Τεύχος 113β - Ιανουαρίου 2017

18/1/2017: Kυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Sarajevo (νο 113β, Ιανουαρίου 2017).

Τεύχος 113α - Ιανουαρίου 2017

6/1/2017: Sarajevo νο 113α, Ιανουαρίου 2017.

η ασταμάτητη μηχανή

πρώτη μικρή μοτοδιαδήλωση για τα 7 - οι δρόμοι έχουν χώρο για τις επόμενες και μεγαλύτερες

δεύτερη μικρή μοτοδιαδήλωση για τα 7 - η κόντρα έχει ξεκινήσει

Τρίτη 24 Γενάρη

Morrison live

The end. Υπάρχουν πολλές αναγγελίες "τέλους", και πριν λίγες δεκαετίες ήταν συχνά ποιητικές. Στις αρχές του 1967, για παράδειγμα, οι Doors κυκλοφόρησαν το λυρικό Τhe Εnd, με στίχους που έγραψε ο Morrison για τον χωρισμό του με την Mary Werbelow. Αργότερα το τραγούδι απέκτησε άλλες παραδηλώσεις, ειδικά όταν ο Coppola το έβαλε στην αρχή και στο τέλος του επικού αντιπολεμικού Apocalypce Now.
Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1987, οι R.E.M. κυκλοφόρησαν το μάλλον παιχνιδιάρικο αλλά οπωσδήποτε πιο ανοικτά πολιτικό / κοινωνικό It's the End of the World as We Know It. Και ένοιωθαν υπέροχα. Χόρεψε πολύς κόσμος με "το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε" - ελπίζοντας σε μια απελευθερωτική κηδεία του… Τα ανησυχητικά σημάδια στο βάθος του ορίζοντα δεν τα βλέπαμε· ή δεν θέλαμε να τα δούμε.
Αν το Τhe End ήταν έκφραση της rock αισθαντικότητας των ‘60s, το It's the End of the World as We Know It ήταν εξίσου αυθεντική έκφραση της υπαρξιακής δυσθυμίας της rock νεολαίας των ‘80s απέναντι στην καθεστωτική πνιγηρότητα και σε μια (φαινομενική) ακινησία. Όμως, ποιητική αδεία κι ερήμην των ίδιων των r.e.m. (συμβαίνει αυτό...), μπορούσε να αναγγέλλει ένα ακόμα πιο δυσοίωνο μέλλον:
...
You vitriolic,
patriotic, slam, fight, bright light,
feeling pretty
pcyched.

Τώρα διάφοροι (που δεν είναι καλλιτέχνες) αναγγέλουν ξανά, από μια άποψη τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, από μια άλλη άποψη σαν ειδικοί και στις υπεύθυνες θέσεις, ένα "τέλος". Τελευταίος ως τώρα ο γερμανός υπ.εξ. (και μελλοντικός πρόεδρος της ομοσπονδιακής γερμανίας) σοσιαλδημοκράτης Frank -Walter Steinmeier. Που κρίνει ότι με την εκλογή του Donald Trump, ο παλιός κόσμος του 20ου αιώνα τελειώνει. Αν θα ήταν ποτέ δυνατόν: ένα ψόφιο κουνάβι να είναι ο επίλογος ενός αιώνα! Αυτή η γερμανική / ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα ίσως θέλει να προετοιμάσει το πόπολο για εντάσεις και συγκρούσεις που νόμιζε (το πόπολο) ληγμένες. Σωστά. Έτσι θα συμβεί, επειδή συμβαίνει ήδη. Όχι ως τώρα με γερμανική στρατιωτική ευθύνη, αλλά...
Όμως πάει καιρός που τέλειωσε ο 20ο αιώνας (κυρ Φρανκ - Βάλτερ και λοιποί). Το 20ο αιώνα τον ξεκίνησαν κάποιοι μακρινοί μας πρόγονοι, με την Κομμούνα του Παρισιού, το 1871. Και τον τέλειωσαν πάλι κοντινοί μας πρόγονοι, κάπου μέσα στη δεκαετία του ‘70· ας πούμε (για χάρη μιας κάποιας καλώς εννοούμενης ιστορικής μεροληψίας) το 1977. Δεν έχει και τόση σημασία αν ο 20ος αιώνας δεν ήταν ακριβώς 100 χρόνια, έτσι δεν είναι;
O 21ος αιώνας έχει προχωρήσει ως τώρα καλά (για τους κύριους του κόσμου) και φαίνεται πως καλά θα συνεχίσει για δαύτους στο ορατό μέλλον. Κάπως έτσι:
… A tournament, a tournament, a tournament of lies.
Offer me solutions. Offer me alternatives and I decline…

(But we don’t feel fine… )

Τρίτη 24 Γενάρη

P.O.S. Η "πληρωμή με κάρτα" μπήκε ορμητικά στις αγορές των ελλήνων. Μαζί με τα αντίστοιχα μηχανήματα. Και τις καθόλου ασήμαντες προμήθειες των τραπεζών. Εν τέλει, μαζί με το "κτίσιμο του αφορολόγητου"... Όλα αυτά έγιναν με επιχείρημα την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Ισχύει αυτό το επιχείρημα; Ή είναι στάχτη στα μάτια;
Τα αρχικά p.o.s. αντιστοιχούν στις λέξεις "point of sale". Μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο δείχνει γιατί εφευρέθηκαν και γιατί χρησιμοποιούνται. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο δεν πρόκειται για μηχανικούς κυνηγούς της φοροδιαφυγής! Αλλά για ένα σύστημα καταγραφής των πωλήσεων (των μαγαζιών), που αναπτύχθηκε βασικά για να αντιμετωπίζουν τα αφεντικά των μαγαζιών τις κλοπές (σε είδος ή σε χρήμα) απ’ τους υπαλλήλους τους. Συνεπώς τα αρχικά "σημείο πώλησης" είναι ακριβή.
Η τεχνολογική εξέλιξη των p.o.s. διεθνώς, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, που η πληροφορική απελευθέρωσε τις δυνατότητες καταγραφών, είχε και έχει σχέση με το management των εμπορικών επιχειρήσεων και όχι με την φορολόγησή τους. Άμεση καταγραφή αποθεμάτων· διαχείριση πελατολογίου· ηλεκτρονικό εμπόριο: τέτοιοι είναι οι βασικοί τομείς αυτού του management, και μέσω των p.o.s.
Το ότι η ηλεκτρονική πλατφόρμα καταγραφής των πωλήσεων δεν είναι (μόνο) το πληροφορικό σύστημα ενός μαγαζιού ή μιας επιχείρησης αλλά (και) κάποιος τραπεζικός λογαριασμός (της επιχείρησης) είναι δευτερογενές. Κι αν κριθεί με κριτήρια "φοροδιαφυγής" είναι, απλά, γελοίο.

Τρίτη 24 Γενάρη

Φ.π.α. Είναι εύκολο να το προσέξει κανείς, αγοράζοντας πέντε πράγματα από ένα super market: η ταμίας κτυπάει τα είδη στην ταμειακή μηχανή και, στη συνέχεια, το τελικό ποσό στο p.o.s., για να πληρωθεί με την κάρτα. Στο τέλος δίνει και μια δεύτερη απόδειξη, απ’ το p.o.s… Συνεπώς, αυτό που καταγράφεται μέσω του p.o.s. είναι το τελικό ποσό της συγκεκριμένης συναλλαγής, και μόνον αυτό.
Αν, όμως, τα είδη έχουν διαφορετικό φ(όρο) π(ροστιθέμενης) α(ξίας) - πράγμα που συμβαίνει! - πως μέσω του p.o.s. προκύπτει ο φ.π.α. σα σύνολο μέσα στο ποσό της τελικής πληρωμής; Απλούστατα, δεν προκύπτει!!! Αν υπάρχει μια μηχανή που είναι φτιαγμένη για να κάνει αυτή τη δουλειά, είναι η ταμειακή μηχανή, όπου καταγράφεται αναλυτικά είδος προς είδος και ποσότητα προς ποσότητα κάθε εμπόρευμα· και όχι το p.o.s.! Αν η ταμειακή μηχανή είναι συνδεδεμένη με κάποιο κεντρικό (κρατικό) μηχανισμό καταγραφών, όπως συμβαίνει και στην ελλάδα (ή υποτίθεται ό,τι συμβαίνει) είναι υπεραρκετή για την οργάνωση της φορολόγησης· πάντα για όποιες αποδείξεις "κόβονται" και με βάση αυτές.
Με δυο λόγια: οι αποδείξεις και οι ταμειακές μηχανές είναι το "εργαλείο" της καταγραφής των εσόδων κάθε μαγαζιού στη λιανική (όπως συνέβαινε πάντα...) και όχι η πληρωμή με κάρτα! Στη βάση αυτή, αν ο Χ πωλητής προτείνει στον πελάτη δύο τιμές, μία με φπα και μία (μικρότερη) χωρίς φπα, ο πελάτης μπορεί να διαλέξει την δεύτερη... και να πληρώσει χωρίς απόδειξη, με μετρητά. (Όπως συνέβαινε πάντα...)

Τρίτη 24 Γενάρη

Πλαστικό χρήμα. Αφού το "πλαστικό χρήμα" και τα "pos" δεν έχουν σχέση με την θρυλική "πάταξη της φοροδιαφυγής", για ποιούς λόγους προωθήθηκαν; Για τους εξής 3, χωρίς ιεράρχηση σημασίας:
Α) Για να μένει όσο το δυνατόν περισσότερο "ρευστό" μέσα στις τράπεζες και στο εσωτερικό τους κύκλωμα. Ας μην ξεχνάει κανείς ότι κάθε πράξη ενδοτραπεζικής μεταφοράς χρήματος αφήνει το κάτι τις της σ’ αυτές. Επιπλέον φροντίζουν την "ρευστότητά" τους (για να εξυπηρετούν "μεγάλους" πελάτες). Αυτό που με άλλο τρόπο γίνεται μέσω capital controls.
Β) Για να κρατάνε οι τράπεζες τις "προμήθειές" τους (την μίζα τους) απ’ την απλή πληρωμή μέσω κάρτας. Παντού συμβαίνει αυτό, αλλά εδώ είναι "σου αρπάζω τα λεφτά απ’ την τσέπη". Θυμηθείτε ότι ποτέ πριν απ’ το "πλαστικό χρήμα" οι τράπεζες δεν κρατούσαν το "ποσοστό" τους απ’ τις καθημερινές αγορές σας, έστω κι αν είναι απ' τον έμπορα! Δεν υπήρε τέτοιο νταβατζιλίκι.
Γ) Για να φτιάχνουν ατομικά καταναλωτικά προφίλ. Αν τα προηγούμενα μοιάζουν δευτερεύοντα, δώστε βάση τουλάχιστον σ’ αυτό: ποτέ πριν το μεσολαβημένο απ’ τις τράπεζες "πλαστικό χρήμα" οι καθημερινές αγορές / συναλλαγές δεν ήταν προσωποποιήμενες και σε γνώση τρίτων. Ο πωλητής μπορεί να ήξερε τον αγοραστή, σαν φάτσα συνήθως, όταν ήταν τακτικός πελάτης του. Κι ως εκεί. Τώρα κάθε πράξη αγοράς / πληρωμής προστίθεται σε όλες τις προηγούμενες επώνυμα άτομο το άτομο, στα τραπεζικά αρχεία. Πωλητές και αγοραστές γίνονται υποχρεωτικά πελάτες των χρηματοπιστωτικών κυκλωμάτων, οι δεύτεροι ακόμα και για τα πιο απλά.
Το εξατομικευμένο καταναλωτικό προφίλ του καθενός γίνεται υποχρεωτικά αλλά αθόρυβα ιδιοκτησία και πλούτος των τραπεζών. Αυτές ξέρουν (οι σχετικοί αλγόριθμοι είναι απλοί) τι αγόρασε (μέσω κάρτας...) ο καθένας συγκεριμμένα, πότε, μια ημέρα και ποια ώρα, σε ποιο μαγαζί, πληρώνοντας πόσα. Λίγο πιο σύνθετοι αλγόριθμοι μπορούν να υπολογίσουν σε βάθος χρόνου "καταναλωτικές συνήθειες" ή εμμονές ή αλλαγές· μετακινήσεις· αλληλουχίες κατανάλωσης χρονολογημένες με ακρίβεια· μετακινήσεις στην πόλη ή οπουδήποτε αλλού... Κι αφού όλα αυτά έχουν όνομα, σε συνδυασμό με τα πληθωρικά data που καταθέτουν οι περισσότεροι / ες στα facebook, είναι εύκολο να διαμορφωθεί όχι απλά το "καταναλωτικό" αλλά το γενικό "κοινωνικό" προφίλ καθενός.
Και έτσι θα γίνεται. Έτσι γίνεται ήδη. Οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Θα πουλάνε ή θα "ανταλλάσουν" τα data απ’ τις αγορές μέσω καρτών, είτε αυτό είναι νόμιμο είτε όχι, με εμπορικές, διαφημιστικές, ασφαλιστικές, στατιστικές, ιατρικές· ακόμα και ασφαλίτικες εταιρείες. Στην καλύτερη περίπτωση αυτά θα καταλήγουν σε εξατομικευμένες διαφημίσεις στα social media. Στη χειρότερη; Χμμμμ...

Τρίτη 24 Γενάρη

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε!!! Αν τα πιο πάνω φαίνονται σε κάποιους "θεωρίες συνωμοσίας" ανήκουν, δυστυχώς, στην μεγάλη, πλειοψηφική κατηγορία που χαρακτηρίζεται απ’ την τελευταία λέξη του μικρού τίτλου, πιο πάνω. Λυπούμαστε.
Έγινε πριν όχι πολλά χρόνια στα μέρη μας μια μεγάλη (αν και υπόγεια) μάχη για να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις αστυνομικές ταυτότητες. Αυτό ήταν το σωστό: το θρησκευτικά πιστεύω του καθενός είναι προσωπικό του ζήτημα, ακόμα κι αν το ασκεί δημόσια, μαζί με ομόπιστους. Δεν (πρέπει να) ενδιαφέρει κανέναν άλλον. Σίγουρα όχι δομές εξουσίας, κρατικής ή καπιταλιστικής.
Την ίδια στιγμή οι καταλανωτικές και κοινωνικές σχέσεις του καθενός στο σύνολό τους καταγράφονται στην αόρατη ψηφιακή του ταυτότητα. Την οποία ούτε κατέχει ο ίδιος, ούτε ξέρει ποιοί την έχουν στα αρχεία τους. Αυτές οι καταγραφές είναι πολύ πιο πυκνές, διαρκείς, ευαίσθητες σε κάθε αλλαγή, σε σχέση με τα θρησκευτικά πιστεύω στην αστυνομική ταυτότητα.... Είναι, για να το πούμε με άλλα λόγια, πολύ πιο κυριαρχικές, πολύ βασικότερες για κάθε είδος επιτήρησης, καταμέτρησης, ελέγχου.
Και δεν τρέχει τίποτα. Πουλάνε οι βιτρίνες των αφεντικών, σαν δικαιολογία, το "κοινό καλό" (την πάταξη της φοροδιαφυγής διάολε!) και το πόπολο το τρώει.
Η κατανάλωση δεν υπάγεται "απλά" στο κεφάλαιο (αυτό ήταν πασίγνωστο) αλλά τριπλά! Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε! Και έχεις μεσάνυχτα για δαύτον!!!!

