Άνεργοι στην ουρά, κάπου στη Μαδρίτη. Τα μάτια δεν έχουν που να κοιτάξουν...
αίμα και δάκρυα, όπλα και χρυσός
Έχετε σκεφτεί πως θα ήταν αν ζούσατε σε μια “οργουελιανή” συνθήκη μετονομασίας της πραγματικότητας, όχι απλά χάρη σε μια “νέα γλώσσα” που θα συνέδεε ανορθόδοξα τις λέξεις και τα νοήματα, αλλά κυρίως χάρη σε διαδοχικά κύματα “επανα - νοηματοδοτήσεων” που θα έκαναν τις ψευδείς και ιδεολογικές κατασκευές της στιγμής να μοιάζουν αιώνιες και ακλόνητες πραγματικότητες; Έχετε σκεφτεί ότι το παραμύθι με τον γυμνό βασιλιά θα μπορούσε, σε πολλαπλάσια ένταση, να είναι Η πραγματικότητα; Αν όχι, το λέμε: αυτό συμβαίνει ήδη - σε ότι αφορά την περιβόητη “κρίση” και την διαχείρισή της. Ζείτε (ζούμε) σ’ αυτόν τον κόσμο των διαδοχικών δωματίων με περιστρεφόμενους καθρέφτες, έναν θορυβώδη λαβύρινθο που επιτρέπει μεν στα μυαλά και τις συνειδήσεις να (νομίζουν ότι) κινούνται, αλλά στην πραγματικότητα να μένουν καθηλωμένα σε ασφυκτική παγίδα.
Γιατί αυτή η εισαγωγή; Επειδή το τελευταίο επεισόδιο της “σωτηρίας της ελλάδας”, του “κουρέματος”, της “σωτηρίας της ευρωζώνης”, της “σιδηράς Μέρκελ” και της “επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών” είναι ακριβώς ένα τέτοιο μαγικό δωμάτιο ακόμα. Ο καπιταλισμός και οι θεμελιακές αντινομίες του βρίσκονται πάντα στο κουτάκι νούμερο 1, στο ίδιο που βρισκόταν και το φθινόπωρο του 2008. Τρία χρόνια μετά, το μόνο που έχει συμβεί είναι κύματα μετά-θεσης, και μετα-μετά-θεσης, και μετα-μετα-μετάθεσης των ανοικτών και βρώμικων σπλάχνων της εκμετάλλευσης της εργασίας και της ζωής, πάνω σε δύο τακτικές. Αφ’ ενός την συντήρηση των υπηκόων σε ένα επίπεδο νηπιακής κατανόησης (και νηπιακών αντιδράσεων)· αφ’ ετέρου την συνέχιση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, του πολέμου μεταξύ διάφορων (συμμαχιών) αφεντικών. Κατά τα άλλα, στην πραγματικότητα (όπου πραγματικότητα είναι οι βασικές καπιταλιστικές λειτουργίες που, όμως, μοιάζουν να έχουν χαθεί οριστικά απ’ τον ορίζοντα των συνειδήσεων), τίποτα δεν έχει “λυθεί”, τίποτα δεν έχει “σωθεί”, ούτε είναι δυνατόν έτσι. Τα αφεντικά κινούνται με τον ίδιο τρόπο, τον τρόπο του χρηματοπιστωτισμού. Το νέο στοιχείο (αν μπορεί κανείς να το πει “νέο”) είναι η πιο φανερή εμπλοκή των κρατών και των “πολιτικών” θεατρινισμών τους - αλλά στα ίδια μοτίβα που έχουν καθοριστεί απ’ την αδυναμία να πραγματοποιηθεί παγκόσμια η υπεραξία στο μέγεθος εκείνο που αντιστοιχεί στις πολιτικές και τεχνικές δυνατότητες λεηλασίας της εργασίας.
