο” απ’ τα κράτη / οφειλέτες, είτε θα τα πληρωθούν πάλι 100% απ’ τους ασφαλιστές τους (cds).
Το σύνολο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτισμού έχει αγριέψει πολύ τα τρία τελευταία χρόνια, και θα αγριεύει όλο και περισσότερο, μέχρις ότου τα κράτη και οι εθνικοί καπιταλισμοί φτάσουν στο “σημείο Χ”. Αλλά ειδικά σε ότι αφορά τον ελληνικής ιδιοκτησίας χρηματοπιστωτισμό, δηλαδή τις εντόπιες τράπεζες και τα υπόλοιπα, η αντίθεση στην κατά 50% απαξίωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είχε διακηρυχτεί έγκαιρα, καθαρά, απειλητικά. Ακόμα και απ’ τον τωρινό πρωθ. σε διεθνή του συνέντευξη - αλλά όχι μόνον αυτόν. Το κομβικό σημείο της αντίθεσης των ιδιοκτητών / μετόχων των ελληνικών τραπεζών είναι το θέμα της “κρατικοποίησης” τους (είτε απ’ την Αθήνα είτε, πιθανά, απ’ το EFSF). Θα χάσουν πολλά λεφτά (αυτοί οι μέτοχοι), αλλά δεν είναι αυτό μονάχα. Δεν αποκλείεται, αν αλλάξουν ιδιοκτήτες οι ελληνικές τράπεζες, να αποκαλυφθούν πολλά “βρώμικα μυστικά” τους, και οι διοικήσεις τους να βρεθούν πίσω απ’ τα κάγκελα! (Εντάξει, αυτό δεν συμβεί· όμως θα σπιλωθούν υπολήψεις....)
Η αλλάγη ιδιοκτησίας, η “κρατικοποίηση” των ελληνικών τραπεζών (απ’ το ίδιο το σύστημα, έτσι; μην ξεχνιόμαστε) είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα λοιπόν, εδώ και μήνες. Δεν βρίσκεται ποτέ στην πρώτη ή στην δεύτερη γραμμή της καθεστωτικής δημοσιότητας, και είναι προφανές το γιατί: αρκετοί μέτοχοι τραπεζών είναι και ιδιοκτήτες των media. Δεν βρίσκεται επίσης ποτέ στην πρώτη ή στη δεύτερη γραμμή των κομμάτων και των κομματιδίων της αριστεράς και της επανάστασης, και πάλι για προφανείς λόγους: επειδή “χρωστάνε” στις τράπεζες, ή επειδή πάντα ήταν οπαδοί και στηρίγματα του χρηματοπιστωτικού (εθνικού) ιμπεριαλισμού, είτε και για τους δύο λόγους μαζί. Οπωσδήποτε αυτό το τρίτο σημείο, η τύχη δηλαδή των θυγατρικών των ελληνικών τραπεζών εκτός συνόρων, είναι “εθνικό ζήτημα”! Τόσο σοβαρό ώστε η καθημερινότητα της κρίσης να το κρύβει.... Πρόκειται για την σπονδυλική στήλη της (διεθνούς) γεωπολιτικής αναβάθμισης του ελληνικού κράτους και παρακράτους, όπως δουλεύτηκε απ’ τα μισά της δεκαετίας του ‘90 και μετά, και “ατσαλώθηκε” με την είσοδο στη ζώνη του σκληρού νομίσματος / ευρώ!
