Τεύχος 106 - Μάης 2016

4/5/2016: Kυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Sarajevo (νο 106, Μαΐου 2016).

Πέμπτη 5 Μάη 2016

Τελικός διαγωνισμού προσόντων. -Είστε φυλακόβιοι... – Όχι εσείς είστε φυλακόβιοι... – Όχι εσείς είστε πιο φυλακόβιοι... – Όχι εσείς θα γίνετε ακόμα πιο φυλακόβιοι... Σ’ αυτά τα λίγα (και οπωσδήποτε ποιοτικά) συμπυκνώνεται η αλληλογραφία μεταξύ των διοικήσεων των δύο φιναλίστ του τελικού του ποδοσφαιρικού κυπέλλου. Πράγμα που σημαίνει ότι η σωστή αναμέτρηση μεταξύ τους δεν θα ήταν στο χόρτο του οακα αλλά στο ντεκόρ του once upon the time in the west.
Υπάρχει όμως και η κυβέρνηση που θέλει να φυτρώνει εκεί που δεν την έσπειραν. Σαν το τίμιο κράτος να θέλει να μεσολαβήσει σε αναμετρήσεις μαφιόζων. Που καταλήγουν τέτοιες "παρεμβάσεις"; Τα πτώματα παραμένουν πτώματα, αλλά έχουν κάτι να λένε και οι δημαγωγοί, να βγάζουν το ψωμί τους.
Κατά τα άλλα, αν τελικά ο "αγώνας" γίνει κλωτσώντας το τόπι, γιατί θα έπρεπε, ντε και καλά, να υπάρχουν διαιτητές; Χωρίς κοινό και, ακόμα καλύτερα, χωρίς διαιτητές. Μόνο με ασθενοφόρα.
Η άγρια χαρά του τάκλιν στην καρωτίδα.

Πέμπτη 5 Μάη 2016

Illusions. Πως τα καταφέρνουν οι εργοδότες και εξαφανίζονται από κάθε αναφορά, ακόμα και υπαινιχτική, και (κυρίως) από κάθε ενοχοποίηση, όταν ο καυγάς έρχεται στο μέλλον της "κοινωνικής ασφάλισης";
Όσο εύκολος στόχος κι αν είναι οι κάθε φορά αρμόδιοι υπουργοί, είναι τόσο πρόχειρος και επιφανειακός ώστε αρκεί να γυρίσει ο περιστρεφόμενος καθρέφτης για να ξεφορτωθούν (οι εργοδότες κάθε είδους και μεγέθους) τον μεν υπάλληλό τους και να τον αντικαταστήσουν με τον επόμενο.
Γιατί οι μισθωτοί στην ελλάδα δεν απαιτούν απ’ τους εργοδότες (σαν τάξη) να πληρώνουν περισσότερα στα ταμεία; Γιατί δεν απαιτούν να κλείνονται στην μπουζού όσοι δεν πληρώνουν, χρησιμοποιώντας το ένα ή το άλλο κόλπο; Γιατί όλος κι όλος ο θυμός εκτονώνεται σε υπουργούς και νομοσχέδια και οι θυμωμένοι αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να τα βάλουν μ’ εκείνους που στ’ αλήθεια κερδίζουν απ’ την "χρεωκοπία" του ασφαλιστικού συστήματος αφού, άλλωστε, την έχουν μεθοδεύσει για χρόνια;
Μυωπία; Ή μικροαστική συνενοχή; Το δεύτερο. Ακόμα και τον Δ του Κενταύρου θα ήταν διατεθειμένοι να χρεώσουν οι μικροαστοί μισθωτοί προκειμένου να αποφύγουν οτιδήποτε θα ήταν ταξικός ανταγωνισμός.

Πέμπτη 5 Μάη 2016

Επέτειος. Η καθεστωτική χειραγώγηση και η οργανωμένη ακρισία και λήθη μπορούν να γιορτάσουν. Συμπληρώνονται 6 χρόνια απ’ τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στη Σταδίου και την δολοφονία τριών υπαλλήλων της. Μια υπόθεση "μυστήριο", της οποίας την συγκάλυψη το ντόπιο σύμπλεγμα της ασφάλειας έχει μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο ώστε να σέρνει σαν κατηγορούμενο έναν αναρχικό, τον πιο άσχετο που θα ήταν δυνατόν· αλλά να τον σέρνει.
Έξι χρόνια μετά, η μεγα-προβοκάτσια της 5ης Μάη του 2010, με τις πολλαπλές απόπειρες δολοφονιών μέσω εμπρησμών σε διάφορα σημεία του κέντρου και τα υπόλοιπα χαριτωμένα (που θεωρήθηκαν και θεωρούνται ακόμα σαν «αγωνιστικά»...) παραμένει η "μυστηριώδης" 11η/9ου του εντόπιου προσοδικού παρακρατικού συστήματος, το δικό του κατασκευασμένο "περλ χάρμπορ", που κανείς δεν τολμάει να αναγνωρίσει σαν τέτοιο. Κάναμε ότι περνούσε απ’ το χέρι μας: τι έγινε, τελικά, στην Αθήνα, στις 5 Μάη του 2010 – Sarajevo νο 80, Γενάρης 2014.
Κι είναι ακόμα χειρότερη η 5η / 5ου απ’ την αμερικανική 11η/9ου επειδή κανείς δεν τολμάει να δει (και να αναλύσει) πόσο inside job ήταν ΌΛΑ όσα "δυναμικά" έγιναν εκείνη την ημέρα, και τα πιο διάσημα δήθεν "αντιπολιτευτικά" αργότερα. Όπως οι περιβόητοι "αγανακτισμένοι" - για παράδειγμα...
Οι αφελείς νομίζουν ότι η κριτική μνήμη είναι βάρος, κι ότι αν την ξεφορτωθούν έχουν το μέλλον δικό τους. Δυστυχισμένοι! Είναι καταδικασμένοι να αναπαράγουν διαρκώς τη μηδαμινότητα των αδιεξόδων τους. Και δεν το ξέρουν καν.
Η 5η Μάη θα βρυκολακιάζει εσαεί.