It’s the discipline of the new world that we hate!

Δευτέρα 23 Γενάρη

Οι ελληνικές καλένδες. Μπορεί η φαιορόζ κυβέρνηση (και το βαθύ κράτος που αυτή εκπροσωπεί) να έχει επιτυχίες στη συστηματική παραπληροφόρηση, όπου χωρίς δεύτερη κουβέντα οι κυβερνητικές διαρροές ("non papers" στην καθεστωτική αργκώ) εμφανίζονται σαν "ειδήσεις" ή και "αποκαλύψεις"... Aλλά αυτά τα κόλπα είναι μόνο για την θλιβερή εσωτερική κατανάλωση. Κανέναν δεν μπορούν να κοροϊδέψουν εκτός συνόρων.
Είναι, για παράδειγμα, εύκολο να εμφανίζονται κάθε βδομάδα "τερατώδεις έως εγκληματικές απαιτήσεις των δανειστών" για το α ή β βολικό προπαγανδιστικά θέμα - αλλά αυτά είναι κυβερνητικές διαρροές και όχι "δημοσιογραφική έρευνα" με οποιαδήποτε, έστω και στοιχειώδη, δεοντολογία. Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι οι φαιορόζ κυβερνήτες έχουν κληρονομήσει απ’ τους προηγούμενους θεσμικές "εκκρεμότητες" ηλικίας ακόμα και δεκαετιών· υποχρεώσεις που κατάγονται απ’ την εποχή, ακόμα, της εισόδου στην ε.ο.κ.· και άλλες απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Είναι "μεταρρυθμίσεις" που καθόλου δεν βόλευαν τα σημαντικότερα κυκλώματα του ντόπιου πολιτικού προσοδισμού, διάφορους "καλούς" επαγγελματικούς κλάδους - και γι’ αυτό δεν έγιναν ποτέ. Κι αυτές τις "εκκρεμότητες", προϊόντα της εθνικής παρελκυστικής τακτικής άστο για άλλη φορά, μπορεί να είναι καλύτερα τα δεδομένα οι φαιορόζ κυβερνήτες σκοπεύουν να τις σπρώξουν ακόμα πιο βαθιά στο (άγνωστο) μέλλον.
Ένα παράδειγμα; Τα περιβόητα "κλειστά επαγγέλματα". Είδατε ποτέ γιατρούς απ’ την ρουμανία ή πολιτικούς μηχανικούς απ’ το βέλγιο να μπορούν να δουλέψουν στην ελλάδα; Όχι, δεν μπορούν· ενάντια στις παμπάλαιες ευρωαποφάσεις για ελεύθερη μετακίνηση της εργασίας εντός ε.ε. Αντίθετα, έλληνες γιατροί και μηχανικοί μπορούν να δουλέψουν στο βέλγιο ή στη γερμανία.
Με μια ουσιαστική διαφορά, απ’ το 2010 ως τώρα: αποκλεισμένο απ’ τις "αγορές χρήματος" και υποχρεωμένο σε πολιτικό δανεισμό το ελληνικό κράτος (και το μεγαλύτερο μέρος του ντόπιου κεφαλαίου) υποχρεώθηκε να κάνει πολιτικά ορατές, σ’ όλον τον κόσμο (και όχι μόνο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες) όλες αυτές τις σκόπιμες καθυστερήσεις· και τις αιτίες τους. Και οι πολιτικές βιτρίνες του αναγκάστηκαν να υπογράψουν ξανά και ξανά ότι θα τις διορθώσουν - μόνο για να αθετήσουν τις υπογραφές τους, τραινάρωντας, απωθώντας και μεταθέτοντας... Όπως κάνουν στην "εξωτερική πολιτική" έτσι και παντού αλλού. Πάντα με ψυχωτικές ελπίδες που έρχονται...

Δευτέρα 23 Γενάρη

Η ελληνική καπατσοσύνη... Σε ποιο μέρος του κόσμου, υπό ποιο γενικό καθεστώς (καπιταλιστικό, σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό, αναρχικό...) και σε ποιες σχέσεις (διακρατικές, κοινοτικές, προσωπικές, συντροφικές, οικονομικές, ερωτικές...) η αθέτηση "της υπογραφής στο συμβόλαιο" (όπου υπάρχουν "συμβόλαια") ή η αθέτηση "του λόγου" (εκεί που έχει αξία ακόμα ο λόγος της τιμής) συνιστά προτέρημα και χαρακτηριστικό αξιοπιστίας; Υποθέτουμε πουθενά και ποτέ. Αντίθετα παντού και σε οποιαδήποτε περίπτωση εκείνος που παραβιάζει τις δεσμεύσεις του κρίνεται από "ψεύτης" μέχρι "απατεώνας". Υπάρχει πλούσιο λεξιλόγιο, και στα ελληνικά, από καθόλου τιμητικούς χαρακτηρισμούς!
Αν οι ελληνικές πολιτικές βιτρίνες, τα ντόπια αφεντικά και το βαθύ κράτος τους έχουν μάθει ότι "τελικά κάπως τα καταφέρνουμε γλύφοντας, κοροϊδεύοντας και απειλώντας", αυτό το μάθημα θα πρέπει να το κρατήσουν για εκεί που μπορούν να επιβάλλονται. Παραέξω αυτά δεν περνάνε· ή δεν περνάνε πάντα. Κι αν η ομολογημένη ιδέα είναι ότι "κάπως τα καταφέρνουμε γιατί το οικόπεδό μας έχει υψηλή γεωπολιτική αξία", ελπίζοντας δηλαδή σε σοβαρές γεωπολιτικές προσόδους, ίσως μόνο απ’ το παγκόσμιο εγκληματικό κεφάλαιο, απ’ την "διεθνή του εγκλήματος" μπορούν να περιμένουν αυτήν την εποχή. Κι εκεί υπό όρους καθόλου κολακευτικούς.

Δευτέρα 23 Γενάρη

Οι αμερικάνοι είναι φίλοι μας! Τελευταίο "δυσάρεστο νέο" είναι η καθεστωτική αλλαγή στις ηπα. Ο συστηματικός αντιευρωπαϊσμός και αντιγερμανισμός που καλλιεργήθηκε νωρίς νωρίς στα μέρη μας, στη λογική "οι άλλοι φταίνε" για την κρίση και την διαχείρισή της α λα ελληνικά, ήταν όλα αυτά τα χρόνια το υπόρρητο έδαφος της προσπάθειας να πουληθούν (γεωπολιτικές) εκδουλεύσεις στο Λονδίνο και στην Ουάσιγκτον. Όμως ακόμα και στα πιο φιλικά αμερικανικά κτυπήματα στην πλάτη σε έλληνες αξιωματούχους η επωδός ήταν η ίδια: εντάξει, σας αγαπάμε... αλλά βρε αδερφέ πως είσαστε έτσι; πρέπει να μεταρρυθμιστείτε. Στην δική μας ερμηνεία αυτό σήμαινε: αν δεν μπορείτε ω έλληνες, σαν κράτος, διοίκηση και κεφάλαιο να κρατήσετε τα βρακιά σας στους κώλους σας, δεν θα σας τα κρατήσουμε εμείς.
Αυτός ο αντιευρωπαϊσμός και αντιγερμανισμός εξακολουθεί να είναι η (μόνη) προίκα της Αθήνας· ίσως μάλιστα να ελπίζει ότι τώρα θα εκτιμηθεί περισσότερο... Υπάρχει όμως ένα λεπτό σημείο. Αν οι καινούργιες βιτρίνες στην Ουάσιγκτον σκοπεύουν να βγάλουν τα (προσχηματικά ως τώρα) γάντια τους, κι αν σκοπεύουν να διαχειριστούν τις διεθνείς συμμαχίες τους με ακόμα πιο γκαγκστερικό τρόπο, αλλιώς θα παζαρέψουν με ένα normal state και αλλιώς μ’ ένα failed state. Το θρυλικό "επιχειρηματικό στυλ" του ψόφιου κουναβιού θα είναι πολύ σκληρό απέναντι σε μίζερους, ζήτουλες και ψωνισμένους· τέτοιο είναι το καπιταλιστικό "επιχειρείν"!
Συνεπώς το ντόπιο βαθύ κράτος μπορεί να πλησιάζει (ή να βρίσκεται ήδη) μπροστά στο εξής σταυροδρόμι. Είτε να υιοθετήσει "πυγμή" προς τα μέσα, ένα είδος "εθνικής απολυταρχίας" (και υπάρχουν διάφορες μορφές για δαύτην…) έτσι ώστε να μπορεί να πουλήσει (στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο) όχι μόνο γεωγραφική θέση αλλά και σκληρότητα for hire… Είτε να επιβεβαιώσει καταπίνοντας πικρά το σάλιο του ότι υπάρχουν "αιώνιοι εχθροί που πιάνουν περισσότερα" στην πιάτσα του 21ου αιώνα. Παρά τον πηγαίο αντιευρωπαϊσμό και αντιγερμανισμό των ελλήνων…
Την εκδοχή να αγαπήσει, ξαφνικά, το ντόπιο βαθύ κράτος το Βερολίνο, ούτε που την κουβεντιάζουμε. Το θέμα είναι καθαρά επαγγελματικό: δεν γουστάρει τους ευρωπαϊκούς κανόνες.

Δευτέρα 23 Γενάρη

Εμπορικό στυλ. Το πρώτο εξάμηνο του 2015 οι τότε φρέσκιοι φαιορόζ κυβερνήτες ανακάλυψαν (με συντριβή) ότι κανένας δεν ενδιαφερόταν να "αγοράσει ελλάδα" (δηλαδή να δανείσει το ελληνικό κράτος χωρίς απαιτήσεις μεταρρυθμίσεων και άλλους σκληρούς όρους): ούτε η Μόσχα, ούτε το Πεκίνο, ούτε το Ν. Δελχί - ούτε η Ουάσιγκτον... Ανακάλυψαν επίσης ότι δεν γίνεται να "αυτοχρηματοδοτούνται" τυπώνοντας δραχμές· αν όχι για άλλους λόγους, σίγουρα επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν την επώδυνη μετάβαση απ' το σκληρό νόμισμα στο νόμισμα / χαρτοπετσέτα... Ξαναέβαλαν υπογραφές στην μόνη διαθέσιμη "λύση". Αλλά αυτό δεν άλλαξε σε τίποτα το θρυλικό "εμπορικό στυλ" με το οποίο η εθνική κουλτούρα κάνει τις δουλειές της σε οποιοδήποτε επίπεδο και κλίμακα απ' την σύσταση του ελληνικού κράτους: κάπως θα σε κοροϊδέψω, κάπως θα σε μαλαγανέψω, κάπως θα σε κλέψω, τελικά θα στα πάρω... Αυτό ξέρει, αυτό κάνει. Τίποτ' άλλο.
Στα δίχρονα γενέθλιά τους οι σιτεμένοι πια φαιορόζ κυβερνήτες ίσως έχουν αρχίσει να φοβούνται πως εκείνη η "μόνη διαθέσιμη λύση" του καλοκαιριού του 2015 δεν είναι πια και τόσο διαθέσιμη... Ή, ίσως γίνει ακόμα πιο αυστηρή για το κατά γενική ομολογία "μη επιδεχόμενο διόρθωση" ελληνικό σύστημα. Αν ισχύει ότι οι γερμανοί χριστιανοδημοκράτες διαμορφώνουν road map για περιπτώσεις "χρεωκοπίας εντός ευρώ" (είναι κάτι που δεν μπορούμε να διασταυρώσουμε), για ποιον άραγε κτυπάει η καμπάνα; Υπάρχει άλλος υποψήφιος;
Οι χρονοτριβές, οι αναβολές και τα "ανατολίτικα παζάρια" δεν είναι καθόλου της μόδας.

Εν τω μεταξύ η Αθήνα θα περιμένει έναν καινούργιο πρεσβευτή απ’ την Ουάσιγκτον· ο προηγούμενος, τοποθετημένος απ’ την διοίκηση Ομπάμα, δεν πρόλαβε να κλείσει ούτε εξάμηνο. Το ψόφιο κουνάβι τους σχόλασε όλους.
Αν κρίνουμε απ’ το profil εκείνου που διόρισε στο Λονδίνο, ίσως ο καινούργιος για την Αθήνα να είναι πρώην στέλεχος ξενοδοχειακής αλυσίδας· ή της Burger King. Με τέτοια "ανάπτυξη του επισιτισμού" στην ελλάδα θα είναι ο καταλληλότερος.

Δευτέρα 23 Γενάρη

Κάτω η διαπλοκή! Το ψόφιο κουνάβι λέει ότι έχει σοβαρό πρόβλημα με τα "διαπλεκόμενα" αμερικανικά μήντια: τον δείχνουν λιγότερο λαοφιλή απ' ότι θεωρεί πως είναι. Υπάρχει λύση (ευτυχώς, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα!): να αγοράσει "πακέτο" τα ελληνικά. Αυτή την εποχή είναι εξαιρετικά φτηνά. Περισσεύουν εφημερίδες, sites, και 4 τηλεοπτικές άδειες εθνικής εμβέλειας. Ας κοπιάσει.
Με μια κίνηση δύο καλά: πρώτον θα βρει πιστούς υπαλλήλους (έως θαυμαστές!), και δεύτερον θα κτυπηθεί οριστικά και αμετάκλητα η "διαπλοκή" στην ελλάδα, που τόσο έχει βασανίσει τις πολιτικές βιτρίνες, ειδικά τις τωρινές.
Αν δείξει τέτοια διάθεση, θα ήταν ωραία ιδέα να πάρει bonus, πάλι "πακέτο", και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Θα ανοίξει έτσι, για τους ντόπιους οπαδούς, περισσότερος χώρος και χρόνος να θαυμάζουν τα κατορθώματα του Giannis Antetokounmpo (που θα πούλαγε χαρτομάντηλα στα φανάρια μέχρι τα βαθιά γεράματα· αλλά, ευτυχώς, κατάφερε να ξεφύγει απ’ το ελληνικό κάτεργο…)

Δευτέρα 23 Γενάρη

Astana. Αρχίζουν σήμερα στην πρωτεύουσα του καζακστάν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο καθεστώς Άσαντ και έναν αριθμό αντικαθεστωτικών ένοπλων οργανώσεων· υπό την αυστηρή εποπτεία της Μόσχας, της Άγκυρας και της Τεχεράνης. Ο πρώτος στόχος είναι μια συμφωνία "παράδοσης των όπλων" απ’ τους δεύτερους, έναντι "γενικής αμνηστίας" απ’ την Δαμασκό· συνοδευόμενης από μετακινήσεις πληθυσμών (εντός συριακής επικράτειας), οπωσδήποτε των ενόπλων, των οικογενειών και των υποστηρικτών τους. Αν αυτό συμβεί θα σημαίνει κάτι που έχει ήδη διαφανεί από προηγούμενες τοπικές συμφωνίες τέτοιου είδους: ότι το καθεστώς Άσαντ και οι σύμμαχοί του προσανατολίζονται σε κάποιου είδους ομοσπονδιακή λύση εδαφικής διάκρισης των σουνιτών απ’ τις άμεσα ασαντοκρατούμενες περιοχές, που είναι και το καπιταλιστικά σημαντικότερο τμήμα της συριακής επικράτειας.
Αξίζει να σημειώσουμε τα δεδομένα του νταραβεριού, που το διαφοροποιεί απ’ όλα τα προηγούμενα. Πρώτον, είναι υπό την αιγίδα της "τριπλής συνεννόησης" Μόσχας, Άγκυρας, Τεχεράνης - και όχι του οηε. Αυτό σημαίνει ότι έχουν μείνει "στο κρύο" το Ριάντ, το Τελ Αβίβ και, φυσικά, η Ουάσιγκτον. Αυτή η τελευταία προσκλήθηκε απ’ την Μόσχα να στείλει κάποιον εκπρόσωπο (με την σιωπηλή συμφωνία της Τεχεράνης που φανερά διαφωνούσε: τελικά θα ήταν μια ευκαιρία να δείξει στην αντι-ιρανική διοίκηση του ψόφιου κουναβιού ότι είναι σοβαρός συνομιλητής), αλλά η Ουάσιγκτον απάντησε ότι δεν έχει κάποιον πρόχειρο... και ότι θα παραβρεθεί ο αμερικάνος πρέσβης στην Αστάνα... (Αυτός δεν απολύθηκε;)
Δεύτερον, απ’ την μεριά της αντιπολίτευσης, δεν είναι καλεσμένες διάφορες πολιτικές περσόνες που καλοπερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια στα forum και στις "προσπάθειες επίλυσης" σαν "εξόριστοι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης". Μόνο πολέμαρχοι θα έχουν λόγο. Αυτό υποτίθεται ότι εξασφαλίζει πως ό,τι συμφωνηθεί θα ισχύει. Το βασικό είναι ότι οι πολέμαρχοι έχουν δει στην πράξη τα αποτελέσματα της ρωσικής βοήθειας στον Άσαντ και έχουν λόγους να φοβούνται. Τρίτον, εκτός απ’ τους "τρομοκράτες τζιχαντιστές" του isis και της al-Nusra, έχουν αποκλειστεί και οι κουρδικές ypg· αν και συμμετέχουν πολέμαρχοι άλλων, μικρότερων κουρδικών ένοπλων ομάδων. Αυτό σημαίνει ότι εκεί υπάρχει μια "τρύπα", την οποία θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν όσοι δεν βλέπουν με καλό μάτι την "πρωτοβουλία της Astana". Υπάρχουν τέτοιοι, άσχετα αν δεν φωνάζουν.

Υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας; Θα το θέσουμε διαφορετικά: Μόσχα, Άγκυρα και Τεχεράνη έχουν κάθε συμφέρον να μην υπάρξει περιθώριο αποτυχίας. Αν δεν το έχουν πετύχει ήδη, θα πρέπει να "ρυμουλκήσουν" γρήγορα διάφορους πολέμαρχους απ’ την (οικονομική) επιρροή της σαουδικής αραβίας, του ισραήλ και των αμερικανικών μηχανισμών. Συνεπώς θα πρέπει να πληρώσουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε χρήμα και σε "είδος"). Απ’ την μεριά τους αυτοί οι πολέμαρχοι θα πρέπει να πειστούν ότι οι εγγυήσεις της Μόσχας (κυρίως) είναι σε υψηλό, ίσως υψηλότερο επίπεδο απ’ τις παλιότερες υποσχέσεις της Ουάσιγκτον.
Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν τι θα βγει απ’ την πρωτεύουσα των κοζάκων.
(Εν τω μεταξύ, όχι η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στο ισραήλ στην Ιερουσαλήμ αλλά και μόνο η σκέψη για κάτι τέτοιο είναι πράξη κήρυξης πολέμου. Απέναντι στους παλαιστίνιους, απέναντι στους άραβες, απέναντι στους μουσουλμάνους που έχουν σαν αναφορά τον αγώνα των παλαιστινίων εδώ και δεκαετίες· ακόμα και εναντίον του ψόφιου οηε. Δεν έχει να κερδίσει τίποτα η Ουάσιγκτον έτσι. Ας ελπίσουμε ότι γρήγορα το ψόφιο κουνάβι θα γνωρίσει την πρώτη του (συμβολική) ήττα, μετά από "ωριμότερη σκέψη".)

Κυριακή 22 Γενάρη

αντιΤrump διαδηλώσεις

Η "συνωμοσία". Το ψόφιο κουνάβι έκανε κιόλας το πρώτο ρεκόρ του, πριν καλά καλά κλείσει 24 επίσημες ώρες στην καρέκλα του: έχει προκαλέσει ένα πολύ μεγάλο, εντός και εκτός ηπα, κύμα διαδηλώσεων. Εναντίον του. Ποιος απ’ τους 44 προηγούμενους προέδρους θα μπορούσε να παινευτεί για κάτι τέτοιο;
Φυσικά μπορεί να αποδοθεί και αυτό στις εναντίον του συνωμοσίες. Υποθέτουμε ότι το διεθνές πρωτοκοσμικό (και όχι μόνο το αμερικάνικο) φασισταριό θα δοκιμάσει κάποια στιγμή να "απαντήσει", "προστατεύοντας τον προστάτη".
Το μόνο που θα ευχόμασταν θα ήταν, ειδικά στις ηπα, όπου υπάρχει ένα μαχητικό και μαζικό εργατικό κίνημα, να καθορίσει τις δικές του γραμμές μάχης απέναντι στους νεοφασίστες / βιτρίνες των αφεντικών· και να βαθύνει την πόλωση.
Έχει μεγάλη σημασία αυτό. Καθώς τα αξιώματα στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο είναι θεατρικοί ρόλοι, κάποιοι σύμβουλοί του ψόφιου κουναβιού θα μπορούσαν να του υποδείξουν να "ζητήσει συγγνώμη" για τον σεξισμό του, και να κάνει μερικές (θεατρικές) χειρονομίες "φεμινισμού"... Δεν θα πείσει, αλλά θάχει να λέει. Κι αυτός και οι οπαδοί του.
Στα ζητήματα, όμως, της εκμετάλλευσης και της υποτίμησης της εργασίας δεν υπάρχει κανένα περιθώριο. Ούτε για θεατρινισμούς ούτε για ψόφιες φιλοφρονήσεις. Κι αν τα liberal μεσοστρώματα που έχουν θυμώσει κατά του ψόφιου κουναβιού έχουν δέκα λόγους για τα νεύρα τους, υπάρχουν πολύ περισσότεροι για την σύγχρονη εργατική τάξη. Και στις ηπα, και στην αγγλία, και παντού· εκεί που οι νεοφασίστες παίρνουν το γκουβέρνο, και εκεί που δεν το έχουν.

Κυριακή 22 Γενάρη

Η αφελής διαφωνία. Ο ζάμπλουτος με το συντομότερο όνομα στον κόσμο των v.i.p., ο Jack Ma (ιδιοκτήτης του "alibaba"), έχει διαφορετική άποψη για το "ποιος έκλεψε τις δουλειές των αμερικάνων" (που υπόσχεται να ξε-κλέψει το ψόφιο κουνάβι). Δεν σας έκλεψαν οι άλλες χώρες τις δουλειές, αλλά η στρατηγική σας! Τα τελευταία 30 χρόνια κάνατε 13 πολέμους και χαλάσατε γι’ αυτούς 40,2 τρις δολάρια. Θα μπορούσατε να έχετε χρησιμοποιήσει ένα μέρος απ’ αυτά τα λεφτά για να φτιάξετε τις υποδομές σας εξασφαλίζοντας περισσότερες δουλειές για τους αμερικάνους είπε μιλώντας στο "παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ" στο Davos.
Τα λέει αυτά επειδή είναι (τρισκατάρατος) κινέζος. Και αγνοεί (ή παριστάνει ό,τι αγνοεί) πως και οι πόλεμοι "αξιοποιούν εργασία". Όχι μόνο των μισθοφόρων ή των κληρωτών. Τόσα όπλα και τόσες βόμβες πως φτιάχνονται κύριε Ma; Επειδή δεν τα έχει στη λίστα του το site σας πάει να πει ότι αυτοκατασκευάζονται;
Κάποιος πρέπει να πει σ’ αυτόν τον κινέζο επιχειρηματία ότι ο πόλεμος είναι η θηριώδης υγεία της (καπιταλιστικής) μηχανής!

Κυριακή 22 Γενάρη

Η απεριόριστη πειθαρχία. Μπορεί οι αμερικάνοι καθεστωτικοί να θέλουν να κάνουν "ξανά μεγάλη την αμερική" οχυρώνοντάς την όπου τους βολεύει, σίγουρα όμως δεν σκοπεύουν να κάνουν την google αμερικανική υπηρεσία ταχυδρομικών περιστεριών!
Πως εννοείται, λοιπόν, η "εθνική σφαίρα" που "χρειάζεται προστασία" (δηλαδή ακόμα περισσότερα όπλα...) μέσα στην παγκόσμια κρίση / αναδιάρθρωση, απ’ όλους αυτούς τους δυστυχείς ψηφοφόρους / υπηκόους που, την ίδια στιγμή που "ανακαλύπτουν" την θεραπευτική (έτσι νομίζουν...) για τα βάσανά τους αξία των συνόρων ζουν μέσα στο "παγκόσμιο χωριό" των επικοινωνιών και των συμβολικών και εμπορικών συναλλαγών; Ποια, ακριβώς, είναι η "πατρίδα" του μέσου λευκού αμερικάνου κατοίκου της νότιας Ντακότα που ενημερώνοταν σ’ όλη την προεκλογική περίοδο για την εκστρατεία του αγαπημένου του υποψήφιου ψόφιου κουναβιού από sites στημένα και ελεγχόμενα από πιτσιρικάδες (ή/και πράκτορες...) στο κράτος της μακεδονίας ή της γεωργίας (τα οποία αγνοεί όχι μόνο που βρίσκονται αλλά ότι υπάρχουν καν και καν), ε; Ποια, ακριβώς, είναι η "πατρίδα" του μέσου γάλλου κατοίκου της Μασσαλίας ή της Νάντης ο οποίος θα πέσει στην απόλυτη κατάθλιψη αν γίνει μια γερή απεργία στα ορυχεία σπανίων γαιών της κίνας, οπότε αυτός θα ξεμείνει από smart γκάτζετς - και μαζί θα ξεμείνει από "επικοινωνία", "κοινωνικότητα", "πρόσβαση", ακόμα κι απ' τον προσανατολισμό του μέσα στην πόλη του;

Βρίσκεται κανείς μπροστά στην κτηνώδη πραγματικότητα της ιδεολογίας· δηλαδή της ψευδούς συνείδησης. Και οι "φυσικοί φορείς" του εθνικισμού, που υπονοεί ένα αφηρημένο είδος "εθνικής αυτάρκειας" (επειδή στρατεύεται σε πολύ συγκεκριμένες μορφές αδιάλλακτης αρπαγής και λεηλασίας), είναι οι μικροαστοί. Γιατί αυτοί και μόνον αυτοί είναι ικανοί να παραμυθιαστούν ότι είναι "επαρκείς" και "αυτάρκεις" σαν άτομα και οικογένειες, με την κοινωνική έννοια της επάρκειας και της αυτάρκειας. Ότι στην τελική δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Ο κόσμος τους είναι γενικά μικρός· κι αυτοί σπουδαίοι μέσα σ' αυτόν. Τι ανάγκη να έχουν λοιπόν;

Αυτά είναι παλιά όσο και οι λάσπες. Η μαζικοποίηση των μικροαστών στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, μέσα απ’ την ιδιοκτησία / κατανάλωση εμπορευμάτων συνήθως ευτελούς πραγματικής αξίας (επενδεδυμένων όμως απ’ τους μηχανισμούς του θεάματος με υψηλό συμβολισμό), έφτιαξε το παραμύθι της διευρυμένης "μεσαίας τάξης" μέσα στις ολιγαρχίες της δύσης. Γι’ αυτή τη "μεσαία τάξη" υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο απ’ το "να χάσει τη δουλειά ΤΗΣ" (την δουλειά σαν ατομική ιδιοκτησία δηλαδή): κι αυτό είναι να χάσει τα υλικά ερείσματα των φαντασιώσεών της. Γι’ αυτό οι ξεπεσμένοι απ’ την "μέση" της κοινωνικής πυραμίδας γίνονται εύκολα μνησίκακοι. Το πιο επείγον και ορμητικό που αναβλύζει απ’ τα στραπατσαρισμένα dreams τους δεν είναι η λογική αιτιολόγηση της κατάστασής τους και η διαύγαση του τι είναι, τελικά, ο καπιταλισμός που τόσο αγάπησαν. Είναι η εκδίκηση.
Στη φάση της ανόδου τους (ακόμα κι αν είναι φαντασιωτική) οι μικροαστοί ξεφορτώνονται τους φίλους τους. Στην φάση της καθόδου δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εχθρούς. Εκατόν μια φορά στις εκατό οι "εχθροί" θα είναι κάπου κοντά, κάπου μέσα σ’ αυτό που θεωρούν αντιληπτικό τους ορίζοντα.
Αλλά υιοθετούν σαν εχθρούς εύκολα και με χαρά κι εκείνους που τους υποδεικνύουν τα αφεντικά τους. Ακόμα κι αν είναι στην άλλη άκρη του κόσμου... Στη φάση της μνησικακίας και της εκδικητικότητας, και μόνον σ' αυτήν, οι μικροαστοί "διευρύνουν τους ορίζοντές τους"! Μόνο και μόνο για να θρέψουν την πανούκλα του πληγωμένου εγωϊσμού τους.