Στις οικονομικές σελίδες, λοιπόν, των εντόπιων καθεστωτικών εφημερίδων, διαβάζοντας κανείς τις γραμμές αλλά και πίσω απ’ αυτές, θα μπορούσε να παρακολουθεί τον ελληνικό “τραπεζικό πυρετό” να ανεβαίνει, όσο πλησίαζε εκείνη η καταραμένη ημέρα και ώρα που τα ευρωαφεντικά θα αποφάσιζαν τι θα κάνουν με το “ελληνικό πρόβλημα”. Παραδείγματος χάρη, στις 23 του περασμένου Οκτώβρη, στα “οικονομικά” της ελευθεροτυπίας, κάτω απ’ τον πολλά υποσχόμενο τίτλο οι τραπεζίτες κάνουν ταμείο μπορούσε κανείς να διαβάσει (ο τονισμός πάντα δικός μας):
Προβληματισμός και ανησυχία επικρατεί στις εγχώριες τράπεζες και δευτερευόντως στα ασφαλιστικά ταμεία [“δευτερευόντως” - εντάξει;] για τις επιπτώσεις από τις οριστικές αποφάσεις για το ελληνικό χρέος της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τραπεζίτες και άλλοι αντιλαμβάνονται ότι ο βασικός στόχος των κ. Μέρκελ και Σαρκοζί είναι να στήσουν ένα τείχος προστασίας γύρω από την Ιταλία, ενισχύοντας τη χρηματοδοτική δύναμη του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης EFSF και ανακεφαλαιώνοντας τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ώστε να μπορούν να απορροφήσουν τους κραδασμούς από μια σημαντική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
“Από τη στιγμή που θα έχουν καταλήξει σε συμφωνία στα άλλα ζητήματα για να προστατέψουν την Ιταλία, μπορούν να αποφασίσουν οτιδήποτε βαθμού και μορφής κούρεμα θέλουν για το ελληνικό χρέος”, τονίζει υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλης ελληνικής τράπεζας.
... Οι ελληνικές τράπεζες εμφανίζονται πιο εκτεθειμένες, καθώς θα απαιτηθούν κεφάλαια ύψους 26,4 δισ. ευρώ για να ανεβάσουν τον ανωτέρω δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας στο 9%, με τις ισπανικές και τις ιταλικές να ακολουθούν με 16 και 12 δισ. ευρώ αντίστοιχα.
Υπενθυμίζεται ότι οι ελληνικές τράπεζες, οι οποίες κατέχουν ομόλογα ονομαστικής αξίας 45 με 50 δισ. ευρώ, αναγνώρισαν απώλειες περίπου 5 δισ. ευρώ έπειτα από φόρους στα αποτελέσματα του β τριμήνου από την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα συμμετοχής ιδιωτών (PSI) της 21ης Ιουλίου.
Όμως, αυτή τη φορά είτε υπάρξει “εθελοντική” απομείωση της ονομαστικής αξίας των ομολόγων είτε υποχρεωτικό “κούρεμα”, οι απώλειες θα είναι αρκετά μεγαλύτερες από την θεωρητική του 21% στο PSI του Ιουλίου και επομένως οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν επιπρόσθετα κεφάλαια...
Ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, άρχισε να ξεφεύγει από εδώ κι απο ‘κει ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν “μεγαλύτερο πρόβλημα” απ’ ότι άλλες ευρωπαϊκές.... Όσοι / όσες διαβάζεται αυτές εδώ τις σελίδες το ξέρετε βέβαια εδώ και καιρό: το πρόβλημα δεν είναι μόνο το απόλυτο νούμερο κρατικών χρεωγράφων που έχει κάθε τράπεζα στα ντουλάπια της, αλλά και η σχέση αυτού του ποσού προς το μέγεθος (των “περιουσιακών στοιχείων”) της τράπεζας... Να γιατί εξ αρχής το ελληνικό “πρόβλημα” και η σχέση (χρέους του) ελληνικού κράτους και (χρέους + “τοξικών” των) ελληνικών τραπεζών είχε πάντα στόχο την διάσωση του ντόπιου χρηματοπιστωτισμού - και όχι των “ξένων”, των οποίων η όποια ελληνική κυβέρνηση είναι δήθεν “τσιράκι”, κι όλες οι γνωστές αριστεροδεξιές παπαριές! Πατριώτες είναι όλοι οι κυβερνώντες, συγκυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι - μην έχετε καμία αμφιβολία επ’ αυτού!!! [...]
