Τεύχος 111 - Νοεμβρίου 2016

4/11/2016: Kυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Sarajevo (νο 111, Νοεμβρίου 2016).
Περιεχόμενα και σημεία διακίνησης

Αυτόνομοι

η ασταμάτητη μηχανή

ο καιρός αλλάζει· το Sarajevo επίσης

πρώτη μικρή μοτοδιαδήλωση για τα 7 - οι δρόμοι έχουν χώρο για τις επόμενες και μεγαλύτερες

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

eurogroup

Πάρε, πάρε!!! "Ελληνοτουρκικά", "υποκλοπές" ή "χρέος"; Ποιο θα είναι το πιο εμπορικό θέμα της δημαγωγίας τις επόμενες μέρες; Ποντάρετε τώρα...
(Επί τη ευκαιρία, αφού οι φαιορόζ κυβερνώντες θα ψάξουν να βρουν τι έχει συμβεί μ’ αυτά που καταγγέλει ο Περισσός - και όχι μόνο - δεν κάνουν τον κόπο να βρουν και ποιοι έκαναν την υποκλοπή της εσωτερικής συζήτησης του Τόμσεν με την Βελκουλέσκου, την οποία ο γενναίος πρωθυπουργός ανέμιζε πριν κάτι καιρούς σαν απόδειξη, ποιος ξέρει τίνος πράγματος;
Όχι τίποτ’ άλλο: μπας και ξεστραβώσει λίγο το παλιοδντ. Γιατί μπορεί οι έλληνες να είναι λωτοφάγοι, όχι όμως και οι άλλοι... )

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

Ρώμη 1. Ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στην ιταλία, η δημαγωγία κεντάει για το τι κακό θα βρει την ε.ε. και την ευρωζώνη αν υπερισχύσει η απόρριψη των συνταγματικών αλλαγών που θέλει να κάνει ο Renzi. Επειδή έχει πει ότι σ’ αυτήν την περίπτωση θα παραιτηθεί (αν και "κομψά" έχει αρχίσει να μαζεύει αυτή την "απειλή").
Εν τούτοις το δημοψήφισμα αυτό δεν έχει καμία σχέση, καν και καν, με το περσινό ελληνικό. Δεν αφορά τις σχέσεις της Ρώμης με την ε.ε., την ευρωζώνη ή το Βερολίνο. Δεν αφορά την έγκριση ή την απόρριψη μέτρων λιτότητας. Ούτε μπορεί να ερμηνευτεί έτσι, εκτός απ’ τους πλαστογράφους. Αφορά την δομή της διοίκησης / του κράτους στην ιταλία. Και όσοι / όσες απορρίψουν τις ιδέες του Renzi, έχουν σοβαρούς λόγους να το κάνουν.
Με την εμπειρία του φασισμού και του Μουσολίνι στην πλάτη, η μεταπολεμική κοινωνική και πολιτική συμμαχία για την "επιστροφή στη δημοκρατία" (συμμαχία στην οποία αναγνωρίστηκε σοβαρή θέση στην τότε κομμουνιστική αριστέρα, αντίθετα απ’ότι συνέβη στα μέρη μας) έφτιαξε ένα σύνταγμα πολύπλοκο μεν, αποκεντρωτικό δε. Έτσι ώστε να είναι δυνατό να εμποδιστεί η επανεμφάνιση ενός "ηγέτη - το κράτος είμαι εγώ".
Αυτό σήμαινε δύο νομοθετικά σώματα (κάτω βουλή: των αντιπροσώπων και πάνω βουλή: γερουσία) κατά το αμερικανικό μοντέλο, και αυξημένη διοικητική και οικονομική αυτονομία στις περιφέρειες.

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

Ρώμη 2. Το σύστημα αυτό δούλεψε για πολλές δεκαετίες. Μια διάστασή του, ωστόσο, ήταν ο πληθωρισμός των δυνατοτήτων πολιτικών προσόδων· κάτι που ανέλυσαν στα ‘70ς οι ιταλοί αυτόνομοι. Πολλές πυραμίδες εξουσίας διαφορετικού "ύψους" (κεντρική, περιφερειακές, δημοτικές), άρα πολλές ευκαιρίες πολιτικών προσόδων...
Όπως ξέρουμε απ’ την ελληνική παραλλαγή του πολιτικού προσοδισμού, το μοντέλο της ιταλίας δούλεψε μεν κατευναστικά και αποπροσανατολιστικά (εκτός απ’ την περίοδο της μεγάλης ανταρσίας, των "μολυβένιων χρόνων") αλλά κατέληξε να θεωρείται (και να είναι) ακριβό, σπάταλο και δυσλειτουργικό· κάτι που φαίνεται ακόμα πιο έντονα σε συνθήκες κρίσης / αναδιάρθρωσης.
Ο Renzi θέλει να μειώσει αισθητά της αρμοδιότητες της γερουσίας και των περιφερειών, μεταφέροντάς τες στην κεντρική διοίκηση. Πρόκειται για συγκεντροποίηση των εξουσιών (και των πολιτικών προσόδων) που κατά τον σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό θα κάνει αποτελεσματικότερο (και φτηνότερο) το ιταλικό κράτος.

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

Ρώμη 3. Αντιδρούν σ’ αυτό το ενδεχόμενο, κατ’ αρχήν, εκείνοι που θα χάσουν πόστα, την δυνατότητα διανομής πολιτικών προσόδων, την δυνατότητα εύκολου, "τοπικού" προσπορισμού τους. Συμβαίνει σταθερά και στα μέρη μας τα χρόνια της κρίσης και της διαχείρισης της κρίσης α λα ελληνικά. Αντιδρούν όμως κι εκείνοι που διαβλέπουν (ή φοβούνται) ότι η συγκεντροποίηση των εξουσιών θα ευνοήσει τον αυταρχισμό του κράτους.
Αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν άδικο. Μπορεί ο Μπερλουσκόνι σαν άτομο να είναι παρελθόν, όμως αυτό που εκπροσωπούσε είναι υπαρκτό και "επίκαιρο"· για λογαριασμό των αφεντικών.
Αυτό που εμφανίζεται σα "συνταγματικό νοικοκύρεμα" μπορεί τα επόμενα χρόνια να αποδειχθεί εφιάλτης.

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

Χαρά στο Πεκίνο. Το ψόφιο κουνάβι (δηλαδή εκείνοι που αντιπροσωπεύει) δείχνει τα δόντια του. Σπάζοντας μια "γραμμή" σχεδόν 40 χρόνων, απ' το 1979, όταν είχαν διακοπεί οι άμεσες σχέσεις Ουάσιγκτον - Ταϊβάν (μιας και το δόγμα ήταν "να τα βρούμε με το Πεκίνο εναντίον της Μόσχας"), μίλησε τηλεφωνικά με την πρόεδρο του νησιού Tsai Ing-wen για "οικονομικά και πολιτικά ζητήματα, καθώς και ζητήματα ασφάλειας".
Πριν το "καλημέρα" η Ουάσιγκτον μπαίνει στη μύτη του Πεκίνου. Αλλά το κινεζικό καθεστώς δεν θα φταρνιστεί. Κάτι καλύτερο θα σκεφτεί...

Σάββατο 3 Δεκέμβρη

crisp

Η ανησυχία του Kazuo. Ο Ishiguro (γνωστός συγγραφέας...) ανησυχεί ότι η ανθρωπότητα πλησιάζει γρήγορα στο σημείο όπου οι τεχνοεπιστήμες θα μπορούν να κατασκευάζουν ανθρώπους "γενετικά πλούσιους", αφήνοντας την μάζα σε "γενετική φτώχια". Ειδικά τον ανησυχεί η πρόσφατα νομιμοποιημένη στην αγγλία γενετική τεχνολογία Crisp-Cas9, που επιτρέπει το κόψιμο και το ράψιμο αλληλουχιών του dna, κατά βούληση.
Αν έχει ένα δίκιο ο Ishiguro είναι σε ότι αφορά την ιδεολογία της γενετικής μηχανικής. Όχι τις πραγματικές της δυνατότητες. Όπως συμβαίνει με όλες τις μορφές "πλούτου" που προωθεί ο καπιταλισμός και ο γενικευμένος φετιχισμός του εμπορεύματος, έτσι και ο "γενετικός πλούτος" είναι μύθος και ψέμα. Στην πραγματικότητα οι γενετιστές έχουν μεσάνυχτα για το dna και τα γονίδια· επιπλέον, όσο περισσότερο ψάχνουν τόσο περισσότερο αποδεικνύεται παραμύθι η παλιά βεβαιότητα περί γενετικού καθορισμού. Και χωρίς αυτόν η "γενετική βελτίωση" είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια διαδικασία αυθυποβολής.
Αυτό είναι ένα καλά κρυμένο μυστικό του "κλάδου". Εκείνο που προβάλλεται δημαγωγικά είναι εκείνο που μπορεί να πουληθεί, κι ας πρόκειται για σκουπίδια: ο γενετικός ντετερμινισμός. Και το πράγμα είναι δυνατόν πράγματι να δουλέψει. Όπως ο ιδιοκτήτης μιας πόρσε θεωρείται πολύ πλουσιότερος από κάποιον που δεν έχει παρά τα πόδια του (άρα αξιοποιεί μια ορισμένη ιδεολογική σύμβαση περί του είναι "πλούτος"), έτσι και κάποιος που θα έχει κάνει επεμβάσεις crisp στο dna του θα θεωρείται, de facto, γενετικά πλουσιότερος: εξυπνότερος, ικανότερος, κλπ. Ακόμα κι αν είναι αυτό έτσι κι αλλιώς θα ήταν.
Αρκεί να μπορείς να πληρώσεις μια (fake) τεχνολογία γενετικής βελτίωσης για να θεωρείσαι γενετικά βελτιωμένος.
Φετιχισμός; Ναι, ο γνωστός παλιός. Σε καινούργια πεδία...

