Τεύχος 112 - Δεκεμβρίου 2016

5/12/2016: Kυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Sarajevo (νο 112, Δεκεμβρίου 2016).
Περιεχόμενα και σημεία διακίνησης

Αυτόνομοι

η ασταμάτητη μηχανή

5/12/2016: οι καιροί αλλάζουν· το Sarajevo επίσης (τελευταίες εξηγήσεις)

πρώτη μικρή μοτοδιαδήλωση για τα 7 - οι δρόμοι έχουν χώρο για τις επόμενες και μεγαλύτερες

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

Τσίπρας μάγος

Και φωτιές απ’ το στόμα! Λυπούμαστε, αλλά υπάρχουν καραγκιοζιλίκια και καραγκιοζιλίκια. Ευρισκόμενος στο Τελ Αβίβ ο εξοχότατος (πρωθυπουργός), για μια ακόμα αντιμιλιταριστική "κουβεντούλα" του τριγώνου Αθήνα - Λευκωσία - Tελ Αβίβ, θεώρησε ευκαιρία να ικανοποιήσει έναν παλιό του πόθο (όπως και σχεδόν κάθε μικρού αγοριού): να γίνει "μάγος", στραβώνοντας κουτάλια.
Και σαν "μάγος", ύστερα, απ’ την Αθήνα, ανακοίνωσε ότι κόσμος και ντουνιάς (συνταξιούχοι) θα φάει με χρυσά κουτάλια. Ίσως στραβωμένα, κουτάλια πάντως. Δεύτερη φορά "κοινωνικό μέρισμα", ε; Την πρώτη ήταν το καλοκαίρι του ’14, πρασινομαύρο μέρισμα τότε.
Δεύτερη φορά "αριστερά"; Πάντα παιδική χαρά; Συμβαίνουν αυτά…
(Το ότι η "πρώτη και δεύτερη φορά" θα κάνει μάγκες τους δεξιούς και τους φασίστες είναι πέρα από συζήτηση… Το φροντίζει συστηματικά, απ’ το δικό της Καστελόριζο ως το Τελ Αβίβ, και απ’ το Κάιρο ως τις Βρυξέλες. Σε κοινή θέα…)

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

Ομαδικές απολύσεις - και σιωπές. Είναι ένα απ’ τα χιλιάδες (πραγματικά τόσα) ζητήματα που θάβονται κάτω απ’ τις εθνικιστικές ιαχές και κατάρες: το θέμα της αλλαγής της νομοθεσίας περί ομαδικών απολύσεων, στο οποίο (υποτίθεται) το καταραμένο δντ δίνει τα ρέστα του, απαιτώντας τον διπλασιασμό του επιτρεπούμενου μηνιαίου ποσοστού επί του συνόλου των “απασχολούμενων” (10% από το τωρινό 5%) και την κατάργηση της υπουργικής επικύρωσης.
Και τα ντουβάρια ξέρουν ότι το ζήτημα προωθούν οι ντόπιες τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις (δεν έχει πολλές τέτοιες ο λαός και τόπος). Οι "ξένοι" είναι σ'όλα αυτά μόνο μια μάσκα. Τα ανθρώπινα ντουβάρια, απ’ την άλλη, επιμένουν να το αγνοούν αυτό, το "ποιος έχει συμφέρον" απ’το θέμα, και προσπερνώντας κομψά τα ντόπια αφεντικά (ιδιοκτήτες τραπεζών, βιομήχανους, εμπορικές αλυσίδες) καταριούνται το δντ. Την μάσκα.
Έστω. Το παράδοξο βρίσκεται στο εξής: αντίδραση μηδέν απ’ τους ενδιαφερόμενους, τα "συνδικάτα" τους… Όλη η μάχη στα μαρμαρένια αλώνια της "διαπραγμάτευσης" γίνεται απ’ την υπουργό εργασίας.
Ακόμα κι αν υπέθετε κανείς ότι η ελληνική κυβέρνηση (και η υπουργός της) έχει τις καλύτερες των προθέσεων, πόσο μπορεί να "αντέξει" όταν δεν έχει πίσω της χιλιάδες εξαγριωμένους τραπεζοϋπάλληλους, βιομηχανικούς εργάτες και λοιπά, που να απειλούν "εδώ θα γίνει ο τάφος σας;" σημαδεύοντας τα ντόπια αφεντικά; Γιατί, λοιπόν, οι ενδιαφερόμενοι (κάποιοι απ’ τους οποίους θα δουν την πόρτα σύντομα αν η "κυβέρνηση υποχωρήσει") δεν κουνάνε τους κώλους τους;
Είτε θεωρηθεί παράδοξο είτε όχι, πρόκειται για τον τέλειο κύκλο της εθελοδουλείας. Οι θιγόμενοι ψηφίζουν τις πολιτικές (και συνδικαλιστικές) βιτρίνες τους, για να "καθαρίσουν", με γνήσιο λομπίστικο τρόπο. Δηλαδή; Χωρίς οι ίδιοι να διακινδυνεύσουν σοβαρά. Έτσι, φυσικά, αδυνατίζουν εντελώς τους εκπροσώπους τους (πολιτικούς ή συνδικαλιστικούς)· αλλα φευ, τέτοιο είναι το deal εδώ και χρόνια.
Οι εκπρόσωποι απ’ την μεριά τους, ξέροντας πόσο συμβιβασμένοι είναι οι εντολείς τους, κοιτούν την πάρτη τους. Θα "διαπραγματευτούν", όχι όμως όπως νομίζουν οι ψηφοφόροι τους. Θα διαπραγματευτούν για το τι θα τους πουλήσουν σα "νίκη" και τι σαν "αναπόφευκτη υποχώρηση" - με την έγνοια να σώσουν το δικό τους τομάρι και την δική τους θέση.
Κάπως έτσι, μπροστά στα μάτια των πάντων, ξετυλίγεται το δηλητηριώδες κουβάρι του προσοδικού συνδικαλισμού και της προσοδικής πολιτικής. Αν, τελικά, το θέμα των ομαδικών απολύσεων "χαθεί", απλά κάποιοι απολυμένοι αύριο θα βρίζουν την Αχτσίογλου - και πάντα τον Σόιμπλε και το δντ.
Δεν θα σκύψουν το κεφάλι τότε. Το έχουν σκυμένο προ πολλού.