Τετάρτη 4 Μάη 2016

Περί πολέμου. Κάποιο παλιομοδίτικο, αδρανές και μυωπικό βαθύ κράτος (ή, αν θέλετε, παρακράτος) θα δρούσε με έναν και μοναδικό, μονότονο και επαναλαμβανόμενο τρόπο. Έτσι, φυσικά, θα ήταν εύκολα αναγνωρίσιμο απ’ τις ενέργειές του.
Το έξυπνο βαθύ κράτος δεν κάνει τέτοια παιδαριώδη λάθη. Δρα με τουλάχιστον δύο τρόπους, που πρέπει να εμφανίζονται σαν αντίθετοι, ακόμα και αντίπαλοι μεταξύ τους. Εκεί που το μονοκόμματο μοντέλο είναι αυτό του "καρφιού", το ευέλικτο είναι της "πένσας". Τα δύο (τουλάχιστον) σκέλη, που εμφανίζονται σαν αντίθετα, όχι μόνο δημιουργούν ένα σαφώς οριοθετημένο και ελεγχόμενο πεδίο αντιλήψεων, αλλά μπορούν να σφίγγουν όλους όσους από αφέλεια ή απροσεξία στέκονται ανάμεσα.
Η έξυπνη χειραγωγική τακτική δεν είναι να ανέχεσαι (σαν βαθύ κράτος) την εμφάνιση εχθρών σου, αλλά φροντίζεις να τους δημιουργείς εσύ. Αν τέτοιες "δημιουργίες" είναι πετυχημένες (και στα μέρη μας είναι...) τότε ο αποπροσανατολισμός είναι το πιο σίγουρο αποτέλεσμα.
Το ότι υπάρχουν αφελείς που στρατολογούνται αβίαστα σε τέτοια κόλπα δεν θα πρέπει να εκπλήσσει. Από τότε που ο Μανιαδάκης έβγαζε τον δικό του "ριζοσπάστη" και ήταν πειστικός, τίποτα δεν πρέπει να εκπλήσσει για την νοημοσύνη ανθρώπων που μπορεί να είναι καλών προθέσεων αλλά δεν έχουν ιδέα για το πως (και, κυρίως, εναντίον ποιων εχθρών) θα τις προφυλάξουν.
Κι έτσι γίνονται μαριονέτες.

Τετάρτη 4 Μάη 2016

Πρόστιμα. Το να πληρώνουν, σαν ποινή, 250.000 ευρώ για κάθε πρόσφυγα που αρνούνται να δεχτούν στο έδαφός τους (σύμφωνα με τις ποσοστώσεις) διάφορα φασιστικά ευρωπαϊκά καθεστώτα, τους μόνους που δεν πρόκειται να ωφελήσει είναι τους ίδιους τους πρόσφυγες / μετανάστες. Είτε επειδή είναι εύκολο να εμφανίσουν τα θιγόμενα καθεστώτα τέτοιες ποινές σαν προσβολή της εθνικής κυριαρχίας τους. Είτε επειδή θα ήταν εφιαλτικό το ενδεχόμενο "να κάνουν πίσω".
Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα σήμαινε πρακτικά η με το ζόρι "φιλόξενη διάθεση" εκ μέρους των πρωτοκοσμικών φασιστών; Αρκεί να θυμηθεί ότι η ελληνική αθλιότητα (στη "φιλοξενία" των προσφύγων) πουλιέται για εγκάρδιος ανθρωπισμός.

Τετάρτη 4 Μάη 2016

Χάντρες και καθρεφτάκια. Ο δικτάτορας της αλγερίας Abdelaziz Bouteflika έκανε επίσημη δήλωση, που μεταδόθηκε τηλεοπτικά (αλλοίμονο!), ευχαριστώντας τον αλγερίνο ποδοσφαιριστή Riyad Mahrez που έκανε περήφανο τον λαό (της αλγερίας). Ο Mahrez, για φέτος, είναι "δύο σε ένα". Σκόρερ της πρωταθλήτριας της αγγλίας Λέστερ (με 17 γκολ) και "παίκτης της χρονιάς" για το αγγλικό football. Εννοείται ότι οι φανέλες με το "26" του Mahrez πουλάνε στην αλγερία σαν φρέσκο ψωμί.
Αλλά ο Mahrez δεν είναι Zidane. Με ποδοσφαιρικά κριτήρια δεν είναι, προς το παρόν, ούτε ένα δάκτυλο του δεξιού ποδιού του· και δεν μιλάμε καν για την βαθιά, πολύ βαθιά εμπλοκή του δεύτερου στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική βιομηχανία. Αν ο Mahrez είναι απλά μια φευγαλέα σκιά του Zidane, γιατί είναι κατάλληλος για την "εθνική υπερηφάνεια" της αλγερινής χούντας;
Ίσως επειδή ο Zizou είναι εμιγκρές δεύτερης γενιάς – γεννήθηκε στη γαλλία. Κι ίσως επειδή είναι βερβέρικης καταγωγής. Εν τέλει ο τωρινός προπονητής της ισπανικής "βασίλισσας" είναι χτεσινό ψωμί· ακόμα κι αν καταφέρει να πάρει την κούπα του ευρω-πρωταθλήματος.
Άσχετα με αυτήν καθ’ εαυτήν την ποδοσφαιρική αξία του, ο Mahrez προσφέρεται για μια "αρπακτή". Όπως, εξάλλου, η ομάδα του. Κι όσοι μπορούν (δεν είναι λίγοι) να πουλήσουν κάτι στο παζάρι της περίστασης, το κάνουν.
Πάρε κόσμε! Σήμερα έχουμε, αύριο τελειώνουν!