Παρασκευή 2 Δεκέμβρη

Ε, λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα. Την Τετάρτη το είπε. Την ίδια Τετάρτη το Κρεμλίνο έκανε μια δήλωση, του είδους "α, ναι; δεν το ξέραμε..." Την Πέμπτη μίλησαν τηλεφωνικά: Erdogan και Putin. Την Πέμπτη η τουρκική προεδρία εξέδωσε διορθωτική ανακοίνωση: ο σκοπός της επιχείρησης "ασπίδα του Ευφράτη" στη βόρεια συρία δεν είναι ούτε κάποια χώρα ούτε κάποιο πρόσωπο, αλλά μόνο οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλει γι’ αυτό το θέμα, που το έχουμε ξεκαθαρίσει πολλές φορές, και κανένας δεν πρέπει να αποδίδει άλλο νόημα ή να προσπαθεί να το ερμηνεύσει διαφορετικά.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Yury Ushakov έκλεισε την ενημέρωσή του λέγοντας: Ναι, αυτός (ο Erdogan) έδωσε εξηγήσεις. Συμπτωματικά (;) χτες, μιλώντας στην κοινή συνέντευξη τύπου μετά την συνάντησή του με τον Lavrov στην Alanya, ο τούρκος υπ.εξ. Mevlüt Çavuşoğlu επιβεβαίωσε ότι ... ο σκοπός μας είναι να καθαρίσουμε αυτήν την περιοχή της συρίας απ’ τον Daesh (τον isis), από τρομοκράτες (pkk), και από ένοπλους του μετώπου Al Nusra…. Θα συνεχίσουμε να ασκούμε μια πολιτική που είναι αρμονική και συνεργάζεται με τη Ρωσία – για να βρεθεί πολιτική λύση στη σύγκρουση, και να παρασχεθεί με συστηματικό τρόπο ανθρωπιστική βοήθεια.
Δεν υπάρχει θέμα παρεξήγησης, συμφωνούμε. Υπάρχει όμως το εξής θεματάκι. Συνήθως, όταν κάποια πολιτική βιτρίνα θέλει να ξεφορτωθεί τις κουβέντες της, τις αποδίδει σε δημοσιογραφική διαστρέβλωση. Δεν είναι αυτή η περίπτωση με τις δηλώσεις Ερντογάν περί "ανατροπής του τυράνου Άσαντ" - δε διανοήθηκε να το υποστηρίξει. Δεν είναι, λοιπόν, κάπως γελοίο για ένα αφεντικό σαν τον Erdogan το "να λέει καμιά μαλακία" και αμέσως μετά να την παίρνει πίσω καθότι η σύμμαχος Μόσχα δεν τα σηκώνει αυτά;
Τροφή για προβληματισμό…

Παρασκευή 2 Δεκέμβρη

Lavrov Cavusoglu

Διαπραγματεύσεις; Τροφή για προβληματισμό κι αυτό: ότι "το λέμε καμιά μαλακία" του Erdogan συμπίπτει με τις διαπραγματεύσεις αντιπροσώπων των ανταρτών που έχουν απομείνει στο ανατολικό Aleppo με ρώσους καραβανάδες, με την μεσολάβηση του τουρκικού καθεστώτος, στην Άγκυρα. Αυτό υποστηρίζουν οι financial times.
Η πληροφορία (που θα μπορούσε να προέρχεται από κάποια "υπηρεσία"...) φαίνεται να επιβεβαιώνεται απ’ αυτά που είπε ο Lavrov, πάντα απ’ την Alanya: ...Ποτέ δεν αποφύγαμε τις επαφές με οποιαδήποτε πολιτική ομάδα ή αξιωματικούς στο πεδίο της μάχης... Απ’ την στιγμή που οι Τούρκοι εταίροι μας έχουν επαφές και με τους δύο, θεωρούμε φυσικό να ανταλλάσσουμε πληροφορίες για τις διαθέσεις τους σ’ αυτή την περιοχή [σ.σ.: εννοεί το ανατολικό Aleppo] και να τους δώσουμε κίνητρα να αποτελέσουν μέρος της λύσης... Είναι κατανοητό ότι δεν μπορούμε να πούμε λεπτομέρειες γι’ αυτή τη δουλειά, αλλά γίνεται επαγγελματικά. Και συνεχίζεται. O Çavuşoğlu επιβεβαίωσε "κομψά" δηλώνοντας ότι "οι συζητήσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Συριακής αντιπολίτευσης είναι φυσικές", και ότι "τέτοιες συναντήσεις είναι εφικτές αν τις επιδιώξει η Άγκυρα".
Οι financial times τονίζουν ότι γι’ αυτήν την ιστορία η Ουάσιγκτον δεν έχει ιδέα, ούτε και συμμετέχει. Προφανώς αυτή η "απομόνωση" θεωρείται ήττα. Αλλά δεν έχουν τελειώσει όλα, έτσι δεν είναι; Μια ανασύνταξη δυνάμεων - και βλέπουμε...

Επιπλέον: ο Lavrov διαβεβαίωσε τον Çavuşoğlu ότι "ούτε η ρωσία ούτε η συρία κτύπησαν τις τουρκικές θέσεις βόρεια της al-Bab", χωρίς να πει καθαρά ποιος μπορεί να το έκανε. Συμπλήρωσε όμως ότι "πρέπει να βελτιωθεί η συνεργασία της Άγκυρας με την Μόσχα ώστε να ενισχυθεί η συγκέντρωση στον αντιτρομοκρατικό πόλεμο".
Να μην υπάρχουν περισπασμοί σα να λέμε...

Παρασκευή 2 Δεκέμβρη

Γνώμη με ειδικό βάρος. Επειδή, πάντως, στην τουρκία εκτός από κράτος και παρακράτος υπάρχει και καπιταλισμός (καθόλου αμελητέος διεθνώς) αξίζει να μεταφέρουμε και τις απόψεις της προέδρου του τουρκικού σ.ε.β. (TÜSİAD) Cansen Başaran-Symes:
Η φροντίδα για την ασφάλεια ενισχύθηκε στο πλαίσιο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της αντιμετώπισης του πραξικοπήματος. Αλλά ορισμένες πρακτικές της κατάστασης έκτακτης ανάγκης προκαλούν ζημιά στην εμπιστοσύνη στην οικονομία μας… Περιμένουμε η κατάσταση έκτακτης ανάγκης να αρθεί το γρηγορότερο… Η Τουρκία πρέπει να επιστρέψει στην κανονικότητα…. Η οικονομία της αγοράς δεν μπορεί να δουλέψει σωστά χωρίς ένα δυνατό και ακριβές δικαστικό σύστημα και χωρίς ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα...
Αν δεν είναι "γκιουλενίστρια" η πρόεδρος θα πρέπει να εισακουστεί...

