Αυτή είναι μεν η “αγία οικογένεια”, αλλά όπως δείχνει και το βάθος όχι και στα πιο συντηρητικά της. Ο Mickelangelo υμνεί την χαρά της ζωής...
ενάντια στην οικογένεια
Μπορεί να φαίνεται αναχρονιστικό να στραφεί κανείς σήμερα ενάντια στην οικογένεια - κατηγορώντας την για ένα καινούργιο (;) είδος αλλοτρίωσης. Η μέση μικροαστική ή μεσοαστική οικογένεια δεν είναι (ή δεν φαίνεται) τυρρανική όπως πριν λίγες μονάχα δεκαετίες, την εποχή του ακμαίου πουριτανισμού - έτσι δεν είναι; Το περιβόητο “χάσμα των γενεών”, μια κοινοτυπία των ‘60s και ‘70s, μοιάζει αρχαιολογία: τα απείθαρχα “παιδιά” εκείνων των καιρών μεγάλωσαν, έκαναν οικογένεια και παιδιά, και δεν είναι (σα γονείς) καθόλου τυρρανικοί - έτσι δεν είναι; “Το αντίθετο ακριβώς” θα έλεγε κανείς.... Έτσι ώστε αντί για “χάσμα” να πρέπει να μιλάμε τώρα για “εξάρτηση των γενεών” - των γυιών και των θυγατέρων απ’ τους γονείς, και των γονιών (με τον δικό τους τρόπο) απ’ τα παιδιά τους.
Δεν είναι γλυκειά αυτή η εξάρτηση; Δεν είναι “καλό πράγμα”; Δεν είναι καλύτερη η εξάρτηση απ’ το “χάσμα”; Πολλά είναι που πρέπει να ανακαλυφθούν και να πολεμηθούν εδώ, μόλις αρχίσει κανείς να αναγνωρίζει ότι το μεν “χάσμα” βοήθησε (όσους και όσες το έζησαν απ’ την μεριά της νέας (τότε) γενιάς) στη συγκρότηση εαυτών· η δε οικογενειακή εξάρτηση δρα ανάποδα, καθηλώνοντας τόσο τους “μεγάλους” όσο και τους “μικρούς” σε ευτελείς, και τελικά αυτοκαταστροφικούς ρόλους. Ιδιαίτερα καταστροφικούς για τους / τις νεώτερους / νεώτερες.
Εντοπίσαμε κάπου (δεν έχει σημασία που, τα λεγόμενα είναι εξαιρετικά ακριβή) τις πιο κάτω παραγράφους. Αν εξαιρέσει κανείς τα ονόματα των οργανισμών, τα υπόλοιπα είναι παράξενα οικεία για την ελληνική κοινωνία και την ελληνική οικογένεια. Κι όμως. Αφορούν κάτι πολύ μακρινό στο χάρτη. Όχι όμως και στην καπιταλιστική “εξέλιξη”.
... Μέλη της διοίκησης των πανεπιστημίων παραπονούνται για το εντεινόμενο πρόβλημα των γονέων που έχουν βαλθεί να ελέγξουν τη ζωή των παιδιών τους - συμπληρώνοντας τις αιτήσεις τους για να εισαχθούν στις σχολές, ενοχλώντας τηλεφωνικά την υπηρεσία εγκρίσεων, βοηθώντας τα να γράψουν εργασίες, παραμένοντας τη νύχτα στους φοιτητικούς ξενώνες. Ορισμένοι γονείς μάλιστα τηλεφωνούν σε πανεπιστημιακούς υπεύθυνους ζητώντας τους να φροντίσουν για το πρωϊνό ξύπνημα των παιδιών τους. “Οι γονείς των σπουδαστών είναι εκτός ελέγχου” λέει η Μάιριλι Τζόουνς, επικεφαλής εγκρίσεων του ΜΙΤ, η οποία έχει αναλάβει την αποστολή να προτρέπει τους αγχωμένους γονείς να αποσυρθούν.
...
