Άλλη μια μεγάλη προσπάθεια (;) να πέσει η κυβέρνηση, στις 19 και στις 20 του Οκτώβρη που πέρασε. Κι άλλη μια μεγάλη αποτυχία. Τι έχει αυτή η κυβέρνηση (με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της μαζί) που την κάνει ακλόνητη; Μήπως δεν μπαίνει στο ελικόπτερο που τόσοι έχουν φαντασιώσει επειδή είναι μια κυβέρνηση - ελικόπτερο; Ένας θίασος, σα να λέμε, που παίζει την παράστασή του στεκόμενος στον αέρα; Ή μήπως (αυτό ακριβώς θα κοιτάξουμε να τεκμηριώσουμε στη συνέχεια) η ως τώρα σταθερότητά της οφείλεται ακριβώς και μόνο στο γεγονός ότι τόσοι και τέτοιοι προσπαθούν να την “ρίξουν” με τέτοιον “ορθόδοξο” τρόπο;
Συμβαίνουν για καιρό και σε μεγάλη κλίμακα μερικά διανοητικά στραμπουλήγματα που κανείς δεν παραδέχεται αλλά μπορεί να έχουν μεγάλη πολιτική αξία. Για παράδειγμα: οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι που είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι “η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή” και ότι “το Βερολίνο ή οι Βρυξέλες κάνουν κουμάντο στην ελλάδα”, προσπαθούν να ρίξουν μια κυβέρνηση θεωρώντας την κατ’ εξοχήν ένοχη των “αποφάσεων” και των “μέτρων”. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν και τα δύο, δηλαδή και ο θίασος να είναι απλό ενεργούμενο και να είναι υπεύθυνος του κακού; Δεύτερο παράδειγμα: οι ίδιοι άνθρωποι που δηλώνουν διατειμένοι να ξεφορτωθούν αυτήν την προδοτική, σκληρή κι απάθρωπη κυβέρνηση, είναι σίγουροι ότι και η όποια επόμενη “τα ίδια θα κάνει”. Άλλη αντινομία: γιατί να θέλεις να ξεφορτωθείς κάτι όταν ξέρεις ότι και το επόμενο θα είναι ίδιο; Εδώ η σατανική αριστερά (πλην κ(ορ)κ(ον)ε) έχει μια εξαιρετικά σατανική απάντηση, που δείχνει μεγάλο βάθος πολιτικής στρατηγικής σκέψης. Ναι λέει αυτή η αριστερά τα ίδια θα κάνουν και οι επόμενοι, αλλά επειδή θα ξέρουν ότι ρίξαμε τους προηγούμενους θα είναι αναγκαστικά πιο μαζεμένοι. Μάλισταααα! Αυτή προτείνεται σαν η αξία του “ρίχνω την κυβέρνηση”: για να είναι η επόμενη “πιο μαζεμένη”.... Πατρική σοφία: ρίχνω ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στον “μεγάλο” γυιό, για να μαζευτεί ο “μικρός”...
Τρίτο παράδειγμα: αυτοί οι (δήθεν) έρμοι βουλευτές του πα.σο.κ. υποφέρουν. Απ’ την μια η “συνείδησή” τους... απ’ την άλλη το “καλό της πατρίδας”... Νοιώθουν έναν εκβιασμό λένε, και τον ισχυρισμό τους τον επιβεβαιώνουν και οι ομιλούσες κεφαλές της κοινοβουλευτικής αριστέρας... Όμως εάν είναι έστω και στο ελάχιστο αλήθεια ότι το “ελληνικό δημόσιο χρέος” είναι ένα κόκκαλο που έχει κάτσει στο λαιμό του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτισμού, της ευρωπαϊκής ένωσης και της ζώνης του ευρώ, “εάν” λέμε συμβαίνει έτσι (και κανείς απ’ τους 300 δεν το αμφισβητεί), τότε είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι τέτοια σοβαρά ζητήματα, στα οποία μια κάποια ελληνική χρεωκοπία ή ημιχρεωκοπία παίζει ακόμα κάποιο ρόλο, έχουν αφεθεί στα χέρια του κυρίου Ταδούπουλου και της κυρίας Δεινοπούλου, ελλήνων βουλευτών; Είναι δυνατόν, δηλαδή, να πιστεύει κανείς - για να το πούμε συγκεκριμένα - ότι η “6η δόση” ή η 7η (και, κατά συνέπεια, η εσωτερική στάση πληρωμών) εξαρτιέται απ’ την ψήφο του, και όχι από άλλους, σημαντικότερους λογαριασμούς; Είναι δυνατόν, τελικά, να είναι τόσο ψώνια όλοι αυτοί ησυνειδησημουσπαραζειαλλααμαρτανωγιατοπαιδιμου ώστε να νομίζουν ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές, και ότι εάν (για παράδειγμα...) καταψήφιζαν το “άρθρο 37” όλοι, την άλλη μέρα θα συνέβαιναν αλυσιδωτά η χρεωκοπία της ελλάδας, η κατάρρευση των γαλλικών τραπεζών και η διάλυση του ευρώ; Έτσι φαίνεται... Ακριβώς: "φαίνεται”.
Πάντως, οποιοσδήποτε πρακτικός άνθρωπος καταπιανόταν με κάτι και έβλεπε ότι δεν μπορεί να το κάνει, απ’ την πρώτη κιόλας φορά, θα ασχολιόταν με το τι δεν κάνει σωστά. Αλλά η πολιτική, σαν τεχνική της εξουσίας, στην ελληνική εκδοχή της σίγουρα, δεν φαίνεται να ανήκει στην κατηγορία των πρακτικών ενεργειών. Ούτε καν το ρίξιμο μιας κυβέρνησης δεν είναι πρακτική δουλειά. Είναι μεταφυσική, με ιστορική έννοια: ας κάνουμε (και ας ξανακάνουμε, κι ας ξανακάνουμε) αυτό που πριν 30 ή 40 χρόνια θα μπορούσε να ρίξει μια κυβέρνηση... Αλλά γιατί αυτό να έχει τώρα πια αποτέλεσμα;
Θα είμασταν ανακόλουθοι εάν παριστάναμε τους κατόπιν εορτής και εκ του ασφαλούς “προφήτες”. Έχουμε όμως διατυπώσει έγκαιρα ορισμένες βασικές σκέψεις για την δομή του επίσημου συστήματος εξουσίας στην ελλάδα. Και προκύπτει σταθερά ότι οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά μας είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα απ’ ότι οι “πόθοι” και η “απελπισία” εκατοντάδων χιλιάδων υπηκόων. Δεν θα ήταν βέβαια εφικτό αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες να ξέρουν τα βασικά περί Θεάματος και “ενσωματωμένου ψέμματος”, ακόμα και στους θεσμούς· πολύ περισσότερο που τόσο το Θέαμα όσο και τα ψέμματα τα έχουν απολαύσει για καιρό. [...]