Σάββατο 21 Γενάρη

Εντελώς δωρεάν. Μέχρι 11 πολεμικά πλοία ταυτόχρονα θα μπορεί να "δένει" η Μόσχα στη ναυτική της βάση στην συριακή Tartus. Αυτό προβλέπει η συρο-ρωσική συμφωνία που ανακοινώθηκε χτες. Έχει διάρκεια 49 χρόνων, και μπορεί να επεκταθεί για άλλα 25 με συμφωνία και των δύο πλευρών. Το deal παραχωρεί το δικαίωμα στη ρωσία "να επεκτείνει την έκταση της βάσης και να αναβαθμίσει τις εγκαταστάσεις της, έτσι ώστε να γίνονται επισκευές, να αποθηκεύονται πυρομαχικά και προμήθειες, καθώς και να ξεκουράζονται τα πληρώματα". Με την ίδια συμφωνία επισημοποιείται και η αεροπορική ρωσική βάση στο Khmeimim.
Κι όλα αυτά εντελώς δωρεάν. Χωρίς "νοίκι"! Να τα βλέπουν κάτι άλλοι "πλανητάρχες" και να σκάνε απ’ τη ζήλειά τους…

Σάββατο 21 Γενάρη

Ρεαλισμός... Η πραγματικότητα στο έδαφος έχει αλλάξει δραματικά, συνεπώς η τουρκία δεν επιμένει άλλο σε μια λύση για την συρία χωρίς τον Άσαντ. Αυτό δεν είναι ρεαλιστικό.
Δεν είναι λόγια κάποιου "αναλυτή". Αλλά του τούρκου υπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Mehmet Simsek, σε χτεσινή εκδήλωση στο Davos. Όπως είναι γνωστό η "δραματική αλλαγή της πραγματικότητας στο έδαφος" έγινε χάρη στη ρωσική (και την ιρανική) στρατιωτική βοήθεια, χάρη σε παραμέτρους δηλαδή που έδιναν καρπούς εδώ και 1,5 χρόνο. Να πιστέψουμε ότι τώρα ανακάλυψε η Άγκυρα τα καινούργια δεδομένα; Όχι. Ίσως η εξωτερική πολιτική του τουρκικού κράτους να είναι λίγο ντροπαλή: αναγνωρίζει τις κρυφές πράξεις της πολλούς μήνες μετά.
Σίγουρα για την διεθνή ιστορία δεν έχει σημασία τι πιστεύουμε εμείς εδώ. Σημασία έχει ότι Άγκυρα και Δαμασκός επίσημα πια δεν είναι εχθροί. Καιρός ήταν να το παραδεχτούν!
(Εννοείται ότι ακόμα και οι αμερικάνοι συντηρητικοί μπορεί να βρουν το "φως" τους... Αυτό είναι - ας πούμε - σχετικά εύκολο. Εκείνο που θα είναι δυσκολότερο είναι να βγάλουν και κάτι απ’ την αλλαγή της γραμμής τους - αν υπάρξει τέτοια. Όσο για τους συμμαχούς τους στο συγκεκριμένο πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου; Κάτι Ριάντ, κάτι Τελ Αβίβ; Δεν θα πρέπει να μείνουν παραπομενένοι, ό,τι και να γίνει. Έτσι δεν είναι;)

Σάββατο 21 Γενάρη

Michael Flynn

Πατούλης, Καμμένος, Παππάς

Τα κουνάβια πρώτα και πάνω! Λούμπεν εθνικισμός πασπαλισμένος με θεό: αυτή ήταν η ομιλία του 45ου (προέδρου των ηπα), και δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Μια "πολιτική patriot act" που υπόσχεται πολλά, και όλα μυρίζουν αίμα· αυτό. Τι διαφορά έχει απ’ την Κλίντον; Το έχουμε πει: από πολεμική άποψη όχι σπουδαία, απαραίτητη όμως για την επιστράτευση του πόπολου. Είναι πολύ πιο "εύκολος" και, ταυτόχρονα, όχι τόσο "διάτρητος".
Περισσότερα μπορεί κανείς να μάθει (ή να καταλάβει, ή να επιβεβαιώσει) διαβάζοντας την συνέντευξη του Michael Leeden στους asia times. Επειδή ο εν λόγω είναι κολλητός του (κρατάω σημειώσεις απ’ τα σπουδαία που λες Nick the Greek, γιατί με παίρνει ο ύπνος...) Michael Flynn, του αρχιπράκτορα των ψοφιοκουναβίσιων συντηρητικών. Πρόσφατα (Ιούλιος του 2016) οι δυό τους, ο Leeden και ο Flynn, έβγαλαν σε βιβλίο το μανιφέστο τους, με τίτλο: Το πεδίο μάχης: πως μπορούμε να κερδίσουμε τον παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στο ριζοσπαστικό ισλάμ και τους συμμάχους του (The Field of Fight: How We Can Win the Global War Against Radical Islam and Its Allies).
Κάθε ανεκτά νοήμων άνθρωπος θα ήθελε οπωσδήποτε να μάθει ποιους εννοεί σα "συμμάχους του ριζοσπαστικού ισλάμ" το δίδυμο, δηλαδή (πλέον) ο special σύμβουλος του ψόφιου κουναβιού. Μήπως το Ριάντ και το Κατάρ; Μήπως το Τελ Αβίβ; Αμ δε!!! Διαβάστε να μάθετε ποιοι είναι αυτοί οι "σύμμαχοι" εναντίον των οποίων η Ουάσιγκτον πρέπει να κερδίσει τον "παγκόσμιο πόλεμο":
...
Ερώτηση: Στο βιβλίο τονίζετε ότι η Ρωσία δεν γουστάρει τις ΗΠΑ και ότι έχει συνεργαστεί με τους τζιχαντιστές εναντίον μας. Είναι ευρύτερα αποδεκτό ότι οι ΗΠΑ μπορούν να συμφωνήσουν με την Ρωσία στο πόλεμο κατά του ριζοσπαστικού ισλάμ;
Απάντηση: Δεν ξέρω την απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση. Αλλά φαίνεται καθαρά ότι οι άνθρωποι του Trump θέλουν να δουν τι μπορεί να γίνει.
Υπάρχει μια άποψη ότι οι Ρώσοι ανησυχούν με το ριζοσπαστικό Ισλάμ, ανησυχούν με την τζιχάντ, με τα -stans, ότι τους πολεμάνε.
Οπότε, ας κάτσουμε με τους ρώσους και ας τους πούμε: Κοιτάξτε να δείτε, κάνετε όλο συμφωνίες με τους Ιρανούς, όλο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι φτιαγμένο από εσάς, τους δίνεται συστήματα αεράμυνας για να φυλαχτούν από επιθέσεις δικές μας και των Ισραηλινών και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει, οπότε τι θέλετε για να αλλάξετε γνώμη και να δουλέψετε μαζί μας εναντίον των ριζοσπαστών μουσουλμάνων κι εναντίον του [Ιρανικού] καθεστώτος που μακροπρόθεσμα θα είναι απειλή και για εσάς;
...
Ερώτηση: Βρίσκεται κάποια διαφορά ανάμεσα στη Ρωσία και την Κίνα απ’ την άποψη του πως σχετίζονται με το ριζοσπαστικό Ισλάμ και του ποια είναι η στάση τους απέναντι στις ΗΠΑ; Αν ναι, μπορούν οι ΗΠΑ να αξιοποιήσουν αυτήν την διαφοροποίηση υπέρ τους;
Απάντηση: Αν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι έχουν πρόθεση να δουλέψουν μαζί μας εναντίον του ριζοσπαστικού Ισλάμ, αυτό θα είναι σπουδαίο. Έχουν πολεμήσει το ριζοσπαστικό Ισλάμ, οι Ρώσοι πιο γνωστό στην Τστετσενία. Οι Κινέζοι πολεμούν συνέχεια τους Ουιγούρους.
Από την άλλη μεριά οι Κινέζοι είναι πραγματικοί ιδιοκτήτες πετρελαιοπηγών στο Ιράν, κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν, και θέλουν πολύ το πετρέλαιο. Έτσι η γνώμη μου είναι ότι ενώ είναι αναιμικές οι πιθανότητες σε ότι αφορά την Ρωσική συνεργασία [κατά του ριζοσπαστικού Ισλάμ], είναι μηδενικές σε ότι αφορά τους Κινέζους.
...
Ερώτηση: Θέλετε να πείτε κάτι ακόμα για τον ιδεολογικό πόλεμο [που σκοπεύετε να κάνετε];
Απάντηση: Υπάρχει ένα ωραίο κεφάλαιο απ’ το "Το Πεδίο Μάχης" που δείχνει πόσο τεράστια αποτυχία είναι ο μουσουλμανικός κόσμος. Όλοι το ξέρουν, οπότε γιατί να μην το πούμε ανοικτά; Το αγαπημένο μου επιχείρημα στο βιβλίο είναι ότι τα τελευταία χρόνια περισσότερα βιβλία έχουν μεταφραστεί απ’ τα Αγγλικά στα Ισπανικά μέσα σ’ ένα χρόνο, απ’ όλα τα ξένα βιβλία που έχουν μεταφραστεί στα Αραβικά τα τελευταία χίλια χρόνια (απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα έως την πρώτη δεκαετία αυτού τώρα). Αυτό το λέω πολιτιστική αποτυχία.

Το ότι αυτός ο τύπος πιστεύει ότι ένας αιώνας και κάτι είναι "χίλια χρόνια" δείχνει το ποιόν του. Αλλά τέτοιου τύπου είναι το επιτελείο του ψόφιου κουναβιού, τέτοιου τύπου και τα συμπεράσματά τους: οι σύμμαχοι των "τζιχαντιστών" είναι η Μόσχα, το Πεκίνο, και - οπωσδήποτε - η Τεχεράνη.... Καταλάβατε; Αν όχι δεν πειράζει. Η Ουάσιγκτον ετοιμάζει αντιβαλιστική ομπρέλα στην ανατολική ευρώπη, για να αντιμετωπίσει (θα πει) το ιράν... Και η Μόσχα θα τρελαθεί απ' τη χαρά της, ε;
Έχει σημασία ότι λένε παπαριές; Όχι. Ο Χίτλερ είχε πει πριν την εισβολή στην πολωνία: θα χρησιμοποιήσω ένα φτιαχτό πρόσχημα για να εισβάλλω, και όταν θα έχω νικήσει κανείς δεν θα το θυμάται. Έτσι και έκανε. Απ’ το 1991 ως τώρα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί κατασκευασμένα προσχήματα, ακόμα και παράλογα, για να κάνει την δουλειά του· την κάνει, και μετά είναι αργά ακόμα και για να θυμάται κανείς.

(φωτογραφία 1: Michael Flynn
φωτογραφία 2: φουλ των ψεκασμένων και γραβατωμένων, με ζεύγος εθνικών συμφερόντων. Ή, σε απλά ελληνικά, ψόφιο κουνάβι ελέησέ μας...)

Σάββατο 21 Γενάρη

αναρχικοί εναντίον Τραμπ

Bye bye TTP! Γιατί δεν πανηγυρίζουν οι απανταχού οπαδοί της "αντιπαγκοσμιοποίησης"; Γιατί δεν ακούμε γιορτές και πανηγύρια και πυροτεχνήματα στο Σύνταγμα (και σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου), ε; Στραβοκατάπιαν οι anti-global;
Η πρώτη πράξη του προεδρικού ψόφιου κουναβιού (ανακοινώθηκε ήδη χτες) είναι η απόσυρση των ηπα απ’ την TTP. Την "πολυμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ειρηνικού". Η TTP είχε υπογραφτεί απ’ τον πρώην Ομπάμα, δεν είχε όμως εγκριθεί απ’ το κογκρέσσο, όπως ήταν απαραίτητο. Bye bye αντί για buy buy λοιπόν.
Η αντίστοιχη διατλαντική TTIP (μεταξύ ηπα και ε.ε.) όχι μόνο δεν έχει υπογραφτεί, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί καν. Οπότε δεν χρειάζεται καν να γίνεται κουβέντα για δαύτην. Απομένει η αρχαία (απ’ το 1992) "nafta", με το μεξικό και τον καναδά, την οποία οι νέοι αμερικάνοι κυβερνήτες βρίσκουν ετεροβαρή - σε βάρος τους!! Και σκοπεύουν να ξαναδιαπραγματευτούν με τους δικούς τους (τωρινούς) όρους. Κι όποιος γουστάρει.
"Παγκοσμιοποίηση τέλος!" - απ’ την αμερικανική μεριά. Και μάλιστα με απόφαση δεξιών / καραφασιστών. (Τα χθεσινά σχόλια της ασταμάτητης μηχανής έδωσαν ένα γενικό περίγραμμα του θέματος). Δεν καταλαβαίνουμε όμως γιατί κομπιάζουν οι αριστεροί (;) anti-global; Μήπως επειδή τους περνάει στιγμιαία απ’ το μυαλό η σκέψη ότι άνοιξαν τον δρόμο στους φασίστες και σ’ αυτό το θέμα; Μπαααα!!!
Όμως ακριβώς έτσι έγινε!!! Αλλά θα βρουν τα άλλοθί τους. "Ποιο ελάφι"; (Εμείς όμως θα δημοσιοποιήσουμε σε εύλογο χρονικό διάστημα - επειδή προηγούνται άλλα - μια έκθεση / ανάλυσή μας ελάχιστα γνωστή, από τότε, όπου δείχναμε καθαρά τι ήταν και για ποιους δούλευε το πρωτοκοσμικό πανηγύρι της "αντιπαγκοσμιοποίησης" όταν ήταν στα φόρτε του...)

(φωτογραφία: αμερικάνοι αναρχικοί διαδηλώνουν κατά του Trump στην Ουάσιγκτον, ανήμερα της ορκωμοσίας του. Έχουν δίκιο. Απόλυτα!
Αλλά δυο λεπτά: δεν ήταν οι όχι μακρινοί τους πρόγονοι στο Seattle το 1999; Και ποιος κέρδισε τελικά εκεί, στη "μάχη του Σιάτλ"; Μήπως το ψόφιο κουνάβι είναι, απλά, επίγονος του Pat Buchanan, που τότε, το 1999, ήταν εκεί σ’ εκείνη την "μάχη", χωρίς να σπάει βιτρίνες, αλλά με πιο οργανικό και μακροπρόθεσμο σχέδιο - και όχι μόνος του... Ε;
Κι αν κάποιοι έλεγαν τότε "μακρυά απ’ το Seattle", όπως είχαμε εμείς το θράσος να πούμε "μακρυά απ’ την Θεσσαλονίκη" το 2003, ποιοι αποδεικνύεται ότι είχαν τελικά δίκιο;
Αν ενδιαφέρει κανέναν η δική μας, σαν Sarajevo, έγκαιρη ορατότητα και ευθυκρισία γι’ αυτό το καυτό και πονεμένο θέμα, ας δει ενδεικτικά αυτό: Sarajevo νο 33, Οκτώβρης 2009, το τέλος της παγκοσμιοποίησης - ως πρόγνωση).