Τρίτη 3 Μάη 2016

Προσοχή στο προϊόν. Γιατί η ασήμαντη Λέστερ κέρδισε το αγγλικό πρωτάθλημα; Όχι επειδή έχει σπουδαία ομάδα - αυτά είναι για τους αφελείς. Αλλά επειδή στην αγγλική ποδοσφαιρική βιομηχανία, εκτός απ’ το να υποστηρίζει κάθε εταιρεία τα δικά της χωριστά συμφέροντα (εναντίον των υπόλοιπων) όλες μαζί προσέχουν την προβολή του κοινού προϊόντος τους: του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Οι ταυλανδοί businessmen / της βασιλικής αυλής / ιδιοκτήτες της Λέστερ έχουν παραγγείλει ήδη 300.000 φανέλες της πρωταθλήτριας ομάδας τους, μόνο για την εσωτερική αγορά. Χαίρονται· αλλοίμονο. Η δική τους "επιτυχία" θα πείσει κι άλλους ασιάτες φραγκάτους να ρίξουν χρήμα στο αγγλικό ποδόσφαιρο, κι όχι κατ’ ανάγκη σε πρωτοκλασάτες εταιρείες. Να γιατί η Λέστερ πήρε το πρωτάθλημα: σαν πολύ καλή διαφήμιση του αγγλικού ποδοσφαιρικού προϊόντος στην ασιατική αγορά χρήματος. Όχι μόνο με την μορφή της ιδιοκτησίας αλλά και των διαφημίσεων (στην ασιατική αγορά εμπορευμάτων).
Να γιατί, επίσης, η σπουδαία Μπάρτσα άφησε ελεύθερο το δρόμο προς την κορυφή του τσάμπιον λινγκ στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Επειδή "κινέζοι επενδυτές" ψάχνονται στα σοβαρά για ευκαιρίες στο ισπανικό πρωτάθλημα. Μόνο με Ρεάλ και Μπάρτσα δεν γίνεται προσέλκυση επενδύσεων.
Στα μέρη μας, ευτυχώς, δεν χρειάζονται τέτοιες ποδοσφαιρικές λεπτότητες. Οι υπόλοιπες δουλειές και δουλίτσες φτάνουν και περισσεύουν. Στο κάτω κάτω κοτζάμ λιμάνι πήρε η cosco.

Τρίτη 3 Μάη 2016

Κρατικό imodium. Η συχνή προσφυγή στις κάλπες μπορεί να προσφέρει ανακούφιση ανάλογη με την συχνή προσφυγή στην τουαλέτα, αλλά είναι άλλου είδους φαινόμενο. Σε αντίθεση με την διάρροια των εντέρων οι κυβερνητικές διάρροιες δείχνουν πόσο καλά δουλεύει το αληθινό πεπτικό του συστήματος. Τόσο καλά ώστε οι υπάλληλοί του μπορούν να κάνουν πιρουέτες στην κεντρική σκηνή, προς τέρψιν του κοινού.

Τρίτη 3 Μάη 2016

Άγιο φως. Αφού άναψε όπως άναψε και έτρεξε όσο έτρεξε, πήρε το αεροπλάνο και πήγε στη βραζιλία. Δεν είναι το γνωστό "άγιο φως" των χριστιανών. Eίναι η "ολυμπιακή φλόγα" της αθλητικής βιομηχανίας. Πόσες φορές έσβησε και ξανα-άναψε στο δρόμο; Δεν έχει σημασία. The show must go on.
Ο πρωτογονισμός (εν προκειμένω της "αυθεντικής ιερής προέλευσης") φαίνεται πως ταιριάζει μια χαρά με την post modern αθλητική πλαστοποίηση του πρωταθλητισμού και του θεάματός του. Σε τελευταία ανάλυση η "αυθεντικότητα" αρχίζει και τελειώνει με μια φωτιά· μ’ αυτό, δηλαδή, που ο καθένας μπορεί να ανάψει.
Το πιο κοινότοπο, εύκολο και προσιτό ιεροποιείται, ίσως για να κυκλοφορήσει ένα αόρατο και φευγαλέο μερδικό "αξίας" στο πόπολο. Όπως οι χριστιανοί ανάβουν την λαμπάδα τους κατευθείαν από Ιεροσόλυμα, έτσι και οι πιστοί του θεάματος των ολυμπιακών αγώνων νοιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάτι ιερά ιδιαίτερο. Η ολυμπιακή φλόγα είναι απλά η φενάκη της "αξίας" των θεατών της.

Τρίτη 3 Μάη 2016

Θεός φυλάξοι. Οι χριστιανοί της συρίας (δικαιοδοσίας του πατριαρχείου Αντιόχειας) είναι με τον Άσαντ και το καθεστώς του. Μεγάλη παράλειψη της Ουάσιγκτον που τόσα χρόνια δεν το είχε προσέξει. Τώρα προσπαθεί διακριτικά να "λάβει υπόψην" κι αυτήν την λεπτομέρεια: αν ο Άσαντ προσέχει τους χριστιανούς απ’ τους αιμοβόρους τζιχαντιστές, δεν θα πρέπει να είναι τόσο παλιάνθρωπος... E;

