Ο πύργος του ρολογιού στον καθεδρικό του Στρασβούργου (σήμερα).
χρονο-μέτρηση (μια μικρή ιστορία)
Ένα δευτερόλεπτο. Ή δύο δευτερόλεπτα. Ή μερικά δέκατα του δευτερολέπτου. Τέτοιες είναι οι χρονικές διάρκειες - αν μπορούμε να μιλάμε καν και καν για “διάρκεια” - που χωρίζουν το ασήμαντο απ’ την παγκόσμια φήμη. Μιλάμε για τους / τις δρομείς των αγώνων ταχύτητας. Επαγγελματίες αθλητές που, μέσα απ’ την εξεδίκευσή τους, αναπαριστούν στο όριό της μια ορισμένη οικονομία του χρόνου.
Ένα δευτερόλεπτο ή δύο, ή μόνο μερικά δέκατά του. Τόσος είναι ο χρόνος κατά τον οποίο διαφέρει η απόδοση ενός ασήμαντου αθλητή της σειράς με έναν παγκόσμιο πρωταθλητή. Αυτός είναι ο ωφέλιμος χρόνος, για τον οποίο (αξίζει μας λένε...) να κουράζεται κανείς, να προπονείται επί μήνες και χρόνια, αποτραβηγμένος σε μοναστήρια γυμναστικής. Αυτός είναι ο χρόνος που επενδύεται με την ενασχόληση εκατοντάδων και χιλιάδων ειδικών του ανθρώπινου σώματος, εργονόμων, χημικών, βιολόγων, γιατρών. Αυτός είναι ο χρόνος στον οποίο επενδύουν τις ελπίδες τους για κέρδη μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του πλανήτη. Για ένα δευτερόλεπτο ή δύο (ή μόνο μερικά δέκατά του) χιλιάδες, εκατομμύρια θεατές και τηλεθεατές τεντώνουν την προσοχή τους, αγωνιούν, στοιχηματίζουν, καυγαδίζουν, ελπίζουν, γοητεύονται, θριαμβολογούν, θυμώνουν.
Για αυτό το ένα δευτερόλεπτο ανθούν και κυνηγιούνται εμπόρια παράνομα και νόμιμα, κινητοποιούνται ή εξαγοράζονται υπηρεσίες δημόσιας τάξης, μιλούν και παραμιλούν δημοσιογράφοι και λαοπλάνοι, ξεροσταλιάζουν εικονολήπτες, εμπνέονται χρονομέτρες και σκηνοθέτες... Γι’ αυτό το ένα δευτερόλεπτο πανηγυρίζουν ή γκρινιάζουν πολιτικοί και υπήκοοι· γι’ αυτό το ένα δευτερόλεπτο ξεσπάει σάλος, σκάνδαλα και πανηγύρια.. Γι’ αυτό το ένα δευτερόλεπτο φτιάχνονται ευρύχωρα γήπεδα και αρένες, εφευρίσκονται νέα υλικά για ταρτάν, παπούτσια και φανέλες... Για ένα δευτερόλεπτο σακατεύονται εκατοντάδες και χιλιάδες αθλητές - της - σειράς, ώσπου να ξεχωρίσουν οι λίγοι ή ο ένας που είναι ικανοί να το κατακτήσουν.
Αυτά συμβαίνουν στους λεγόμενους αγώνες ταχύτητας του στίβου, συμβαίνουν και στην αγωνιστική κολύμβηση. Αλλού, το “τεράστιο / ελάχιστο μέγεθος” είναι μερικοί πόντοι, ακόμα κι ένας· ακόμα και λίγα χιλιοστά μήκους ή ύψους (στις ρίψεις ή στα άλματα). Ή μερικά γραμμάρια (στις άρσεις βαρών). Ή τεχνικές λεπτομέρειες αόρατες δια γυμνού οφθαλμού - τόσο αόρατες ώστε να αμφιβάλει κανείς αν υπάρχουν ή εφευρίσκονται επί τούτου (διάφορα είδη αγωνιστικής γυμναστικής).
Όλα αυτά τα ελάχιστα μεγέθη, οι ελάχιστοι χρόνοι, τα ελάχιστα μήκη, τα ελάχιστα βάρη, οι λεπτομέρειες και οι λεπτομέρειες των λεπτομεριών, τοποθετούνται στο κέντρο μαζικών τελετουργιών με τεράστιες προεκτάσεις και επιπτώσεις στη ζωή των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών. Οι μαζικές τελετουργίες, στην προκειμένη περίπτωση, λέγονται αθλητισμός.
Και με την βαθιά, μεταφυσική συμμετοχή στον αθλητισμό, το ελάχιστο (του χρόνου, του χώρου, της διαφοράς ικανοτήτων) φτάνει να γίνεται απόλυτα μέγιστο. Ιερό. [...]