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 1. Κάποιες ώρες αργότερα απ’ όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, στην Ουάσιγκτον, σε πανηγυρική τελετή (ανάλογη της περίστασης), θα ορκίζεται το ψόφιο κουνάβι σαν ο 45ος πρόεδρος των ηπα. Όλες οι (κατηγορηματικές) εκτιμήσεις ότι θα γίνει πραξικόπημα για να μην συμβεί αυτό, ακόμα και ότι θα δολοφονηθεί πριν την ορκομωσία, αποδείχθηκαν (σκόπιμα;) λαθεμένες. Ή και troll.
Η προσωποποίηση της κρατικής / καπιταλιστικής "πολιτικής" (με την έννοια του πολέμου, τι άλλο;) είναι παραπλανητική. Ο Trump είναι "αμφιλεγόμενος". Αν, όμως, λέγαμε δημιουργικά αμφιλεγόμενος θα είμασταν κοντύτερα στην πραγματικότητα. Κάτι εκφράζει και κάτι υπηρετεί. Όχι μόνο τους λευκούς, macho μικροαστούς αμερικάνους. Εκφράζει και υπηρετεί την ιμπεριαλιστική εναλλακτική των ηπα· "εναλλακτική" τακτική σε σχέση με αυτό που είχαν επιχειρήσει οι "δημοκρατικοί" την προηγούμενη οκταετία. Την οκταετία του πιο πρόσφατου ξεσπάσματος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης - αν αυτό λέει κάτι...
Υπάρχει μια γεωπολιτική διάσταση στις αποτυχίες της προηγούμενης τακτικής, παρότι είχε και επιτυχίες. Στο δευτερεύον μέτωπο της μέσης Aνατολής η Μόσχα δεν βούλιαξε στην άμμο, δίπλα και μαζί με τον Άσαντ, όπως ήταν η πρόβλεψη (και η ευχή, και η μεθόδευση) της Ουάσιγκτον απ’ το φθινόπωρο του 2015... Στο κύριο μέτωπο της ανατολικής ασίας / ειρηνικού ο κρίσιμος κρίκος φιλιππίνες έφυγε (ως τώρα τουλάχιστον...) απ’ την αλυσίδα της περικύκλωσης της κίνας... Αν για τους έλληνες αυτά φαίνονται βαρετά και ανούσια, για τα αμερικανικά αφεντικά (και όχι μόνον τα αμερικανικά) είναι σημαντικά.
Υπάρχει όμως και μια οικονομική διάσταση, λιγότερο θορυβώδης αλλά σημαντικότερη απ’ την γεωπολιτική. Σιγά σιγά αλλά σταθερά το δολάριο χάνει την θέση του (ή, πιο σωστά, το εύρος της χρήσης του) σαν παγκόσμιο ανταλλακτικό νόμισμα. Μια σειρά κράτη επιλέγουν τα δικά τους νομίσματα στις μεταξύ τους συναλλαγές. Για ένα νόμισμα το οποίο η ιδιοκτήτρια κεντρική τράπεζά του (η fed) "τύπωνε" σε απεριόριστες ποσότητες όλα αυτά τα χρόνια της διαχείρισης της κρίσης, με σκοπό να πλημμυρίσει ακόμα περισσότερο τις παγκόσμιες αγορές, το να περιορίζεται ο κύκλος της (παγκόσμιας) κυκλοφορίας του είναι θανάσιμη απειλή.
Γιατί; Για λόγους απλούς και, ελπίζουμε, εύκολα κατανοητούς. Αν οποιοσδήποτε κράτος τυπώνει το "εθνικό" νόμισμά του κατά βούληση αλλά αυτό το νόμισμα δεν είναι διεθνούς χρήσης (π.χ.: η θρυλική "δραχμή" την οποία τόσοι προσκυνούν), τότε θα ρίχνει αυτό το χρήμα στην εσωτερική αγορά και μόνο... Προκαλώντας τι; Έναν εφιαλτικό πληθωρισμό! Το ότι η fed έκανε εκείνο που δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε η ελληνική κεντρική τράπεζα (με την δραχμή), ούτε η ιταλική (με την λιρέτα), μπορούσε όμως να κάνει η ε.κ.τ. για ένα νόμισμα (ευρώ) διεθνούς χρήσης, οφειλόταν στο ότι τα δολάρια εξάγονταν (μέσω των αμερικανικών τραπεζών) συντηρώντας τον παγκόσμιο κύκλο κυκλοφορίας τους. Και μέσω αυτού την (με νομισματικά μέσα) νομή του αμερικανικού κεφάλαιου πάνω στην παγκόσμια παραγόμενη υπεραξία. (Αυτό το τελευταίο είναι δύσκολο να το εξηγήσουμε, και δεν θα το επιχειρήσουμε, θεωρείστε το όμως σαν αξίωμα: η διεθνής κυκλοφορία ενός νομίσματος εξασφαλίζει στην "μητέρα τράπεζα / πατρίδα" ένα ποσοστό απ’ την διεθνώς αποσπώμενη υπεραξία, ακριβώς και μόνο μέσα απ' την χρήση του στις συναλλαγές και την θέση του στις διεθνείς ισοτιμίες).
Ο περιορισμός του κύκλου διεθνούς κυκλοφορίας του δολάριου σημαίνει ότι ένα καλό μέρος αυτών των δις και τρις που έχει τυπώσει η fed θα "επαναπατριστούν" (μέσω διαφόρων ειδών επενδύσεων ξένων επενδυτών… π.χ. κινέζων…). Αλλά σε εθνική κλίμακα και βάση, ποια θα είναι η αξία τους όταν αρχίσουν να επιστρέφουν εκεί που τυπώθηκαν; Πόσο μεγάλος θα είναι ο πληθωρισμός που θα προκληθεί έτσι στην αμερικανική επικράτεια; Αυτές οι διαλυτικές "δυνάμεις" δεν μπορούν να αφεθούν ανεξέλεγκτες! Μια σταθερή υποτίμηση (της διεθνούς ανταλλακτικής αξίας) του δολαρίου απλά θα έκανε όλο και βαρύτερο τον αμερικανικό δανεισμό. Συνεπώς (λέμε) ενόψει αυτού του περιορισμού, θα έπρεπε η "μητέρα τράπεζα / πατρίδα" να επαναπατρίσει και ένα μέρος της (αμερικανικής ιδιοκτησίας) off shore πραγματικής παραγωγής. Ας το πούμε σχηματικά: για να έχει κάποιο ενισχυμένο αντίκρυσμα "γενικού ισοδύναμου" αξίας το δολάριο.

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 2. Ο καπιταλιστικός εθνικισμός στο μέρος που γεννήθηκε και μεθοδεύτηκε ο καπιταλιστικός διεθνισμός (παγκοσμιοποίηση...) μπορεί να φαίνεται ανεξήγητος. Είναι όμως κίνηση "φορσέ" (σκακιστικός όρος!) που σημαίνει: αναγκαστική, επιβεβλημένη απ’ τον αντίπαλο. Το έχουμε σημειώσει στις σελίδες του Sarajevo: αυτός ο καπιταλιστικός διεθνισμός, που μαζί με το αναγκαίο ιδεολογικό περικάλυμά του (τον "νεοφιλελευθερισμό") κατασκευάστηκε στις ηπα και στην αγγλία στις αρχές του ’80, δεν ήταν ένα θρησκευτικό δόγμα για να το υιοθετήσουν οι πάντες! Ήταν ένα ιμπεριαλιστικό εργαλείο για κεφάλαια συγκεκριμένων "εθνικών σημαιών" (που δεν έχουν πατρίδα, εκτός αν χρειάζονται τον στρατό της...) Ούτε η Ουάσιγκτον του Ρήγκαν ούτε το Λονδίνο της Θάτσερ καίγονταν απ’ την αγνή επιθυμία να σώσουν τον παγκόσμιο καπιταλισμό! Τα δικά τους κεφάλαια υπηρετούσαν, εναντίον όλων των υπόλοιπων!
Στο βαθμό που το δόγμα θα υιοθετούνταν αποτελεσματικά και από κεφάλαια αντίπαλων "εθνικών σημαιών", ο πλανήτης γη δεν θα ήταν αρκετός για όλους, αργά ή γρήγορα. Και τότε... Τότε θα μπορούσε να συμβεί αυτό που σχολιάζουμε στο Sarajevo 113-b: ένας τυπικά "κομμουνιστής" πρόεδρος (της κίνας) να εμφανιστεί σαν βασιλικότερος του βασιλιά (του καπιταλιστικού διεθνισμού), εφόσον η δική του "εθνική" καπιταλιστική παραγωγή αξιοποιεί αποτελεσματικότερα το παγκόσμιο ρίξιμο (όσο έχει γίνει, τέλος πάντων) των εμπορικών συνόρων.
Τότε, επίσης, ο προηγούμενος βασιλιάς χρήζει έναν γελωτοποιό του "king" (το ψόφιο κουνάβι, την May…) για να ξανασηκώσει τα σύνορα (του) και να προσπαθήσει να ανασυγκροτηθεί πίσω τους. Τότε, ακόμα, ο προηγούμενος βασιλιάς δείχνει τους διεθνείς "πολυμερείς οργανισμούς" και τις "πολυμερείς συμφωνίες" (εμπορίου και της προστασίας του) που ο ίδιος προώθησε σε προηγούμενη φάση σαν "παρωχημένους", ελπίζοντας να ανασυστήσει αποκλειστικά δικές του ζώνες επιρροής· δηλαδή τις ελεγχόμενες απ’ τον ίδιο και όχι "κοινής χρήσης" ζώνες διεθνούς καπιταλιστικής αξιοποίησης.

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 3. Προς μεγάλη λύπη όλων αυτών των περισσότερο ή λιγότερο "επώνυμων" αναλυτών, διεθνών και ντόπιων, που όλα αυτά τα χρόνια μας ζάλισαν, σαν Sarajevo, τα (μην πούμε τι...) με διάφορες θεωρίες ότι "ο καπιταλισμός έχει αλλάξει ριζικά", ότι "δεν μπορεί να αναλυθεί με τα ‘παλιά εργαλεία’" και λοιπά, αυτά έχουν ξαναγίνει! Πριν έναν αιώνα. Όταν, μέσα στην παγκόσμια εμπορική / καπιταλιστική "ελευθερία" οι "εθνικές σημαίες" των αφεντικών συγχέονται, και στήνονται η μία δίπλα στην άλλη πόντο πόντο, οι μεταξύ τους αντιθέσεις και συγκρούσεις εκδηλώνονται με ήπια μέσα. Έως και νομισματικά.
Όμως υπάρχουν χαμένοι, ηττημένοι· αφεντικά που χάνουν σ’ αυτού του είδους τον ανταγωνισμό. Λογικό δεν είναι; Όταν αυτά προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν αναδιπλούμενα κάτω απ’ τις εθνικές τους σημαίες (δηλαδή: πίσω απ’ τους εθνικούς στρατούς τους!), οι σφαίρες "αξιοποίησης" γίνονται πιο εδαφικές, και τα μέτωπα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Γίνονται πιο σαφή, πιο ρητά, πιο συνοριακά, πιο προστατευόμενα. Μόνο που δεν τελειώνει εκεί η ιστορία. Και δεν θα ήταν δυνατόν να τελειώσει εκεί.
Η "αναδίπλωση" είναι μόνο μια ενδιάμεση φάση. Η παγκόσμια κυριαρχία παραμένει το ζητούμενο... Με άλλα μέσα πια...

Παρασκευή 20 Γενάρη

Η ιμπεριαλιστική εναλλακτική 4. Σε συνάρτηση μ’ αυτές τις "κεντρικές εξελίξεις" συγχρονίζονται, αργότερα ή νωρίτερα, και οι περιφερειακοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί. Εκείνοι που είναι περισσότερο τσαλακωμένοι και ανήμποροι μέσα στην κρίση (και την αδυναμία διαχείρισής της) μπορεί να εκδηλωθούν πιο έντονα. Κάπως έτσι για παράδειγμα:

kontra

Φυσικά θα πείτε (και θα έχετε δίκιο) ότι πρόκειται για λούμπεν εκδήλωση. Που μπορεί να αγνοηθεί. Μην ξεχνάτε όμως δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το συγκεκριμένο λουμπεναριό ανήκει στο βαθύ (ελληνικό) κράτος. Και δεύτερον, ότι "τέτοια ζητήματα" είναι εύλογο να βγαίνουν δημόσια κατ’ αρχήν απ’ την "περιφέρεια" του κάθε κράτους / κεφάλαιου. Συγκλίνοντας ύστερα προς το "κέντρο".
Στο κάτω κάτω και το ψόφιο κουνάβι σαν (ακροδεξιό) περιθώριο ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα.
Θα θέλαμε να ευχηθούμε short life στους "βασιλιάδες", γελωτοποιούς ή μη... Αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε πρακτικά.
(Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν: αν είναι έτσι τότε γιατί υπάρχουν αντιδράσεις από άλλα αμερικανικά αφεντικά; Δεν είναι δύσκολο να το βρει κανείς. Επιφυλασσόμαστε ωστόσο...)

Πέμπτη 19 Γενάρη

Μπαγιάτικα κουλούρια. Το απόσπασμα από χτεσινό καθεστωτικό ρεπορτάζ ("καθημερινή", reuters κλπ):
... Η προσφυγή των κρατιδίων, που έγινε το 2013, ήταν η δεύτερη απόπειρα απαγόρευσης του NPD. Η πρώτη υπόθεση είχε καταρρεύσει όταν αποδείχθηκε ότι κάποια μέλη του κόμματος που κατέθεσαν στο δικαστήριο ήταν στην πραγματικότητα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας, που ειχαν διεισδύσει στις γραμμές του για να το επιτηρούν.
Γενικότερα, η παραμονή του κόμματος στη νομιμότητα διευκολύνει την επιτήρησή του από τις Αρχές, επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους επικριτές της απαγόρευσης. Οι υποστηρικτές της απαγόρευσης, αντιθέτως, χρησιμοποίησαν στο δικαστήριο το επιχείρημα των "οργανικών δεσμών" του NPD με τον εθνικοσοσιαλισμό...

Αν το ζητούμενο απ’ το γερμανικό κράτος ήταν η "επιτήρηση" θα ήταν πρωτότυπη έως παράλογη η θέση ότι προκειμένου να επιτηρηθεί κάτι πρέπει να είναι "νόμιμο"· διαφορετικά, αν είναι "παράνομο", δεν επιτηρείται (ή επιτηρείται δύσκολα). Γιατί, λοιπόν, το γερμανικό κράτος δεν νομιμοποιεί το εμπόριο ηρωΐνης ή όπλων για να το "επιτηρεί" καλύτερα;
Δεν πρόκειται, όμως, για επιτήρηση. Πρόκειται για καθοδήγηση. Εκεί, πράγματι, η διαφορά "νομιμότητας" και "παρανομίας" είναι ουσιαστική, αν η καθοδήγηση γίνεται από μυστικές υπηρεσίες: το να καθοδηγούν μια παράνομη (φασιστική) οργάνωση θα σήμαινε ότι αυτές οι υπηρεσίες δρουν εκτός νόμου...
Απ’ την άλλη μεριά: όταν το σύμπλεγμα της ασφάλειας παραδέχεται (έμμεσα αλλά καθαρά) ότι καθοδηγεί (υποτίθεται επιτηρώντας το...) ένα με το ζόρι "νόμιμο" φασιστικό κόμμα, τι άλλο μπορεί να καθοδηγεί ή να ελέγχει χωρίς να το παραδέχεται επειδή αυτό το "άλλο" είναι παράνομο;
Ο καθένας μπορεί να κάνει τις εκτιμήσεις του.

Πέμπτη 19 Γενάρη

Συρία, al-Bab. Ο τουρκικός στρατός συνεχίζει να είναι κολλημένος στα περίχωρα της ελεγχόμενης απ’ τον isis συριακής πόλης al-Bab. Η τακτική που εφαρμόζει πλέον είναι βομβαρδισμοί από απόσταση· τακτική καμμένης γης.
Χτες όμως υπήρχαν "καλά νέα" να ανακοινωθούν: η πρώτη κοινή αεροπορική επιχείρηση ρωσικών και τουρκικών βομβαρδιστικών. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ρωσικό επιτελείο δίνει χέρι βοηθείας στον τουρκικό στρατό στην al-Bab. Ως τώρα, όμως, η ρωσική αεροπορία δρούσε μόνη της· εναλλάξ με την τουρκική, αλλά όχι ταυτόχρονα.
Η αυξημένη ρωσική στρατιωτική δραστηριότητα συμπληρώνεται στο πλάι του συριακού στρατού. Στον θύλακα της Deir ez-Zor (όπου οι ένοπλοι του isis έχουν επιτυχίες απειλώντας να καταλάβουν την πόλη) και στην προσπάθεια ανακατάληψης της Palmyra.
Σ’ ότι αφορά την ρωσική "πρόσκληση" προς την Ουάσιγκτον να στείλει αντιπρόσωπο στις διαπραγματεύσεις στην Astana; Η Τεχεράνη δήλωσε ότι διαφωνεί. Αν δεν την πείσει η Μόσχα, θα πρέπει να σεβαστεί τις ιρανικές ευαισθησίες. Και γιατί όχι; Αν η Τεχεράνη επιμείνει...
Άλλωστε δεν είναι απαραίτητη η αμερικανική "μεσολάβηση" στη συρία... Ή όχι;

Πέμπτη 19 Γενάρη

Spratly islands. H κατασκευή απ’ το Πεκίνο στρατιωτικών αεροδρομίων και ημιβάσεων στα τεχνητά μεγαλωμένες ατόλες του συμπλέγματος των νησιών spratly, στη νότια θάλασσα της κίνας, πρόκειται να γίνει περισσότερο απ’ ό,τι ως σήμερα "καυτό θέμα" για τις αμερικανο-σινικές σχέσεις. Και για όλον τον κόσμο. Αν η προηγούμενη αμερικανική διοίκηση (των δημοκρατικών) έσπρωχνε σημαντικά στην περιοχή, η ανοικτά αντι-σινική των συντηρητικών υποθέτουμε ότι θα ψάξει τρόπο να το χοντρύνει ακόμα περισσότερο.
Μια πρόχειρη ματιά στο χάρτη δείχνει ότι οι αξιώσεις κυριότητας του Πεκίνου πάνω στις νησίδες και όλη την θάλασσα που τους αντιστοιχεί είναι (τουλάχιστον) υπερβολικές. Το ερώτημα είναι: υπερβολικές για ποιον; Φαίνεται ότι στρατιωτικός σκοπός του Πεκίνου είναι, εγκαθιστώντας στις νησίδες πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς (με ακτίνα δράσης έως και 2.500 χιλιόμετρα), να κρατήσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα σε τόσο μεγάλη απόσταση απ’ τις κινεζικές ακτές (και τις βιομηχανικές ζώνες της ανατολής) ώστε να είναι πρακτικά άχρηστα για επίθεση κατά της κίνας. Το ίδιο αφορά υπάρχουσες ή μελλοντικές αμερικανικές βάσεις στις φιλιππίνες και στην ιαπωνία.