Πέμπτη 28 Απρίλη 2016

Ανάσταση. ... Γεννήθηκε σε μια σπηλιά, στις 25 Δεκέμβρη...[για την ακρίβεια: στο χειμερινό ηλιοστάσιο] Γεννήθηκε από Παρθένο. Ταξίδεψε πολύ διδάσκοντας και διαφωτίζοντας τους ανθρώπους. Οι μεγαλύτερες γιορτές προς τιμήν του γίνονταν στο χειμερινό ηλιοστάσιο και στην εαρινή ισημερία [την άνοιξη]. Είχε δώδεκα συντρόφους – αποστόλους. Ενταφιάστηκε αλλά αναστήθηκε εκ του τάφου. Η ανάστασή του γιορταζόταν κάθε χρόνο με μεγάλη λαμπρότητα και χαρά. Επονομαζόταν Σωτήρας και Μεσολαβητής, και καμιά φορά απεικονιζόταν σαν αμνός...
Ποιός είναι αυτός; Ο Ναζωραίος των χριστιανών; Λάθος!!! Είναι ο Μίθρας. Ο Μίθρας υπήρξε μια θεότητα περσικής προέλευσης, και η λατρεία του επεκτάθηκε προς τα δυτικά, μέχρις ότου (χάρη στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία) έφτασε και στην πρωτεύουσά της. Σχεδόν 100 χρόνια πριν την γέννηση του «υιού του θεού» των χριστιανών. Ήταν ο θεός του φωτός και της σοφίας, αγαθοεργός, «το πνεύμα του καλού» και ο άρχοντας του κόσμου.
Την εποχή που κάποιοι διαφωνούντες της εβραϊκής θρησκείας άρχισαν να μαστορεύουν και να προσπαθούν να διαδώσουν τα βασικά του χριστινιασμού, η λατρεία του Μίθρα ήταν μακράν η πιο μαζική στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Σ’ έναν λόφο της Ρώμης υπήρχε το μεγάλο, κεντρικό ιερό της λατρείας του.
Οι κήρυκες του χριστιανισμού έλεγαν σχεδόν τα ίδια, πασπαλισμένα με υπερβολές «ανωτερότητας». Ο δικός τους θεός δεν ήταν ένας κοινός θνητός αλλά γυιός του θεού... που σταυρώθηκε για την σωτηρία του κόσμου. Πέραν της εβραϊκής διασποράς, οι άλλοι υποψήφιοι για στρατολόγηση ήταν καχύποπτοι. Τι είναι αυτά που μας λέτε, και μάλιστα για καινούργια; Αυτά τα λένε οι πιστοί του Μίθρα εδώ και αιώνες.
Πρόβλημα, και μάλιστα μεγάλο! Τι απάντηση σκαρφίστηκαν οι κήρυκες της νέας θρησκείας (δείγμα όχι μόνο των τακτικών τους αλλά και της αποβλάκωσης την οποία επεδίωκαν). Ο διάβολος είπαν επειδή ήξερε απ’ τα πριν ότι ο ένας και μοναδικός θεός θα στείλει τον γυιό του να διδάξει και να μαρτυρήσει, έφτιαξε έγκαιρα μια παρόμοια θρησκεία, για να παρασύρει τους ανθρώπους.(!!!)
Κουβέντα δεν μπορείς να κάνεις έτσι! Πως στην ευχή ήξερε ο διάολος τα κρυφά σχέδια του θεού; Άστο να πάει... Ή σιχτιρίζεις ή προσκυνάς.
Πέτυχαν λοιπόν. Αφού, όμως, πρώτα, κατάφεραν να γίνουν επίσημη (κρατική) θρησκεία. Όσο για το μεγάλο ιερό του Μίθρα στη Ρώμη; Δεν υπάρχει ούτε σαν θεμέλια. Το έκαναν ίσιωμα.
Στη θέση του κτίστηκε η μεγαλύτερη εκκλησία του χριστιανισμού. Ο άγιος Πέτρος.

Τετάρτη 27 Απρίλη 2016

Πρώτες βοήθειες. Η σύνοδος κορυφής της ευρωζώνης, όπου ο έλληνας πρωθυπουργός θα έκανε τα παραπονά του, δεν θα γίνει. Η απάντηση που εισέπραξε θα πρέπει να ήταν "δεν μας χέ... ρε νταλ...." στο πιο διπλωματικό της.
Γλύτωσε, τουλάχιστον το κροσέ; Μπα. Τώρα τα μπουκέτα βγαίνουν κι απ’ το ακουστικό. Σα συμβολική υπενθύμιση της υποκλοπής.

Τετάρτη 27 Απρίλη 2016

Αναμνήσεις. Στη χώρα το λωτοφάγων ακόμα και οι πιο σκληρές εκδοχές του σύγχρονου Θεάματος σηκώνουν μερικές φορές τα χέρια. Φυσικά η μνήμη, ακόμα και σαν στοιχειώδης ατομική και συλλογική λειτουργία, είναι τόσο επιλεκτική και καθοδηγούμενη ώστε έχει καταντήσει συνώνυμο της βλακείας.
Πριν κάμποσους μήνες, μετά την υπογραφή του "3ου μνημονίου", ο Γιούνκερ (που πότε πότε είναι "φίλος μας" και άλλοτε όχι) έλεγε μιλώντας σε δημοσιογράφους ενός γαλλογερμανικού ντοκυμαντέρ, αναφερόμενος στη "σκληρή διαπραγμάτευση" της Αθήνας:
Αναρωτιόμουν κάποιες φορές, αλλά όχι πραγματικά, αν η η ελληνική κυβέρνηση ήταν μια κυβέρνηση κυνική. Είναι ένα εξαιρετικό κατόρθωμα το ότι από την μια οι Έλληνες με φόντο μια αντιευρωπαϊκή προπαγάνδα απέρριψαν ένα κείμενο, και απ' την άλλη ένα μήνα μετά η Ελληνική κυβέρνηση να προτείνει ένα κείμενο πολύ πιο σκληρό απ’ αυτό που απέρριψε ο ελληνικός λαός. Είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα...
Ποτέ δεν κατάλαβα την στρατηγική της Ελλάδας και πιστεύω πολύ ειλικρινά μετά απ’ όσα ζήσαμε ότι η Ελλάδα δεν είχε πραγματική στρατηγική. Η στρατηγική και τα σχέδια καταστρώνονταν μέρα με την ημέρα...

Μόνο κάποιος που δεν ξέρει την ελληνική εκδοχή της "θεωρίας παιγνίων" μπορεί να λέει τέτοια πράγματα. Η δε ελληνική εκδοχή εφαρμόζεται (και) στο τάβλι: τι θέλω; εξάρες; τις έχω!... πάλι ντόρτια έφερα;

Τετάρτη 27 Απρίλη 2016

Φιμέ. Τα σκούρα τζάμια των (ακριβών συνήθως) αυτοκινήτων εκπέμπουν πάντα κάτι πρωτόγονα απειλητικό. Για να μην θέλουν να φαίνονται οι μέσα στο αμάξι θα έπρεπε να είναι τύποι που απαιτούν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού: ανοίγει η πόρτα και μόνο τότε καταλαβαίνεις ποιος είναι αυτός που ξεδιπλώνεται. Αν τα φιμέ τζάμια είχαν και συνοδεία περιπολικών, τότε θα ήταν κάποιος μεγαλόσχημος της λευκής εξουσίας. Αν όχι, θα ήταν της μαύρης.
Τα φιμέ πλεξιγκλάς τετράγωνα έχουν γίνει της μόδας και στα δίκυκλα. Να μην φαίνεται η πινακίδα. Στην αρχή μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι αυτά τα λίγα τετραγωνικά μυστικότητας ήταν προνόμιο των μελών των "υπηρεσιών" - αν και, μ’ αυτόν τον τρόπο, καρφώνονταν ταυτόχρονα, αφού θα μπορούσε κανείς να αναζητήσει την φάτσα, που διαφορετικά θα του ήταν αδιάφορη.
Αλλά είναι μόνον αυτοί που "κρύβονται"; Αν είναι έτσι φαίνεται να πληθαίνουν. Αν όχι, τότε έχουν αυξηθεί οι ιδιοκτήτες δικύκλων που θέλουν να είναι "απροσδιόριστοι" - και μ’ αυτόν τον τρόπο "υπεράνω".
Ίσως να είναι της μαύρης (εξουσίας).