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

Ο φουριόζος απ’ το Αθήνα. Μπορεί ο "αντ’ αυτού" (πρώην "επικρατείας", νυν "ψηφιακής επανάστασης" ή κάτι τέτοιο) να προτάσσει τα στήθη τους στις συστηματικές, χυδαίες και ανήθικες επιθέσεις στο πρόσωπό του απ’ τους καναλάρχες (αν και στην ανακοίνωσή τους ακόμα και με μεγάλη φαντασία δύσκολα θα βρει κανείς "επίθεση στο πρόσωπό του", τέλος πάντων), αλλά η αλήθεια είναι σκληρή και πικρή. Αν η εκστρατεία του "κατά της διαπλοκής στα μήντια" ήταν ειλικρινής, η ήττα του υπήρξε τόσο συντριπτική ώστε θα έπρεπε να ζει τώρα σε κάποιο νησί ψαρεύοντας.
Δεν ήταν καθόλου τέτοια η εκστρατεία και οι προθέσεις του. Το αντίθετο. Υπηρετούσε πολύ συγκεκριμένα αφεντικά ("της διαπλοκής"), εναντίον άλλων. Ονόματα δεν ξαναλέμε - τα έχουμε γράψει. Κι έτσι, τώρα, παριστάνει εκ του υπουργικού ασφαλούς τον χριστιανό που τον έριξαν στα λιοντάρια.
Η ήττα εκείνης της τυχοδιωκτικής και απόλυτα προσοδικής εκστρατείας φαίνεται... που νομίζετε; Στην τύχη του asset. To πήρε σοβαρά το θέμα (γιατί όχι; είχε εγγυήσεις από Μαξίμου μεριά...), έφτιαξε εταιρεία (με το όλο υπονοοούμενα όνομα "alter ego"), έδωσε τα φράγκα για την άδεια (που δεν του έχουν επιστραφεί), έφτιαξε εταιρεία τηλεοπτική, και προχωράει. Κανάλι αγόρασε, και, "αφρίζει ξαφρίζει" κανάλι θα φτιάξει!!
Ναι, αλλά... Έχει πέσει πάνω στην digea, που είναι ιδιοκτησία των "άλλων", των "παλιών". Κι αυτοί δεν ανεβάζουν το σήμα του καναλιού του, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει άδεια (ενώ τα δικά τους έχουν....). Και αφρίζει ο asset, ψάχνοντας να βρει δικαστικά το δίκιο του.
"Δικαστικά";.... Καλύτερα να μην το παρατραβήξει. Έχει μια δικαστική εκκρεμότητα (που, φυσικά, έχει θαφτεί κάτω από ένα λεπτό στρώμα χάρτου) σχετικά με το αν θα έπρεπε να προφυλακιστεί. Σαν επικεφαλής εγκληματικής οργάνωσης.
(Και πως λέγεται το κανάλι του asset; One. Όχι special one. Σκέτο one.)

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

Aleppo πρόσφυγες

Aleppo - Palmyra. Ενώ η τύχη του Aleppo έχει κριθεί, σημειώνουμε μια διαφορετική εξέλιξη: ένοπλοι του isis επιτίθενται από διαφορετικές μεριές (και με κατ’ αρχήν επιτυχίες) στην εξοχή της Palmyra.
Μια υπενθύμιση ότι (προς το παρόν, σίγουρα) ο στρατός του Άσαντ δυσκολεύεται να κρατήσει το σύνολο των εδαφών που έχει ανακαταλάβει.
(Στην φωτογραφία άμαχοι που εγκαταλείπουν τις τελευταίες ημέρες μαζικά τις εμπόλεμες ζώνες του ανατολικού Aleppo).

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

Johnson Ριάντ proxy wars

Ω άρχοντες! Λίγες σταγόνες συνεννόησης στο απογευματινό σας τσάι, παρακαλώ! Δεν πρόλαβε η πρωθυπουργός May να φωτογραφηθεί με τους βασιλιάδες σεΐχηδες (και να υπογράψει, λέει, εμπορικές συμφωνίες... τι άραγε θα αγοράσει η αυτού μεγαλειότης απ’ την αραβική χερσόνησο; άμμο;) και ο υπ.εξ. Boris Johnson το πέταξε. Μιλώντας σε συνέδριο στη Ρώμη δήλωσε την (σχεδόν) απελπισία του για τα αδύνατα κράτη της μέσης Ανατολής, ονοματίζοντας τη σαουδική αραβία και το ιράν σαν κράτη που κακοποιούν την ισλαμική θρησκεία και την βγάζουν προωθώντας proxy wars.
Κι έπεσε όλη η διπλωματική υπηρεσία της αυτού μεγαλειότητας να σκεπάσει με άμμο (αυτήν που μάλλον αγόρασε η May) τις καυτές δηλώσεις του υπ.εξ. Ο οποίος θα κάνει επίσκεψη στην αραβική χερσόνησο το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, οπότε θα έχει όλη την άνεση να διορθώσει αυτοπροσώπως.
Αυτά με το Ριάντ. Με την Τεχεράνη; Εκεί δεν τίθεται ζήτημα, το Λονδίνο δεν έχει εγκάρδιες φιλίες και αντίστοιχες μπίζνες με το ιρανικό καθεστώς, οπότε το σχετικό τμήμα των δηλώσεων Johnson ισχύει.
Η αλήθεια είναι ότι ορισμένα απ’ τα χαρακτηριστικά της τρέχουσας κρίσης / αναδιάρθρωσης δεν μπορούν παρά να προκαλούν και μια ορισμένη κρίση / χρεωκοπία του "λόγου" (και του "κύρους") των πολιτικών βιτρινών. Όχι παντού, φυσικά. Εδώ κι εκεί σίγουρα.