Παρασκευή 2 Δεκέμβρη

Κεφάλαιο και κράτος α λα γερμανικά. Μεταφέρουμε την αρχή του ρεπορτάζ του καθεστωτικού spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση, επειδή είναι γλαφυρό στην περιγραφή του:
Έμοιαζε σαν μια αδιάφορη ανάρτηση για ένα προσχέδιο νόμου στο site του κινεζικού υπουργείου βιομηχανίας. Κανείς στο Βερολίνο δεν έδωσε σημασία μέχρις ότου ένας προσεκτικός διπλωμάτης στη γερμανική πρεσβεία στο Πεκίνο το πρόσεξε· κτυπώντας το καμπανάκι του κινδύνου. Ευτυχώς, το πρόσωπο που ήταν στην κατάλληλη θέση να χειριστεί το ζήτημα ήταν ήδη σ’ ένα αεροπλάνο με προορισμό την Κίνα.
Ο γερμανός υπ.οικ. Sigmar Gabriel ήταν καθ’ οδόν προς το Πεκίνο για να κουβεντιάσει τα του γερμανο-σινικού εμπορίου με τους κινέζους ηγέτες, αλλά όταν τα νέα για το σχέδιο νόμου έφτασαν στην γερμανική αντιπροσωπεία, άρχισαν να αναρωτιούνται με ανησυχία: Είναι αλήθεια; Θα πρέπει το ένα στα εφτά αυτοκίνητα που θα πουλιούνται στην Κίνα, σύντομα, να είναι ηλεκτρικό; Και, σα να μην έφτανε αυτό, θα πρέπει να έχει κατασκευαστεί βασικά από εταιρείες που ανήκουν σε κινέζους υπήκοους; Και τι θα σημαίνει αυτό για τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες; Θα πεταχτούν έξω από την πιο σημαντική αγορά τους. "Αυτό είναι σαν έκρηξη βόμβας" σχολίασε ένας εκπρόσωπος της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν μείνει πίσω στην κατασκευή και (κυρίως) στην προώθηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων ακόμα και στη γερμανική αγορά. Και, επιπλέον, έχουν αδιαφορήσει στο να αναπτύξουν την ντόπια κατασκευή και εξέλιξη μπαταριών για αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να εξαρτιώνται από την κινεζική και την ιαπωνική έρευνα και παραγωγή στον τομέα.

Αλλά το ενδιαφέρον για εμάς είναι δίπλα. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ το γερμανικό κράτος, σε διάφορες εκδοχές του, επιμένει εδώ και χρόνια για την ανάπτυξη της καθαρά γερμανικής παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων (και όλων των βασικών εξαρτημάτων τους, άρα και των μπαταριών) επιδοτώντας έρευνες και ινστιτούτα, αλλά και την αγορά τους - 4.000 ευρώ "επιστροφή" για κάθε κομμάτι. Όλα αυτά μόνο για να συναντήσει την αδιαφορία, την αδράνεια, ακόμα και την εναντίωση των αυτοκινητοβιομηχάνων, που έχουν μείνει προσανατολισμένοι στις διάφορες παραλλαγές των κινητήρων εσωτερικής καύσης. Κι έτσι η αμερικανική Tesla, "ξεφυτρώνοντας απ’ το πουθενά" από ιστορική άποψη, έχει πάρει τα ηνία στην παραγωγή και παγκόσμια διάθεση ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Αν όλα αυτά είναι έτσι, τότε πρόκειται για μια από εκείνες τις ανομολόγητες ιστορικές στιγμές όπου νεοφιλελευθερισμός - ξενεοφιλελευθερισμός το κράτος (με την έννοια μιας κάποιας "ανοικτόμυαλης" διοίκησης) εμφανίζεται εδώ κι εκεί πιο πρωτοπόρο σε σχέση με το κεφάλαιο (με την έννοια ενός στρατηγικού κλάδου ή και περισσότερων) και έχει το "δικαίωμα" να αυτο-ανακηρυχτεί σαν "γενικό στρατηγείο" της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης αναγκάζοντας τους καπιταλιστές (και την γραφειοκρατία των επιχειρήσεων) να ακολουθήσουν...
Παρότι μια τέτοια εξέλιξη θα φαινόταν αδιανόητη για πολλούς, καλού κακού κρατήστε την στον λογαριασμό παρακαλούμε. Ίσως αποδειχθεί πολύ πιο εκτεταμένη απ’ όσο νομίζετε.

Πέμπτη 1 Δεκέμβρη

Ένας πρωθυπουργός στην Αβάνα. Το γεγονός ότι ακόμα και μετά τον θάνατό του σε βαθιά γεράματα ο Κάστρο προκαλεί την μήνι των απανταχού δεξιών / ακροδεξιών δείχνει πόσο "δικτάτορας" υπήρξε. Τουλάχιστον σε ότι αφορά τις χούντες αυτοί ξέρουν. Ασφαλώς ο Μουγκάμπε δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα. Σίγουρα δεν υποδέχονται τους πρόσφυγες / μετανάστες / φυγάδες απ' τη ζιμπάμπουε με τιμές. Ούτε τα βαθιά δημοκρατικά αισθήματά τους ενοχλούνται απ’ τους διάφορους "patriot act" του πρώτου κόσμου. Το καυτό θέμα είναι η πορνεία στην Αβάνα· όχι στο Λονδίνο, στη Ρώμη, στο Παρίσι ή στη Βαρκελώνη, γιατί την πρωτοκοσμική σωματεμπορία την απολαμβάνουν και την διοικούν. Αυτοί ξέρουν...
Απ’ την άλλη μεριά ας μην υπάρχει αμφιβολία. Η στρατηγική περικύκλωση ενός μέρους και η μόνιμη πολιορκία του με κάθε μέσο είναι αρκετές για να προκαλέσουν ακόμα και παρανοϊκές συμπεριφορές σε υγιή και κοφτερά μυαλά. Είναι αλήθεια λοιπόν ότι το κουβανικό καθεστώς ξεπέρασε τα λογικά όρια της επιβίωσής του κυνηγώντας πότε πότε μάγισσες. Όπως είναι επίσης γεγονός ότι κάποιου είδους "νομεκλατούρα" φυτρώνει ακόμα κι εκεί που δεν την έσπειρε κανείς: είναι η εξουσία ανόητε!

Η ιδέα να κατηγορηθεί ο φαιορόζ Αλέξης σαν "φίλος ενός δικτάτορα" επειδή εκφώνησε επικήδειο στην Αβάνα είναι απόδειξη της μικρόνοιας και της μικροψυχίας των δεξιών και φασιστών. Και των ανίατων φόβων τους. Ο 20ος αιώνας τους κληρονόμησε ένα μόνιμα απειλητικό φάντασμα: της κοινωνικής / κομμουνιστικής επανάστασης. Σε σχέση μ’ αυτό ακόμα και ένας νεκρός Κάστρο, ακόμα και η μνήμη του, είναι καρφί στο μάτι.
Αντίθετα, η ντροπαλή σιωπή τους όταν ο ίδιος φαιορόζ Αλέξης συναγελάζεται με ολοζώντανους φασίστες / δικτάτορες, είναι απόδειξη της εγκληματικότητας της εθνικής ενότητας. Να, λοιπόν, μια κηδεία που όλοι οι έλληνες πατριώτες θα στριμώχνονταν να παρεβρεθούν: του στρατηγού Σίσι.
Στο όνομα της "δημοκρατίας" (τους) πάντα...
(Κι ούτε λόγος να αποκαλέσουν την τόσο φιλική επιχειρηματικά κίνα "δικτατορία"...)

Πέμπτη 1 Δεκέμβρη

Πρόεδρος γεμάτος αισθήματα. Επίσημα, χτες, το Κρεμλίνο αντέδρασε δηλώνοντας την "έκπληξή" του για τα λεγόμενα του Erdogan περί εισβολής στη συρία εναντίον του Άσαντ. Είναι πολύ σοβαρή δήλωση και διαφορετική από προηγούμενες και απ’ την αντίληψη που έχουμε για την κατάσταση. Ελπίζουμε ότι οι τούρκοι εταίροι μας θα μας δώσουν κάποια εξήγηση γι’ αυτό είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov. Το ίδιο επίσημα αλλά σε κάπως χαμηλότερο επίπεδο, ο Viktor Ozerov, πρόεδρος της ρωσικής ομοσπονδιακής κοινοβουλευτικής επιτροπής για την άμυνα και ασφάλεια, χαρακτήρισε τα λεγόμενα του Erdogan συναισθηματικά, και άσχετα με την κατάσταση στη συρία.
Όντως. Το αφεντικό του τουρκικού καθεστώτος εκδηλώνει πολύ συναισθηματισμό εδώ και μήνες, ειδικά μετά το αποτυχημένο εναντίον του πραξικόπημα. Πότε με τα "σύνορα της καρδιάς", πότε αυτοδιαψευδόμενος για τον λόγο της εισβολής του τουρκικού στρατού στη συρία. Είναι το σοκ κάποιου που την γλύτωσε στο τσακ; Δεν ξέρουμε. Αυτό λέγεται "πολιτική" ή ανησυχητική διαταραχή του συναισθηματικής καλίμπρας; Δεν ξέρουμε...