Πέμπτη 19 Γενάρη

Νότια κορέα. Δεν είναι μόνο ο θαλάσσιος νότος στα ανοικτά της κίνας όπου παίζει σπρωξίδι με προοπτική αυξανόμενης έντασης. Ό,τι κάνουν οι αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους στην ευρώπη (με την συστηματική στρατιωτικοποίηση των "συνοριακών" περιοχών της ανατολικής ευρώπης), το κάνουν και στην ανατολική ασία. Με έδαφος την ιαπωνία και τη νότια κορέα.
Στην τελευταία, για παράδειγμα, πρόκειται να εγκαταστήσουν στα τέλη του 2017 ένα σύστημα ραντάρ για την ανίχνευση πυραύλων, με τίτλο Terminal High Altitude Area Defense (THAAD). Η επίσημη δικαιολογία (πάντα χρειάζεται κάποια…) είναι για να εντοπίζονται έγκαιρα οι πύραυλοι της βόρειας κορέας. Αλλά η ακτίνα δράσης των ραντάρ με ακτίνες Χ είναι πολύ μεγαλύτερη: πιάνει κομμάτια της ανατολικής ρωσίας και της κίνας. Σαν σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για τους ρωσικούς ή/και κινέζικους πυραύλους θα "ρίχνει σήμα" στα αντιπυραυλικά συστήματα Patriot PAC-3 που έχουν εγκατασταθεί στην ιαπωνία. Εννοείται ότι Μόσχα και Πεκίνο έχουν θυμώσει, και δηλώνουν ότι θα συνεργαστούν (και) σ’ αυτό το θέμα, για να βρουν τρόπο να τυφλώνουν τα αμερικανικά ραντάρ.
Ο.Κ. Αν το πράγμα έμενε σ’ αυτό το επίπεδο, tit for tat, "μία σου και μία μου", θα μπορούσε να βολεύει τις πολεμικές έρευνες και βιομηχανίες, από ‘δω και απο ‘κει. "Δουλίτσα να υπάρχει". Αλλά πέρα απ’ το ποιος και για πόσο έχει ένα τεχνολογικό πλεονέκτημα τάδε ή δείνα διάρκειας, υπάρχει και το έδαφος. Δεν πάει ο στρατός της Ουάσιγκτον εδώ κι εκεί για να τρώει καθε δεύτερη βδομάδα ή μήνα ένα τεχνολογικό χαστούκι απ’ τους αντιπάλους του και να ξαναρχίζει το σισύφειο έργο του "ναι, αλλά θα σας την φέρουμε ξανά". Αν κάτι τέτοιο είναι η υποχρεωτική ρουτίνα, δεν είναι καθόλου ο τελικός σκοπός!
Κάποια στιγμή, ή θα πάθει ζημιά, θα τα μαζέψει και θα τρέχει, ή θα αρχίζει γερές ζημιές στους "κακους κίτρινους".

Πέμπτη 19 Γενάρη

Οι ανελέητοι: Μπερλουσκόνι με πυρηνικά. Είναι ενδιαφέρον που διάφοροι "ειδικοί αναλυτές", ειδικά ευρωπαίοι, εκπλήσσονται με το ποιόν του ψόφιου κουναβιού· αν και έχουν κοντινότερα παραδείγματα πολιτικών βιτρινών, που κέρδισαν τον θαυμασμό των λούμπεν εκλογικών σωμάτων, και μεσουράνησαν ή/και μεσουρανούν. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι αυτοί οι ειδικοί πληρώνονται για να πουλάνε, κάθε φορά, το "καινούργιο" και το "ανεξήγητο", που φυσικά θα εξηγήσουν οι ίδιοι, και μόνο. Προάγοντας έτσι κάτι θεμελιώδες για την ηγεμονία του συστήματος: την αμνησία.
Η ιδιοσυγκρασία του ψόφιου κουναβιού είναι η ίδια ακριβώς που άρχισε να κυριαρχεί απ’ τα ‘80ς ήδη στον στελεχικό κορμό κάθε σοβαρής επιχείρησης, στις τράπεζες, στα χρηματιστήρια, στο εμπόριο, στις πωλήσεις, στα μήντια: αδίστακτοι και κυνικοί, "πετυχαίνουμε χορεύοντας (όχι απλά πατώντας) πάνω σε πτώματα". Αυτό το μοντέλο πέρασε γρήγορα, στα ‘90s, στους μικροαστούς, σαν η συνταγή της επιτυχίας. Κάποιοι θα μιλούσαν για "γιάπηδες"· αλλά ο γιαπισμός ήταν κάτι πολύ ευρύτερο, που έφτασε πολύ μακρύτερα και "πότισε" μέσα στις κοινωνικές σχέσεις με τρόπο ανεξίτηλο. Για παράδειγμα το Naked δεν είναι αμερικανική ταινία που γυρίστηκε για την "εποχή Τραμπ". Είναι αγγλική, που γυρίστηκε το 1992 (προβλήθηκε την επόμενη χρονιά), όταν η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα της επιτυχίας με κάθε μέσο, στην μεταθατσερική αγγλία και όχι μόνο, ήταν πια κοινότοπη και ενσωματωμένη ατομικά.
Το ψόφιο κουνάβι είναι ένας ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες που μετέτρεψε σε "επιτυχία" του τον νεοφιλελεύθερο γκαγκστερισμό. Ο Μπερλοσκούνι ήταν ένας άλλος, και μάλιστα αρκετά νωρίτερα. Η μόνη διαφορά τους, πραγματικά η μοναδική, είναι ότι το ψόφιο κουνάβι είναι πια, μεταξύ άλλων, και ο αρχιστράτηγος του μεγαλύτερου (ή του "δυνατότερου") στρατού στον κόσμο. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει κληθεί να υπηρετήσει ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην πιο "κορυφαία κορυφή" τους - συγγνώμη για τον νεολογισμό.
Αν έχει νόημα η ερώτηση "γιατί αυτός τώρα;" στην Ουάσιγκτον η απάντηση μόνο στο ποιόν και στον χαρακτήρα του δεν βρίσκεται. Κανονικά η ίδια ερώτηση θα έπρεπε να έχει γίνει και για τον "πρώτο μαύρο πρόεδρο".
Τα "απαιτούμενα προσόντα" δεν αυτοδικαιολογούνται. Η αιτία τους πρέπει να βρεθεί στους "υπεύθυνους προσλήψεων".

Πέμπτη 19 Γενάρη

Τα ιερά και όσια του επιχειρείν. Αντιγράφουμε (κρατώντας την ορθογραφία):
..."Δεν είναι λίγες οι φορές που πριν από μια σημαντική τηλεδιάσκεψη προσεύχομαι και αγγίζω την εικόνα της Παναγίας που έχω στο γραφείο μου", εξομολογήθηκε το στέλεχος μεγάλης εταιρείας λογισμικού. Ο τραγουδιστής της Λυρικής μίλησε για τότε που χτύπησε στις πρόβες, προσκύνησε τα Άγια Λείψανα των νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και ένιωσε τα γόνατά του σαν καινούργια. "Ένιωθα κάτι να τα περιβάλλει".
Πολλά τα προσωπικά βιώματα που μοιράστηκαν οι ομιλητές στην επιστημονική ημερίδα με θέμα "Η Νοερά Προσευχή ως οδηγός ανάπτυξης και ενδυνάμωσης στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς", που διοργάνωσε το Εργαστήριο Οργάνωσης και Διοίκησης Υπηρεσιών και Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου προχτές Δευτέρα στη Σπάρτη, σε συνεργασία με την ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, σκοπός της ημερίδας ήταν "η προσέγγιση της έννοιας και της μεθόδου - τεχνικής της Νοεράς Προσευχής, με ιδιαίτερη έμφαση στην επίδρασή της και στα οφέλη της στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς (στελέχη του ιδιωτικού, δημόσιου, μη κερδοσκοπικού τομέα)". Επίσης η συσχέτιση της Νοεράς Προσευχής με την αποτελεσματικότητα, παραγωγικότητα και κερδοφορία των επιχειρήσεων...

Πέφτουμε ανάσκελα με το πόσο μπροστά (προς τα πίσω) είναι ο ντόπιος χριστιανισμός αλλά και το χριστιανικό επιχειρείν. Θα πείτε ίσως: "Πάτε καλά; Εδώ ζούμε σε κοινωνία που πάνε τα καινούργια αμάξια και μηχανάκια τους να τα αγιάσει ο παπάς...". Σωστά. Αλλά και στο επιχειρείν; Και στην στέχνη; Παντού γίνονται θαύματα; Έτσι φαίνεται.
Ύστερα λογικευτήκαμε. Να γιατί τα αφεντικά σταυροκοποιούνται κάθε μέρα που κλείνουν ταμείο. Και να γιατί εμείς, σαν εργάτες, ζούμε μόνιμα στην (επίγεια) κόλαση: επειδή γαμωσταυρίζουμε κάθε τριάντα δευτερόλεπτα.
Ενώ; Αν κάναμε "νοερές προσευχές"; Το πιθανότερο είναι όχι το να δουλεύουμε τσάμπα, αλλά να πληρώνουμε κιόλας. Καθότι και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι.
(Αλλά και ο θεός μαζί τους είναι. Για την "αποτελεσματικότητα, παραγωγικότητα και κερδοφορία των επιχειρήσεων". Τον μπαγάσα! Παίρνει μίζα, σίγουρα. Τέτοιος είναι!!!)

Τετάρτη 18 Γενάρη

Προσοχή: η usa μεγαλώνει... Η (λεκτική, προς το παρόν...) επίθεση των αμερικάνων πατριωτών / συντηρητικών μέσω του ψόφιου κουναβιού κατά της ε.ε. ήταν πράγματι γκροτέσκα. Όμως όσες / όσοι μπήκατε στις αόρατες πόλεις δεν θα πρέπει να πέσατε απ’ τα σύννεφα, ακόμα κι αν είχατε μέχρι προχτές τις κάποιες αμφιβολίες σας, μήπως είμαστε υπερβολικοί (καταραμένη απώθηση!). Για την ιστορία μόνο να θυμίσουμε απ’ το Sarajevo 113-a (δημοσιοποίηση: 6 Γενάρη 2017) δυο τρεις φράσεις:
- ... Το "fuck e.u." των αμερικάνων δημοκρατικών το 2014 ήταν συνέχεια του "fuck old europe" των αμερικάνων συντηρητικών το 2003. Υπάρχει μέχρι σήμερα συνέχεια πολιτικής απ’ τη μεριά της Ουάσιγκτον σε ότι αφορά την πρόληψη μιας "Ευρώπης", άσχετα με την μορφή που παίρνει τακτικά, κάθε φορά. Σε ποιο σημείο ο καινούργιος γύρος συντηρητικής αμερικανικής διοίκησης θα βγει απ’ αυτήν την συνέχεια; Σε κανένα!
- Αν και δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς τον τρόπο και τα συγκεκριμένα βήματα, η κυβέρνηση του ψόφιου κουναβιού δεν θα σταματήσει να υπονομεύει, όσο μπορεί, την πιθανότητα μιας "Ευρώπης"...