Πέμπτη 8 Δεκέμβρη

Ο φουριόζος απ’ το Τόκιο. Ο ακροδεξιός ιάπωνας πρωθ. Shinzo Abe είναι ως τώρα η μοναδική πολιτική βιτρίνα που έτρεξε να συναντήσει το ψόφιο κουνάβι, λίγο μετά την εκλογή του, και χωρίς να έχει ακόμα ορκιστεί. Στις 17 Νοέμβρη τα είπαν επι 1,5 ώρα, στον "πύργο Τrump". Και πάλι ο Abe μπορεί να είναι ο πρώτος "ηγέτης" που θα συναντήσει το ψόφιο κουνάβι μετά την ορκωμοσία του, στις 20 Γενάρη.
Ο ιάπωνας πρωθυπουργός βιάζεται, επείγεται, καίγεται. Γιατί; Όχι για να πείσει τον καινούργιο ένοικο του Λευκού Οικου να πιστέψει στην TPP - υποθέτουμε. Μάλλον κάτι τις το στρατιωτικό- υποθέτουμε.
Αλλά για την πρεμούρα δεν θέλουμε να κάνουμε υποθέσεις. Εσείς;

Πέμπτη 8 Δεκέμβρη

Aleppo old city

Aleppo. Στριμωγμένοι, πια, στην παλιά πόλη, στους πρόποδες του κάστρου του Aleppo, οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες σήκωσαν ουσιαστικά λευκή σημαία: ζητούν εκεχειρία για να απομακρυνθούν οι άμαχοι. Αφού αυτό που τους πρότειναν η Μόσχα και η Δαμασκός πριν καμιά 10αριά μέρες, όταν αυτοί οι αντάρτες κατείχαν 3 φορές παραπάνω πόλη απ’ ότι τώρα, δηλαδή ασφαλή απομάκρυνση των αμάχων και όσων ενόπλων ήθελαν να φύγουν, το θεώρησαν επισφαλές (και το απέρριψαν), τι είναι εκείνο που τώρα τους κάνει να το ζητούν οι ίδιοι, με πολύ, πάρα πολύ χειρότερους συσχετισμούς δύναμης και όρους; Μόνο το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον (μαζί με το Παρίσι και το Λονδίνο) προσπαθούν, μάταια, σε επίπεδο "συμβουλίου ασφαλείας του οηε" να πετύχουν κάτι παρόμοιο (εκεχειρία), μπας και γλυτώσουν τελευταία στιγμή την πλήρη συντριβή αυτών των ανταρτών.
Too late. Φαίνεται ότι υπάρχει ένας σχεδιασμός του στρατού του Άσαντ plus friends (διαβάζεται κι ανάποδα) να στριμώξουν όσους ένοπλους απομείνουν πίσω απ’ τα παλιά τείχη. Αυτό, όχι, δεν θα το ισοπεδώσουν· είναι μνημείο. Απλά, αν έτσι πάνε τα πράγματα, θα γίνει, στον 21ο αιώνα, μια αναβίωση παλαιού τύπου πολιορκίας κάστρου. Που δεν θα κρατήσει μήνες ή χρόνια. Μόνο μέρες. Μέχρις ότου οι αντικαθεστωτικοί ένοπλοι παραδοθούν, είτε από έλλειψη πυρομαχικών, είτε από πείνα, είτε και απ’ τα δύο· για να τους συμβούν κατά πάσα πιθανότητα τα χειρότερα στη συνέχεια.
Ποιοι τους συμβούλεψαν, όταν ακόμα μπορούσαν να επιλέξουν κάτι άλλο, να μείνουν στο Aleppo; Κάποιες γραβάτες απ’ το Τελ Αβίβ, την Ουάσιγκτον, ποιος ξέρει από που αλλού. Τι θα πάθουν αυτές οι γραβάτες τώρα; Ουσιαστικά τίποτα. Θα ψάξουν άλλους "πρόθυμους" λίγο πιο πάνω ή λίγο πιο κάτω.