Σε κάθε περίπτωση το τουρκικό καθεστώς θα έχει την ευκαιρία να (ξανα)κουβεντιάσει και αυτό το θέμα μ' έναν κάθε άλλο παρά συναισθηματικό τύπο. Ο ρώσος υπ.εξ. Sergei Lavrov βρίσκεται από χτες στην Alanya (στη νότια τουρκία) για την 5η σύνοδο της "ομάδας στρατηγικού σχεδιασμού ρωσίας -τουρκίας". Και σήμερα έχει ραντεβού με τον τούρκο υπ.εξ. Mevlüt Çavuşoğlu. Η σύνοδος θα προετοιμάσει την επίσκεψη του τούρκου πρωθ. Binali Yildirim στη Μόσχα, στις 5 και 6 Δεκέμβρη.
Όλα προχωρούν σα να μην ειπώθηκε κάτι σοβαρό... Αν, τώρα, ο συναισθηματικός Erdogan λειτουργεί όλο και περισσότερο σαν μεγάφωνο σε τζαμί, θα το δείξει ο καιρός.

Πέμπτη 1 Δεκέμβρη

Λίγες κάλπες ακόμα please. Ενώ η δημαγωγία είναι στραμμένη στο τι κακό θα συμβεί στην ευρωζώνη αν ο Renzi χάσει το δημοψήφισμα της Κυριακής (κι αν όχι τότε σίγουρα μέσα στο 2017, τόσες εκλογές είναι σε αναμονή), ενώ κάποιοι έχουν αρχίσει να (ξανα)προβλέπουν την διάλυση της ευρωζώνης τους επόμενους 12 μήνες, κάτι σημαντικά καλό συμβαίνει στο ευρώ χάρη (και) σ’ αυτή την "αναταραχή" (αλλά και στην "ποσοτική χαλάρωση" της κεντρικής ευρωπαϊκής τράπεζας). Εδώ και 2 χρόνια κρατιέται πολύ κοντά στην ισοτιμία 1:1 με το δολάριο, αυτήν την εξαιρετικά επιθυμητή ισοτιμία υπέρ των ευρωπαϊκών εξαγωγών στις ηπα. Και κρατάει τους τελευταίους μήνες σταθερά το έδαφός του έναντι της στερλίνας, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Λονδίνου για την υποτίμησή της (έναντι του ευρώ) μέσω και λόγω brexit.
Αν ο "νομισματικός προστατευτισμός" (σαν τμήμα του σε εξέλιξη 4ου παγκόσμιου πολέμου...) έχει πάρει πια κι αυτήν την μορφή, του "έχω κάτι πόνους στη μέση - σαν ευρωζώνη", τότε μια χαρά δουλεύει έναντι των ανταγωνιστών του το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα!
Λίγες προβλέψεις διάλυσης ακόμα please…

Τετάρτη 30 Νοέμβρη

fightfor15

fightfor15

fightfor15

fightfor15

fightfor15

fightfor15

fightfor15

Η απεργία. Το εννοούν. Και η απεργία της 29ης για την αύξηση - διπλασιασμό - του κατώτατου μισθού στις ηπα στα 15 δολάρια (με την διαφορά ώρας που μας χωρίζει, για μας μπορεί να φτάνει να είναι και 30/11) ξεκίνησε απ’ τα χαράματα. Προς το παρόν μόνο φωτογραφίες, από διάφορες πόλεις στις ηπα. Θα επανέλθουμε.
(Η τελευταία στη σειρά φωτογραφία είναι απ' το Sao Paolo της βραζιλίας).

Τετάρτη 30 Νοέμβρη

Το αφεντικό τρελάθηκε; Μιλώντας σ’ ένα συμπόσιο στην Istanbul ο τούρκος πρόεδρος Erdogan πέταξε την κουβέντα του:
Γιατί μπήκαμε; [σ.σ.: στη συρία] Δεν εποφθαλμιούμε συριακό έδαφος. Το θέμα είναι να επιστραφεί η γη στους ιδιοκτήτες της. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε εκεί για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη. Μπήκαμε για να τερματίσουμε την εξουσία του τύραννου al-Assad που τρομοκρατεί με κρατική τρομοκρατία. Δεν μπήκαμε για άλλο λόγο.
Αυτό για τον τερματισμό της εξουσίας (του τυράννου...) έκανε τον γύρο της κυβερνόσφαιρας. "Κήρυξε η τουρκία πόλεμο στη συρία;" ήταν μια εύλογη απορία.
Όχι!... Αφήνοντας στην άκρη το (καθόλου απίθανο) ενδεχόμενο ο Erdogan να κάνει κάποια φαρμακευτική θεραπεία (που τον επηρεάζει...) δείχνει ελαφρά (;) εκνευρισμένος: ενώ ο στρατός του και το συριακό πεζικό είναι απασχολημένοι με την κατάληψη της al-Bab, κούρδοι ένοπλοι των ypg με κάποια κάλυψη απ’ τον στρατό του "τύραννου", τους πλαγιοκοπούν, καταλαμβάνοντας κάποια χωριά που πριν ήταν στον έλεγχο του fsa. Μήπως γι’ αυτές τις παρενοχλήσεις φταίει το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν έπεισε, τελικά, τους αντάρτες στο ανατολικό Aleppo να αποχωρήσουν, όπως είχε υποσχεθεί, όταν το πρότειναν Μόσχα και Δαμασκός; Ποιος ξέρει;
Έχει σημασία, επιπλέον, τι συμπόσιο ήταν αυτό στο οποίο είπε τέτοια πράγματα ο τούρκος πρόεδρος: πρόκειται για πρωτοβουλία του ισραηλινού κοινοβουλίου, για "δια-κοινοβουλευτικό διάλογο" (ευκαιρία για πληρωμένο τουρισμό δηλαδή...), με τον ιδιαίτερα δηλωτικό τίτλο "πλατφόρμα της Ιερουσαλήμ".
Προφανώς, λέγοντας ότι ο στρατός του εισέβαλλε στη συρία εναντίον του τυράννου Άσαντ, είπε κάτι που ήθελαν να ακούσουν οι (ισραηλινοί) ακροατές του.
Δεν ανέφερε τίποτα για το αν συμφωνεί επ’ αυτού η Μόσχα και η Τεχεράνη.
(Λεπτομέρειες...)

Τετάρτη 30 Νοέμβρη

Αριβισμός rules o.k. Το να σου προτείνουν, για παράδειγμα, να γίνεις πρόεδρος στη Λυρική (ή στα μπαλέτα Μπολσόι) και να δεχτείς (εσύ, ο κατά τη γνώμη σου άτεγκτος μαρξιστής / λενινιστής οικονομολόγος) γιατί, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, πιάσε πόστο και κράτα το, αυτό είναι λογικό. It’s o.k. που θάλεγαν και στις μακρινές ινδίες.
Το να σου προτείνουν να πας στη "μεταβατική" επο - αυτό θα ήταν το ζόρικο! Εκεί, ακόμα και οι "γνήσιοι επαναστάτες", οι πιο γενναίοι οργανικοί διανοούμενοι, θα κόλωναν...
Θέσεις υπάρχουν πάντως.

