Μερικά απ’ τα περιοδικά του ιταλικού κινήματος μετά τα μέσα της δεκαετίας του ‘70...:

αυτή είναι η αυτονομία (γ μέρος)

Η μεγάλη γενική συνεισφορά των μαχόμενων εργατών της ιταλικής βιομηχανίας της δεκαετίας του ‘65 - ‘75 στον παγκόσμιο ταξικό ανταγωνισμό ήταν ότι πήραν πίσω της αναλύσεις του Μαρξ απ’ τα εικονοστάσια των πρωτοκοσμικών κομμουνιστικών κομμάτων, και τις γύρισαν μέσα στα πεδία μάχης, στα εργοστάσια. Οι κεντρικές επιτροπές και τα καθοδηγητικά όργανα των πρωτοκοσμικών κομμουνιστικών κομμάτων μετά απ’ τις ήττες των επαναστάσεων της δεκαετίας του 1920, και ειδικά μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο και την οργανική τους ένταξη στο “κοινωνικό κράτος”, είχαν επιλέξει την “επιστημονική” πλευρά των γραπτών του Μαρξ. Γιατί αυτή ήταν που τους έδινε, μέσω του μονοπωλίου της “ερμηνείας”, τον έλεγχο πάνω στα μέλη τους, και μέσω αυτών τον έλεγχο επι της εργατικής συνείδησης. Είναι γεγονός ότι ο “επιστημονικός Μαρξ”, ακριβώς για να δώσει στις αναλύσεις του την ισχύ της “επιστήμης” (δηλαδή της φυσικής) διαμόρφωσε ένα πλέγμα “κανόνων της ιστορικής κίνησης” που ταίριαζαν γάντι με τα συμφέροντα των κομματικών γραφειοκρατειών - χωρίς να ευθύνεται ο ίδιος. Η “αντικειμενικότητα” του ταξικού ανταγωνισμού, οι “σιδερένιοι νόμοι της ιστορίας” και, στη βάση αυτών, η υποχρεωτική προβολή της ιστορικά αναπόφευκτης ανατροπής του καπιταλισμού απ’ τους προλετάριους, θα μπορούσε να κατηγορηθεί για αντι-διαλεκτική από ένα σημείο και μετά. Κάλυπτε όμως ο “επιστημονικός” Μαρξ τις ανάγκες ιεραρχικών μεσολαβητικών δομών, σε μια εποχή προχωρημένου καταμερισμού εργασίας στον καπιταλιστικό κόσμο. Τελικά, το τι είναι “σωστό” και τι είναι “λάθος” στον ταξικό ανταγωνισμό θα το έκριναν εκείνοι που είχαν τα φόντα (δηλαδή την αρμοδιότητα) να μιλούν περί “αντικειμενικά ώριμων συνθηκών”. Αυτοί, δηλαδή, που λόγω θέσης στην πυραμίδα της κομματικής ιεραρχίας, βρίσκονταν τόσο “ψηλά” ώστε να δουν έγκαιρα στον ορίζοντα, και πριν απ’ τα αφεντικά και τους συμμάχους τους, την έλευση της “αντικειμενικά κατάλληλης στιγμής για την επανάσταση”.
Οι σε μόνιμη εξέγερση βιομηχανικοί εργάτες του ιταλικού βορρά, “έκλεψαν” τις μαρξιακές αναλύσεις απ’ την ψυχρή και καθηλωτική “επιστημοσύνη” τους (άρα και απ’ τις κομματικές “σωστές ερμηνείες” των “σημείων των καιρών”) και τις επανέφεραν στην πολιτική. Δηλαδή στον καθημερινό ταξικό πόλεμο. Αντί να δεχτούν ότι ώσπου να “ωριμάσουν οι συνθήκες” την πρωτοβουλία θα την έχουν τ’ αφεντικά, μετέτρεψαν την καθημερινότητα των αρνήσεών τους στην ακριβώς αντίθετη θέση. Ότι την πρωτοβουλία του ταξικού ανταγωνισμού την έχει πάντα (και οφείλει να την έχει) η εργατική αρνητικότητα. Αυτή η θέση αναφερόταν σε συγκεκριμένο υποκείμενο επίθεσης: τους βιομηχανικούς εργάτες. Και το ανταγωνιστικό ρεύμα που την παρήγαγε, και την εξέλιξε, ονομάστηκε εργατισμός.

Μια μικρή αλλά αναγκαία παρένθεση σ’ αυτό το σημείο. Από άγνοια ή υστεροβουλία διάφοροι στα μέρη μας ονομάζουν “εργατισμό” κάθε αναφορά στην κεντρικότητα (αλλά όχι και στην αποκλειστικότητα) των αντιθέσεων σε ότι αφορά την εκμετάλλευση της εργασίας στον σύγχρονο καπιταλισμό. Υπ’ αυτό το πρίσμα εμείς, σαν αυτόνομοι, είμαστε “εργατιστές”. Η τέτοια χρήση του όρου “εργατισμός” είναι ανιστόρητη και λανθασμένη. Ο “εργατισμός” σαν σύνολο θεωρητικών αναλύσεων και πρακτικών, δεν αφορά την σημασία της εργασίας γενικά στον καπιταλισμό, γιατί απλά αυτό το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο καπιταλισμός! Ο “εργατισμός” αφορούσε την κεντρικότητα της βιομηχανικής εργασίας μέσα στον καπιταλισμό· και άρα την κεντρικότητα της φιγούρας του βιομηχανικού εργάτη μέσα στο σύνολο των αγώνων της τάξης. Πρόκειται για εντελώς διαφορετικό πράγμα απ’ αυτό που νομίζουν οι ντόπιοι αδιάβαστοι! Και επειδή υπάρχουν πλέον διαθέσιμα στα ελληνικά ορισμένα ντοκουμέντα, αξίζει να διαβάσει κανείς με σωστό ιστορικά τρόπο τα λεγόμενα του Renato Curcio, το 1979, κρατούμενου τότε σαν μέλους της “κεντρικής επιτροπής” των Ερυθρών Ταξιαρχιών, στο Ποιός είναι ο προδότης; Γιατί εκείνη την ιστορική στιγμή, και ενώ έχει διαμορφωθεί ήδη το ρεύμα της αυτονομίας στην ιταλία, ο Curcio ήταν ακόμα σκληρά “εργατιστής”· και γι’ αυτόν το λόγο ήταν επίσης σκληρά “λενινιστής”.
Τι σημαίνει αυτό το τελευταίο; [...]

...η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.
Σημεία διακίνησης και ταχυδρομικές αποστολές.