Πέμπτη 8 Δεκέμβρη

Ξεκίνησε η ανάθεση; Όταν το ισραηλινό μιλιταριστικό / ιμπεριαλιστικό κράτος κάνει βρωμοδουλειές έξω απ’ τα σύνορά του, σπάνια το παραδέχεται. Αφήνει τις "εκτιμήσεις" τρίτων να δείχνουν τον ρόλο του, χωρίς επίσημες ανακοινώσεις.
Το γεγονός ότι αυτός ο (ακόμα και με τα ισραηλινά μιλιταριστικά δεδομένα) βαθύς φασίστας (και φίλος των ελλήνων, για να μην ξεχνιόμαστε) υπουργός άμυνας του ισραήλ Avigdor Lieberman παραδέχτηκε ότι ισραηλινοί πύραυλοι κτύπησαν ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο στη Δαμασκό, δεν είναι αποτέλεσμα συναισθηματισμού. Αλλά υπολογισμού: θα ακολουθήσουν και άλλα, συνεπώς καλό είναι να συνηθίζετε.
Τι επικαλέστηκε σαν αιτία της επίθεσης; Τις "ανησυχίες του ισραήλ για τον οπλισμό της Χεζμπ’ αλλάχ". Μ’ άλλα λόγια το Τελ Αβίβ ξεκίνησε επιθέσεις σε συριακό έδαφος κατά της λιβανέζικης οργάνωσης (που σίγουρα έχει αναβαθμίσει τα όπλα της, σαν αντίδωρο της συμμετοχής της και των σημαντικών απωλειών που έχει δίπλα στο καθεστώς Άσαντ).
Το ξαναλέμε: πυραυλική επίθεση εναντίον της Χεζμπ’ αλλάχ σε συριακό έδαφος. Χωρίς επίσημα να διαμαρτυρηθεί ο άλλος σύμμαχος του Άσαντ. Η Μόσχα.
Και η ερώτησή μας είναι: αν το Τελ Αβίβ έχει εξασφαλίσει ότι η Μόσχα δεν θα εμποδίσει επιθέσεις του κατά της Χεζμπ’ αλλάχ, θα περιοριστεί σε κτυπήματα στο συριακό έδαφος; Ή θα δοκιμάζει την "τύχη" του προσπαθώντας να πάρει ρεβάνς απ’ την ήττα του στο νότιο λίβανο το 2006;

Πέμπτη 8 Δεκέμβρη

Theresa May Μπαχρέιν

Όχι η Λώρενς της αραβίας... Η ασφάλεια του κόλπου είναι δική μας ασφάλεια... σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς στρέφεται κανείς στους παλιότερους και πιο αξιόπιστους φίλους. Τάδε έφη Theresa May (στη φωτογραφία, τι μεγαλεία!, μεταξύ δύο βασιλιάδων: αριστέρα της σαουδικής αραβίας, δεξιά του μπαχρέιν).
Συντηρητική η αγγλίδα πρωθυπουργός, αναθυμάται τα παλιά μεγαλεία της "κυβέρνα βρετανία". Τι περιμένει, άραγε, απ’ τους "παλιούς φίλους" που βρίσκονται σε ανεπίστρεπτη, για πάντα, παρακμή; Δεν ξέρουμε, υποθέτουμε: γη και νερό. Δηλαδή κάποιες βάσεις για το όχι - και - τόσο - περήφανο - βρετανικό - ναυτικό.
Φυσικά πρόκειται για δύο κράτη / χούντες. Αλλά δεν είναι καιρός για ευαισθησίες. Μόνο που οι συμμαχίες με ό,τι πιο ελεεινό σημάδεψε τον 20o αιώνα (και τα σεϊχάτα της αραβικής χερσονήσου έχουν μόνιμη θέση σ’ αυτήν την γκαλερί) καθόλου δεν εγγυάται επιτυχίες στον 21o.
Never mind. Ο πνιγμένος το νερό δεν το φοβάται! Και στον 20o αιώνα η αυτοκρατορία έχασε, δυο τουλάχιστον παγκόσμιους πολέμους, ίσως και τρεις (κι ας μοστραρίστηκε στους νικητές).
Never mind…

Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Η ντροπή να λέγεται! Ντροπιασμένοι δηλώνουν διάφοροι της «αριστερής» πτέρυγας της φαιορόζ κυβέρνησης, με αφορμή τον συναγελασμό του υπουργού τους με τα βοθρολύματα. Αλλά, πάλι, είναι αλεπούδες: ντρέπονται για μια «ατζέντα», που αν είναι κι αν δεν είναι, και τα λοιπά και τα λοιπά. Δεν θέτουν ζήτημα «απομάκρυνσης» του ψεκασμένου.
Ντάξει. Αν τραβάνε κανά ζόρι, ας κάνουν κάτι ευκολότερο. Ας ζητήσουν την διαγραφή των συν-βουλευτών τους που ήταν στο παρεάκι του Καστελόριζου...

Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» 1. Στην εποχή της post-truth θα ήταν μάταιο να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό απ’ την δημαγωγία. Είμαστε υποχρεωμένοι ωστόσο, σαν εργάτες, σαν αυτόνομοι και (αν επιτρέπεται ακόμα...) σα λογικά όντα να το δείξουμε: έχει φτάσει στο σημείο της ψύχωσης η προσπάθεια φερεφώνων και υποτελών να ανακαλύπτουν εδώ κι εκεί την αναγγελία της διάλυσης της ευρωζώνης (ή/και της ε.ε.). Τα πιο ετερόκλητα γεγονότα, μακρυά από στοιχειώδεις αναλύσεις που πριν 30 χρόνια θα ήταν αυτονόητες (στο όνομα, απλά, της κοινής λογικής), επιστρατεύονται σαν εντυπώσεις για να υπηρετήσουν, δίκην «αποδείξεων», αυτό: την διεστραμμένη απόλαυση της καταστροφής.
Να ένα πρόχειρο παράδειγμα. Στην «αλυσίδα» της ρητορικής που έβαλε εύκολα στο σακί το brexit και την εκλογή του ψόφιου κουναβιού, ΜΟΛΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ, ήταν σε αναμονή τα εξής: οι προεδρικές εκλογές στην αυστρία και το δημοψήφισμα στην ιταλία. «Να, κι εδώ έρχονται οι φασίστες!» έκραζαν οι καρακάξες της δημαγωγίας, «να, κι εκεί, αν βγει – το – όχι πάει η ευρώπη» συμπλήρωναν.
Χτες και σήμερα στον καταστροφολογικό απολογισμό οι εκλογές στην αυστρία, απλά, ΔΕΝ υπάρχουν. «Η ευρώπη θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθει» λόγω του όχι στο συνταγματικό δημοψήφισμα στην ιταλία· αλλά δεν θα «σωθεί» μετά την εκλογή του grenenAlexander Van der Bellen.  Σ’ αυτήν την ψυχωσική (με πολιτικούς όρους) κατάσταση ΔΕΝ χωράνε “καλές ειδήσεις”. ΔΕΝ ενδιαφέρουν τέτοιες! Τελεία και παύλα.
Το ότι σ’ αυτήν την εκστρατεία πρωταγωνιστούν αγγλικά και αμερικανικά media, πάνω και κάτω απ’ το τραπέζι, είναι ασήμαντο... Ε;

Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» 2. Είναι γνωστό (;) ότι τα «δημοψηφίσματα» έχουν μια, και μόνο μία, «άσπρο / μαύρο» εκδοχή. Ναι ή όχι. Σε κοινωνίες (υποτίθεται) εγγράματων θα περίμενε κανείς να υπάρχει μια ορισμένη επιφύλαξη για το τι σημαίνει μια ερώτηση που επιδέχεται μόνο αυτή τη μανιχαϊστική απόκριση. Για διάφορους λόγους που αφορούν την κοινή καθημερινή εμπειρία των κοινωνικών σχέσεων, όπου το «ίσως», το «μάλλον», το «δεν ξέρω» είναι το ίδιο συνηθισμένες απαντήσεις όπως το «ναι» και το «όχι». Και για έναν, ακόμα πιο σημαντικό λόγο: αν την ερώτηση την εμφανίζει, την διατυπώνει και την συσκευάζει το αφεντικό, θα πρέπει να είναι κανείς καχύποπτος. Όχι πριν απαντήσει. Αλλά πριν αποδεχθεί καν και καν ένα ερώτημα του αφεντικού που απαιτεί είτε ένα «ναι» είτε ένα «όχι».

Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» 3. Μέσα σ’ αυτά, που είναι παρακμιακά και άθλια από μόνα τους, υπάρχει και κάτι ακόμα: ερωτήματα / δημοψηφίσματα που ΔΕΝ απευθύνονται στους υπηκόους. Στους υπηκόους που (έτσι λέει η δημαγωγία) απαντούν «πηγαία» και «αυθεντικά», ειδικά εκείνο το μέρος τους που είναι κτυπημένο απ’ την κρίση και την διαχείρισή της... Μα είναι δυνατόν να απαντάει οποιοσδήποτε «ναι» ή «όχι», με «πηγαίο και αυθεντικό» τρόπο, όταν η ερώτηση είναι στημένη; Ξανά δυο παραδείγματα.
Υπάρχει μια ψιθυριστή συζήτηση μεταξύ των ειδικών των αφεντικών (προσοχή: μεταξύ αυτών, όχι μεταξύ ημών!) ότι θα έπρεπε οι επιχειρήσεις και οι εταιρείες να φορολογούνται για τις δραστηριότητές τους σε κάθε χώρα / κράτος εκεί που τις ασκούν και όχι εκεί που δηλώνουν την έδρα τους. Είναι σαφές ότι αυτό θα ήταν ένα δυνατό κτύπημα στην off shore φοροδιαφυγή των αφεντικών (γιατί τι είναι οι off shore φολολογικοί παράδεισοι; Τίποτα άλλο από δικηγορικά γραφεία που δηλώνονται σαν «έδρες» εταιρειών που «δουλεύουν» αλλού;). Και, φυσικά, θα μεγάλωνε κάτι τέτοιο τα φορολογικά έσοδα των κρατών, υπέρ αδυνάτων.
Υπάρχει άλλη μια ψιθυριστή συζήτηση, πάλι μεταξύ των ειδικών των αφεντικών, ότι θα έπρεπε να φορολογείται η κυκλοφορία του χρήματος των τρανών σπουδαίων χρηματοπιστωτικών «επενδυτών». Αυτών που μπαίνουν και βγαίνουν στα χρηματιστήρια, στις αγορές μετοχών και ομολόγων, κλπ κλπ. Πρόκειται για τον γνωστό «φόρο Τόμπιν». Ακόμα και ένα μικρό, ελάχιστο ποσοστό φορολόγησης αυτών των χρηματικών μετακινήσεων θα απέφερε σημαντικά έσοδα στους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Ιδού λοιπόν το ερώτημα: έχει πει ή έχει εννοήσει κανείς ότι οι υπήκοοι, ειδικά μάλιστα αυτοί που υποφέρουν, θα ήταν σωστό να απαντήσουν, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», για το αν θα πρέπει να επιβληθούν αυτές οι φορολογίες; Έχουν κληθεί οι δυσπραγούντες, «αυτοί που βλέπουν το τραίνο της καπιταλιστικής εξέλιξης παρατημένοι στους σταθμούς», να απαντήσουν δημοψηφιστικά (επιβάλλοντας, εν τέλει, την θέλησή τους) για το αν θα πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν off shore φορολογικοί παράδεισοι για τα μαγαζιά και τις εταιρείες όπου οι ίδιοι δουλεύουν και παράγουν πλούτο· ή για το αν θα πρέπει το «πολύ χρήμα» να συνεχίσει να κυκλοφοράει όπου θέλει χωρίς να πληρώνει διόδια;
Όχι. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!! Σιγά μη ρωτήσει κανείς τους μαλάκες, τους υποτακτικούς, τέτοια πράγματα. Την ίδια στιγμή όμως, οι ίδιοι μαλάκες και οι ίδιοι υποτακτικοί είναι «σπουδαίοι» όταν απαντούν σε άλλα ερωτήματα, αυτά που βολεύουν τα αφεντικά τους. Και, κατά τους ψυχωσικούς, είναι ακόμα «σπουδαιότεροι» αν οι απαντήσεις τους τροφοδοτούν την ανακύκλωση της παράνοιας.

Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» 4. Προφανώς τα παραδείγματα που χρησιμοποιήσαμε είναι εντελώς (μα εντελώς!) ρεφορμιστικά... Έχουμε, επίγνωση, ωστόσο ότι οι επαναστάσεις δεν γίνονται με δημοψηφίσματα.
Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι «επανάσταση» είναι οποιαδήποτε καταστροφή, και ότι (επιπλέον) μια – καταστροφή – που – προκλήθηκε – από – κάλπες είναι «απελευθερωτική», είναι έρμαια της καπιταλιστικής αλήθειας που λέγεται δημιουργική καταστροφή. Δημιουργική για λογαριασμό του κεφάλαιου και των εξουσιών, κρατικών και παρακρατικών.

Τρίτη 6 Δεκέμβρη

Το ψόφιο κουνάβι παρεξηγήθηκε. Ακόμα πρόεδρος επίσημα δεν έγινε, αλλά τι σημασία έχει αυτό; Ο άνθρωπος πήρε το πόστο για να κάνει κάποιες δουλειές, "επαγγελματικά" όπως αναγνωρίζουν και εύχονται διάφοροι, χωρίς να αναγνωρίζουν πόσο μακρυά φτάνει στις μέρες μας ο επαγγελματισμός.
Μας ρώτησε η κίνα αν είναι Ο.Κ. να υποτιμάει το νόμισμά της (κάνοντας δύσκολο στις επιχειρήσεις μας να την ανταγωνιστούν), να φορολογεί τα προϊόντα μας όταν εισάγονται εκεί (οι ηπα δεν τα φορολογούν) ή να φτιάξει ένα μεγάλο στρατιωτικό σύμπλεγμα στη μέση της νότιας θάλασσας της κίνας; Δε νομίζω να μας ρώτησε!
Αυτό τιτίβισε το ψόφιο κουνάβι, σαν απάντηση στις διαμαρτυρίες του Πεκίνου για το τηλεφώνημά του με την πρόεδρο της ταϊβάν. Έχει το στυλ του ριγμένου, του παραπεταμένου, εκείνου που όντας ο αδύνατος της ιστορίας τον πνίγει το δίκιο του για τις αυθαιρεσίες του δυνατού.
Εντελώς επαγγελματικά λοιπόν, το ψόφιο κουνάβι ξεκίνησε απ’ τις "οικονομικές αυθαιρεσίες" του Πεκίνου, για να καταλήξει στις στρατιωτικές. Είναι το σχήμα "μας πατάνε, πρέπει να τους ξεφορτωθούμε". Κατόπιν αυτού, και για να μη λέμε πολλά, όσοι ντόπιοι ψεκασμένοι πανηγυρίζουν για την επερχόμενη "εθνική απελευθέρωση των ηπα" που φέρνει το ψόφιο κουνάβι, ας ξεκουμπιστούν κι ας πάνε να καταταχτούν στον αμερικανικό στρατό.
Λαμπρές ημέρες και ακόμα λαμπρότερες νύχτες τους περιμένουν. Με τις ευχές μας.

Τρίτη 6 Δεκέμβρη

Χειμώνας... Τα μεγάλα λόγια, κι ακόμα περισσότερο οι καθεστωτικές μεγάλες βολικές προβλέψεις, είναι προ πολλού βαρετές. Απ’ τον καιρό που ο καπετάν Γιάνης ο Εκπορθητής είχε στριμώξει τον ευρωπαϊκό αυτοκρατορικό στρατό στο Άουστερλιτς και ήταν έτοιμος για το τελικό κτύπημα... αλλά φευ "Γιάνη χάσαμε".
Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, α) θα είχε "εξυγιανθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο", και β) η (τραπεζική και όχι μόνο) πατρίς θα ήταν σήμερα με το ένα πόδι και τα δύο χέρια στα ιαματικά λουτρά της "ποσοτικής χαλάρωσης" της εκτ. Αντί γι’ αυτά, ακόμα και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής θα έλεγε ότι α) το ντόπιο κλωτσοσκούφι αποφέρει καλά λεφτά στον ασιατικό τζόγο (δεν τον είπαμε "μαφιόζικο" - εσείς το σκεφτήκατε!) και β) ο κατά τον δυστυχή πρωθυπουργό "θρίαμβος" του χτεσινού eurogroup είναι όσα έγραφαν τα διεθνή καθεστωτικά μήντια εδώ και μήνες, και του ξύνιζαν σα λίγα.
Όμως ο καλόπιστος παρατηρητής πρέπει να δείξει κατανόηση. Γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Όπως η δικαστική απόφαση για την μη έκδοση των τούρκων πραξικοπηματιών. Πρόκειται για μια σοφή απόφαση: αν καταφέρουν να έρθουν κι άλλοι (που δεν έχουν συλληφθεί ακόμα στην τουρκία) και τύχουν (δικαστικό προηγούμενο γαρ) της ίδιας φιλικής μεταχείρισης, το παλιό (;) βαθύ κράτος της τουρκίας θα τρίβει τα χέρια του.