Τετάρτη 30 Νοέμβρη

Αριβισμός με διδακτορικό. Γιατί, τελικά, θέλει ο Renzi να μείνει στη θέση του, θέλει δηλαδή να ψηφίσουν οι ιταλοί "ναι" στις συνταγματικές αλλαγές που προτείνει, για την συγκεντροποίηση της εξουσίας εκεί; Για να σώσει τους ψηφοφόρους του; Όχι. Για να σώσει τις τράπεζες; Όχι. Για να αλλάξει η ευρώπη την πολιτική της για το μεταναστευτικό λέει ο ίδιος. Θα το βάλει ζήτημα, απειλώντας ότι το ιταλικό κράτος δεν θα συνεισφέρει το μερδικό του στον προϋπολογισμό της ε.ε. "αν δεν...".
Κλείνει το μάτι στους φασίστες ψηφοφόρους ο σοσιαλδημοκράτης;
Γιατί; Πρώτη φορά είναι;

Τρίτη 29 Νοέμβρη

Συρία 1. Το ανατολικό Aleppo πέφτει σταδιακά και σταθερά στα χέρια του συριακού στρατού και των συμμάχων του. Κάμποσες εκατοντάδες άμαχοι φεύγουν, κατά κύριο λόγο προς "στρατόπεδα περίθαλψης" που φαίνεται πως έχει οργανώσει ο ρωσικός στρατός. Η πτώση του ανατολικού Aleppo ήταν αναμενόμενη: οι στρατιωτικοί συσχετισμοί δεν σήκωναν συζήτηση, εκτός αν στο πλευρό των αντικαθεστωτικών έμπαινε κάποια (κρατική) αεροπορία...
Εκείνο που δεν περιμέναμε ήταν μια πρόσφατη εξέλιξη στην Ουάσιγκτον. Μια βδομάδα μετά την εκλογική επιτυχία του ψόφιου κουναβιού, στις 15 Νοέμβρη, η αμερικανική βουλή ενέκρινε "ομόφωνα" (δηλαδή διακομματικά), με ελάχιστους παρόντες, και μια διαδικασία εξπρές που χρησιμοποιείται για τριτεύουσας σημασίας ζητήματα, λες και είναι το ελληνικό κοινοβούλιο, την πρόταση νόμου νο 5732, που αφορά "την προστασία των αμάχων στη συρία".
Το πράγμα θα ήταν μάλλον αδιάφορο, αν ένα απ’ τα άρθρα του νόμου δεν προέβλεπε την πιθανότητα κήρυξης ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη συρία, μιας ή περισσότερων. Εδώ το ζήτημα σοβαρεύει.

Τρίτη 29 Νοέμβρη

Συρία 2. Κατ’ αρχήν αυτή η πρόταση νόμου, αφού εγκριθεί και απ’ την γερουσία (πράγμα που αυτή τη στιγμή δεν έχει γίνει) χρειάζεται και την υπογραφή του (όποιου) αμερικάνου προέδρου για να γίνει οριστικά νόμος. Τίνος προέδρου; Ως την ορκωμοσία του ψόφιου κουναβιού, στις 20 Γενάρη, πρόεδρος παραμένει, υπηρεσιακός, ο απερχόμενος Ομπάμα - θεωρούμε μάλλον απίθανο το να υπογράψει ένα τέτοιου είδους σχέδιο με τα πόδια του στο κατώφλι. Αλλά, πάλι, ποτέ δεν ξέρεις...
Υποτίθεται ότι το ψόφιο κουνάβι δεν θέλει να τα βάλει με τη Μόσχα και, επίσης, δεν ενδιαφέρεται για την ανατροπή του Άσαντ· συνεπώς (έτσι πάει το πράγμα) κανονικά δεν πρόκειται να υπογράψει ένα νόμο "με ζώνες απαγόρευσης πτήσεων" που θα συνεπάγεται κατάρριψη συριακών ή/και ρωσικών πολεμικών αεροπλάνων. Ορισμένοι έχουν φτάσει, λοιπόν, να υποστηρίζουν ότι η προώθηση αυτού του νόμου γίνεται ερήμην του ψόφιου κουναβιού, σχεδόν εναντίον του, συνωμοσία των επιρροών της Κλίντον (!!!).
Αν, όμως, διαβάσει κάποιος πιο προσεκτικά το σχετικό άρθρο καθώς και όλο το νόμο θα δει ότι πρόκειται για ένα "νόμο - πλαίσιο" που δεν επιβάλει στον επόμενο ένοικο του λευκού οίκου να αρχίσει την κατάρριψη ρωσικών ή συριακών πολεμικών· του επιτρέπει, όμως, να διαπραγματευτεί (για "το καλό των αμάχων") έχοντας κι αυτή την απειλή πάνω στο τραπέζι.
Εν τω μεταξύ το ανατολικό Aleppo θα πέσει γρήγορα, πολύ γρηγορότερα απ’ το τέλος, με τον α ή τον β τρόπο, αυτής της αμερικανικής διαδικασίας. Για ποιους αμάχους στη συρία θα νοιαστούν οι αμερικάνοι κυβερνο-συντηρητικοί το 2017;

Τρίτη 29 Νοέμβρη

Συρία 3. Δεν ξέρουμε. Είναι γεγονός όμως ότι την προώθηση του συγκεκριμένου νόμου ήθελαν πολύ τα φιλο-Τελ Αβίβ λόμπυ στις ηπα. Και είναι επίσης γεγονός ότι το ψόφιο κουνάβι και τα ως τώρα διορισμένα μέλη σε διάφορα κεντρικά πόστα της καινούργιας αμερικανικής κυβέρνησης (με μια δόση υπερβολής αλλά όχι εκτός πραγματικότητας: το μισό αποστρατευμένο πεντάγωνο πιάνει τις "πολιτικές" θέσεις), είναι επίσης ιδιαίτερα φιλο-Τελ Αβίβ.
Το ότι δεν μπορούμε, λοιπόν, να εκτιμήσουμε προς το παρόν την αξία του 5732 (και την βιασύνη για την προώθησή του) είναι το ένα. Το ότι είμαστε εξαιρετικά επιφυλακτικοί έως καχύποπτοι είναι το δεύτερο. Το έχουμε ήδη πει, θα το ξαναπούμε: αν πρόκειται να αλλάξει κάτι στην ιμπεριαλιστική τακτική της Ουάσιγκτον, αυτό θα είναι να δώσει "περισσότερο χώρο δράσης" σε επιλεγμένους συμμάχους της...

Τρίτη 29 Νοέμβρη

Ρώμη: προσοχή στην "αστάθεια"… Για κάποιο λόγο που θα μπορούσε να ονομαστεί πολιτική ματαιοδοξία ορισμένες πολιτικές βιτρίνες στην ευρώπη συνδέουν τις καρέκλες τους με την έκβαση ενός δημοψηφίσματος. Υποθέτουμε ότι θέλουν να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της μιας ή της άλλη απάντησης, δείχνοντας το πόσο πολύ την "πιστεύουν".
Το έκανε ο Κάμερον. Δεν έπαθε, βέβαια, τίποτα που σχόλασε όταν έχασε στο δημοψήφισμα για την έξοδο (ή μη) του Λονδίνου απ’ την ε.ε. Στο κάτω κάτω αυτή η έξοδος έχει τόσο δρόμο μπροστά της, ώστε ο πρωθυπουργός που θα την μεθοδεύσει ή θα την ολοκληρώσει είναι δευτερεύον ζήτημα.
Το ίδιο έχει κάνει ο ιταλός Renzi. Όταν πρότεινε δημοψήφισμα για την έγκριση (ή την απόρριψη) συνταγματικών αλλαγών που θα κάνουν πιο συγκεντρωτική την διοίκηση του ιταλικού κράτους, θεώρησε ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ενός "όχι" ρίχνοντας το γιάπικο βάρος του στο "ναι" ως το σημείο να απειλήσει ότι θα παραιτηθεί αν δεν κερδίσει.
Το δημοψήφισμα είναι να γίνει την ερχόμενη Κυριακή (4/12). Και ενώ αφορά καθαρά ένα εσωτερικό θέμα του ιταλικού κράτους / κεφάλαιου, τα "εσωτερικά θέματα του ιταλικού κράτους / κεφάλαιου" έχουν αυτήν την εποχή μια μεγάλη τρύπα: την "τύχη" 8 τραπεζών, που βουλιάζουν στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια που έδωσαν τις καλές εποχές, κυρίως επιχειρηματικά.
Ως τώρα η κυβέρνηση Renzi προσπαθεί να γλυτώσει το bail in (που θα σημάνει και κατάσχεση καταθέσεων), ψάχνοντας για "επενδυτές" που θα αγοράσουν μετοχές των χρεωκοπημένων μαγαζιών. Ειδικά η Monte dei Paeschi di Siena (η παλιότερη τράπεζα στον δυτικό κόσμο, ιδρύθηκε το 1472...) είναι αυτή τη στιγμή στον πάγκο: το σύνθετο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησής της μεγέθους 5 δις. ευρώ περιμένει τους επίδοξους "επενδυτές". Πρόκειται για την τρίτη σε μέγεθος ιταλική τράπεζα. Και μέσα στο Δεκέμβρη έχει προγραμματιστεί η ανακοίνωση παρόμοιων σχεδίων για τις υπόλοιπες. Πράγμα που σημαίνει: είναι η χειρότερη στιγμή για το ιταλικό κράτος / κεφάλαιο για μια περίοδο αναζήτησης καινούργιας κυβέρνησης, με όλη την θεαματική ανακατωσούρα που προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις, που είναι όμως το ψόφιο κρέας για τις ύαινες του διεθνούς χρηματοπιστωτισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των ιταλικών τέτοιων).
Τι σημαίνουν αυτά; Αν οι ιταλοί ψηφοφόροι ψηφίσουν "όχι" στα σχέδια του Renzi, αυτός, σαν "υπεύθυνος πολιτικός", θα πρέπει να κοιτάξει την πρωθυπουργική καρέκλα και να ξανασκεφτεί τον χωρισμό.
Για το καλό του λαού και του τόπου πάντα.