Τρίτη 26 Απρίλη 2016

Λόγια σοφών ανδρών. ...Πρέπει να καταλάβετε ότι κεντροαριστερά χωρίς αριστερά δεν υπάρχει. Αυτό είναι κεντροδεξιά! Τάδε έφη ο πρωθυπουργός (μεγάλη η χάρη του) πριν κάτι μέρες μέσα στο ναό της δημοκρατίας.
Πρέπει να στεκόμαστε με ευλάβεια και σεβασμό μπροστά στα λόγια και τα έργα των σοφών ηγετών. Γιατί μπορεί να λύνουν προβλήματα που έχουν βασανίσει την ανθρωπότητα για αιώνες. Όπως εκείνος ο μεγΑλέκος. Που έλυσε τον γόρδιο δεσμό... Πώς; Καταστρέφοντάς τον, ώστε να μην αποπειραθεί κανείς μετά απ’ αυτόν να τον λύσει. Εξαφάνισε το πρόβλημα (το συγκεκριμένο ήταν και τουριστική ατραξιόν), κι αυτό θεωρήθηκε "λύση".
Ίσως, λοιπόν, ο πρωθυπουργός έκανε ένα μικρό βήμα (γι’ αυτόν, τεράστιο για την ανθρωπότητα) για τον τετραγωνισμό του κύκλου. Χωρίς κανόνα, χωρίς διαβήτη! Απλά με την δύναμη του μυαλού του. Ας δούμε:
πρώτη πρόταση: η κεντροαριστερά χωρίς αριστερά είναι κεντροδεξιά.
Αν αυτό ισχύει, τότε κατά συνέπεια και ισοδύναμα ισχύει επίσης
δεύτερη πρόταση: η κεντροδεξιά χωρίς δεξιά είναι κεντροαριστερά.
Απ’ τις δύο προτάσεις συνεπάγεται λογικά η τρίτη:
Κεντροαριστερά είναι η κεντροδεξιά χωρίς δεξιά.
Είτε ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι πολύ κοντά, μέσω της καταστροφής και του τετραγώνου και του κύκλου. Είτε οι μεταμοντέρνες πολιτικές βιτρίνες μιλάνε πολύ και δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν τι λένε. Είτε οι επικοινωνιακοί σύμβουλοί τους (αυτοί που σκαρφίζονται τις "ατάκες") τα ξύνουν με κασμά.
Ότι και να συμβαίνει δείξτε κατανόηση.

Τρίτη 26 Απρίλη 2016

Φαεινές ιδέες. Αν δεν κάνουμε λάθος απεργία είναι η άρνηση παροχής έργου εκεί που αυτό ζητιέται, εναντίον εκείνου που το ζητάει. Σε σχέση με τις κυβερνήσεις η δημοσιογραφία παρέχει ένα σημαντικό έργο: την "επικοινωνία" τους με τον "λαό", ό,τι κι αν σημαίνουν αυτά.
Μια δημοσιογραφική αντικυβερνητική απεργία θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι ο πλήρης αποκλεισμός της όποιας κυβέρνησης απ’ την δημοσιότητα. Ούτε ανακοινώσεις, ούτε δηλώσεις, ούτε συνεντεύξεις, ούτε off the record, ούτε "πηγές", ούτε στρογγυλά τραπέζια, ούτε non paper, ούτε yes paper, ούτε τίποτα. Πλήρης σιωπή. Σα να μην υπάρχει (η κυβέρνηση). Σα να μην υπάρχει ούτε η αυλή ούτε το παλάτι.
Αν συμβαίνει στην εν λόγω κυβέρνηση να υπάρχουν και τίποτα τζάνκια των μήντια, ασφαλώς θα πάθουν σύνδρομο στέρησης την πρώτη ημέρα ή την δεύτερη. Το χειρότερο που μπορεί να πάθει μια πολιτική βιτρίνα που είναι στο γκουβέρνο (και έχει μάθει ότι παντού υπάρχουν μεγάφωνα για λογαριασμό της) είναι να μιλάνε ελεύθερα οι αντίπαλοί της και αυτή να μην μπορεί να απαντήσει.
Εκτός απ’ την περίπτωση που ο οηε θα θεωρούσε κάτι τέτοιο βασανιστήριο, μια απεργία τέτοιου είδους, κυριολεκτική, θα ήταν, με τον τρόπο της, ηχηρή.

Τρίτη 26 Απρίλη 2016

Το πολύ το "κύριε ελέησον" το βαριέται κι ο θεός. Πέρυσι, ο άπειρος (και γι’ αυτό συγχωρεμένος απ’ το λαό) πρωθυπουργός ήθελε οπωσδήποτε "πολιτική διαπραγμάτευση" - κάτι που δεν καταλάβαινε καν τι είναι, αλλά του άρεσε επειδή νόμιζε ότι θα μοιάζει κάπως με την ελληνική βουλή. Και κάθε φορά που πήγαινε (πιο σωστά: τον πήγαιναν) σε τέτοια ραντεβού, γυρνούσε με μαυρισμένο το μάτι και σπασμένη τη μύτη. Τον Ιούλη γύρισε με σπασμένα οριστικά και τα φτερά.
Τώρα ξανανομίζει ότι εκεί, στην "πολιτική διαπραγμάτευση", κάτι έχει να ρίξει στο τραπέζι. Δεν έχει καταλάβει καν ότι η μικρή ασθενής έχει γίνει βαρετή διεθνώς.
Τι περιμένει, λοιπόν τώρα; Το μόνο καινούργιο που μπορεί να του συμβεί, είναι να τον πιάσουν απ’ το αυτί, και να το πουν: ήθελες να διαφημίσεις την υποκλοπή σε βάρος του δντ, ε; Λοιπόν: να γράψεις τώρα 3, 6 δισεκατομμύρια φορές "δεν θα ξαναπαίξω τον μάγκα και τον πονηρό" - "δεν θα ξαναπαίξω τον μάγκα και τον πονηρό".
Αν στον γυρισμό λείπει κανά κομμάτι (απ’ το αυτί) θα καταλάβουμε.