Τρίτη 6 Δεκέμβρη

Λυπούμαστε πολύ κύριε Renzi. Καλή η προσπάθειά σου, αλλά... το ευρώ πήγε μόλις στο 1,0578 του δολαρίου ενώ το ρεκόρ του προς τα κάτω είναι ακόμα (απ’ τις 24 Νοέμβρη) 1,0542. Πότε θα σπάσει το "ψυχολογικό όριο" του 1:1, να φάνε τα ψόφια κουνάβια τις ουρές τους κύριε Renzi;
Σοφέ αναλυτή - αναλυτάκο: πότε, είπαμε, είναι οι επόμενες κάλπες που θα διαλύσουν την ευρωζώνη;

Τρίτη 6 Δεκέμβρη

Aleppo. Το τέλος της "μάχης του Aleppo" δεν είναι, πια, θέμα εβδομάδων. Αλλά λίγων ημερών, ίσως όχι παραπάνω από 15. Η περιοχή που κατέχουν ακόμα οι αντικαθεστωτικοί στα ανατολικά της πόλης στενεύει ώρα με την ώρα. Όσα πυρομαχικά ή/και τρόφιμα κι αν έχουν αποθηκεύσει, είναι αδύνατο πια να ελπίζουν σε οτιδήποτε (εκτός απ' την ισραηλινή αεροπορία!)
Με τις συμβουλές των ρώσων καραβανάδων (και, προφανώς, την εμπειρία τους απ’ την τσετσενία...) ο στρατός του Άσαντ και οι σύμμαχοί του δεν ακολουθούν την τακτική που ήταν αναμενόμενη, δηλαδή εισβολή από κεντρικούς οδικούς άξονες. Αντίθετα επιτίθενται σε σημεία της πόλης που είναι δύσκολο οι αντικαθεστωτικοί να οργανώσουν αποτελεσματική άμυνα, και συγκλίνουν από διαφορετικές μεριές, αξιοποιώντας την σημαντική αριθμητική υπεροχή τους και την δράση της αεροπορίας τους.
Αν ως το τέλος της χρονιάς ο Άσαντ έχει καταλάβει όλο το Aleppo, τότε θα έχει κάνει ένα ωραίo χριστουγεννιάτικο δώρο στα επιτελεία στην Ουάσιγκτον: θα έχουν λίγες εβδομάδες για να βρουν έναν τρόπο να σερβίρει η καινούργια συντηρητική αμερικανική κυβέρνηση τη νίκη της Μόσχας και της Τεχεράνης (γιατί περί αυτού θα πρόκειται) σαν εύγευστη "επιτυχία του πολιτισμένου κόσμου κατά της τρομοκρατίας".
Προς το παρόν, και σαν προετοιμασία για μια τέτοια στιγμή, το καραβανοεπιτελείο του ψόφιου κουναβιού μπορεί να αποθεώσει την Μόσχα και το Πεκίνο για το βέτο τους στο συμβούλιο ασφαλείας του οηε, κατά μιας πρότασης για εκεχειρία στο Aleppo· καταγγέλοντας τους αμερικάνους εκπροσώπους (και τους γάλλους και τους άγγλους) που ψήφισαν "υπέρ".
Ή όχι;

Δευτέρα 5 Δεκέμβρη

fake us embassy

Δυο ξένοι στην ίδια πόλη. Έχετε ακούσει για πλαστά χαρτονομίσματα. Για "πλοία φαντάσματα". Για μαϊμού "επώνυμες" μάρκες. Για ψεύτικα αισθήματα. Για fake υποσχέσεις. Αλλά για πλαστές πρεσβείες;
Κι όμως. Λέγεται ότι στην πρωτεύουσα της γκάνα Accra λειτουργούσε εδώ και δέκα χρόνια (ούτε μια βδομάδα ούτε ένα μήνα· δέκα ολόκληρα χρόνια!) μια πέτσινη πρεσβεία των ηπα. Κι άλλη μια (άγνωστο για πόσο καιρό) της ολλανδίας.
Η πλαστή αμερικανική πρεσβεία ήταν εγκατεστημένη σ’ ένα μεγάλο διώροφο κτίριο, με την αμερικανική σημαία απ’ έξω, πορτραίτα του Ομπάμα μέσα, και ευγενικούς τρίγλωσσους υπαλλήλους που εξέδιδαν .... πλαστές βίζες για γκανέζους. Και πως αλλιώς, δηλαδή, θα ήταν μια "κανονική" πρεσβεία; Θα είχε υδατογραφήματα στα τζάμια; Την δουλειά (λένε...) την είχαν στήσει γκανέζοι και τούρκοι μαφιόζοι, υπό την εποπτεία ενός γκανέζου εισαγγελέα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει και κανονική πρεσβεία στην ίδια πόλη, σε άλλη περιοχή. Ή έτσι λέει. Είναι κάτι που μας δυσκολεύει, γιατί προκύπτει ένα δηλητηριώδες ερώτημα: δέκα ολόκληρα χρόνια υπήρχαν δύο πρεσβείες στην ίδια πόλη και οι υπάλληλοι της μιας, της "κανονικής", δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι υπάρχει και αντίγραφο; Τι περίμεναν; Να στηθεί κι ένας Λευκός Οίκος μαϊμού μ' έναν γκανέζο εισαγγελέα να το παίζει πρόεδρος των ηπα;
Ανησυχούμε. Ανησυχούμε μήπως απ’ την μακρινή γκάνα αρχίσει να αποκαλύπτεται η τρομακτική αλήθεια. Ότι και η άλλη πρεσβεία (των ηπα) είναι fake! Γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει αμερικανικό κράτος. Είναι κι αυτό fake… Έχουμε πέσει θύματα αδίστακτων μαφιών, που δεν χρειάζονται πια τις "κανονικές" εξουσίες, οπότε φτιάχνουν πρεσβείες κρατών ουσιαστικά ανύπαρκτων… Κατά βούληση!
Το φαντάζεσθε; Ο Debord θα στριφογυρίζει στον τάφο του!