“Το δικαίωμα που αισθάνονται ότι έχουν ως καταναλωτές, μαζί με την αδυναμία να αποκολληθούν από τα παιδιά τους, κάνει ορισμένους γονείς να θέλουν να διαχειριστούν κάθε πλευρά της φοιτητικής ζωής των παιδιών τους - από την επιδίωξη εισαγωγής μέχρι την επιλογή κορμού μαθημάτων. Τέτοιοι γονείς, αν και αποτελούν εξαίρεση, δεν παύουν να είναι μια όλο και πιο αισθητή πραγματικότητα για διδάσκοντες, κοσμήτορες και προέδρους”.
Η μανία των γονέων να διαπλάσουν και να κατευθύνουν την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία των παιδιών τους έχει ενταθεί την τελευταία δεκαετία, καθώς οι εκπρόσωποι της πρώτης μεταπολεμικής γενικάς (baby boomers), συνηθισμένοι να έχουν τον έλεγχο, ετοιμάζονται να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο. Μια γενιά πριν από την σημερινή, λίγοι μαθητές λυκείου έμπαιναν στον κόπο να προετοιμαστούν για το τεστ μαθητικών δυνατοτήτων SAT (Scholastic Aptitude Test). Σήμερα οι γονείς ξοδεύουν μεγάλα ποσά σε φροντιστήρια προετοιμασίας για το SAT, δασκάλους, βιβλία και λογισμικό για τα παιδιά τους που προορίζονται για το πανεπιστήμιο, κάνοντας έτσι την προετοιμασία για τις εξετάσεις μια βιομηχανία των 2,5 δισ. δολαρίων. Από το 1992 μέχρι το 2001, η Kaplan, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τομέα της προετοιμασίας για εξετάσεις, είδε τα ακαθάριστα έσοδά της να αυξάνονται κατά 225%.
...
Τα φροντιστήρια προετοιμασίας για το SAT δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι αγχωμένοι εύποροι προσπαθούν να λουστράρουν και να πακετάρουν τους προοριζόμενους για πανεπιστήμιο γόνους τους. Ψυχολόγοι της εκπαίδευσης αναφέρουν ότι όλο και περισσότεροι γονείς επιδιώκουν να διαγνωστεί ότι τα γυμνασιόπαιδά τους έχουν “μαθησιακές δυσικολίες”, με μόνο σκοπό να τους δοθεί επιπλέον χρόνος κατά τις εξετάσεις. Αυτή η “αγορά διαγνώσεων” πυροδοτήθηκε, καθώς φαίνεται, από την ανακοίνωση των Εξεταστικών Συμβουλίων (College Board) το 2002 ότι θα έπαυαν να βάζουν αστερίσκο δίπλα στη βαθμολογία των μαθητών λόγω μαθησιακής δυσκολίας. Οι γονείς σκάνε μέχρι και 2.400 δολάρια για μια αξιολόγηση και 250 δολάρια την ώρα για έναν ψυχολόγο που θα καταθέσει για λογαριασμό του μαθητή στο γυμνάσιο ή στην Υπηρεσία Εκαπιδευτικών Εξετάσεων (Educational Testing Service), η οποία διεξάγει το SAT. Αν ένας ψυχολόγος δεν προβεί στην επιθυμητή διάγνωση, πηγαίνουν την υπόθεσή τους σε άλλον.
...
Ο ξέφρενος ανταγωνισμός ακόμα και για την προσχολική ένταξη συγκέντρωσε το φως των προβολέων πριν από λίγα χρόνια, με την ιστορία του Τζακ Γκρούμπμαν, αναλυτή μετοχών στη Wall Street. Αυτός ισχυρίστηκε σ’ ένα mail ότι έδωσε υψηλότερη εκτίμηση για την μετοχή της ΑΤ&Τ προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του αφεντικού του, ο οποίος θα μεσολαβούσε για να γίνουν δεκτές οι δύο ετών δίδυμες κόρες του Γκρούμπμαν σ’ ένα νηπιαγωγείο περιωπής στην 92η οδό της Ν. Υόρκης...
Οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν το ζήτημα της οικογενειακής εξάρτησης με το φως να πέφτει στους (αμερικάνους) γονείς. Δεν πρέπει να αμφιβάλλει όμως κανείς ότι οι αποβάσεις τους στην καθημερινότητα των παιδιών τους όταν αυτά έχουν κλείσει ήδη τα 18 διευκολύνεται τα μέγιστα απ’ την ανάποδη εξάρτηση, των “μικρών” απ’ τους “μεγάλους”. [...]
