... Το ζήτημα όμως προχωρεί βαθύτερα: αν πραγματικά η Τεχνητή Νοημοσύνη σχετίζεται λίγο μόνο με την τεχνολογία των υπολογιστών και πολύ περισσότερο με αφηρημένες αρχές της νοητικής οργάνωσης, τότε φαίνεται ότι εξαλείφονται οι διακρίσεις ανάμεσα στην Τεχνητή Νοημοσύνη, την ψυχολογία, ακόμα και την φιλοσοφία της νόησης. Είναι δυνατόν κάποιος να μελετήσει αυτές τις βασικές αρχές χρησιμοποιώντας εργαλεία και τεχνικές από την επιστήμη των υπολογιστών, ή με τις μεθόδους της πειραματικής ψυχολογίας, ή με παραδοσιακούς φιλοσοφικούς όρους - αλλά, σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για το ίδιο θέμα. Επομένως, μοιάζει να επίκειται ένα μεγάλο διεπιστημονικό “πάντρεμα” και, πράγματι, αρκετά ενθουσιώδεις ήδη ζητωκραυγάζουν. Για το νέο τους “ενοποιημένο” γνωστικό κλάδο επινόησαν το όνομα γνωσιακή επιστήμη (cognitive science).... Η Τεχνητή Νοημοσύνη και η ψυχολογία, όπως επίσης και τμήματα της φιλοσοφίας, της γλωσσολογίας και της ανθρωπολογίας, δεν είναι τώρα πια παρά “υποειδικότητες” μέσα σε ένα μοναδικό πεδίο μελέτης της γνωσιακής ικανότητας, της ευφυΐας και της νόησης: δηλαδή του χειρισμού συμβόλων.
...
Όπως και αν είναι, ο μόνος θεωρητικός λόγος για να αντιμετωπίσουμε την σύγχρονη Τεχνητή Νοημοσύνη πιο σοβαρά από την επιστημονική φαντασία είναι η ισχυρότατη υπόθεση πως η νόησή μας εργάζεται βάσει υπολογιστικών αρχών. Με άλλα λόγια, μας ενδιαφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη ως μέρος της θεωρίας ότι οι άνθρωποι είναι υπολογιστές - και όλοι ενδιαφερόμαστε για τους ανθρώπους.
...
Και να πως ο Χομπς αναπτύσσει αυτή τη θέση του στο σημαντικότερο έργο του, τον Λεβιάθαν: Όταν ένας άνθρωπος λογίζεται, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συλλαμβάνει ένα σύνολο από την πρόσθεση των μερών, ή να συλλαμβάνει ένα υπόλοιπο αφαιρώντας ένα άθροισμα από κάποιο άλλο... Αυτές οι πράξεις δεν σχετίζονται μόνο με αριθμούς αλλά με όλα τα είδη πραγμάτων που μπορεί να προστεθούν μαζί, ή να αφαιρεθούν το ένα από το άλλο. Γιατί, όπως οι επιστήμονες των αριθμών διδάσκουν πως να προσθέτουμε και να αφαιρούμε τους αριθμούς, έτσι και οι γεωμέτρες διδάσκουν το ίδιο για τις ευθείες, τα σχήματα ... τις γωνίες, τις αναλογίες, τους χρόνους, τις ταχύτητες, τη δύναμη, την ισχύ και τα παρόμοια. Οι επιστήμονες της λογικής κάνουν το ίδιο για τους ειρμούς των λέξεων, προσθέτωντας δύο ονόματα για να σχηματίσουν μια κατάφαση, και δύο καταφάσεις για να κάνουν ένα συλλογισμό, και πολλαπλούς συλλογισμούς για να κάνουν μια απόδειξη... Χωρίς αμφιβολία, ο Χομπς παρατραβάει τη μεταφορά της “πρόσθεσης”, αυτό όμως μπορούμε να το παραβλέψουμε έπειτα από τόσα χρόνια. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ότι συμπεριλαμβάνει το χρόνο, την ταχύτητα, τις δυνάμεις κ.α. στη δικαιοδοσία των γεωμετρών - προφανώς σκέφτεται τον Γαλιλαίο.
Ο Χομπς θαύμαζε πολύ τον Γαλιλαίο, και το 1634 έκανε ολόκληρο ταξίδι ως την Ιταλία μόνο και μόνο για να τον συναντήσει. Ιδιαίτερα η ανακάλυψη του μεγάλου Ιταλού πως η φυσική μπορεί να συνοδευτεί απ’ όλη τη μεθοδολογική αυστηρότητα των γεωμετρικών αποδείξεων, υπήρξε η άμεση πηγή έμπνευσης της ιδέας του Χομπς για τη διανοητική μέθοδο γενικά. Επομένως, η μεγαλοφυής του υπόθεση πως η σκέψη αυτή καθ’ εαυτήν είναι βασικά υπολογισμός, προέρχεται καθαρά από την επεξεργασία της ιδέας του Γαλιλαίου πως η μελέτη της κίνησης είναι κατά βάση γεωμετρία. Και η κύρια φιλοσοφική εργασία του ίδιου του Χομπς ήταν (όσο υπερβολικό και αν φαίνεται) μια προσπάθεια να κάνει για την πολιτική ό,τι έκανε ο Γαλιλαίος για τη φυσική... [1]
H υποστηρίξη ενός θεωρήματος με επιχειρήματα αρχαιολογίας είναι ένα απ’ τα αγαπημένα διανοητικά κλισέ της σύγχρονης καθεστωτικής παραγωγής: γιατί ο τάδε ή δείνα ισχυρισμός είναι “σωστός”; - μα επειδή ένας παρόμοιος είχε γίνει και πριν 200 ή 500 ή 1000 χρόνια. Μ’ αυτή την μέθοδο η αίγλη (και η σκοπιμότητα) των ρομπότ μπορεί να επικαλεστεί την καταγωγή της απ’ το εργαστήριο του θεού Ήφαιστου ή τον Τάλω. Είναι νόμιμη τότε και η αντίθετη σκέψη. Εάν ο “άνθρωπος / μηχανή” (με ό,τι μπορούσε να είναι η “μηχανή” ανά ιστορικές περιόδους ή πολιτισμούς) ήταν κάποτε μια ολοφάνερη μυθολογία, έπαψε άραγε ποτέ να είναι τέτοια; Τα τεχνικά κατορθώματα στην κατασκευή μηχανών είναι αρκετά για να μετατρέψουν τον “άνθρωπο / μηχανή” από Μύθο σε Αλήθεια; Έχουν καταφέρει άραγε ποτέ οι “θεωρητικοί” (και οι ιδεολόγοι) της υπεροχής των μηχανών τίποτε παραπάνω απ’ την μυθοποίηση του εαυτού τους και των έργων τους; [...]