Δευτέρα 5 Δεκέμβρη

Buy gold. Αυτή τη φορά ο τούρκος πρόεδρος δεν κάνει emotional δηλώσεις· το έχει επαναλάβει αρκετές φορές τις τελευταίες ημέρες. Ζητάει απ’ τους υπήκοους να ξεφορτωθούν τα δολάριά τους, είτε μετατρέποντάς τα σε τουρκικές λίρες, είτε αγοράζοντας χρυσό.
Υπάρχει ένα θέμα: η έντονη "διολίσθηση" της λίρας έναντι του δολαρίου στα τέλη Νοέμβρη. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει μόνο κακά (ακριβαίνουν οι εισαγωγές)· έχει και καλά (γίνονται φτηνότερες οι εξαγωγές και, φυσικά ο τουρισμός στην τουρκία).
Φαίνεται ότι το τουρκικό καθεστώς έχει κάτι ευρύτερο κατά νου. Γιατί οι εκκλήσεις για το νόμισμα πηγαίνουν σετ με ανακοινώσεις ότι η Άγκυρα θα κάνει συμφωνία με την Μόσχα, το Πεκίνο και την Τεχεράνη να πληρώνουν το μεταξύ τους εμπόριο στα δικά τους (εθνικά) νομίσματα.
Αν αυτό συμβεί, θα προστεθεί ένας ακόμα κρίκος στη διεθνή τάση "αποδολαριοποίησης" του διεθνούς εμπορίου. Κι αυτό, έχουμε την εντύπωση, δεν ευχαριστεί την Ουάσιγκτον (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει...)

Δευτέρα 5 Δεκέμβρη

Έχασε (προς το παρόν). Τελικά στο ιταλικό δημοψήφισμα η πλειοψηφία των κουκιών πήγε στο "όχι". Λόγω της μεγάλης διαφοράς ο Renzi δεν έκανε "κωλοτούμπα" (όπως ίσως σκεφτόταν...) και τήρησε την δέσμευσή του ότι θα παραιτηθεί.
Ως εδώ ήταν το ευκολότερο μέρος της ιστορίας. Τα δύσκολα αρχίζουν τώρα, για τις ιταλικές τράπεζες. Το πιθανότερο είναι να φτιαχτεί μια "κυβέρνηση τεχνοκρατών": χρειάζεται κάποιος να "τσιμεντώσει" το ιταλικό τραπεζικό σύστημα μιας και είναι σίγουρο ότι η πλειοψηφία των ιταλών δεν ψήφισε εναντίον του...

Δευτέρα 5 Δεκέμβρη

Standing Rock

Οι Sioux νίκησαν (προς το παρόν). Η νίκη (ας ελπίζουμε ότι θα είναι μόνιμη) για τους Sioux και τους συμπαραστάτες τους, που υπερασπίζονται εδώ και μήνες απ’ τον καταυλισμό του Standing Rock την γη τους (και την λίμνη Oahe) στη βόρεια Ντακότα, εναντίον της διέλευσης αγωγού πετρελαίου απ’ τον βυθό της, ήρθε, ίσως την τελευταία στιγμή. Με παρέμβαση του απερχόμενου Ομπάμα το "μηχανικό" του αμερικανικού στρατού αρνήθηκε να δώσει την σχετική άδεια διέλευσης του σωλήνα, προτείνοντας στην εταιρεία την αναζήτηση εναλλακτικής διαδρομής.
Το πρόβλημα (και, ίσως, κάποιος δόλος απ’ τον απερχόμενο) είναι αυτό: η τελευταία στιγμή. Οι αυτόχθονες και οι συμπαραστάτες τους φοβούνται ότι η κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού θα αλλάξει την απόφαση. Η δήλωση του τοπικού συντηρητικού βουλευτή δίνει το στίγμα της αιτιολόγησης μιας τέτοιας αλλαγής:
Η σημερινή ατυχής απόφαση στέλνει ένα πολύ ανησυχητικό σήμα σε άλλους που θέλουν να επενδύσουν σε υποδομές σ’ αυτή τη χώρα. Δρόμοι, γέφυρες, γραμμές μεταφοράς ρεύματος, αγωγοί, αιολικά πάρκα και γραμμές υδροδότησης θα είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να κατασκευαστούν, όταν η εγκληματική συμπεριφορά ανταμοίβεται με τέτοιον τρόπο... Είμαι σίγουρος ότι θα αποκαταστήσουμε το νόμο και την τάξη τον επόμενο μήνα, όταν αναλάβει ένας πρόεδρος που δεν χώνει τη μύτη του στην εφαρμογή του νόμου.
Ακριβώς αυτό, για όποιον αναρωτιόταν... Ένας πρόεδρος που υπόσχεται "μεγάλες επενδύσεις σε έργα υποδομής" έρχεται καλπάζοντας πάνω στο νόμο και στην τάξη... Και θα κάνει προφανές πόσο εγκληματίες είναι οι ερυθρόδερμοι Sioux που θέλουν να προστατέψουν τη γη και το νερό τους απ’ την μόλυνση: πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα αυξάνουν την ανεργία στις ηπα.

[ παλιότερες αναρτήσεις ]

Cyborg

13/10/2016: Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του cyborg (νο 07, Χειμώνας 2016).

Κόκκινες Σελίδες
Spirit
Videoc
7yx
 
κορυφή