Τρίτη 29 Νοέμβρη

Αθήνα: mind the gap… Αν έλεγε κανείς στις τωρινές κυβερνητικές βιτρίνες, πριν σχεδόν 2 χρόνια, όταν μονομαχούσαν με τους ανεμόμυλους της φαντασίας τους, ότι οι καθυστερήσεις και το τρενάρισμα θα πληρωθούν ακριβά, θα τους χάλαγε την φανταστική τους επίθεση για την κατάληψη του Βερολίνου. Και ο λαός θα τον έκρινε σαν "προδότη" (το παραδεχόμαστε: είμαστε τέτοιοι!)
Να, όμως, πως έρχονται τα πράγματα: όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα στο ιταλικό δημοψήφισμα, με μια επερχόμενη χρονιά "εκλογική" σε διάφορα μέρη της ευρώπης (το 2017), το τελευταίο που απασχολεί τους καταραμένους δανειστές είναι αν θα γίνουν εκλογές και στην ελλάδα. Κι αν αυτό είναι το τελευταίο όπλο της Αθήνας, είναι πιο παιδικό και από νεροπίστολο.
Δεν το έχουμε σίγουρο ότι ο υπ.οικ. "απείλησε" με εκλογές, παρότι τέτοια είναι η κυρίαρχη δημαγωγική ερμηνεία. Υπήρχε, ίσως, ένας τόνος απελπισίας στην αλληλουχία των συλλογισμών του: αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε κάτι τις για το "χρέος" ώστε να μπορέσουμε να χωθούμε στην "ποσοτική χαλάρωση" της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, τι θα πουλήσουμε για επιτυχία; Και πόσο να σταθούμε χωρίς μια επιτυχία;
Πως είχαμε μείνει με την ιδέα ότι ο περίφημος διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, το "τους έκλεισα 3 μέρες σ’ ένα δωμάτιο και τους τα πήρα" (του εξοχότατου πρωθ.) και τα 250 μύρια που θα πήγαιναν υπέρ αδυνάτων ήταν μια υπεραρκετή επιτυχία; Στράβωσε κάτι;
Αλήθεια: εξυγίανση ποδοσφαίρου· κτύπημα κατά της διαπλοκής... Που βρίσκονται αυτές οι εκστρατείες; Καιρό έχει να ακουστεί κάποια επιτυχία απ’ τα μέτωπα. Άκλαφτη θα πάει η πρώτη / δεύτερη φορά;

Δευτέρα 28 Νοέμβρη

Che, Castro, Camilo

Ένδοξοι θάνατοι. Σε περιμένει καλή παρέα καπετάνιο, εκεί πάνω - ή όπου τέλος πάντων. (Αριστέρα Che, δεξιά Camilo Cienfuegos…).
Και σίγουρα δεν λυπήθηκες που πας στα δικά τους ραβαΐσια. Γιατί εδώ κάτω, όπως ξέρουν τα παληκάρια εκεί πάνω, τα έχουμε κάνει εντελώς σκατά. Εδώ και καιρό.

Δευτέρα 28 Νοέμβρη

Τυχαίοι θάνατοι. Ή θάνατοι τυχαίων; Είναι σίγουρο ότι κανένας κοτζάμ υπουργός δεν θα ήθελε να σχολιάσουν τον βίαιο θάνατο κάποιου δικού του σαν "πώς κάνετε έτσι; θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε". Αν, για παράδειγμα, το 6χρονο εγγόνι (δεν ξέρουμε αν έχει, ευχόμαστε να είναι μια χαρά πάντως) του κυρίου (με την έννοια: αφεντικό) Μουζάλα πέθαινε ουρλιάζοντας καθώς καιγόταν ζωντανό, ο υπουργός δεν θα τολμούσε να μιλήσει για "τυχαιότητα".
Είναι επίσης σίγουρο ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι (ή γίνονται) καθάρματα. Γι’ αυτούς οι θάνατοι των άλλων, ειδικά εκείνων που κρατούν αιχμάλωτους, είναι "τυχαίοι". Θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε. Και κρίνουν "τυχαίους" τους θανάτους επειδή για "τυχαίους" έχουν τους αιχμαλωτούς τους. Δεν είναι παρά συστατικά μιας μάζας χρήσιμης για διάφορα παιχνίδια και μπίζνες. Cool λοιπόν...
Όχι όμως. Πρόκειται για δολοφονίες: σ’ αυτούς τους ανθρώπους που τους απαγορεύεται (με διάφορες μορφές βίας) να ζήσουν σαν άνθρωποι, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που το μόνο που τους επιτρέπεται είναι να πεθαίνουν (συναισθηματικά, ηθικά), κανένας θάνατος δεν είναι "τυχαίος".

Δευτέρα 28 Νοέμβρη

Συμπτώσεις. Δεν το προσέξαμε· απολογούμαστε. Η αεροπορική επίθεση σε θέσεις του τουρκικού στρατού έξω απ’ την al-Bab, βορειοανατολικά του Aleppo, με τρεις τούρκους στρατιώτες νεκρούς, έγινε στην επέτειο την κατάρριψης του Su-24 από τουρκικό πολεμικό· πριν ένα χρόνο.
Τυχαίο; Δεν βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά, ούτε στο "όχι" ούτε στο "ναι"... Πάντως την επόμενη ημέρα (Παρασκευή 25) Ερντογάν και Πούτιν κουβέντιασαν το θέμα. Τηλεφωνικά. Και επειδή είχαν πολλά να πουν, ξαναμίλησαν (πάντα τηλεφωνικά) το Σάββατο 26. Φαίνεται ότι ο τούρκος πρόεδρος ξαναδιαβεβαίωσε τον ρώσο ότι "σέβεται την εδαφική ακεραιότητα της συρίας". Συζήτησαν, επίσης, για την ανθρωπιστική κρίση στο (ανατολικό) Aleppo... Και τα λοιπά και τα λοιπά. Εντελώς συμπτωματικά το ίδιο Σάββατο ο τούρκος πρωθυπουργός Mevlüt Çavuşoğlu έκανε επίσημη επίσκεψη στην Τεχεράνη. Συνοδευόμενος απ' τον επικεφαλής της MIT Hakan Fidan...
Αν η Μόσχα έβαλε, με οποιονδήποτε τρόπο, το χέρι της σ’ αυτόν τον μεμονωμένο βομβαρδισμό βόρεια της al-Bab, για λόγους "αναμνηστικούς" ας πούμε (...) και θεωρεί ότι ισοφάρισε τον έναν δικό της νεκρό πιλότο (πέρυσι), 3:1 δηλαδή, τότε ο Ερντογάν πρέπει να το δεχτεί αδιαμαρτύρητα. Με μια σκέτη συγγνώμη δεν ξεμπερδεύεις σε τέτοιες περιπτώσεις σαν την περσινή...
Για πόλεμο δεν πρόκειται;

Δευτέρα 28 Νοέμβρη

Ενότητα (θρησκευτική). Σε μια συμβολική κίνηση που οπωσδήποτε θα έχει κάποιες πολιτικές συνέπειες, η "ένωση των σουνιτών ακαδημαϊκών" του ιράκ αναγνώρισε την σιϊτική πολιτοφυλακή του ιράκ σαν "κάτι ανάλογο" του τακτικού ιρακινού στρατού, και (τυπικά) τμήμα του. Θυμίζουμε οτι η συγκεκριμένη πολιτοφυλακή (Hashd al-Sha’abi) συμμετέχει στην πολιορκία της Μοσούλης.
Το κύρος και την επιρροή της εν λόγω ένωσης δεν τα ξέρουμε. Το γεγονός ωστόσο δεν θα πρέπει να αφήνει αδιάφορο το Ριάντ, που έχει εξειδικευτεί στον θρησκευτικό (γεωπολιτικό στην πραγματικότητα) ενδομουσουλμανικό πόλεμο, με στόχο το ιράν και τους σιίτες.
Ακόμα, λοιπόν, κι αν η επιρροή αυτών των σουνιτών ακαδημαϊκών είναι περιορισμένη στο ιράκ, ασφαλώς η περίπτωσή τους θα αξιοποιηθεί και έξω απ’ αυτό.