Θα αρχίσουμε με κουβέντες αφεντικών. Πρόκειται για απόσπαμα του economist, του γνωστού αγγλικού καθεστωτικού περιοδικού, που δεν έχει λόγο ούτε να “μασάει τα λόγια του” ούτε, όμως, να “δείχνει τα συκώτια” της τωρινής φάσης της κρίσης. Μερικές ώρες μονάχα μετά την επική ευρωπαϊκή “συμφωνία” της 26ης - 27ης, ο economist στην ηλεκτρονική του έκδοση έγραφε με αρκετά λεπτή ειρωνία (ο τονισμός δικός μας):
Κατανοητός ο αυτοέπαινος. Τις μικρές ώρες της 27ης Οκτωβρίου, κατόπιν μαραθώνιων συνομιλιών, οι ηγέτες της Ευρωζώνης συμφώνησαν σε συνεκτικό πακέτο αντιμετώπισης της κρίσης που μαστίζει την περιφέρεια επί σχεδόν δύο χρόνια. Ενίσχυσαν ένα ταμείο σχεδιασμένο να βοηθά τις προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, χάραξαν σχέδιο εξυγίανσης των ευρωπαϊκών τραπεζών και μείωσαν δραστικά το ελληνικό χρέος. Έπειτα από ένα καλοκαίρι γεμάτο απειλές οικονομικής καταστροφής, έδειξαν στις αγορές “ποιός είναι το αφεντικό”. Κι όμως, μια ημέρα αργότερα, οι τρύπες στο σχέδιο σωτηρίας είναι ολοφάνερες. Το σχέδιο είναι μπερδεμένο και καθόλου πειστικό. Είναι, δε, το τρίτο κατά σειρά φέτος. Και μάλλον δεν θα είναι το τελευταίο...
Δεν θα ήταν δα καθόλου δύσκολο (ούτε καν για εμάς τους αυτοδίδακτους) να δει ο προσεκτικός παρατηρητής “τρύπες” να χάσκουν στην υποτιθέμενη “λύση του γόρδιου δεσμού”! Ο economist πάντως δεν εκπροσωπεί “καλούς ανθρώπους” που στεναχωριούνται. Είναι, απλά, ένα απ’ τα μεγάφωνα της “μιας πλευράς” του εξελισσόμενου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Αν το επέτρεπε το “ύφος” του, θα το έλεγε ανοιχτά και χαιρέκακα: άλλη μια τρύπα στο νερό, ω εσείς της ηπειρωτικής ευρώπης! Πιο κόσμια λέει: σιγά τ’ αυγά... τρομάξαμε!
Δεν θα χρειαζόταν καν να περιμένει κανείς τι θα αποφασίσουν οι “ηγέτες” και οι “τραπεζίτες” στις φθινοπωρινές Βρυξέλες. Είναι αρκετό να πέσει μια ματιά πως πάει η “διαχείριση της κρίσης” αλλού, όπως στην Ουάσιγκτον ή στο Λονδίνο ή στο Τόκιο, όπου - υποτίθεται - εφαρμόζονται πιο αποτελεσματικές συνταγές. Λοιπόν; Το ίδιο! Μετάθεση, και μετα-μετάθεση, και ούτω καθ’ εξής...
Στα united states για παράδειγμα υπάρχουν κάμποσα states που έχουν χρεωκοπήσει προ πολλού. Καταστάσεις του είδους “ανεργία”, “φτώχια” και “μιζέρια” απλώνονται σταθερά· εκτός εάν το να διατρέφεται το ένα έβδομο του πληθυσμού με κουπόνια είναι ένδειξη “εξόδου απ’ την κρίση” και “ανάπτυξης”. Επιπλέον είναι γνωστό ότι το κεντρικό αμερικανικό κράτος έχει αποδυθεί εδώ και τρία χρόνια σ’ έναν λυσσασμένο αγώνα “σωτηρίας των τραπεζών” του, των μεγάλων και “παγκόσμιας δράσης” οπωσδήποτε. Το μοντέλο αυτού του αγώνα περιστρέφεται γύρω απ’ την διαρκή εκτύπωση χρήματος, που εξάγεται για την εξασφάλιση “περιουσιακών στοιχείων” και κερδοφορίας από τις ίδιες μηχανές που, υποτίθεται, προκάλεσαν την κρίση, τις μηχανές του χρηματοπιστωτισμού.
Κι ωστόσο κι εκεί τρύπες στο νερό. [...]