Δευτέρα 25 Απρίλη 2016

Να σας ζήσει το εξάχρονο. Η επέτειος του Καστελλόριζου πέρασε χωρίς φανφάρες. Λίγες κατάρες μόνο, στον γνωστό "μια φορά καταραμένος, πάντα καταραμένος".
Απ’ αυτούς που έχουν σιτιστεί στο πρυτανείο αυτήν την εξαετία δεν περιμέναμε σοβαρούς απολογισμούς. Απ’ τους "αντί"; Έξι χρόνια είναι πολλά, ακόμα και για παραμύθια με δράκους και αρκούδες.
Απέτυχαν οι σημαιοφόροι των γνωστών "αντί-"; Ή, μήπως, πέτυχαν; Το δεύτερο φαίνεται. Όχι την πολυδιαφημισμένη ανατροπή. Αλλά την εκτροπή. Ή, πιο σωστά, την υπεράσπιση του υπάρχοντος (προσοδικού) καθεστώτος.
Αυτοκριτική δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει ούτε τσίπα· υπάρχει όμως Τσίπρας. Αφού η βουλή, η αντιπροσώπευση του λαού και ο εθνικισμός είναι τα καταφύγια των αδίστακτων, διάφοροι περιμένουν να ψειρίσουν την κυβερνώσα αριστερά, όποτε γίνουν εκλογές. Μπας και εκπληρώσουν το δηλωμένο από χρόνια όνειρο του "τρίτου πόλου" (της αριστεράς), δηλαδή τον βουλευτικό μισθό τους.
Οι φασίστες τα κατάφεραν και τα ξανακατάφεραν, ακόμα και ο Λεβέντης μπήκε στη βουλή... Ποιός; Ένας γραφικός. Δεν οφείλει η ιστορία να ανταμείψει και τους "επαναστατικούς κύκλους" με χρήμα και κύρος;

Δευτέρα 25 Απρίλη 2016

Το ουίσκυ της ξενητιάς είναι πικρό. Σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών πλούτου (κάπως έτσι συστήνεται...) new world wealth, μεγάλο κακό μας έχει βρει και δεν το έχουμε καταλάβει. Γύρω στις 2.000 έλληνες εκατομμυριούχοι μετακόμισαν απ’ τα πάτρια εδάφη το 2015, προς αγγλία και ηπα μεριά. Έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους, και πάνε.
Από ιστορική άποψη βέβαια, τι έχεις Γιάννη; ό,τι είχα πάντα. Οι έλληνες πλούσιοι της διασποράς – παλιό καμάρι του έθνους! Απ’ την άλλη έφυγαν μόνο 2.000. Σύμφωνα με την καλή εταιρεία έχουμε ακόμα γύρω στις 52.000 (εκατομυριούχους), που μένουν εδώ.
Επειδή μπορεί να θέλουν να φύγουν κι αυτοί, δεν τους κλείνουμε καλού κακού τα σύνορα, να αφήσουν το κάτι τις τους στον λαό και στον τόπο πριν μετοικήσουν; 52.000 ονόματα δεν είναι τίποτα σπουδαίο για μια μαζική απαγόρευση εξόδου.
Εκτός αν δεν τους ξέρουν οι αρχές τους πατριώτες εκατομμυριούχους. Εκτός αν είναι μασκαρεμένοι σε φουκαράδες. Εκτός αν προσπαθούν να διαφύγουν απ’ την Ειδομένη... Τότε πάει. Θα τους χάσουμε, λίγους λίγους.

Δευτέρα 25 Απρίλη 2016

Μεγάλα σχέδια. Το 70% των εσόδων του σαουδαραβικού καθεστώτος προέρχονται απ’ το πετρέλαιο. Επειδή όμως βλέπουν κάτι ζόρια να έρχονται (αλήθεια... τι;) οι πρίγκηπες σεΐχηδες θέλουν να το γυρίσουν αλλιώς. Το σχέδιό τους το βάφτισαν 'Saudi Vision 2030', και έχει σκοπό την "απεξάρτηση απ’ το πετρέλαιο"…
Θα δώσουν βάρος, λένε, σε άλλους τομείς. Στις ψηφιακές υποδομές, στην κουλτούρα… και στον στρατό.
Εμείς θα τους προτείναμε κάτι άλλο. Να κάτσουν ήσυχοι, να μην ανακατεύονται σε καυγάδες, και να περιμένουν. Όταν θα τελειώσει ο 4ος παγκόσμιος, θα μπορούν να πουλήσουν όλη την χερσόνησο για την "ανοικοδόμηση" (του πλανήτη). Aμμοχάλικο.
Ας ανοίξουν, λοιπόν, μάντρα υλικών, κι ας αγοράσουν πλαστικές καρέκλες να τεντώσουν τα πόδια τους περιμένοντας. Ο καιρός περνάει, έτσι κι αλλιώς, και με κρύο και με ζέστη.