Όμως η (λεκτική, προς το παρόν...) επίθεση είναι τόσο χοντροκομμένη, τόσο ωμή, τόσο φανερή στο που το πάει, ώστε θα πρέπει να σκεφτούμε πιο προσεκτικά. Τέτοια θα είναι, την επόμενη τετραετία, η 100% στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στα κράτη της γηραιάς ηπείρου;
Δύο τα ενδεχόμενα, προς το παρόν σαν τροφή για σκέψη. Πρώτο: ναι, έτσι ακριβώς ή έτσι περίπου θα είναι. Αλλά δεν θα είναι μόνο έτσι. Το ψοφιοκουναβικό βαθύ κράτος θα κτυπήσει κι αλλιώς την οποιαδήποτε προοπτική ευρωπαϊκής πολιτικής αναβάθμισης. Ο πιο εύκολος (και προσιτός στις αμερικανικές υπηρεσίες) είναι μέσα απ’ την οργάνωση σε διάφορα κράτη "αντιευρωπαϊκών κινημάτων". "Χρωματιστές" παπαριές, είτε λέγονται έτσι είτε όχι. Αν, κάποια, καταφέρουν να φτάσουν στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας, ακόμα καλύτερα. Αλλά και να μην τα καταφέρουν, θα κάνουν δουλειά. (Έμμεσα αλλά καθαρά υπέρ του "θα ξαναγίνω" αμερικανικού imperium).
Δεύτερο: όχι μόνο έτσι. Θα αναπτυχθεί μια διαφορική τακτική 1 + 1, ή 1 + 0.5. Οι συντηρητικοί θα τραβάνε το βιολί τους, αλλά θα υπάρχει και μια δεύτερη "γραμμή", απ’ την αμερικανική καθεστωτική αντιπολίτευση, που θα εμφανίζεται σαν "φιλοευρωπαϊκή". Θα απαρτίζεται απ’ τους "δημοκρατικούς" και κάτι λίγους "συντηρητικούς". Αυτοί θα κρατήσουν (για 4 χρόνια αρχικά) ανοικτή την αυταπάτη / ενδεχόμενο ότι στις επόμενες αμερικανικές εκλογές θα "αλλάξουν τα πράγματα", και θα γίνουν όπως πριν. Μ’ αυτό το τρόπο θα διασπείρουν σύγχυση στις κοινωνίες της γηραιάς ηπείρου, εμποδίζοντάς τες απ’ το να γίνουν (αντανακλαστικά απέναντι στο ψόφιο κουνάβι) σφικτά υπέρ της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης.
Προς το παρόν αυτά. Περισσότερα στο μέλλον.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Προσοχή: η ρωσία χαίρεται. Πολύ άνετο το ρωσικό καθεστώς για την αναταραχή που έχει προκαλέσει το τραμπ(ουκ)ιστάν, καταγγέλει όσους κατηγορούν το ψόφιο κουνάβι σαν "χειρότερους από πουτάνες". Κοινότυπος σεξισμός: μια χαρά είναι οι εκδιδόμενες γυναίκες (αν έχουν επιλέξει οι ίδιες αυτή τη δουλειά) σε σχέση με τους κυριλέ πελάτες τους, ακόμα περισσότερο αν αυτοί είναι "άνδρες της εξουσίας". Κι ας εύχεται ο κάθε Πούτιν να μην μιλήσουν ποτέ αυτές για όσα ξέρουν για δαύτους.
Στο πνεύμα της αβροφροσύνης πάντως η Μόσχα θα καλέσει (λέει) αντιπροσώπους της νέας αμερικανικής διοίκησης στις διαπραγματεύσεις "για την ειρήνη στη συρία", στην Αστάνα του καζακαστάν. Μεγάλη καρδιά. Θέλει να εκπαιδευτούν; Να ζηλέψουν; Να χαζέψουν; Ποιος ξέρει;
Αυτές οι αμοιβαίες "επιθέσεις φιλίας" μεταξύ της ψοφοκουναβικής Ουάσιγκτον και της Μόσχας μπορεί να θολώνουν τα νερά, αλλά έχουν ημερομηνία λήξης. Γιατί (δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς) ο λόγος που η νέα αμερικανική διοίκηση κάνει τόση φασαρία είναι η (σε σχέση με το παρελθόν) αδυναμία της. Όμως δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο του να μην επωφεληθούν οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές απ’ την αδυναμία οποιουδήποτε. Και η Μόσχα δεν είναι φιλόπτωχο ταμείο.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Φτου ξελεφτερία. Αν δεν κάνουμε λάθος είμασταν οι μόνοι σ’ αυτήν την επικράτεια, σα Sarajevo, που απ’ το 2010 – 2011 είχαμε υποστηρίξει ρητά ότι οι "εχθροί της ε.ε. και της ευρωζώνης", είτε το έχουν συνειδηση είτε όχι, είναι "φίλοι" του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον - τελεία και παύλα.
Εννοείται ότι με μια τέτοια θέση πολλούς θα θυμώναμε. Το δίπολο: "μέσα στην ε.ε. η εθνική υποδούλωση - έξω απ’ την ε.ε. η ελευθερία" έγινε πολύ αγαπημένο. Πολύ απλοϊκό. Ιδανικό για νήπια! Ως εάν ο καπιταλιστικός κόσμος είναι διαρθρωμένος ως εξής: στη μέση του κάμπου το κάστρο / κάτεργο (η ε.ε.) και πέρα απ’ αυτό η εκτός ελέγχου ύπαιθρος (η "ελευθερία"). Αυτό. Και θα τρέχουμε σαν τα παιδιά...
Φυσικά δεν είναι έτσι, όσο κι αν ενοχλεί τα πολιτικά νήπια. Ο καπιταλιστικός πλανήτης δεν έχει κενά. Έχει συγκρούσεις. Η ιμπεριαλιστική πολιτική και γεωπολιτική δεν έχει κενά. Έχει αντιπαλότητες. Διασκεδάζαμε όταν γράφαμε ξανά και ξανά "οι φλογεροί κήρυκες και οπαδοί της εξόδου απ’ την ε.ε. και την ευρωζώνη γιατί δεν μας λένε με ποιους θα συμμαχήσουν μετά;" Αλλά η αλήθεια είναι πικρή: η ιδέα της "φτωχής πλην τίμιας εθνικής οικονομίας", που τρώει ό,τι παράγει, φοράει ό,τι παράγει, πληκτρολογεί τις συσκευές και οδηγεί τα οχήματα που παράγει (μαζί με τα ανταλλακτικά τους) είναι, επιεικώς γελοία. Χρειάζονται εμπορικοί σύμμαχοι για εξαγωγές και εισαγωγές. Χρειάζεται αποδεκτό νόμισμα σα μεσολαβητής. Και οι τέτοιου είδους "εταίροι" δεν είναι μόνον εμπορικοί.
Πουθενά δεν βρήκαμε απ’ όλους τους εθνοσωτήριους φωστήρες έστω μια νύξη για το "μετά" των "διεθνών σχέσεων" της ελληνικής τζαμαχιρίας. Σε απλά ελληνικά: γαργάρα! Εξηγήσιμη. Είχαμε δίκιο. Απ’ την κοινωνική βάση ως τις πολιτικές βιτρίνες: στις ηπα και στην αγγλία "κοιτούσαν" και συνεχίζουν να κοιτάνε οι "έξω απ’ την ε.ε.". Την υποτιθέμενη επαναστατική "αγνότητά" τους ας την καταναλώσουν στους ιδεολογικούς καθρέφτες τους. Σ’ εμάς δεν περνάει. Αν αγνοούν τα βασικά του καπιταλισμού, κι αν χορταίνουν φτηνότερα από pets, με πατάτες και μαρούλια made in greece, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.
Τώρα, λοιπόν, το ψόφιο κουνάβι δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα. Ποιος, στ’ αλήθεια, που δεν είναι φασίστας, θα συνεχίσει να υποστηρίζει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η "εθνική απελευθέρωση των ηπα" - δηλαδή διάφορων τομέων του αμερικανικού κεφάλαιου; Ποιος μαλάκας (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά υπάρχουν πάμπολλοι) θα συνεχίσει να υποστηρίζει την brexit "εθνική απελευθέρωση της αγγλίας" - δηλαδή διάφορων τομέων του βρετανικού κεφάλαιου - σαν επαναστατικό σήμα; Η ρηχή και επιδερμική δημαγωγία θα έπρεπε να έχει ξεβρακωθεί πανηγυρικά. Αν αυτό δεν έχει συμβεί (και δεν θα συμβεί) είναι επειδή πρόλαβε να εξασφαλίσει την συνενοχή των μικροαστών.
Δεν το περίμεναν, αλλά να: το "θα κάνουμε την αμερική μεγάλη" και το "θα κάνουμε την βρετανία παγκόσμια" ξεβρακώνει το τι σημαίνει "θα κάνουμε μεγάλη την ελλάδα": παντού και πάντα είναι τα αφεντικά που μιλάνε πίσω απ’ αυτές τις "μεγαλοσύνες". Μιλάνε τα ίδια... Μιλάνε ακόμα πιο συστηματικά πίσω απ’ τις μάσκες των "αγανακτισμένων", των "αριστερών", των "ακροαριστερών" (και λοιπά) μικροαστών.
Τάξη εναντίον τάξης: αυτό είμαστε τόσα χρόνια, σαν εργατική αυτονομία, στην ανάλυση και στην πράξη, όχι όσο μας αντιστοιχεί αλλά περισσότερο. Τις "εθνικές απελευθερώσεις" ας τις λουστούν τα τσιράκια των αφεντικών.
Αλλά ενώ η ιστορία τους φτύνει, αυτοί και οι οπαδοί τους νομίζουν ότι ψιχαλίζει.

Τετάρτη 18 Γενάρη

Τρέμετε!!! Έρχεται ο ναύαρχος (λόρδος) Nelson, ή κάποια αναβίωσή του! Τρέμετε!!! Η ναυμαχία του Trafalgar (ή κάποια virtual εκδοχή της) είναι και πάλι προ των πυλών: σύμφωνα με την πρωθυπουργό May με το δημοψήφισμα του περασμένου καλοκαιριού η βρετανία έβαλε πλώρη για να γίνει (ξανά) παγκόσμια!
Προς το παρόν βέβαια το πιο χειροπιαστό που διαθέτει το Λονδίνο (κι αυτό σαν απειλή προς τους πρώην εταίρους του στην ε.ε. αν δεν του κάνουν τα χατήρια) είναι να γίνει ... φορολογικός παράδεισος. Νησιά Cayman δηλαδή. Really "παγκόσμιο", αλλά όχι και πολύ σπουδαίο, my dear, indeed...
Για δυο λεπτά όμως. Ποιος στέρησε απ’ την "κυβέρνα βρετανία" τα παλιά αυτοκρατορικά μεγαλεία της; Η γερμανία; Όχι. Η γαλλία; Όχι. Η ολλανδία; Όχι. Η πορτογαλία, η ισπανία; Όχι, όχι, όχι. Μήπως η ρωσία; Όχι...
Οι ηπα της τα στέρησαν! Η παλιά αποικία της! Οπότε; Θα ξαναπάρει πίσω το Λονδίνο απ’ την Ουάσιγκτον τα σκήπτρα; Να περιμένουμε αγγλική απόβαση στην ανατολική ακτή;
(Και κάτι ακόμα, για να τρέμουμε ακόμα περισσότερο: πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αγγλικός στρατός κέρδισε κάποια στρατιωτική μάχη; Γιατί αν έχουμε διαβάσει σωστά την ιστορία του β παγκόσμιου, διακρίθηκε σε έναν μόνο τομέα: τα μαζεύουμε και τον πούλο...)

Τετάρτη 18 Γενάρη

Χαλαρώστε!!! Το να γίνει ο περιβόητος "δημοσιογραφικός οργανισμός Λαμπράκη", έστω για λίγο, θυγατρική της (όσο νάναι...) περιθωριακής επίσημης "εφημερίδας της κυβέρνησης" δεν το περιμέναμε. Όχι, όχι, όχι! Αυτό ξεπερνάει το τι πιθανολογούσαμε σαν "βαθύ κράτος"! Είναι χάσμα στον φλοιό (του κράτους). Ποιος το σκέφτηκε, άραγε; Τα συγχαρητήριά μας.
Το επόμενο είναι αυτό: κάποιος καφετζής της Αγ. Κωνσταντίνου (ή κάποιος κουλουρτζής στην Ομόνοια) να γίνει ο γενικός ιδιοκτήτης των μισών μήντια της επικράτειας (με όλες τις απαραίτητες άδειες, φυσικά).
Και μετά θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Λένιν: μια μυλωνού θα γίνει πρωθυπουργός. Τι κι αν δεν υπάρχουν μυλωνούδες; Και οι πρωθυπουργοί διορισμένοι είναι.

Τρίτη 17 Γενάρη

Κοτζιάς Φλιν

Κουτοπόνηρη φώκια καλεί ψόφιο κουνάβι. Δεν μπορούσε να περιμένει (η φαιορόζ Αθήνα) να υποβάλει τα σέβη της στη νέα αμερικανική διοίκηση μετά την επίσημη ανάληψη. Βιαζόταν. Έπρεπε, υποθέτουμε, να "κόψει φάση" εν όψει και της περιβόητης "διάσκεψης της Γενεύης". Είχε στ’ αυτιά της κι αυτήν την ανατριχιαστική δήλωση του ψόφιου κουναβιού: Ελλάδα; Έχουμε προβλήματα, δεν θέλουμε άλλα. Ας την πληρώσει η γερμανία για να μην καταλήξει στη ρωσία...
Κι έτσι ο "θα σας εξαπολύσω ω ευρωπαίοι χιλιάδες μετανάστες" υπ.εξ. Κοτζιάς κτύπησε την πόρτα του "πύργου Τραμπ". Ανήμερα των "φώτων". Για να συναντήσει τον αρχικατάσκοπο της νέας κυβέρνησης, ονόματι Michael Flynn. Το τι έκανε εκεί ήταν κωμικοτραγικό. Σύμφωνα με το (εκθειαστικό) ρεπορτάζ της καθεστωτικής "καθημερινής":
Οι ίδιες πηγές [σ.σ.: δηλαδή το ελληνικό υπ.εξ....] ανέφεραν ότι ο κ. Φλιν έδειξε να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τις ελληνικές απόψεις ως προς την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Μάλιστα, τον κ. Φλιν συνόδευαν συνεργάτες του οι οποίοι κρατούσαν εκτενείς σημειώσεις όσων έλεγε ο Έλληνας υπουργός. Κυρίως, ο κ. Κοτζιάς εισέπραξε μια διάθεση μάλλον εμβάθυνσης της εμπλοκής των ηπα στο γεωπολιτικό παίγνιο της Ανατολικής Μεσογείου, παρά απόσυρσής τους. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο κ. Φλιν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το σχήμα τριμερών και - εν καιρώ - τετραμερών συνεργασιών τις οποίες αναπτύσσει η ελλάδα στην περιοχή με το ισραήλ, την κύπρο, την αίγυπτο και τον λίβανο, αλλά και για τον οργανισμό που φιλοδοξεί να δημιουργήσει στην Ανατολική Μεσόγειο ο κ. Κοτζιάς (σαν έναν "οασε" της περιοχής, όπως διεφάνη τον περασμένο Σεπτέμβριο από τη Διάσκεψη της Ρόδου για την ασφάλεια).

Χμμμ... Να τι έγινε σύμφωνα με την δική μας εργατική κι αυτόνομη κατανόηση των πραγμάτων:

- Καλώς ήρθατε.
- Καλώς σας βρήκαμε. Και συγχαρητήρια από κοντά.
- Καθείστε. Θα πάρετε κανά φοντανάκι;
- Ευχαρίστως.
- Τι πουλάτε λοιπόν;
- Κοιτάξτε. Εμείς πουλάμε ασφάλεια. Έχουμε φτιάξει μια εταιρεία με τους ισραηλινούς, τους φίλους σας, τους ξέρετε ε;, και τους κύπριους αδερφούς...
- Ωωωω! Κέιτ [σ.σ.: κάποια γραμματέας του] σημείωσέ το σε παρακαλώ. Και λοιπόν;
- ...Έχουμε σχέδια να την μεγαλώσουμε...
- Ωωωωω! Κέιτ, γράψτο κι αυτό!
- ...Να μπει μέσα και ο λίβανος, και η αίγυπτος, ξέρετε τώρα...
- Μμμμμ! Κέιτ οπωσδήποτε σημείωσέ το.... Καλή επιτυχία. Και;
- Ε.... Να προστατεύουμε την περιοχή...
- Ωαουου! Μα από ποιον θα την προστατεύετε; Αφού θα είστε όλοι στην εταιρεία...
- Εεεε... Ντάξει. Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να ξεφυτρώσει κανά τέρας...
- Ο.Κ. Σωστά. Εμείς έχουμε τον 6ο στόλο πάντως για τέτοιες περιπτώσεις. You κnow…
- Ναι, αλλίμονο. Αλλά αν θελήσετε να τον ξεκουράσετε...
- Μπα, δε νομίζω. Ένα service θα κάνουμε... Και δεν μου λέτε: είναι και η τουρκία εκεί στα μέρη σας, έτσι δεν είναι; Θα συμμετέχει κι αυτή ασφαλώς...
- Εεεε.... Ντάξει.... Θα δούμε...
- Αχα... Ώστε έτσι; "Θα δείτε...". Καλό κι αυτό. Κέιτ σημείωνε: "θα δουν". Κάτι άλλο;
- Όχι... Αυτά. Καταλαβαίνετε: αέριο, πετρέλαιο, αγωγοί, αυτά...
- Εντάξει. Θα μεταφέρω τις σημειώσεις στο υπουργείο εξωτερικών. Τι άλλο; Μήπως θα θέλατε να βγάλουμε μια φωτογραφία, να σας θυμόμαστε;
- Ω ναι! Θα σας ήμουν υπόχρεος!!!
Κι έτσι πόζαραν κάτω απ’ το ψευτο pop art πορτραίτο του ψόφιου κουναβιού, με την κορνίζα α λα 19ος αιώνας, σε στάση "we are the world" του 20ου.

(φωτογραφία: στον "Πύργο" του Κάφκα, για να μπει ο ήρωας πρέπει τελικά να παρακαλάει την ψείρα που είναι πάνω στον τιποτένιο και βρώμικο φρουρό της πύλης. Στον "πύργο Τραμπ" τα πράγματα είναι πιο εύκολα: πουλάει υποσχέσεις στον παφουμαρισμένο αρχιφύλακα. Θα μπορούσε κανείς να πουλήσει ακόμα και κυριλέ δωμάτια σε εχέμυθα ξενοδοχεία. Ξέρετε τώρα. Για "προσωπικές στιγμές".)