Κυριακή 27 Νοέμβρη

Post-truth.Μετά-αλήθεια (!!!) Το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακήρυξε το «post-truth” λέξη της χρονιάς· κι έτσι μάθαμε ότι υπάρχει και τέτοιου είδους “διαγωνισμός”.
Τι είναι, λοιπόν, η “μετά-αλήθεια”; Ένας ευφημισμός για το ψέμα; Για την εξαπάτηση; Ή, μήπως, κάτι διαφορετικό, ίσως μια επίκαιρη, σύγχρονη παραπλάνηση;
Σύμφωνα με τους επίσημους ορισμούς το post-truth χρησιμοποιείται κυρίως σαν χαρακτηρισμός της καθεστωτικής πολιτικής. Όπου εντοπίζονται (λένε όσοι ανακάλυψαν προχτές την αμερική) απ’ την μια μεριά η αυξητική τάση της προκλήσης συναισθηματικών αντιδράσεων μέσω μιας ορισμένης αντιδραστικής συνθηματολογίας και απ’ την άλλη μεριά η εξίσου αυξητική τάση των ψηφοφόρων να βρίσκουν θαλπωρή σ’ αυτή τη συνθηματολογία, αδιαφορώντας για την σχέση της με την πραγματικότητα.
Ωραία ήπειρος αυτή των «post-truth politics”, ε; Μόνο που οι διαφημιστές είναι post-truth πλασιέ εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον. Που πάει να πει: η υποτιθέμενη «ανακάλυψη» είναι μια ήπειρος των σχέσεων εξουσίας όχι απλά γνωστή αλλά χιλιοπερπατημένη.

Κυριακή 27 Νοέμβρη

Οπότε; Το ότι διάφοροι κάνουν (σύντομες) καριέρες στον κόσμο του Θεάματος «ξανασυσκευάζοντας» και πουλώντας για «καινούργια ανακάλυψη» το παλιό είναι μάλλον αναμενόμενο. Το ότι κοτζάμ πανεπιστήμιο της Οξφόρδης κάνει «στατιστική» στη χρήση λέξεων (κάτι που είναι δουλειά της google υποθέτουμε...) μας κάνει εντύπωση, όχι όμως για πολύ. Σε τελευταία ανάλυση κάπως πρέπει να την βγάζουν ακόμα και τέτοιοι θεσμοί.
Πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκουμε στο ότι τέτοιου είδους «ανασυσκευασίες» λειτουργούν, είτε το έχουν σα σκοπό είτε όχι, σαν ξέπλυμα της απάτης των εξουσιών και στους σφετεριστές κυρίαρχους πρώτης, δεύτερης, τρίτης, εκατοστής γραμμής. Το να αποκαλείς τον άλλο ψεύτη και απατεώνα είναι άραγε ξεπερασμένο; Ή μήπως επειδή είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο και βεβαρυμένο, είναι απόλυτα ακριβές και με συνέπειες; Ισχύει αυτό. Το δεύτερο.
Ενώ η «μετα-αλήθεια»; Έννοια φρεσκαδούρα, σπαρταράει. Δεν έχει ιστορικό βάρος ούτε παραπέμπει αμέσως στη διαρκή αλήθεια κάθε καθεστωτικής προπαγάνδας. Εμφανίζεται σαν προσδιορισμός μιας «καινούργιας κατάστασης» την οποία (έτσι πάει) είναι μάλλον νωρίς για να αντιμετωπίσουμε, αλλά είναι συνεπής στο ραντεβού της με την χειραγωγήση,  ώστε να την υποστούμε αναγκαστικά.

Κυριακή 27 Νοέμβρη

Παλιατζούρες. Στην κοινωνία του θεάματος ο Ντεμπόρ γράφει κάπου, δυσοίωνα, για την αλήθεια που γίνεται μια στιγμή του ψέματος· κι έτσι δεν μπορεί να διακριθεί απ’ αυτό. Το ότι το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν 40 χρόνια, το 1966, δεν έχει καμία σημασία για εκείνους που εξαπατούν ανακοινώνοντας ότι ανακάλυψαν πρόσφατα την post-truth. Δεν έχει (προς το παρόν) σημασία ούτε για εκείνους που χειροκροτούν κάθε αγύρτη που θα τους υποσχεθεί κάποιου είδους “δευτέρα παρουσία”, επι γης, αύριο, και υπέρ τους.
Όμως ούτε κι αυτή η εθελοδουλεία είναι καινούργια. Η εικονική πραγματικότητα υποκαθιστά μαζικά, για τους οπαδούς της, αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια ονομαζόταν, ξερά, νέτα – σκέτα, πραγματικότητα. Αυτή η τελευταία, επιπλέον, έχει αρχίσει να ονομάζεται αναλογική (πραγματικότητα),ως εάν ανέκαθεν το είδος μας ζούσε ψευδαισθησιακά, ανάλογα με τις τεχνικές αναπαράστασης που διέθετε.
Η second life και τα παρεπόμενά της είναι, πια, ένα παράδειγμα ενσωματωμένου ψέματος που έγινε «αλήθεια» - σε εισαγωγικά. Και χωρίς “post”.
Όμως η μαζική εξαπάτηση, οι μαζικές ψευδαισθήσεις, ο μαζικός φενακισμός, δεν έχουν τίποτα καινούργιο, εκτός απ’ την μηχανική τους. Οι παπάδες και τα “θαύματά” τους ξέρουν καλά. Όλα όσα παρουσιάζονται σαν καινούργια είναι παλιά. Είναι, αν επιμένει κανείς να χρησιμοποιεί τέτοια ορολογία, προ-.
Τμήμα της προ-ιστορίας της ανθρωπότητας όπως θα το έλεγε ο κυρ Κάρολος· της προ-ιστορίας που εξακολουθούμε να ζούμε εφόσον…

Σάββατο 26 Νοέμβρη

πρόσφυγες σύνορα

πρόσφυγες Μόρια Χίος

Όλα κι όλα! Δεν μπορεί το τουρκικό καθεστώς να απειλεί ότι θα πλημμυρίσει την ευρώπη με πρόσφυγες, "αν δεν…"! Όχι! Αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι κ.κ. Κοτζιάς και Καμμένος, εξέχοντες έλληνες δημοκράτες και οι δύο. Για την ακρίβεια μπορούσαν, πέρυσι. Μετά διαπίστωσαν ότι ορισμένα σύνορα κλείνουν. Και έβαλαν μπροστά άλλη μηχανή...
Φυσικά, η αθλιότητα του Ερντογάν είναι ακριβώς ίδια με εκείνη των ελληνικών βιτρινών, μεγαλύτερη μόνο αριθμητικά: μιλάει για τους πρόσφυγες σα να είναι "κρέας", που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν "όπλο". Απ' την άλλη μεριά, και πάλι λόγω αριθμού, είναι σαφές ότι μπλοφάρει: αν φύγουν τα εκατομύρια των προσφύγων θα έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα το δικό του μαγαζί.

Σάββατο 26 Νοέμβρη

Προς την ανατολή, 3. Όπως τα γράφαμε χτες: στην Άγκυρα κάνουν τους θυμωμένους (για το ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου υπέρ του παγώματος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων) αλλά δεν κρύβουν και την υπόγεια ικανοποίησή τους. Ο Ahmet Sorgun, δεύτερος γραμματέας της κ.ε. του κυβερνώντος κόμματος (AKP) δήλωσε:
... Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται πλέον, σαν σε μονόδρομο, για την ένταξή της σε δυτικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανόμενης της ε.ε. και του νατο... Γεωγραφικά η τουρκία είναι μέρος της ευρασίας. Όπως η Ρωσία βρισκόμαστε εν μέρει στην Ευρώπη και εν μέρει στην Ασία. Απ’ την μια μεριά, είμαστε υποψήφιοι για συμμετοχή στην ε.ε. και μέλος του νατο. Απ’ την άλλη, δουλεύουμε με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας της Μαύρης Θάλασσας, δουλεύουμε με το Σύμφωνο της Σαγκάης, κλπ.... Κανένα μπλοκ και καμία συμμαχία δεν μπορεί να πει ότι είναι η μοναδική στο είδος της στον κόσμο.... Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κινείται μόνο προς μια κατεύθυνση... Κι αν χρειαστεί μπορούμε να οργανώσουμε ένα δημοψήφισμα, σαν αυτό που οργάνωσε το Η.Β., όπου θα ερωτηθεί ο λαός για την συμμετοχή στην ε.ε...
Αυτά, φυσικά, λέγονται και ακούγονται εύκολα όσο ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός γίνεται, κυρίως, με οικονομικά μέσα. Όταν έρθει οριστικά η φάση των όπλων σε μέγα-κλίμακα, κανείς δεν θα μπορεί να "παίζει" ταυτόχρονα με αντίπαλα μπλοκ. Εκτός αν δηλώσει (και καταφέρει να κρατήσει) ουδετερότητα...