Κυριακή 24 Απρίλη 2016

Όχι μόνο σατανικοί τζιχαντιστές. Η Antwerp είναι μια πόλη λιμάνι του βελγίου. Μια έρευνα που έγινε σε δείγμα του νερού του δικτύου αποχέτευσής της (μαζί με δείγματα από άλλες 44 ευρωπαϊκές πόλεις) έβγαλε την Antwerp "ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της κοκαΐνης". Η βενζοϋλεκγονίνη, ένας μεταβολίτης της κόκας που αποβάλλεται απ’ τα ούρα, ίσως είχε μεγαλύτερη συγκέντρωση στο δίκτυο της Antwerp απ’ οτιδήποτε άλλο.
Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις κάθε χρόνο στο λιμάνι της Antwerp φτάνουν 20 με 30 τόνοι κόκας. Πολλά λεφτά! Το ευκολότερο πέρασμα είναι μέσω κοντέινερ, αφού μόνο το 2% απ’ τα 8 μύρια κουτιά που κατεβαίνουν κάθε χρόνο στο λιμάνι εξετάζονται. Έτσι η Antwerp διαθέτει την πιο φτηνή κόκα στην ευρώπη: μόνο 50 ευρώ το g. Και οι κάτοικοί της το απολαμβάνουν. (Λέγεται ότι οι σπρότσμεν εκτροφείς περιστεριών της πόλης δίνουν και σ’ αυτά λίγη σκόνη. Το πιστεύετε ή όχι υπάρχει "κίνηση πολιτών" για να απο-κοκο-ποιηθούν τα περιστέρια της Antwerp…)
Tο 1/4 της κόκας που εισάγεται στην ευρώπη, περνάει απ’ την "πρωτεύουσα" του νατο, το βέλγιο. Σύμπτωση. Η ολλανδία με το Άμστερνταμ έρχεται δεύτερη σε όγκο κοκα-εισαγωγών. Ακολουθούν οι υπόλοιποι. Με τέτοια μεγέθη θα έβρισκε κανείς λογικό να έχει νομιμοποιηθεί το πράγμα. Αλλά τότε πως θα χρηματοδοτείται το οργανωμένο έγκλημα και οι "μαύρες" δουλειές των μυστικών υπηρεσιών (κι όχι μόνο του βελγίου);
Το φαντάζεται κανείς; Οι άφθονοι κοκάκηδες του "βαρετού" βελγίου να χρηματοδοτούν (εν αγνοία τους) τις psy ops με τις βόμβες – στο – ψαχνό που μπορεί να τους κάνουν κομμάτια;

Κυριακή 24 Απρίλη 2016

Εγώ σε φέρνω παραλία, κι εσύ ξηγιέσαι φύκια. Η έλξη της θάλασσας και μαζί της ο παραθερισμός στο ακρογιάλι μπορεί κάποτε να τελειώσουν; Γιατί όχι; Αυτό το είδος διασκέδασης (ή χασομεριού) είναι ιστορικά πολύ πρόσφατο.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, σ’ ολόκληρη την ευρώπη, η θάλασσα για τους μη ναυτικούς ήταν καταραμένη. Πηγή κινδύνων και απωλειών. Τρικυμίες, πειρατείες, παλίρροιες, ναυάγια κι αρρώστιες: αυτά ήταν που έφερνε η θάλασσα. Ακόμα κι εκείνοι που ζούσαν απ’ αυτήν (ψαράδες, ναυτικοί) δεν είχαν καμία αίσθηση χαλάρωσης στην παραλία. Ήταν ένας τόπος σκληρής δουλειάς για τους μεν, φυγής για τους δε· και πάντως ένα μέρος που θα έπρεπε να αποφεύγει κάθε ευϋπόληπτος άνθρωπος. Το στέρεο έδαφος ήταν επενδεδυμένο με αξίες απόλαυσης. Όχι η θάλασσα, όχι το ακρογιάλι.
Η πρώτη αξιοσημείωτη αλλαγή των αντιλήψεων για την παραλία ήρθε με τον ρομαντισμό του 19ου αιώνα, και την πρόταση για "επιστροφή στη φύση". Έστω κι έτσι η ταραγμένη θαλάσσια φύση της παραλίας απέκτησε περιορισμένη αξία: είτε σαν μέρος μοναχικών περιπλανήσεων φλεγματικών, καλλιτεχνικών ψυχών· είτε σαν τόπος όσμωσης με τους "λαϊκούς" ανθρώπους της θάλασσας· είτε σαν τοπίο ζωγραφικής.
Ακόμα και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ζήτημα αν πήγαινε να ξεκουραστεί κοντά στην θάλασσα και να βουτήξει σ’ αυτήν ο ένας στους 400 γάλλους (έναντι του ενός στους τέσσερεις σήμερα). Η μεγάλη στροφή προς τις "διακοπές στη θάλασσα" άρχισε μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο, κι όχι επειδή τα υποβρύχια την έκαναν πιο ασφαλή. Ήταν η συνισταμένη αλλαγών αλλού. Καθιερώθηκε η καλοκαιρινή άδεια για τους μισθωτούς. Οι γιατροί άρχισαν να προτείνουν τα θαλάσσια λουτρά σαν υγιεινά για γέρους, παιδιά· άντε και τους ενδιάμεσους. Άρχισε να αλλάζει η κοινωνική νόρμα της χριστιανικής ηθικής ως προς την επίδειξη του σώματος, έστω με ολόσωμα μαγιώ. Και η φωτογραφική μηχανή αποθανάτιζε πιο ενδιαφέροντα τοπία δίπλα στο νερό παρά μακριά του.
Ο μαζικός παραλιακός τουρισμός έχει μικρή ιστορία. Απ’ τα ‘60s και τα ‘70s. Παρά το νεαρό της ηλικίας του τροποποιείται έντονα και διαρκώς. Το σημερινό κλισέ της παραλίας δεν είναι το κολύμπι, ούτε η συναναστροφή με τον "ευγενή άγριο" (τον ψαρά), ούτε η "απλή ζωή", ούτε ο ρομαντισμός του ηλιοβασιλέματος στη θάλασσα. Είναι το σκάφος, το θαλάσσιο σκούτερ, και το "μπρούτζινο" κορμί. Μαζί οι υστερικοί φόβοι για την έκθεση στον ήλιο, οι ξαπλώστες στη σκιά και (για τους έλληνες) οι φραπεδιές και οι ρακέτες. Κάποια είναι αντιφατικά μεταξύ τους, αλλά έτσι συμβαίνει σε μεταβατικές περιόδους.
Ούτε το ένα εικοστό του χρόνου στην παραλία δεν αφορά κολύμπι ή οτιδήποτε σχετικό με την θάλασσα. Κι αν, ακόμα, στέρευε, οι περισσότεροι μπορεί να μην το πρόσεχαν αν υπήρχε μια virtual αντανάκλασή της. Οι πισίνες των ξενοδοχείων είναι πιο χαριτωμένες και ελεγχόμενες· προσφέρουν επιπλέον στους μικροαστούς ένα είδωλο μεγαλοαστικών διακοπών και λούσου.
Όταν βρεθεί το ισοδύναμο του μπιτσόμπαρου για λαϊκή χρήση σε περιφραγμένο χώρο οπουδήποτε, οι παραλίες θα επιστρέψουν οριστικά εκεί που ανήκουν τους περισσότερους μήνες του χρόνου. Στα καβούρια και στα φύκια τους.

