Μπορεί τα όσα γράφουμε στο “τι έχει η έρμη και δεν πέφτει;” να γεμίζουν το μάτι ή όχι. Υπάρχει πάντως και μια διαφορετική προσέγγιση των “αντικυβερνητικών” παθών, σε συνθήκες κρίσης.
Κανείς δεν θα αρνιόταν ότι όποιοι και να είναι αυτοί που αποφασίζουν, η “διαχείριση της κρίσης” είναι γενική. Με έναν τρόπο είναι αυτή η “γενικότητα” που ομαδοποιεί τους πάντες (απ’ τους θιγόμενους), ως να πρόκειται για καιρικό φαινόμενο και όχι για ταξικό πόλεμο. Για όλους και όλες που δουλεύουμε στον λεγόμενο “ιδιωτικό τομέα”, οποιαδήποτε άμεση ή έστω έμμεση και ανεπεξέργαστη εμπειρία ταξικής αντιπαλότητας δεν περιλαμβάνει το κράτος, παρά μόνο σαν τον “νομοθέτη” και σαν “μπάτσο” που αβαντάρει το αφεντικό. Όμως η “φυσική υπόσταση” του αφεντικού, του κάθε αφεντικού, δεν ταυτίζεται ούτε με το κράτος ούτε, βέβαια, με καμία κυβέρνηση. Είναι γι’ αυτό τον λόγο που έχει χρειαστεί τόσο εντατική προπαγάνδα, τόσο απ’ τους καθεστωτικούς όσο και από τους δήθεν αντικαθεστωτικούς “φίλους της εργατικής τάξης”, για να εκτραπεί η οποιαδήποτε κατανόηση του “ποιός ωφελείται” απ’ την διαχείριση της κρίσης και την βίαιη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής μας, και η στόχευση να πάει “στην κακιά κυβέρνηση” ή στην “ύπουλη τρόικα”, το “άθλιο Βερολίνο”, κλπ.
Με τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα το πράγμα είναι διαφορετικό. Εκεί ο εργοδότης, το αφεντικό σα να λέμε, είναι το κράτος· και με μια μικρή δόση αλλοιθωρισμού μπορεί να ταυτίσει ο καθένας το “κράτος” με την “κυβέρνηση”. Συνεπώς είναι εύλογο σε πρώτο χρόνο, ακόμα και οι πιο στοιχειώδεις και ενστικτώδικες “ταξικές” (μέσα σε εισαγωγικά) αντιδράσεις των δημόσιων υπάλληλων να στοχεύουν, ακριβώς, αυτήν την κυβέρνηση που μοιάζει στα μάτια τους σαν “το αφεντικό”.
Αυτό είναι κατ’ αρχήν εύλογο· δεν είναι όμως καθόλου εύλογος ο στόχος “να πέσει η κυβέρνηση”! Πίσω στον “ιδιωτικό τομέα” οποιαδήποτε ταξική (με συνείδηση του πράγματος ή όχι) εργατική αντίδραση / αντίθεση στο αφεντικό δεν στοχεύει, και δεν μπορεί να στοχεύσει, σε κάτι του είδους “να πέσει το αφεντικό”. Ή “να αλλάξει το αφεντικό”. Για την ακρίβεια, η μόνη έννοια “πτώσης του αφεντικού” που μπορεί (θεωρητικά κατ’ αρχήν) να έχει έρεισμα στον ταξικό ανταγωνισμό στον “ιδιωτικό τομέα” είναι η εκπαραθύρωση του αφεντικού, η εργατική απαλλοτρίωση της κάθε επιχείρησης, και ο έλεγχός της απ’ αυτούς που δουλεύουν. Εάν, λοιπόν, περίμενε κανείς να δει το ανάλογο στον “δημόσιο τομέα”, θα μπορούσε να συνταχτεί μεν με την “αντικυβερνητική στόχευση”, όχι όμως με τον εντυπωσιακό σκοπό να “πέσει” (ή να “αλλάξει”) η χ ή ψ κυβέρνηση, αλλά “μόνο” να αναγκαστεί να συμβιβαστεί με τα κάθε φορά συγκεκριμένα αιτήματα των δημόσιων υπάλληλων / εργατών. Δεν πρόκειται για καθόλου μικρή διαφορά, γιατί συνεπάγεται εντελώς άλλου είδους ενέργειες και πράξεις, και - κυρίως - διαφορετικού τύπου συνείδηση. Όπως στον “ιδιωτικό τομέα” δεν μας ενδιαφέρει και δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει “ποιός είναι το αφεντικό”, και ούτε είναι δυνατό να μπει, ακόμα και με στην πιο απλή ή στην πιο προχωρημένη εργατική απαίτηση, ζήτημα “να φύγει αυτό το αφεντικό και να έρθει το άλλο”, έτσι και στον “δημόσιο τομέα” η στοιχειωδώς εργατική συνείδηση θα έλεγε ότι είναι αδιάφορο ποιά κυβέρνηση είναι το αφεντικό. Κλπ κλπ.
Όμως αυτό δεν συμβαίνει! Γιατί; Δεν χρειάζονται κάποιες εξηγήσεις; Το ταπεινό μυαλό μας σκέφτεται δύο πράγματα, διαφορετικά μεν αλλά όχι και ασύνδετα μεταξύ τους. [...]