Σάββατο 26 Νοέμβρη

Εγκληματική οργάνωση με τα όλα της 1. Γιατί η "φιλάνθρωπη" και με μια λαθραία απόχρωση του ροζ κυβέρνηση δεν κάνει τουλάχιστον αυτό: να πάρει αρκετές εκατοντάδες απ’ τους παγιδευμένους στα νησιά πρόσφυγες / μετανάστες προς την ηπειρωτική επικράτεια; Γιατί όταν "σχεδιάζει" την "αποσυμφόρηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου" σκέφτεται και πάλι ένα νησί, την Κρήτη;
Μαντέψτε… Για να κρατάει αυτούς τους ανθρώπους αποκλεισμένους απ’ αυτό που διαθέτουν: τα πόδια τους. Πρόκειται για μια καθεστωτική πολιτική ακρωτηριασμού μέσω της γεωγραφίας, που είναι καλά γνωστή από μια άλλη ιστορική περιόδο που η (και καλά) "αριστέρα" θα ντρεπόταν να παραδεχτεί ότι αντιγράφει: τα ξερονήσια της εξορίας. Όπως τώρα έτσι και τότε τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά ήταν ιδανικός τόπος αποκλεισμού επειδή δεν (μπορεί) μπορούσε κανείς να διαφύγει περπατώντας ή τρέχοντας. Όπως τότε έτσι και τώρα οι αιχμάλωτοι ακρωτηριάζονται συμβολικά και κυριολεκτικά επειδή δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν την διαφυγή τους. Τώρα (σε αντίθεση με τότε) υπάρχει μια εξαίρεση. Ένα κανάλι. Τα κυκλώματα, πληρωμένα γερά. Κι αυτά επίσης είναι μέρος του σχεδιασμού… αυτής της κτηνώδους εγκληματικής οργάνωσης που λέγεται ελληνικό κράτος.

Σάββατο 26 Νοέμβρη

Εγκληματική οργάνωση με τα όλα της 2. Ο (νησιώτικος) δήμος λαδώνεται με καλά ποσά χρήματος, για την "φροντίδα των προσφύγων". Εννοείται ότι τα φράγκα καταλήγουν εκεί που θα περίμενε κανείς από ελληνικές δημοτικές αρχές: στους "δικούς μας" εργολάβους που σπέρνουν σκουπίδια εκεί που θα έπρεπε να φτιάχνουν υποδομές.
Απ’ την άλλη μεριά ο τοπικός εμπορικός σύλλογος ζυγίζει πόσα μπορεί να βγάλει γδέρνοντας τους κρατούμενους: οι μικροαστοί έβρισκαν πάντα στον φασισμό μια πηγή παραπάνω εσόδων. Μόνο που τώρα κανείς δεν τους αποκαλεί με το όνομά τους: μαυραγορίτες, "λαδάδες", καθάρματα.
Στο βαθμό που τα πορτοφόλια των προσφύγων / μεταναστών αδειάζουν (και πως αλλιώς θα συνέβαινε ύστερα από μήνες και μήνες αιχμαλωσίας;) ο τοπικός "εμπορικός κόσμος" αρχίζει να ενισχύει τον ρατσισμό, των αφεντικών του, των σογιών τους, και των λοιπών συγγενών, που "για λόγους αρχής", εξυπηρετούν μόνο όσους πληρώνουν αδρά ύπνο, ξαπλώστρες, ομπρέλες, φραπέδες, μπιτσόμπαρα, και τα παράγωγά τους: τους τουρίστες.
Έτσι, κάπου τον Οκτώβρη, με τη λήξη της σαιζόν, έχουν δρομολογηθεί τα εξής. Α) Οι πρόσφυγες / μετανάστες εξακολουθούν να είναι άνθρωποι αλλά η φυλάκισή τους (θυμηθείτε: νησιά / τόποι εξορίας…) γίνεται όλο και πιο αφόρητη. Εν όψει χειμώνα και όχι μόνο. Β) Οι ντόπιοι, έχοντας να βγάλουν όλο και λιγότερα απ’ την εκμετάλλευση στοιχειωδών αναγκών των "άλλων", θυμούνται την εδαφοκυριότητά τους όλο και περισσότερο. Μπας και αυξήσουν τα "νοίκια", δηλαδή τις προσόδους τους απ' τους εξόριστους / αποκλεισμένους. Γ) Οι τοπικές αρχές και οι φίλοι τους παντελονιάζουν μεν τους παράδες για τους πρόσφυγες, αλλά πρέπει να μαλαγανέψουν και τους ψηφοφόρους τους. Δ) Οι οργανωμένοι φασίστες και τα λοιπά κατακάθια ετοιμάζονται να βγάλουν τα δικά τους μεροκάματα.
Το τι είναι ο "ατσάλινος νόμος" του κοινωνικού αποκλεισμού, της απανθρωποποίησης, της ψυχολογικής και συναισθηματικής βίας, και των "λευκών φρουρών", μόνο οι αιώνια "αθώοι" δεν μπορούν να καταλάβουν. Η ωμότητα της μικροκλίμακας, όμως, κρύβει τον διευθυντή αυτής της ορχήστρας. Την ίδια δουλειά κάνει και ο οππορτουνισμός του "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε".
Τα καθάρματα είναι ντόπιοι. Τόσο άντρες όσο και γυναίκες. Ζουν άνετες ζωές. Και η "κουλτούρα του βιασμού" βρίσκει εδώ την πλήρη πρακτική και unisex εφαρμογή της: μαζική, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, εναντίον των "άλλων". Γυναικών και ανδρών, ανήλικων και ενήλικων. Πως και εξακολουθεί να διαφεύγει της προσοχής αυτή η μέγα-βία; Τι φταίει και θεωρείται (αυτή η κουλτούρα κι αυτή η πρακτική ενός τέτοιου συλλογικού βιασμού) όλο και πιο δευτερεύουσα; Ποιος είναι ο προβολέας που τυφλώνει; Ποια είναι η απόσταση που αθωώνει και απαλλάσσει;
Ένα απ’ αυτά που κρύβουν τα αληθινά αφεντικά, σαν παράδειγμα: οι χιώτες εφοπλιστές τι ακριβώς προσέφεραν στους αναγκαστικά φιλοξενούμενους / κρατούμενους του νησιού "τους"; Δεν είναι κράτος αυτοί; Δεν είναι κεφάλαιο αυτοί; Οι δρόμοι δεν έχουν τα ονόματά τους;
Η απάντηση είναι απλή: πληρώνουν μπράβους, χαφιέδες και δολοφόνους. Σαν ελληνικό κράτος και ελληνικό κεφάλαιο· τι άλλο;

Σάββατο 26 Νοέμβρη

Déjà vu: το εκτελεστικό πήρε τα όπλα του. Εδώ και εκεί ανακοινώνονται στην ευρώπη συλλήψεις ύποπτων "τζιχαντιστών", έτοιμων να ανατινάξουν το ένα και το άλλο - λίγο πολύ το σύμπαν.
Είναι αλήθεια; Ποιος ξέρει; Ποιος νοιάζεται; Μιλάει το σύμπλεγμα της ασφάλειας, κι αυτό είναι αρκετό. Όποιοι είχαν ιδέες για τεκμήρια αθωώτητας, τις έχουν καταπιεί: πρόκειται για "τρομοκράτες", κι αυτοί δεν είναι αθώοι. Το λέει το μεγάλο στόμα.
Βλέπουμε ήδη στον ορίζοντα, όχι μακρυά, την στιγμή που αυτοί οι αυτονόητα ένοχοι δεν θα είναι μαυριδεροί. Μπορεί να μην κατηγορηθούν καν σαν "τρομοκράτες" με την τωρινή έννοια.
Αν και όταν οι πρωτοκοσμικοί παραδεχτούν ότι συνήργησαν σε… ξέρουν τι θα κάνουν: θα δαγκώνουν τα μαξιλάρια τους τις νύχτες απ’ τις ενοχές τους. Και τις μέρες θα χαμογελούν με στόματα γεμάτα πολυουρεθάνη.

[ παλιότερες αναρτήσεις ]

Cyborg

13/10/2016: Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του cyborg (νο 07, Χειμώνας 2016).

Κόκκινες Σελίδες
Spirit
Videoc
7yx
 
κορυφή