Τρίτη 17 Γενάρη

Τραμπ Φλιν

Ο πύργος Τραμπ (της ελληνικής εθνικής υπερηφάνειας). Τι να κάνει και η Αθήνα; Πουλάει - στην Ουάσιγκτον - τοπικό νταβατζιλίκι. Ο ψεκασμένος συνάδελφος του υπ.εξ. στο υπ.αμ. είχε προσπαθήσει να πουλήσει πετρέλαια απ’ το Αιγαίο και πάρκινγκ / βάση (στην Κάρπαθο αν δεν κάνουμε λάθος). Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν αγόρασε. Τώρα ο υπ.εξ. πουλάει "οασε ανατολικής μεσογείου" - νάχαμε να λέγαμε.
Όχι, μόνο, επειδή η Ουάσιγκτον τα καταφέρνει και μόνη της... Αλλά επειδή, επιπλέον, ο ένας των μελλοντικών εταίρων του κυρ Νίκου (αυτού του γίγαντα διανοούμενου πατριώτη...), το αγαπημένο Κάιρο του φασιστοκαραβανά Σίσι, κάνει τα δικά του κουμάντα. Ενισχύει το ναυτικό του (με ρωσικά πλοία, γι’ αυτά άλλη φορά) για να καβαλήσει τους περιφερειακούς ανταγωνιστές του (εκτός του ισραήλ, που είναι σύμμαχος). Το χειρότερο για τον "ελληνικό οασε" είναι ότι οι φήμες θέλουν τον Σίσι να έχει προσεγγίσει το Πεκίνο "για παροχή υπηρεσιών ασφαλείας" στην ερυθρά θάλασσα (κατ’ αρχήν). Φαίνεται ότι στον μάταιο κόσμο της ανατολικής μεσογείου ο καθένας κοιτάει τον δικό του κώλο... Διότι άλλο Πεκίνο άλλο Ουάσιγκτον, έτσι δεν είναι;
Όσο για την Βηρυττό, και τα κοτζιανά όνειρα να την κάνει συνεταίρο του Τελ Αβίβ; Ε, εδώ, ο κυρ Michael θα πρέπει να έσκασε στα γέλια (από μέσα του).

Τι τύπος είναι ο συνομιλητής του έλληνα υπ.εξ.; Άνθρωπος "μάλαμα"! "Διαμάντι"! Τον βάζεις σπίτι σου και τρέχεις με μια αλλαξιά ρούχα σε καταφύγιο! Βετεράνος καραβανάς, επικεφαλής του intelligence στην αμερικανική εισβολή και κατοχή του αφγανιστάν επί 5 χρόνια (άρα, υποθέτουμε βάσιμα, υπεύθυνος και για όλες τις σφαγές σε γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια στο ινδοκούς, κλπ) και μετά, το 2012, επικεφαλής της στρατιωτικής cia στο πεντάγωνο.... Απολύθηκε ύστερα από δύο χρόνια σαν επιθετικός απέναντι στο προσωπικό, αδιάφορος για τις γνώμες άλλων, εχθρικός στην επίσημη πολιτική, κακός στη διοίκηση, κλπ. Είναι διάσημος αντι-μουσουλμάνος και επίσης διάσημος οπαδός των βασανιστηρίων κρατουμένων.
Ο "σωστός άνθρωπος" δηλαδή για να κουβεντιάσει ο κυρ Νίκος μαζί του, και να κρατηθούν σημειώσεις... Ο.Κ.... Δεν διαλέγει κανείς τους αξιωματούχους του συμμάχου του, έτσι δεν είναι; Ούτε ο πλασιέ διαλέγει τους πιθανούς πελάτες του.
Αλλά θα αγοράσει η Ουάσιγκτον ελληνικό μικρο-νταβατζιλίκι; Αυτό το "διάθεση μάλλον εμβάθυνσης στην Ανατολική Μεσόγειο" του κυβερνητικού non paper για τον απολογισμό του ραντεβού, δείχνει μια (ακόμα) αβεβαιότητα της Αθήνας... Εν τέλει τι σημαίνει "εμβάθυνση" στη θάλασσα; Μήπως περισσότερα υποβρύχια;
Δύσκολοι καιροί για παραδοσιακούς νταβάδες!

(φωτογραφία: παίρνω το μικρόφωνο για να πω ότι την συγκέντρωσή μας χαιρετίζει, ουάου!, ποιος;, ουάου! ο γνωστός Nick the Greek!)

Τρίτη 17 Γενάρη

Ζουν ανάμεσά μας. Δεν είναι πολλοί. Ή δεν φαίνονται για πολλοί. Ωστόσο υπάρχουν. Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κυρ Νίκος είναι "μεγάλος πολιτικός".
Αλλοίμονο! Αλί και τρισαλί!! Είναι ένα υποσύνολο εκείνων που πίστευαν με την ίδια σιγουριά ότι ο κυρ Γιάνης ήταν "μεγάλος πολιτικός ΚΑΙ μεγάλος οικονομολόγος".
Όλοι μαζί είναι υποσύνολο εκείνων που ξεκινούν πανηγυρίζοντας "σκίστους ρε παικταρά!" και τελειώνουν "πίσω ρε παλτό!". Μπορεί μέσα και στην ίδια εβδομάδα.
Άνθρωποι με ευθυκρισία, επεξεργασμένα κριτήρια· και αυθεντική διάθεση αυτοκριτικής δηλαδή...

Τρίτη 17 Γενάρη

Τζάνις Τζόπλιν

Ο highway (της αμερικανικής εθνικής υπερηφάνειας). Κατά το ψόφιο κουνάβι "το νάτο είναι ξεπερασμένο"· κάτι θα έχετε διαβάσει στο Sarajevo 113-a επ’ αυτού (το ψόφιο κουνάβι όχι!)... Αντίθετα βρίσκει τα γερμανικά αυτοκίνητα ενοχλητικά κομπλέ. Όχι απλά "ενοχλητικά". Φθονερά.
Υπάρχει μια mercedes-benz μπροστά από κάθε σπίτι σε μερικούς αμερικανικούς δρόμους είπε. Πόσες chevrolet μπορεί να δει κανείς στη γερμανία; Λίγες, μπορεί και καμία, δεν βλέπεις καμία εκεί. Έχει γίνει μονόδρομος συμπλήρωσε. Με οργισμένο παράπονο. Ίσως και μ' ένα δάκρυ. Αυτά, μαζί με την απειλή ότι θα βάλει δασμό εισαγωγής 35% στα αυτοκίνητα της bmw που θα φτιάχνονται στο καινούργιο εργοστάσιο της γερμανικής εταιρείας στο μεξικό, που πρόκειται να αρχίσει την παραγωγή του το 2019.
Ο γερμανός υπ.οικ. (και αντιπρόεδρος) Sigmar Gabriel, απάντησε "γερμανικά": ας φτιάχνετε καλύτερα αυτοκίνητα. Αλλά η φωλιά της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας έχει λερωθεί μετά την αποκάλυψη της απάτης με τις εκπομπές καυσαερίων.
Το ψόφιο κουνάβι άρχισε το "σπρωξίδι" καθώς μετράει ώρες για την ορκομωσία του. "Εθνικά υπερήφανη" στάση, για ένα έθνος που στενάζει κάτω απ’ τον γερμανικό ζυγό... Ω αδέλφια! "Αμερικάνοι ελευθερωτές των λαών" (που θα έλεγε και κανάς κυρ Νίκος)!!!

(φωτογραφία: αυτή η Κυρία, Θεά δηλαδή, έκανε την πρώτη μουσική διαφήμιση της mercedes-benz στις ηπα... Αν το ψόφιο κουνάβι δεν ξεριζώσει ακόμα και την πιο ελάχιστη μνήμη της, δεν κάνει δουλειά...)

Τρίτη 17 Γενάρη

σερβικό φασιστικό τραίνο κόσοβο

Το τραίνο της προβοκάτσιας. Ένα εθνοφασιστικό τραίνο, γεμάτο (εσωτερικά) εικονίσματα και (εξωτερικά) συνθήματα "το κόσοβο είναι σερβία" και τα χρώματα της σερβικής σημαίας, αποφάσισε να στείλει το Βελιγράδι για τα εγκαίνια (μετά από 18 χρόνια) της σιδηροδρομικής γραμμής με την κοσοβάρικη Μιτρόβιτσα. Η Μιτρόβιτσα είναι ο "σερβικός θύλακας" μέσα στο κοσοβάρικο έδαφος. Αλλά η αστυνομία της Πρίστινα πρόλαβε και το σταμάτησε στα σύνορα.
Το Βελιγράδι το γύρισε πίσω, μετά από διαμαρτυρίες της Πρίστινα στην ε.ε. και την Ουάσιγκτον. Χαμένο δεν θα πάει· μπορεί να μπει σε οποιαδήποτε άλλη γραμμή εντός σερβίας. Ήταν ωστόσο προβοκάτσια, και μάλιστα χοντρή εκ μέρους του σερβικού καθεστώτος. Κι αυτό φάνηκε απ’ τις δηλώσεις του σέρβου προέδρου Tomislav Nikolic:
Η εμφάνιση των ειδικών δυνάμεων ήταν σήμα ότι οι αλβανοί θέλουν πόλεμο... Εμείς δεν θέλουμε αλλά δεν θα διστάσουμε να στείλουμε τον στρατό μας, αν χρειαστεί, για να προστατέψουμε τους σέρβους [εννοεί στον θύλακα] από πιθανή σφαγή... Δεν θέλουμε σύγκρουση αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορείς να την αποφύγεις...
Τέτοια πολεμοκάπηλα είπε η κεντρική πολιτική βιτρίνα του Βελιγραδίου. Υπάρχει "επόμενο βήμα" στην προβοκάτσια; Και τι είδους; Μια "πιθανή σφαγή"; Κάποια "μυστήρια βόμβα στο ψαχνό" στη Μιτρόβιτσα, ας πούμε;

Δευτέρα 16 Γενάρη

Το ελατήριο. Μια ψυχή είπε ότι χώνεται εδώ καθώς πάει προς την work gate. Κι έτσι πετάχτηκε ένα ελατήριο, ένα απ’ τα αγαπημένα ελατήρια που είναι αιτίες για πολλά: η μουσική. Εδώ σαν χαιρετισμός.
Συγχωρείστε την ασταμάτητη μηχανή αν μοιάζει προς στιγμή να εκτροχιάζεται. Αλλά μαρσάροντας μέσα σε καιρούς ζοφερούς δεν είναι ο αντικατοπτρισμός τους. Θέλει να είναι ένα απ’ τα οχήματα της άρνησής τους.
Κι έτσι αφιερώνει εξαιρετικά σ’ όλες τις ψυχές που κλέβουν χρόνο απ’ τις δουλειές τους (κι απ’ οπουδήποτε αλλού) τα παρακάτω rock ‘n’ roll τραγούδια (για την ακρίβεια κάποιους στίχους τους). Απ’ τον "boss" και την E - Street μπάντα του (Bruce Springsteen για όσες / όσους δεν ξέρουν το παρατσούκλι). Κλέβοντας λίγο παραπάνω χρόνο μπορεί κανείς αν γουστάρει να τα ακούσει κιόλας· και να πάρει πίσω λίγο απ’ αυτό που μας έχουν κλέψει.

Δευτέρα 16 Γενάρη

Point Blank.

Do you still say your prayers little darlin' do you go to bed at night
Prayin' that tomorrow, everything will be alright
But tomorrow's fall in number in number one by one
You wake up and you're dying you don't even know what from

Well they shot you point blank you been shot in the back
Baby point blank you been fooled this time little girl that's a fact
Right between the eyes baby, point blank right between the pretty lies that they tell
Little girl you fell

You grew up where young girls they grow up fast
You took what you were handed and left behind what was asked
but what they asked baby wasn't right
you didn't have to live that life,
I was gonna be your Romeo you were gonna be my Juliet
These days you don't wait on Romeo's you wait on that welfare check
and on all the pretty things that you can't ever have and on all the promises

That always end up point blank, shot between the eyes
Point blank like little white lies you tell to ease the pain
You're walkin' in the sights, girl of point blank
and it's one false move and baby the lights go out
...

Δευτέρα 16 Γενάρη

Dancing in the dark

I get up in the evening, and I ain't got nothing to say
I come home in the morning, I go to bed feeling the same way
I ain't nothing but tired, man I'm just tired and bored with myself
Hey there baby, I could use just a little help

You can't start a fire, you can't start a fire without a spark
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

Message just keep getting clearer, radio's on and I'm moving round my place
I check my look in the mirror wanna change my clothes my hair my face
Man I ain't getting nowhere I'm just livin in a dump like this
There's something happening somewhere baby I just know that there is

You can't start a fire, you can't start a fire without a spark
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

You sit around getting older there's a joke here somewhere and it's on me
I'll shake this world off my shoulders come on baby the laughs on me
Stay on the streets of this town and they'll be carving you up alright
They say you got to stay hungry hey baby I'm just about starving tonight
I'm dying for some action I'm sick of sitting 'round here trying to write this book
I need a love reaction come on baby give me just one look

You can't start a fire, sittin' 'round cryin' over a broken heart
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

You can't start a fire, worryin' about your little world falling apart
This gun's for hire even if we're just dancing in the dark

Δευτέρα 16 Γενάρη

No Surrender

We busted out of class had to get away from those fools
We learned more from a three minute record than we ever learned in school
Tonight I hear the neighborhood drummer sound
I can feel my heart begin to pound
You say you're tired and you just want to close your eyes and follow your dreams down

We made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Like soldiers in the winter's night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

Now young faces grow sad and old and hearts of fire grow cold
We swore blood brothers against the wind
I'm ready to grow young again
And hear your sister's voice calling us home across the open yards
Well maybe we could cut someplace of our own
With these drums and these guitars

Cause we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Blood brothers in the stormy night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

Now on the street tonight the lights grow dim
The walls of my room are closing in
There's a war outside still raging
You say it ain't ours anymore to win
I want to sleep beneath peaceful skies in my lover's bed
With a wide open country in my eyes
And these romantic dreams in my head

Cause we made a promise we swore we'd always remember
No retreat, baby, no surrender
Blood brothers in the stormy night with a vow to defend
No retreat, baby, no surrender

No retreat, baby, no surrender

Δευτέρα 16 Γενάρη

Δεν μπορείς να ανάψεις μια φωτιά ανησυχώντας για τον μικρό σου κόσμο που καταρρέει· ούτε μπορείς την ανάψεις χωρίς έναν σπινθήρα...
Ένας κάποιος σπινθήρας, πάλι, εμφανίζεται σ’ ένα ποίημα που γράφει κάποιος οδηγός λεωφορείου, ονόματι Paterson, στο Paterson, κάπου στο New Jersey. Αλλά και η σκούφια του Springsteen από εκεί κρατάει. Ο δε πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου.
Τί σύμπτωση!
Αρχίζοντας από μια Δευτέρα... No retreat, no surrender.

[ παλιότερες αναρτήσεις ]

Cyborg

13/10/2016: Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του cyborg (νο 07, Χειμώνας 2016).

Κόκκινες Σελίδες
Spirit
Videoc
7yx
 
κορυφή