Σάββατο 23 Απρίλη 2016

Συμβαίνουν κι αλλού. Στις 9 του Απρίλη κάτι παραπάνω απ’ το 32% των ψηφοφόρων στην ολλανδία τραβήχτηκαν στα εκλογικά κέντρα για να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα υπέρ ή κατά της συμφωνίας σύνδεσης μεταξύ ε.ε. και ουκρανίας. Το 61% απ’ αυτούς ψήφισε «κατά». Αλλά δέκα ημέρες μετά το ολλανδικό κοινοβούλιο επικύρωσε την συμφωνία.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν έγκυρο (συμμετείχαν πάνω απ’ το 30% των ψηφοφόρων) αλλά όχι δεσμευτικό για την κυβέρνηση. Γιατί, λοιπόν, έγινε; Πεταμένα λεφτά. Φτηνότερο θα ερχόταν ένα γκάλοπ.
Αν πρόκειται για "δημοκρατική γυμναστική" (να συνηθίζει ο πληθυσμός στη "συμμετοχή στα κοινά") μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα: αδιαφορία έως κυνισμό.
Αλλά αυτό, εδώ που τα λέμε, δεν είναι κατά βάθος το ζητούμενο;

Σάββατο 23 Απρίλη 2016

Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει. Με μια δόση πικρού χιούμορ μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τα "προληπτικά μέτρα" που η κυβερνητική πλειοψηφία πρέπει να καταπιεί (δηλαδή να ψηφίσει) με ανακούφιση. Γιατί αν αγκαλιάσει κι αυτό το, ας πούμε, "4ο μνημόνιο με αναστολή", η καθόλου ευκαταφρόνητη δόση θα έρθει γρήγορα. Και θα σταματήσει το γκουβέρνο να ξύνει τον πάτο διάφορων ταμείων, όπως αυτά των νοσοκομείων.
Το βέβαιο είναι ότι χάρη στους σοφούς κυβερνήτες και το πανέξυπνο πόπολο που στηρίζουν, ο καθένας με τον τρόπο του, τις κρυφές ατζέντες των ντόπιων αφεντικών, το ελλαδιστάν πάει για "μνημονιακό ρεκόρ", άξιο για το βιβλίο Γκίνες. Ως το 2018 θα έχει περάσει μια γεμάτη "μνημονιακή" οκταετία.
Μισή γενιά θα έχει μεγαλώσει μέσα σε μπινελίκια για την Μέρκελ, τον Σόιμπλε· ή την Λαγκάρντ και το δντ. Θα μπορέσει, άραγε, να ζήσει αργότερα χωρίς αυτά;

Σάββατο 23 Απρίλη 2016

Απ’ την θεωρία παιγνίων στη θεωρία πιθανοτήτων. ...Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία δεν μπορείς να νομοθετείς με βάση ενδεχόμενα. Δεν μπορείς να πεις ότι θα κάνεις το "χ" εάν η κατάσταση του κόσμου είναι "ψ" το 2018 ή το 2019… Τάδε έφη ο (μεγάλη η χάρη του) υπουργός επί των οικονομικών έχοντας μπροστά του το αχώνευτο "προληπτικό πακέτο".
Δεν το ξέραμε ότι η ελληνική νομοθεσία απαγορεύει τον μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό... Δεν θέλουμε να του χαλάσουμε την ζαχαρένια, αλλά μας τρώει μια απορία. Όταν η φαιορόζ κυβέρνηση έλεγε ότι θα ζητήσει απ’ τους τρισκατάρατους δανειστές να υπάρχει "ρήτρα ανάπτυξης" στην πληρωμή των δόσεων των δανείων, τι ακριβώς τους ζητούσε να αποφασίσουν; Μήπως ότι "θα δεχτούν το ‘χ’ εαν η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι ‘ψ’ το 2018 ή το 2018";
Η δική τους νομοθεσία τα επιτρέπει αυτά; Ή δεν έχει σημασία επειδή αυτοί ήταν στα δέντρα όταν εμείς φτιάχναμε νόμους;

Σάββατο 23 Απρίλη 2016

Καταλανικό χιούμορ. Ασφαλώς ο πολύς Κριστιάνο (Ρονάλντο) δεν θα το πάρει καλά αν χάσει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στο ισπανικό πρωτάθλημα όχι απ’ το πρώτο βιολί της Μπάρτσα (τον Μέσι) αλλά απ’ το δεύτερο (τον Σοάρες). Αλλά αυτοί φαίνεται να το δουλεύουν προς τα εκεί το πράγμα.
Με τάκτ. Απ’ τα τρία (!) πέναλντι που κέρδισε η Μπαρτσελόνα σε βάρος της Χιχόν μόνο τα δύο κτύπησε ο Σοάρες. Αλλά θα μπορούσε αντί για τέσσερα γκόλ (η συνεισφορά του στο τελικό 6 – 0) να μετρήσει πέντε.
Μην μας πουν, όμως, μοναχοφάηδες, ε;

[ παλιότερες αναρτήσεις ]

Cyborg

16/2/2016: Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του cyborg (νο 05, Άνοιξη 2016).

Κόκκινες Σελίδες
Spirit
Videoc
 
κορυφή